Czym jest syndrom wypalenia emocjonalnego (CMEA)?

Ostatnio coraz częściej w mediach można znaleźć odniesienia do syndromu wypalenia emocjonalnego. Jest to nic innego jak emocjonalne wyczerpanie spowodowane przez długotrwały wpływ na osobę stresu zawodowego. Zespół ten jest zarejestrowany wśród osób z zawodów komunikacyjnych: nauczycieli, pracowników socjalnych, psychologów, lekarzy, agentów sprzedaży i menedżerów konta.

Przyczyny

Wszyscy są narażeni na wypalenie emocjonalne.

Na rozwój emocjonalnego przeciążenia wpływają zarówno obiektywne zewnętrzne okoliczności środowiska pracy, jak i cechy osobowości jednostki.

Czynniki związane z cechami osobowymi danej osoby obejmują:

  • Doświadczenie zawodowe;
  • Pracoholizm;
  • Orientacja na wynik;
  • Pragnienie kontrolowania wszystkiego;
  • Wyidealizowane oczekiwania dotyczące pracy i życia w ogóle;
  • Charakterystyka charakteru (lęk, sztywność, neurotyzm, labilność emocjonalna).

Czynniki zewnętrzne obejmują:

  • Nadmierne obciążenie pracą;
  • Monotonia aktywności zawodowej;
  • Odpowiedzialność za wyniki wykonanej pracy;
  • Nieuregulowany harmonogram;
  • Ładowanie informacji;
  • Konflikty interpersonalne;
  • Brak odpowiedniego wynagrodzenia moralnego i materialnego za wykonanie pracy;
  • Potrzeba pracy z ciężkim kontyngentem klientów (pacjentów, studentów);
  • Emocjonalne zaangażowanie w problemy klientów (pacjentów, studentów);
  • Niezadowalająca pozycja w kolektywach i społeczeństwie;
  • Brak czasu na odpoczynek;
  • Wysoka konkurencja;
  • Ciągła krytyka itp.

Stres, w tym zawodowy, rozwija się w trzech etapach:

  • Pierwszy - stan lęku, kiedy zmobilizowane są ludzkie mechanizmy obronne. Jeśli ogromna ilość pracy spadła na osobę, gromadzi się i zaczyna pracować ponad możliwości wykonywania powierzonego zadania.
  • Drugi - Stopień oporu, gdy dana osoba próbuje dostosować się do działania czynnika stresującego. Jednakże, gdy zdolność adaptacyjna osoby do pokonania stresującej sytuacji zostanie przekroczona, rozwija się trzeci etap.
  • Trzeci - wyczerpanie, które jest uważane za przejaw CMEA.

Objawy

W strukturze CMEA wyróżniono trzy podstawowe elementy: emocjonalne wyczerpanie, depersonalizację, redukcję osiągnięć zawodowych.

Wyczerpanie emocjonalne wyraża się uczuciem zmęczenia i dewastacji. Emocje stają się wyblakłe, ludzie czują, że nie odczuwają zakresu uczuć, których używali. Ogólnie rzecz biorąc, w sferze zawodowej (a następnie w sferze osobistej) przeważają emocje negatywne: drażliwość, depresja.

Depersonalizacja charakteryzuje się postrzeganiem ludzi raczej nie jako jednostek, ale jako przedmiotów, z którymi komunikacja odbywa się bez zaangażowania emocjonalnego. Postawy wobec klientów (pacjentów, studentów) stają się bezduszne, cyniczne. Kontakty stają się formalne i bezosobowe.

Redukcja Osiągnięcia zawodowe charakteryzują się tym, że osoba zaczyna wątpić w swój profesjonalizm. Osiągnięcia i sukcesy w miejscu pracy wydają się nieistotne, a perspektywy kariery zawodowej są nierealne. Pojawia się obojętność do pracy.

Zespół wypalenia emocjonalnego nieodmiennie wpływa nie tylko na profesjonalizm danej osoby, ale także na zdrowie psychiczne i fizyczne.

W związku z tym zwyczajowo wyróżnia się kilka grup objawów charakterystycznych dla CMEA:

  • Objawy fizyczne - zmęczenie, bóle głowy, zawroty głowy, pocenie się, drżenie mięśni, zaburzenia snu, zaburzenia dyspeptyczne, wahania ciśnienia krwi, zmiany masy ciała, duszność, meteosensitivity.
  • Objawy emocjonalne - pesymizm, cynizm, poczucie bezradności i beznadziei, niepokój, przygnębienie nastroju, drażliwość, poczucie osamotnienia, poczucie winy.
  • Zmiany w sferze intelektualnej - utrata zainteresowania zdobyciem nowych informacji, utrata zainteresowania życiem, brak chęci urozmaicenia czasu wolnego.
  • Objawy behawioralne - długi tydzień pracy, zmęczenie przy wykonywaniu obowiązków służbowych, konieczność częstych przerw w pracy, obojętność na jedzenie, uzależnienie od alkoholu, nikotyna, zachowania impulsywne.
  • Symptomy społeczne - Brak chęci do udziału w życiu publicznym, brak komunikacji z kolegami i krewnymi, izolacja, poczucie nieporozumienia ze strony innych, poczucie braku moralnego wsparcia.

Konsekwencje syndromu

Dlaczego tak wiele uwagi poświęca się temu syndromowi? Chodzi o to, że CMEA pociąga za sobą poważne konsekwencje, takie jak:

  1. Zmniejszenie zdolności do pracy, pogorszenie jakości pracy;
  2. Deformacja osoby (depresja, chroniczne zmęczenie, izolacja);
  3. Pogorszenie relacji międzyludzkich (problemy w rodzinie);
  4. Choroby psychosomatyczne (nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, astma oskrzelowa, wrzód żołądka);
  5. Rozwój zależności;
  6. Tendencje samobójcze.

Ogólnie rzecz biorąc, CMEA może być postrzegana jako rodzaj psychologicznego mechanizmu obronnego. Pełne lub częściowe rozłączenie emocji w odpowiedzi na działanie czynnika stresowego pozwala oszczędzać dostępne zasoby energii.

Diagnostyka

Aby zidentyfikować zespół wypalenia emocjonalnego, stopień jego nasilenia, stosuje się różnego rodzaju kwestionariusze.

Główne metody wykorzystywane do badania CMEA:

  • Diagnoza wypalenia emocjonalnego Bojko V.V. ("Diagnoza poziomu wypalenia emocjonalnego");
  • Metodologia A.A. Rukavishnikova "Definicja wypalenia psychicznego";
  • Metodologia "Szacowanie własnego potencjału spalania";
  • Metodologia K. Maslach i S. Jackson "Profesjonalne (emocjonalne) wypalenie (MBI)".

Leczenie

Nie ma uniwersalnego panaceum na syndrom emocjonalnego wypalenia. Jednak niedoszacowanie problemu nie jest tego warte, może prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia i ogólnej jakości życia.

Jeśli zauważyłeś oznaki COMECON, spróbuj wdrożyć następujące zalecenia:

  1. Od czasu do czasu rób przerwy. Spójrz na swoje życie z zewnątrz. Czego szukasz? Czy jesteś na dobrej drodze, czy potrzebujesz wszystkiego, co teraz robisz?
  2. Spróbuj przejść do powiązanych działań zawodowych. Ten krok może otworzyć nowe horyzonty.
  3. Opanuj te aspekty swojej pracy, które wydają się niezrozumiałe i złożone. To przyniesie poczucie czegoś nowego, pomoże przywrócić zainteresowanie zawodem.
  4. Zrób sobie wakacje i zmień sytuację.

Z wyraźnym syndromem wypalenia emocjonalnego powinieneś skonsultować się z terapeutą. Lekarz może zastosować następujące metody:

  • Psychoterapia (behawior poznawczy, skoncentrowany na kliencie, trening technik relaksacyjnych, prowadzenie szkoleń w zakresie umiejętności komunikacyjnych, podnoszenie inteligencji emocjonalnej, pewność siebie);
  • Terapia lekami (mianowanie antydepresantów, anksjolityków, leków nasennych, beta-adrenoblockerów, nootropów).

Ważne jest, aby dać tej osobie okazję do omówienia emocji po krytycznym wydarzeniu. Można to zrobić zarówno podczas indywidualnych spotkań z psychologiem, jak i podczas wspólnych spotkań z kolegami.

Dyskusje na temat wydarzenia pozwalają osobie wyrazić emocje, doświadczenia, agresję. Ponadto takie podejście pomoże osobie zrealizować stereotypy działania, zobaczyć ich nieskuteczność, opracować odpowiednie sposoby reagowania na różnego rodzaju stresujące sytuacje, nauczyć się rozwiązywać konflikty i budować produktywne relacje z kolegami.

Jeśli nie można poprawić COMECON za pomocą dostępnych metod i istnieje trwałe negatywne nastawienie wobec klientów (pacjentów), kolegów, należy pomyśleć o alternatywie na zmianę pracy, przejściu na działania, które nie są związane z ludźmi.

Zapobieganie wypaleniu emocjonalnemu

Nie można całkowicie wykluczyć wpływu stresorów na nasze życie. Ale możesz nauczyć się reagować na nie prawidłowo i nie pozwolić na wyczerpanie emocjonalne.

Wśród środków zapobiegawczych są takie zalecenia:

  1. Ustaw cele krótkoterminowe i długoterminowe. Realizacja celów krótkookresowych przynosi poczucie moralnej satysfakcji, a zatem stanowi zachętę do kontynuowania pracy. Aby osiągnąć cele długoterminowe, konieczne jest opisanie etapowego wykonania zadania.
  2. Zwiększ swój poziom profesjonalny. Weź udział w konferencjach, nawiąż kontakt z kolegami z innych organizacji, dziel się doświadczeniami.
  3. Nie zapomnij o reszcie. Rób przerwy podczas pracy. Czas wolny i weekend na rekreację i hobby. Naprzemienność pracy z wypoczynkiem pozwoli skuteczniej prowadzić działalność zawodową.
  4. Poznaj techniki relaksacji i autoregulacji.
  5. Nie bój się dzielić swoimi przeżyciami z bliskimi. To Twoi krewni i bliscy ci pomogą ci poradzić sobie z doświadczeniami.
  6. Nie poświęcaj marzeń o zawodzie. Podczas snu następuje "rozładunek" psychiki.
  7. Wejdź do sportu, obejrzyj swoje jedzenie. Pamiętaj, że stan fizyczny ma duży wpływ na stan psychiczny.
  8. Znajdź hobby. Zainteresowania poza pracą pozwolą na usunięcie napięcia, odwrócenie uwagi od kłopotów.
  9. Unikaj niepotrzebnej konkurencji.
  10. Staraj się nie angażować nadmiernie w problemy klientów (pacjentów, studentów).
  11. Pamiętaj, że nie można wszystkiego złapać. Trzeźwo oceniaj ich możliwości.
  12. Nie próbuj kontrolować wszystkiego. Istnieją okoliczności, na które nie mamy wpływu.

Grigorova Valeriya, recenzentka medyczna

5 472 wyświetlenia w sumie, 1 odsłon dziś

10 symptomów wypalenia emocjonalnego

Zespół wypalenia emocjonalnego (CMEA) to negatywna reakcja organizmu na przedłużony stres związany z wykonywaniem obowiązków zawodowych. Często występuje z menedżerami lub pracownikami zajmującymi ważne stanowiska, ale nie tylko oni są zagrożeni. CMEA może rozwijać się osobiście, ze względu na obowiązki zawodowe związane z innymi dolegliwościami (lekarzami, pracownikami socjalnymi itp.). Chodzi tutaj nie tyle o specjalizację, co o patologicznie sumienny stosunek do pracy. Ludzie, którzy nieustannie starają się robić wszystko, co najlepsze, wyolbrzymiając własną odpowiedzialność za pracę całego zespołu, który nie może oderwać się od problemów produkcyjnych, prędzej czy później stają się ofiarami wypalenia zawodowego.

Ciągłe uczucie zmęczenia

Jedną z głównych właściwości uznanego pracoholika jest niezdolność do rozproszenia się z pracy. Po całodziennej pracy nadal przewija się w umysłach momentów roboczych, zastanawia się nad nimi, szuka sposobów rozwiązania problemów, które powstały. W rezultacie pełny odpoczynek nie działa, nawet jeśli dana osoba wydaje się przestrzegać reżimu snu i czuwania. Każdego dnia czuje się coraz bardziej zmęczony, skuteczność pracy zmniejsza się, że w jego odpowiedzialnym stosunku do obowiązków tylko zwiększa stres.

Sposób rozwiązania problemu w tym przypadku jest jeden: musisz nauczyć się przełączać mózg i zapomnieć o usłudze przez jakiś czas. W najcięższych przypadkach pacjenci potrzebują pomocy psychologa, ale coś, co każdy może sam zrobić:

  1. Poza pracą niezbędną do całkowitego wyeliminowania wpływu wszelkich czynników, które mogą przynieść z powrotem pomysłów na polu zawodowym (nie do komunikowania się ze współpracownikami, wyłączyć telefon, nie idź do serwisu strona e-mail itd. D.).
  2. Aby zaangażować się w aktywny wypoczynek związany ze sportem lub turystyką (prace nad letnią rezydencją również się zbliżą).
  3. Postaraj się znaleźć hobby, wystarczająco atrakcyjne, aby oderwać się od obowiązków służbowych. W tym sensie najlepsza opcja to robótki ręczne. Pozwól nam wyjaśnić, co zostało powiedziane. Aktywność zawodowa większości współczesnych ludzi jest kolektywna. W zwykłym życiu jesteśmy praktycznie pozbawieni niezwykle silnych pozytywnych emocji, które powodują sam proces twórczy i tworzenie obiektu. Wybór rodzaju robótek ręcznych jest sprawą bardzo indywidualną. Istnieje wiele kursów szkoleniowych, kursów mistrzowskich, literatury, które mogą ułatwić poszukiwanie hobby i uniemożliwić mistrza początkującego pomieszanie w obfitości technik i materiałów.

Bóle głowy

Osoba cierpiąca na CMEA boi się zrobić coś złego, tracąc kontrolę nad sytuacją. Jest ciągle w napięciu, co wywołuje ból głowy. Nieprzyjemne doznania pojawiają się zazwyczaj pod koniec dnia pracy i nie można ich wyeliminować za pomocą leków przeciwbólowych. Ból głowy zmniejsza jakość snu w nocy i pomaga zwiększyć uczucie zmęczenia.

Pomoc w rozwiązaniu problemu może wykonywać ćwiczenia oddechowe. Wybór konkretnej techniki i rozwój indywidualnego reżimu treningowego powinien zostać powierzony lekarzowi: niewystarczająca świadomość pacjenta w takich sprawach może prowadzić do tego, że praktyka oddechowa nie przyniesie pożądanej ulgi.

Ból w plecach i klatce piersiowej

Stały stres niekorzystnie wpływa na kondycję mięśni. Zespół wypalenia emocjonalnego często objawia się skurczami mięśni pleców i klatki piersiowej. Istnieje obsesyjny ból, który obniża jakość życia.

W tym przypadku, aby pozbyć się dyskomfortu, polecamy specjalne zestawy ćwiczeń oddechowych i długie spacery na świeżym powietrzu, pozwalające na relaks i zmniejszenie uciążliwego poczucia odpowiedzialności. Znaczna ulga wynika z sesji psychoterapeutycznych.

Pojawienie się nadwagi

Pragnienie bycia wiecznym uczniem tworzy stałe napięcie i negatywne tło emocjonalne. Wiele osób znajduje wyjście w "zagłuszaniu" nieprzyjemnych wrażeń, co prowadzi do zbędnego obciążenia. Masa ciała w CMEA może również wzrosnąć bez przejadania się. Przyczyną jest zaburzenie metaboliczne, wywołane długotrwałym stresem.

Próba ograniczenia spożycia żywności i wyboru diety w tym przypadku jest bezużyteczna. Ważne jest, aby zrozumieć, że problem ma charakter psychologiczny i rozwiązać ten problem.

Znalezienie rozrywki

W wyniku wypalenia emocjonalnego dana osoba próbuje znaleźć zajęcia, które odwracają uwagę od bolesnych myśli. Niektórzy w takich przypadkach preferują zakupy, inni zaczynają nadużywać alkoholu, palą lub są uzależnieni od hazardu.

Fundusze tego rodzaju z reguły nie przynoszą ulgi. Ludzie cierpiący na COMECON mają poczucie odpowiedzialności i złe nawyki sprawiają, że czują się winni. Jeśli dana osoba przestaje cieszyć się nawet z takiego stosunkowo niegroźnego zajęcia, jakim jest robienie zakupów, jest to alarmujący objaw. Konieczne jest skonsultowanie się z psychologiem.

Problemy z realizacją bieżących spraw

Emocjonalne wypalenie prowadzi do zmniejszenia zdolności do pracy i pojawienia się problemów z wypełnianiem zwykłych obowiązków. Człowiek przestaje starać się otrzymywać nowe informacje, tworzyć twórcze pomysły, staje się niewystarczająco elastyczny. Dla osób zajmujących stanowiska kierownicze zmiany takie są obarczone spadkiem statusu zawodowego i społecznego. Świadomość, że zaczął gorzej pracować, przynosi wiele cierpienia perfekcjonistce.

W takiej sytuacji psycholog potrzebuje pomocy w zmianie systemu wartości pacjenta. Ważne jest, aby nauczyć się nie porównywać siebie z innymi, próbować się zrelaksować i przestać nakładać na siebie odpowiedzialność za to, co przekracza twoje możliwości.

Utrata zainteresowania życiem

W wyniku wypalenia emocjonalnego człowiek doświadcza poczucia beznadziejności i bezradności. Aktywacja mechanizmu obrony psychologicznej sprawia, że ​​jest on bardziej obojętny na swoją pracę. W rezultacie traci zainteresowanie nie tylko działaniami zawodowymi, ale także innymi aspektami życia. W tym stanie pacjent może odmówić najbardziej atrakcyjnych sposobów odprężenia: ciekawych wycieczek turystycznych, chodzenia do teatru lub na wystawy, a nawet spotkań towarzyskich z bliskimi.

Jeśli dana osoba przestaje interesować się nowościami (w tym w dziedzinie zawodowej), rozrywką, staje się brutalna z rodziną - potrzebuje natychmiastowej pomocy.

Ostre wahania nastroju

Jednym z objawów CMEA jest niestabilność emocjonalna. W tym stanie osoba szybko zmienia swój nastrój (od całkowitego spokoju do podniecenia). Długotrwały stres może wywoływać ataki agresywności, urazy, podejrzeń. Czasami pacjent zachowuje się niepoprawnie w stosunku do współpracowników, klientów lub członków rodziny.

Zmniejszona samoocena

Wraz z wypaleniem emocjonalnym zmniejsza się nie tylko zdolność do pracy, ale także spadek samooceny, co jest szczególnie widoczne w tych, których działania są związane z pomocą innym. Te ofiary CMEA rozwijają poczucie winy wobec swoich klientów i iluzję utraty umiejętności zawodowych.

Pragnienie samotności

W zaniedbanych przypadkach wypalenie emocjonalne prowadzi do izolacji. Pacjent jednocześnie unika komunikacji i cierpi z powodu świadomości własnego zaniedbania. Nie chce spotykać się z przyjaciółmi, nie chce dzielić negatywnych emocji, odchodzi od swoich kolegów, obawiając się, że porównanie z ich sukcesami pogorszy ciągły stres. Eksperci uważają, że pragnienie samotności jest jednym z najbardziej oczywistych znaków COMECON.

W przypadku braku pomocy wypalenie emocjonalne może nie tylko prowadzić do problemów z pracą, ale może również prowadzić do rozwoju chorób przewlekłych. Tymczasem można uniknąć rozwoju CMEA. Do tego potrzebujesz:

  • porzucić pogląd o sobie jako jedynym i niezastąpionym "poparciu" w sferze zawodowej, przekazać część obowiązków kolegom, nauczyć się doceniać ich umiejętności i wierzyć w ich sumienność;
  • w celu ustalenia normalnego odpoczynku, aby nauczyć się rozpraszać z powodu problemów z usługą w godzinach poza godzinami pracy;
  • uprawiać sport, rozwijać system regularnego wysiłku fizycznego;
  • urozmaicić swoje zainteresowania (czytać fikcję, chodzić do teatru itp.), aby oderwać się od tematów zawodowych;
  • wybierz kreatywne hobby, które pozwoli ci uzyskać pozytywne emocje z realizacji twoich pomysłów;
  • opanować system ćwiczeń oddechowych i inne praktyki relaksacyjne.

Ofiarami syndromu wypalenia emocjonalnego są często ludzie, którzy mają sztywny, ale nie do końca obiektywny system wartości, który wierzy, że jedynym sposobem na uświadomienie sobie ludzkiej osobowości jest udana aktywność zawodowa. W rzeczywistości tak nie jest. Życie jest znacznie bardziej zróżnicowane, a każda osoba ma wiele okazji do odpowiedniego wyrażenia siebie. Im bogatszy zakres naszych zainteresowań, tym większe szanse na utrzymanie zdrowia psychicznego i fizycznego.

Zespół wypalenia emocjonalnego

Zespół wypalenia emocjonalnego - termin używany w psychologii od 1974 roku, aby opisać proces zwiększania fizycznego, psychicznego, moralnego wyczerpania osoby. Wraz z pogarszaniem się nasilenia zaburzenia globalne zmiany w sferze komunikacji międzyludzkiej łączą się z powstawaniem trwałych defektów poznawczych.

Wśród wyjaśnień psychologów dotyczących istoty syndromu wypalenia emocjonalnego, według wielu naukowców, najbardziej wiarygodny jest trójczynnikowy model stworzony przez K. Maslacha i S. Jacksona. Ich zdaniem syndrom wypalenia emocjonalnego jest wielowymiarową konstrukcją z trzema komponentami:

  • wyczerpanie psychiczne i fizyczne;
  • zaburzenie własnej percepcji (depersonalizacja);
  • zmiana kierunku upraszczania poszczególnych osiągnięć (redukcja).

Głównym elementem zespołu wypalenia emocjonalnego jest wyczerpanie zasobów jednostki w aspekcie fizycznym, psychologicznym i poznawczym. Główne przejawy rozwoju procesu patologicznego: zmniejszone reakcje psychiczne, obojętność, obojętność, apatia duchowa.

Drugi element - depersonalizacja ma ogromny wpływ na pogorszenie jakości relacji jednostki w społeczeństwie. zaburzenie obrazu siebie może przejawiać się w dwojaki sposób: albo większą zależność od innych, albo świadomą manifestację wyjątkowo negatywnego stosunku do określonej grupy osób trzecich, wymagań cynizm do nich bezczelnie oświadczenia besstyzhestyu myśli.

Trzecie ogniwo implikuje zmianę osobistej oceny osoby: nadmierna krytyka w jego adresie, świadome zaniżanie umiejętności zawodowych, celowe ograniczanie realnych perspektyw rozwoju kariery.

Manifestacje zespołu wypalenia emocjonalnego

Należy zauważyć, że syndrom emocjonalnego wypalenia nie jest statycznym, ale dynamicznym procesem, który rozwija się w czasie i ma pewne fazy (etapy). W swoim rozwoju, to zaburzenie sfery zmysłów pokazuje trzy główne grupy reakcji ciała na skutek stresu:

  • objawy fizjologiczne;
  • efekty afektywno-poznawcze (znaki psychoemocjonalne);
  • reakcje behawioralne.

Objawy zespołu wypalenia emocjonalnego nie pokazują się w tym samym czasie: zaburzenie charakteryzuje się długim okresem ukrytym. Z biegiem czasu objawy nasilają ich intensywność, prowadząc, bez koniecznych środków korekcyjnych i terapeutycznych, do znacznego pogorszenia jakości życia jednostki w różnych sferach. Wynikiem zaniedbanych stanów mogą być zaburzenia nerwicowe i patologie psychosomatyczne.

Wśród somatycznych i wegetatywnych przejawów syndromu wypalenia emocjonalnego:

  • szybkie zmęczenie;
  • zmęczenie po dobrym odpoczynku;
  • osłabienie mięśni;
  • częste napady napięciowego bólu głowy;
  • pogorszenie układu odpornościowego, aw konsekwencji, częste choroby wirusowe i zakaźne;
  • wspólny ból;
  • obfite pocenie się, wewnętrzne potrząsanie;
  • uporczywe problemy ze snem;
  • częste zawroty głowy.

Wśród częstych afektywno-poznawczych skutków syndromu wypalenia emocjonalnego:

  • wyczerpanie motywacji;
  • "Duchowa" apatia;
  • poczucie samotności i bezużyteczności;
  • depersonalizacja;
  • dekompozycja sfery moralnej:
  • zaprzeczanie moralności;
  • nietolerancja i oskarżanie innych;
  • obojętność na bieżące wydarzenia;
  • brak zainteresowania zmianami w sposobie życia;
  • zaprzeczanie ich zdolnościom i brak zaufania do potencjału;
  • upadek ideałów;
  • obwinianie siebie, samokrytycyzm i przedstawianie ich cech w ponurym tonie;
  • drażliwość, krótki temperament, nerwowość, niepokój;
  • stały ponury nastrój;
  • częste skargi na "nie do pokonania" trudności;
  • wymawianie wyjątkowo negatywnych prognoz.

Najczęstsze reakcje behawioralne w zespole wypalenia emocjonalnego to:

  • pełna lub częściowa dezadaptacja - utrata umiejętności dostosowania się do wymagań społeczeństwa;
  • dystansowanie się od wykonywania obowiązków służbowych;
  • uchylanie się od odpowiedzialności za swoje czyny;
  • niska wydajność pracy;
  • ograniczanie kontaktów społecznych, dążenie do samotności;
  • aktywna ekspresja w ich działaniach wrogości, gniewu, zazdrości kolegom;
  • próbuje "uciec" od rzeczywistości poprzez używanie narkotyków lub alkoholu, pragnienie "rozweselić" obfite obżarstwo.

Zespół wypalenia emocjonalnego jest bardzo podobny do objawów klinicznych depresji. Jednak w przeciwieństwie do depresji, w większości przypadków możliwe jest dokładne określenie przyczyny zaburzenia, przewidywanie przebiegu choroby i znacznie szybsze przywrócenie osoby do normalnego życia.

Grupa ryzyka i czynniki prowokujące

Zespół wypalenia emocjonalnego jest bardziej podatny na osoby o określonych cechach, takie jak:

  • skłonność do postrzegania środowiska w skrajności: czarna lub biała;
  • nadmierne przestrzeganie zasad;
  • pragnienie udoskonalenia wszystkich działań do perfekcji;
  • nienaganna wydajność;
  • wysoki poziom samokontroli;
  • nadaktywność;
  • skłonność do samopoświęcenia;
  • marzycielstwo, romantyzm, prowadzący do pobytu człowieka w świecie iluzji;
  • obecność fanatycznych pomysłów;
  • zaniżona samoocena.

Ludzie, którzy są predysponowani do syndromu emocjonalnego wypalenia: nadmiernie sympatyczni, łagodni, skłonni do intensywnego doświadczania zdarzeń. Warto również zauważyć, że osoby z deficytem autonomii są podatne na frustrację, szczególnie te z okresem dorastania pod nadmierną kontrolą ze strony rodziców.

Szczególną grupę ryzyka stanowią osoby "uzależnione", które są przyzwyczajone do stymulowania się napojami energetycznymi, alkoholem lub lekami farmakologicznymi, które zwiększają aktywność ośrodkowego układu nerwowego. Tak długi nienaturalne pobudzenie organizmu, oprócz trwałe wciągająca, co prowadzi do wyczerpania zasobów systemu nerwowego i korzyści wynikające z różnych ludzkich niepowodzeń, w tym emocjonalnego wypalenia.

Zespół wypalenia emocjonalnego jest najczęściej rejestrowany u osób, których działania wiążą się z szerokim zakresem komunikacji. Zagrożeni: menedżerowie średniego szczebla, pracownicy socjalni, personel medyczny, nauczyciele, przedstawiciele sektora usług.

Od syndromu wypalenia emocjonalnego gospodynie domowe nie są ubezpieczone, wykonują codzienne monotonne działania, nie mają ekscytującego hobby lub doświadczają braku komunikacji. Szczególnie trudne do zniesienia są kobiety, które są przekonane o bezcelowości swojej pracy.

Zespół wypalenia emocjonalnego to te, które są zmuszone do komunikowania się z trudnym psychologicznie kontyngentem. Grupę tę reprezentują: profesjonaliści pracujący z ciężko chorymi pacjentami, psychologowie centrum kryzysowego, pracownicy więzienni, pracownicy handlowi zajmujący się sprzecznymi klientami. Te same nieprzyjemne objawy mogą pojawić się u osoby, która mężnie dba o krewnego z nieuleczalną chorobą. Chociaż w tej sytuacji dana osoba rozumie, że opieka nad pacjentem jest jego obowiązkiem, ale z czasem odczuwa poczucie rozpaczy i urazy.

Zespół wypalenia emocjonalnego może wystąpić u osoby, która jest zmuszana do pracy niezgodnie z powołaniem, Nie może jednak porzucić zdegustowanej pracy z powodu wielu obiektywnych przyczyn.

Dość często zespół emocjonalnego wypalenia jest ustalany u ludzi kreatywnych zawodów: pisarzy, artystów, aktorów. Przyczyny spadku aktywności są z reguły ukryte pod nieobecność uznania ich talentu przez społeczeństwo, w negatywnej krytyce dzieł, co prowadzi do spadku samooceny.

Stwierdzono, że tworzenie zespołu emocjonalnego wypalenia jest ułatwione przez brak koordynacji działań w zespole, obecność ostrej konkurencji. prowadzi również do zaburzenia psychiczne mogą dysfunkcyjnych klimat i złą organizację pracy w zespole: fuzzy funkcje planowania pracy, tworząc niejasne cele, ubogie zasoby materialne przeszkody biurokratyczne. Przyczynia się do powstania syndromu emocjonalnego wypalenia, braku odpowiedniej materialnej i moralnej nagrody za wykonaną pracę.

Leczenie zespołu wypalenia emocjonalnego

Niestety, zespół wypalenia emocjonalnego jest stanem, który nie jest należycie uważany i nie przeprowadza na czas leczenia. Główny błąd: osoba woli "obciążać" siły i wykonywać zawieszone prace, a nie przywracać siły po przepracowaniu i przezwyciężyć emocjonalną "burzę".

Aby zapobiec dalszemu wzmocnieniu syndromu wypalenia emocjonalnego, psycholodzy radzą, aby rozpocząć leczenie, patrząc "strach w oczy": rozpoznając fakt zaburzenia. Trzeba obiecać sobie, że wkrótce pojawi się nowy potężny bodziec do działania, pojawi się nowe źródło inspiracji.

Przydatny nawyk: w czasie, aby porzucić niekończącą się pogoń często dla absolutnie bezużytecznych rzeczy, co prowadzi do całkowitego fizycznego i psychicznego wyczerpania.

Leczenie zespołu emocjonalnego wypalenia implikuje ważną, ale prostą miarę: spowolnienie tempa. Pozwól sobie dzisiaj zrobić połowę pracy, niż próbuj robić to każdego dnia. Rozmieść się co godzinę na dziesięciominutową przerwę na odpoczynek. Przydziel czas na niespieszną kontemplację wspaniałych wyników, które osiągnąłeś.

Leczenie zespołu wypalenia emocjonalnego jest niemożliwe bez zmiany jego niskiej samooceny. Pamiętaj o swoich pozytywnych cechach charakteru, chwalcie się nawet za małe wyczyny, dziękując za staranność i staranność. Wprowadź regułę: pamiętaj, aby zachęcić się do niewielkiego wyniku osiągniętego na drodze do ogromnego sukcesu.

Czasami leczenie wypalenia powinny być radykalne: rzucić znienawidzoną organizacją i znaleźć pracę w nowym, aczkolwiek mniej przegrzane mesto.Horoshy sposób przezwyciężyć syndrom wypalenia: zdobywania nowej wiedzy, takich jak wpisujących się w kursach językowych, studiując zawiłości złożonych programów komputerowych lub po otwarciu potencjału wokalnego. Spróbuj nowych ról, odkryj swoje ukryte talenty, nie bój się eksperymentować w jeszcze nieodkrytych obszarach.

Leczenie oznacza "zielona farmacja" obejmuje długi odbiór naturalnych stymulantów: nalewki z żeń-szenia, eleutherococcus, winorośli magnolii. W godzinach wieczornych, aby pozbyć się bezsenności, powinieneś dać pierwszeństwo środkom uspokajającym: wywar z matki, mięty, melisy, waleriany.

Wspaniałą alternatywą dla terapii lekowej w ciężkich sytuacjach z zespołem wypalenia emocjonalnego jest psychoterapia. Komunikacja ze specjalistą w komfortowych warunkach pomoże określić przyczynę pogorszenia, rozwinąć właściwą motywację i ochronić się przed przedłużającą się depresją.

Kiedy zespół wypalenia emocjonalnego nabiera obfitego w życie obrotu, leczenie farmakologiczne pomoże poradzić sobie z zaburzeniem, którego schemat jest wybierany indywidualnie, biorąc pod uwagę charakterystykę choroby i objawy kliniczne.

Środki zapobiegawcze

Zapobieganie syndromowi wypalenia emocjonalnego polega na przeprowadzaniu działań mających na celu poprawę stanu zdrowia, rozwiązywanie trudnych sytuacji i zapobieganie zerwaniu nerwów. Kilka zasad:

  • Zrównoważona pełnowartościowa dieta przy minimalnym spożyciu tłuszczów, ale obfitość witamin, minerałów, białek.
  • Regularna aktywność fizyczna.
  • Codzienny pobyt na świeżym powietrzu i komunikacja z naturą.
  • Wystarczający sen w nocy.
  • Złota reguła: pracować wyłącznie w godzinach pracy, nie kończąc "ogonów" w domu.
  • Obowiązkowe dane wyjściowe z kardynalną zmianą czynności.
  • Co najmniej dwa tygodnie urlopu raz w roku.
  • Codzienne "oczyszczanie" myśli poprzez medytację, auto-trening.
  • Wyraźne dostosowanie i zgodność z priorytetami w biznesie.
  • Jakościowy, różnorodny czas wolny w czasie wolnym: odwiedzanie zajęć rekreacyjnych, przyjacielskie spotkania, podróże, hobby.

ZAPISZ SIĘ DO VKontakte poświęconego zaburzeniom lękowym: fobie, lęki, myśli obsesyjne, VSD, nerwice.

Zespół wypalenia emocjonalnego: objawy i leczenie

Zespół wypalenia emocjonalnego - główne objawy:

  • Ból głowy
  • Ból stawów
  • Zawroty głowy
  • Słabość mięśni
  • Szybkie zmęczenie
  • Bezsenność
  • Zwiększona potliwość
  • Nerwowość
  • Niska odporność
  • Spitfire
  • Pesymizm
  • Depresja
  • Ciągłe oskarżenia o krewnych
  • Profesjonalne zniszczenie
  • Uczucie całkowitej samotności
  • Uczucie zmęczenia po odpoczynku
  • Pojawienie się złych nawyków
  • Odmawianie zasad moralnych
  • Zniszczenie ideału
  • Brak wiary w siebie

Zespół wypalenia emocjonalnego (CMEA) jest patologicznym procesem charakteryzującym się wyczerpaniem emocjonalnym, psychicznym i fizycznym organizmu, powstającym głównie w sferze pracy, ale nie wyklucza się problemów osobistych.

Ten proces patologiczny jest charakterystyczny dla osób, których praca polega na ciągłej interakcji z innymi ludźmi (lekarzami, nauczycielami, pracownikami społecznymi, kierownikami). Na Europejskiej Konferencji Ministerialnej WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) stwierdził, że sytuacje stresowe w pracy tła jest to ogromny problem dla jednej trzeciej państw UE, a koszt rozwiązania problemów ze zdrowiem psychicznym jest 3-4% dochodu narodowego brutto tego kraju.

Po raz pierwszy zjawisko fenomenalne zostało opisane w 1974 roku przez psychiatrę z Ameryki H. Freidenberger. Lekarz opisał niezrozumiałe zjawiska dla siebie, swoich kolegów, ponieważ pozostawali oni w stałym kontakcie z pacjentami. Później scharakteryzowała syndrom Christina Maslach. Opisała tę koncepcję jako syndrom wyczerpania emocjonalnego i fizycznego równolegle z formowaniem negatywnej samooceny, negatywnym nastawieniem do pracy.

Etiologia

Często CMEA wiąże się z trudnościami w miejscu pracy, jednak syndrom można zaobserwować także u młodych matek, gospodyń domowych i przejawia się to jako utrata zainteresowania ich obowiązkami. Na podstawie statystyk syndrom obserwuje się u osób, które codziennie zajmują się czynnikiem ludzkim.

Przyczyny CMEA są podzielone na dwie grupy:

  • obiektywne powody;
  • subiektywne powody

Subiektywne przyczyny obejmują:

  • indywidualne cechy osoby;
  • cechy wieku;
  • system wartości życiowych;
  • indywidualne podejście do wykonywania każdego rodzaju działalności;
  • Nadmierne oczekiwania wobec pracy;
  • wysoki próg zasad moralnych;
  • problem awarii, jeśli to konieczne.

Obiektywne przyczyny to:

  • zwiększone obciążenie pracą;
  • niepełne zrozumienie ich obowiązków;
  • niewystarczające wsparcie społeczne i / lub psychologiczne.

Obiektywne powody są bezpośrednio związane z obowiązkami osoby.

Ludzie, którzy nadużywają alkoholu lub napojów energetycznych, uzależnieni od nikotyny, wpadają w strefę ryzyka. W ten sposób starają się zmaksymalizować wydajność w przypadku problemów w pracy. Jednak szkodliwe nawyki mogą tylko zaostrzyć sytuację.

Również osobowości twórcze narażone są na wypalenie emocjonalne: styliści, pisarze, artyści, artyści. Przyczyny ich stresu polegają na tym, że nie mogą uwierzyć we własne siły. Wyraża się to szczególnie wtedy, gdy ich talent pozostaje nieocenioną publicznością lub następuje negatywne recenzje krytyków.

Jednak każda osoba może nabyć syndrom tego typu. Może to wywołać brak zrozumienia i brak wsparcia ze strony bliskich, w wyniku czego osoba przeładowuje się pracą.

Na pierwszym planie jest zespół wypalenia emocjonalnego u lekarzy i nauczycieli. Ograniczenie lekcji, a także odpowiedzialność najwyższego kierownictwa, jest prowokacją zaburzenia psychicznego. Migreny, niespokojny sen, zmiany masy ciała, senność w ciągu dnia - wszystko to przyczynia się do syndromu emocjonalnego wypalenia u nauczycieli i lekarzy. Można również wykazać obojętność wobec studentów, towarzyszącą im agresję, niewrażliwość i brak chęci zaspokajania problemów nastolatków. Drażliwość początkowo objawia się w postaci utajonej, a następnie osiąga nawet nieprzyjemne sytuacje konfliktowe. Niektórzy zamykają się i przestają kontaktować się z przyjaciółmi i krewnymi.

Podczas opracowywania tego typu syndromu u nauczycieli ważne są czynniki zewnętrzne i wewnętrzne.

Czynniki zewnętrzne obejmują:

  • odpowiedzialność za proces uczenia się;
  • odpowiedzialność za skuteczność wykonanej pracy;
  • brak niezbędnego wyposażenia.

Do czynników wewnętrznych należy dezorientacja indywidualności i powrót emocjonalny.

Choroby psychologia nauczycieli zauważył również podwyższony poziom agresji, wrogości do innych osób, w efekcie - do zmiany zachowań w kierunku ujemnym, podejrzliwość i nieufność rodziny i kolegów z pracy, obraza dla całego świata.

Zespół wypalenia emocjonalnego u pracowników medycznych charakteryzuje się napięciami, czuwaniem nocnym, nieregularnym harmonogramem, potrzebą ciągłego rozwoju zawodowego.

Syndrom wypalenia emocjonalnego u rodziców, w szczególności u matek, przejawia się w tym, że muszą wykonywać dużą część pracy i stać się częścią kilku ról społecznych w tym samym czasie.

Klasyfikacja

Na podstawie teorii J. Greenberga wyróżnia się następujące etapy syndromu wypalenia emocjonalnego:

  • pierwszy etap - powtarzające się stresy w planie pracy, które są w stanie zmniejszyć fizyczną energię osoby na tle satysfakcji pracownika z wykonywanej pracy;
  • drugi etap - spadek zainteresowania sferą pracy, zaburzenia snu, nadmierne zmęczenie;
  • trzeci etap - praca bez dni wolnych, jest obecność doświadczeń, a osoba staje się podatna na choroby;
  • czwarty etap - ciało rozwija chroniczne procesy, które wiążą się z niezadowoleniem z siebie jako osoby, jak również z planu pracy;
  • piąty etap - trudności związane z planem fizycznym i psycho-emocjonalnym przyczyniają się do rozwoju chorób zagrażających życiu.

Długotrwałe obciążenie funkcjonalne przy braku ufnych relacji międzyludzkich jest głównym czynnikiem powstawania stresującego stanu.

Symptomatologia

Objawy zespołu wypalenia emocjonalnego można podzielić na trzy grupy:

  • znaki fizjologiczne;
  • znaki psychoemocjonalne;
  • reakcje behawioralne.

Fizjologiczne objawy obejmują:

  • szybkie uczucie zmęczenia;
  • zmęczenie po odpoczynku;
  • osłabienie mięśni;
  • powtarzające się ataki bólów głowy, zawrotów głowy;
  • osłabienie odporności;
  • pojawienie się długotrwałych chorób wirusowych i zakaźnych;
  • ból w stawach;
  • obfite pocenie;
  • bezsenność.

Objawy psychoemotoryczne obejmują:

  • poczucie całkowitej samotności;
  • zaprzeczanie regułom moralnym;
  • ciągłe oskarżenia o krewnych;
  • brak wiary w siebie i swoje umiejętności;
  • zniszczenie ideału;
  • uciskany nastrój;
  • nerwowość;
  • nadmierny temperament;
  • pesymizm.
  • wystąpienie profesjonalnego zniszczenia;
  • pragnienie pozostania całkowicie samotnym;
  • uchylanie się od odpowiedzialności za popełnione czyny;
  • pojawienie się złych nawyków z powodu chęci ukrycia się przed tym, co się dzieje.

Objawy kliniczne utożsamiają chorobę z zaburzeniem depresyjnym, jednak zespół wypalenia emocjonalnego ma bardziej korzystne przewidywania dotyczące powrotu człowieka do codziennego życia.

Diagnostyka

Aby prawidłowo zdiagnozować zespół, lekarz musi:

  • do badania historii medycznej pacjenta;
  • dowiedzieć się o obecności chorób przewlekłych;
  • wyjaśnić objawy, na które pacjent może narzekać;
  • dowiedzieć się o istnieniu złych nawyków.

Przydzielone są również następujące testy laboratoryjne:

  • ogólne badanie krwi;
  • ekspresowy test czynności wątroby i nerek;
  • test w celu określenia poziomu elektrolitów we krwi.

Ponadto lekarze przestrzegają podstawowej metody diagnostycznej opracowanej przez V. Bojko - testowanie, która obejmuje 84 wypowiedzi, a pacjent powinien wyrazić swoją postawę wobec zwrotów z odpowiedziami "tak" lub "nie".

W ten sposób możemy zidentyfikować fazę syndromu:

  • faza napięcia;
  • faza oporu;
  • faza wyczerpania.

Faza stresu obejmuje następujące objawy kliniczne:

  • niezadowolenie z siebie jako osoby;
  • niespokojny i przygnębiony;
  • doświadczać sytuacji, które szkodzą zdrowiu psychicznemu;
  • Zepsucie w kąt.

Faza oporności składa się z następujących objawów diagnostycznych:

  • niewystarczająca reakcja emocjonalna, selektywna;
  • dezorientacja emocjonalna i moralna;
  • ekspansja sfery ratowania emocji;
  • Ograniczenie obowiązków służbowych.

Faza wyczerpania charakteryzuje się:

  • brak emocji;
  • oderwanie emocjonalne;
  • depersonalizacja;
  • zaburzenia psychosomatyczne i psycho-wegetatywne.

Wyniki testu są obliczane zgodnie ze specjalnie opracowanym, skomplikowanym systemem. Eksperci ocenili odpowiedź na każde stwierdzenie z pewną liczbą punktów, a przy użyciu trójstopniowego systemu uzyskiwania wskaźników wyświetlane są wyniki testu i charakterystyczne dla pacjenta objawy.

Diagnozę różnicową przeprowadza się z zaburzeniami psychicznymi, które nie są zależne od wpływu czynników z zewnątrz. Często zdarza się, że specjaliści mają problem z rozpoznaniem syndromu wypalenia emocjonalnego i zespołu przewlekłego zmęczenia. Różnica między nimi polega na tym, że ten pierwszy wpływa w większości przypadków na aspekt roboczy, a syndrom chronicznego zmęczenia - na wszystkie aspekty życia pacjenta.

Leczenie

Leczenie zespołu odbywa się za pomocą:

  • psychoterapia;
  • leczenie farmakologiczne;
  • reorganizacja środowiska pracy;
  • połączenie zmian w środowisku pracy z rehabilitacją i przekwalifikowaniem.

Podczas pracy z pacjentem psycholodzy stosują się do następujących środków:

  • szkolenie umiejętności komunikacyjnych - uczą umiejętności skutecznej komunikacji interpersonalnej, pomagają uświadomić sobie znaczenie istnienia bliskich osób w życiu pacjenta;
  • szkolenie pozytywnego spojrzenia na rzeczy - uczenie optymizmu, postrzeganie sytuacji bardziej od strony pozytywnej, a nie negatywnej;
  • zapobieganie frustracjom - szkolenie pozwalające realistycznie ocenić ich umiejętności i zdolności;
  • trening pewności siebie - używając techniki "magicznego sklepu" (pacjent wyobraża sobie siebie w magicznym sklepie, w którym można uzyskać brakującą cechę charakteru), psycholodzy pracują nad poprawą samooceny pacjenta;
  • relacja po poważnym wydarzeniu - pacjent wyraża swoje przemyślenia, doświadczenia związane z wydarzeniem globalnym (leczenie tą metodą jest aktywnie wykorzystywane za granicą);
  • szkolenie w zakresie technik relaksacyjnych.

Techniki relaksacyjne obejmują:

  • rozluźnienie mięśni (technika Jacobsona);
  • transcendentalna medytacja;
  • trening autogenny (technika Schulza);
  • technika arbitralnego autosugestii (technika Kue).

Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie niektórych leków:

  • antydepresanty;
  • środki uspokajające;
  • β-adrenobblery;
  • środki nasenne;
  • preparaty o działaniu neurometabolicznym.

Specjaliści doświadczają również sytuacji, w których zespół rozwija się szybko, a pacjent ma wyjątkowo negatywny stosunek do kolegów, do pracy, do innych. W tym przypadku zadanie klinicysta jest przekonać osobę do zmiany miejsca pracy i środowiska, na przykład, aby przenieść się do innego miasta, bo będzie to z korzyścią dla pacjenta i będzie natychmiast zauważalna poprawa zdrowia.

Zapobieganie

Zapobieganie syndromowi takiego obrazu klinicznego podzielono warunkowo na:

  • profilaktyka fizyczna;
  • zapobieganie emocjonalne.

Fizyczna profilaktyka wypalenia emocjonalnego obejmuje:

  • przestrzeganie właściwego odżywiania (dieta powinna obejmować żywność zawierającą witaminy, błonnik roślinny i minerały);
  • częste spacery, odpoczynek na świeżym powietrzu;
  • regularna aktywność fizyczna;
  • przestrzeganie właściwego reżimu dnia;
  • zdrowy sen (nie mniej niż osiem godzin).

Emocjonalne zapobieganie syndromowi emocjonalnego wypalenia obejmuje:

  • wolne dni, kiedy osoba może poświęcić czas dla siebie;
  • obowiązkowy urlop przynajmniej raz w roku;
  • analiza odbić, sytuacje, które niepokoją człowieka;
  • właściwe uporządkowanie priorytetów (priorytetowe wykonanie niezbędnych spraw);
  • medytacja;
  • szkolenia;
  • aromaterapia.

Nie ma uniwersalnego rozwiązania problemu syndromu wypalenia emocjonalnego. Harmonijne istnienie jest właściwe tylko tym, którzy nauczyli się prawidłowo ustalać priorytety życiowe.

Jeśli uważasz, że masz Zespół wypalenia emocjonalnego i objawy typowe dla tej choroby, wtedy lekarze mogą pomóc: psycholog, psychoterapeuta.

Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostycznej, która na podstawie objawów wybiera prawdopodobne choroby.

Gigantyzm to dolegliwość postępująca z powodu zwiększonej produkcji hormonu wzrostu przez przysadkę mózgową (wewnętrzny gruczoł wydzielniczy). Powoduje to szybki wzrost kończyn i tułowia. Ponadto u pacjentów często występuje zmniejszenie czynności seksualnej, hamowanie rozwoju. W przypadku postępu gigantyzmu prawdopodobieństwo, że dana osoba będzie sterylna, jest duże.

Współdzielone zapalenie płuc jest zapaleniem tkanki płucnej, które nie rozprzestrzenia się w płucach, ale wpływa na jeden lub więcej jego płatów. Główną grupą ryzyka są małe dzieci i osoby starsze. Główną przyczyną rozwoju choroby jest patologiczny wpływ czynnika chorobotwórczego (wirusa lub bakterii), który może wnikać w ciało na kilka sposobów.

Methemoglobinemii - choroba, na podstawie których obserwowany wzrost methemoglobiny lub tlenem hemoglobiny w głównych ludzkich płynach biologicznych. W takich przypadkach stopień koncentracji wzrośnie powyżej normy - 1%. Patologia jest nieodłącznym i nabytym charakterem.

Gorączka Ku jest ostrą naturalną ogniskową chorobą zakaźną, należy do grupy rickettsiozy, ma inne nazwy (choroba Berneta, gorączka Q i koxelloza). Rickettsioza obejmuje specyficzną odporność na środowisko i bakterie tworzące przetrwalniki, które po spożyciu powodują choroby.

Enterobioza jest chorobą pasożytniczą występującą u ludzi. Enterobioza, której objawy przejawiają się w porażce jelit, swędzeniu powstającym w okolicy odbytu, a także w ogólnej alergizacji organizmu, jest spowodowana działaniem owsików, które w rzeczywistości są czynnikami wywołującymi chorobę.

Przy pomocy ćwiczeń fizycznych i samokontroli większość ludzi może obejść się bez leczenia.