Abulia - lenistwo czy patologia?

Abulia przedstawiane w postaci nieprawidłowego stanu psychotycznego, który charakteryzuje się brakiem charakteru i braku woli, brak chęci i pragnienia działalności, niezdolność do podejmowania arbitralnych decyzji i działania.

Uważany stan jest uważany za jeden z symptomów apatii, a więc terminu zespół apatiko-abuliczny.

Jeśli ma miejsce bezruch, zwykle mówi się o zespole abulińsko-akinetycznym.

W abulia ważne jest zróżnicowanie od słabej woli, które można wyeliminować poprzez edukację, samokształcenie i szkolenie.

Kluczową manifestacją jest brak silnej motywacji do działania, która może być charakterystyczna dla każdej kategorii wiekowej.

Przyczyny

Kluczową przyczyną jest dysfunkcja dopaminy, ale warto wziąć pod uwagę inne czynniki.

  1. Schizofrenia wywołuje stan depresji i, odpowiednio, abulia.
  2. Jest też postać wrodzona, który jest uważany za główny składnik oligofrenii apatycznej i głęboki stopień upośledzenia umysłowego.
  3. Forma tymczasowa może towarzyszyć melancholijnemu, psychogennemu lub katatonicznemu osłupieniu.
  4. Pokonanie prawej półkuli mózgu z powodu udaru, urazów głowy.
  5. Płaty czołowe są odpowiedzialne za wykonywanie czynności społecznych, umiejętność mówienia i poruszania się. W związku z tym, w obliczu naruszeń w tych obszarach, procesy te będą skomplikowane.
  6. Dziedziczność lub choroby zakaźne również wywoływać zespół apatiko-abuliczny.
  7. Stres jest najważniejszą przyczyną rozważanej patologii, zdaniem większości lekarzy.
  8. Wiek i wiek abulia jest sprowokowany problemami psychologicznymi. Osoba starsza na przykład może czuć się niepotrzebnie, brak uwagi. Aby pozbyć się patologii, krewni powinni zwracać uwagę i sprawiać, by pacjent czuł się odpowiedzialny. Konieczne jest osiągnięcie pozorów pożądania działania i bodźca o silnej woli.
  9. Alkoholizm lub narkomania często stają się czynnikami prowokującymi. Abulia w tej sytuacji jest postrzegana jako główny wskaźnik utajonego pijaństwa.
  10. Abulia prowadzi do utraty poczucia własnej osoby jako osoby powodem może być często tłumienie woli dziecka lub nadmierna opieka rodzicielska.
  11. Niekończąca się seria niepowodzeń prowokuje pojawianie się kompleksów i poczucie niższości.

Pacjent może powiedzieć, że ma pragnienie wykonania działania, ale brak wewnętrznej energii nie pozwala mu go zrealizować.

Symptomatologia

Kiedy chęć porównania zachowania osoby przed i po wkrada się w myśli bliskich, warto porozmawiać o problemie.

Należy wziąć pod uwagę następujące objawy kliniczne.

  1. Utrata zainteresowania rozrywką, przyjazną komunikacją i ulubionymi zajęciami jest uważana za główny objaw. Stare hobby są rzucane, ale nie są zastępowane nowymi. Możliwe jest wykrycie czegoś złego początkowo, gdy dana osoba ma wolny czas iw tym okresie po prostu nic nie robi. Pracy lub studiom nie towarzyszy nawet cień entuzjazmu, wszystko dzieje się przez bezwładność. Stopniowo pacjent przenosi studia lub pracę na drugi plan, jest coraz bardziej w domu lub błąka się bez celu.
  2. Pod względem emocjonalnym taki syndrom charakteryzuje się całkowitą nieobecnością - utratą zdolności do sympatyzowania lub radości, całkowitej obojętności, wrogości. Najłatwiej jest, aby najbliższe osoby zauważyły ​​zmiany.
  3. Adaptacja społeczna charakteryzuje się całkowitą alienacją i izolacją - minimalna komunikacja z innymi, całkowite ignorowanie pytań lub udzielanie monosylabicznych odpowiedzi.
  4. Pod względem zdolności motorycznych charakteryzują takie znaki:
    • gwałtowny śmiech lub kaszel;
    • otarcie rąk;
    • kołysanie lub uderzanie stopą;
    • uważne rozważenie własnych pędzli.
  5. Fizjologiczne objawy:
    • brak reakcji wegetatywnej jest reprezentowany przez błysk w oczach, bladość lub zaczerwienienie;
    • głos pacjenta traci wszelkie emocje, staje się obojętny na wszelkie wydarzenia;
    • na twarzy nie ma reakcji naśladowania, czy to jest zabawa, niepokój, smutek, niechęć czy współczucie.
  6. Objawy psychiczne charakteryzują działań afektywnych - utrata poczucia wstydu, braku jasno zinterpretować swoje myśli za pomocą języka prymitywny, monosylabiczne odpowiedzi, luki w prezentacji, bezmyślne okrucieństwo wobec obcych lub bliskich lub higieny osobistej, obecność zainteresowania nieprzyjemnych rzeczy dla normalnego człowieka.

Diagnostyka

Jako najbardziej skuteczne metody, zwykle stosuje się diagnostykę MRI w celu określenia organicznych patologii w ośrodkowym układzie nerwowym, a także klinicznej obserwacji pacjenta.

W takiej sytuacji ważna jest kompetentna diagnostyka różnicowa, ponieważ nie należy wykluczać banalnego lenistwa, szczególnie w przypadku leczenia dziecka. Kiedy dziecko nie chce posprzątać swoich zabawek z polecenia swoich rodziców, nie należy od razu podejrzewać o patologię.

Zniszczenie własnego świata zabawek w pierwszym wymaganiu dorosłych dla dziecka jest trudne, więc można znaleźć całkowicie logiczne wytłumaczenie tego zachowania. Inną sprawą jest to, że dziecko czyta tę samą stronę w książce zbyt długo lub naśladuje ją w całości. Samodzielne rozwiązanie problemu może być problematyczne, dlatego najlepszym rozwiązaniem jest skontaktowanie się ze specjalistą.

Leczenie

W większości przypadków nie może dotyczyć osoby, która sama ujawnia chęć poddania się kuracji, ale pomoc bliskich osób i rodziny jest bardzo ważna i może naprawić wszystko. Kluczowym zadaniem środowiska pacjenta jest wstrząsnąć nim, odwieść go i sprawić, by się obudził.

Może to być nieoczekiwane święto, podróż do odpoczynku, pojawienie się nowego zwierzaka. Warunki dla pacjenta muszą zostać stworzone, aby nie miał możliwości pozostania bezczynnym. Zabronione jest wykonywanie przez niego obowiązków domowych, takich jak przygotowywanie posiłków, pranie i tak dalej. D. narazi sytuację w tym kontekście, że pacjent czuł, że bez niej nie można obsłużyć.

Nie mniej powszechna abulia u dzieci iw tym przypadku lepiej natychmiast zwrócić się do specjalisty, aby jeszcze bardziej nie zaszkodzić amatorskiemu występowi.

Najbardziej niebezpiecznym błędem jest pozwolić dziecku cierpieć i zmagać się, pielęgnować własną patologiczną apatię. Bardzo łatwo przyzwyczaić się do współczującej postawy, więc z czasem dziecko odbierze twoje zachowanie za pewnik. Pozbycie się stanu apatycznego jest jeszcze trudniejsze, jeśli się do tego przyzwyczaisz.

Abulia może świadczyć o poważnym zaburzeniu psychicznym, dlatego doradztwo dla terapeuty w każdym przypadku jest koniecznością. Leczenie zawarte jest w planie programu ogólnej rehabilitacji i łagodzenia objawów, co wskazuje na główny problem.

Główni lekarze powinni być psychiatrą i neurologiem. W procesie leczenia mogą uczestniczyć również terapeuci mowy, specjaliści rehabilitacji, specjaliści terapii zajęciowej i fizjoterapeuci - wszystko zależy od natury problemu. Współczesna medycyna nie zidentyfikowała jeszcze najwłaściwszych technik psychoterapeutycznych.

W przypadku schizofrenii jako głównej dolegliwości zwykle przepisuje się leki przeciwpsychotyczne, a w przypadku depresji - leki przeciwdepresyjne. Specjalne programy rehabilitacji są istotne dla pacjentów, których abulium jest spowodowane urazowym uszkodzeniem mózgu, krwotokiem mózgu lub udarem.

Celem takich programów jest zapewnienie niezbędnej stymulacji i zwrotu utraconych umiejętności. Istnieje kategoria leków, które mogą zwiększać aktywność dopaminy w mózgu, ale nie znaleziono jeszcze wiarygodnych dowodów na ich skuteczność. Prognozy dotyczące głównej choroby bezpośrednio wpływają na ustalenie rokowania dla pacjentów z abulia.

Metody leczenia

Ważne jest rozważenie poniższych sprawdzonych metod leczenia.

  1. Grupową psychoterapię reprezentują metody niewerbalne, którym towarzyszy stopniowe wprowadzanie pacjenta do dyskusji. Ich celem jest przywrócenie umiejętności komunikacyjnych i dostosowanie się do codziennej komunikacji. Indywidualne rozmowy powinny być obowiązkowe, aby jak najszybciej nawiązać poufny kontakt z pacjentem.
  2. Rodzinną psychoterapię reprezentuje ocena relacji wewnątrz rodziny i rola, jaką każdy przedstawiciel rodziny wykonuje osobno. Krewni muszą wprowadzić bieg sytuacji i wyjaśnić wszystkie aspekty i przejawy stanu patologicznego. Wszelkie konflikty muszą zostać rozwiązane, aby ustanowić harmonijny związek.
  3. Terapia lekowa obejmuje stosowanie neuroleptyków:
    • pffluridol przyjmuje się raz w tygodniu przez 20-40 mg;
    • piracetam dwa razy dziennie po 1 kapsułce;
    • Tryptazin 2 razy dziennie po 5 mg;
    • frenolon - trzy razy dziennie po 10 mg (maksymalna dawka), dwa razy dziennie po 5 mg (minimalna dawka).

Jeśli pacjent zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności i faktu, że ktoś jej potrzebuje, powstają nowe zachęty do działań wolicjonalnych, chęć spełnienia oczekiwań i realizacja własnego potencjału.

Skuteczność tego podejścia jest najwyższa w przypadku osób starszych, ponieważ jest ich wiek jest coraz częściej odwiedzane przez myśli o samotności i bezużyteczności obojętności ze strony rodziny. Bądź zdrowy!

Główne przyczyny i objawy abulia. Metody leczenia zaburzeń psychicznych

Zaburzenia psychopatologiczne procesów wolicjonalnych pociągają za sobą brak pragnienia celowej aktywności, słabego charakteru i bierności istnienia. Patologię procesów wolicjonalnych można zaobserwować w przypadku organicznych zaburzeń mózgu, zaburzeń psychicznych. Pacjenci tacy często nie mają ochoty i zainteresowania wykonywaniem czynności, mogą leżeć w łóżku przez kilka dni, nawet nie starając się wykonywać niezbędnych czynności związanych z podstawowymi potrzebami.

Objawy kliniczne zespołu i jego rodzaje

Will jest szczególnym czynnikiem regulacyjnym, planowaną zdolnością do produktywnej działalności, nastawioną na wynik. Łamanie procesów wolicjonalnych często wiąże się z patologią aktywności, motywacją i zachowaniem. Zaburzenia woli przychodzą w następujących formach:

Hiperbulizm jest nadmierną manifestacją aktywności, a hypobulia jest jej przeciwieństwem, zmniejszeniem czynności wywołującej aktywność. Parabulia jest przedstawiana bezpośrednio jako naruszenie zachowania. Brak woli charakteryzuje się utratą chęci do aktywności produkcyjnej, brakiem motywacji do osiągnięcia rezultatów. Przez czas trwania abulia jest podzielona na następujące podgatunki:

  • krótkoterminowy,
  • okresowe,
  • stały.

Krótkotrwały przebieg choroby obserwuje się w depresji adynamicznej, stanach granicznych (nerwice, astenia). Pacjenci z zaburzeniami depresyjnymi są często pozbawieni aktywnej aktywności, ich motywacyjna i wolicjonalna sfera ulega zmniejszeniu. Osoba, która znajduje się na etapie depresji, rozumie potrzebę świadomej orientacji, ale nie zawsze może zebrać siły, aby zacząć działać. Również krótkotrwały brak woli można zaobserwować w przypadku nerwicy, psychopatii i przejawia się w postaci niemożności podjęcia decyzji, zmniejszenia motywacji i braku motywacji.

Okresowy brak woli występuje w narkomanii, zaniedbanych zaburzeniach somatycznych. Powtarzający się charakter rozpadu procesów wolicjonalnych często zbiega się z etapami zaostrzenia schizofrenii. Wielokrotne naruszenia woli są często obecne w obrazie klinicznym psychozy maniakalno-depresyjnej. Ciągły brak motywacji i świadomych motywów jest charakterystycznym objawem schizofrenii katatonicznej i poważnym uszkodzeniem mózgu. Brak połączenia z unieruchomieniem w schizofrenii może stać się katatonicznym odrętwieniem. To właśnie zespół Apato-Abulica w obrazie klinicznym schizofrenii jest najpoważniejszym przejawem naruszenia woli.

Do głównych objawów choroby należą:

  • hamowanie procesów myślowych,
  • trudności w podejmowaniu decyzji,
  • ograniczenie kontaktów społecznych, w tym izolacji,
  • brak motywacji do popełniania czynów,
  • zaniedbanie higieny,
  • ograniczenie zapotrzebowania na podstawowe potrzeby ludzkie (odżywianie, sen),
  • utrata zainteresowania znanymi działaniami,
  • bierność,
  • sztywność lub spontaniczność ruchów.

Abulia może postępować w kompleksie z mutyzmem, apatią i adynamią. Mutyzm jest rozumiany jako bierność mowy, która przejawia się w braku komponentu mowy słownej. Pacjenci nie odpowiadają na pytania, wszyscy wykazują niechęć do nawiązania kontaktu z innymi. Francuski psychiatra Florenville uważał, że "mimowolna manifestacja mutyzmu" jest połączona z brakiem woli i bierności motorycznej.

Apatia, czyli emocjonalna obojętność i obojętność, często łączy się z brakiem wolicjonalnej aktywności, tworząc zespół Apat-Abulica. Obraz kliniczny tego stanu ma postać emocjonalnego zubożenia i zautomatyzowanych działań. Pacjenci zostają wycofani, często i przez długi czas milczą, starają się unikać kontaktu z innymi. Ten stan jest typowy dla schizofrenii i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Adynamia, przejawiająca się w bezwładności funkcji impulsywnej do działania, może występować zarówno w postaci zahamowania procesów myślowych, jak i przy zupełnym braku ruchów. Według niemieckiego psychiatry K. Kleista zjawisko to jest typowe dla uszkodzeń czołowych części mózgu. Naukowiec nazwał tak specyficzną kombinację braku woli i bezwładności ruchów "syndrom złamanego pióra".

Przyczyny choroby

Przyczynami tego zespołu psychopatologicznego są trauma i guzy mózgu, dziedziczne predyspozycje do schizofrenii i inne zaburzenia psychiczne, demencja. Jasne objawy choroby można zaobserwować przy niskiej odporności na stres i skłonności do zaburzeń somatycznych. Ten zespół psychopatologiczny obserwuje się w takich chorobach:

  • schizofrenia,
  • uszkodzenia przednich części mózgu,
  • warunki brzegowe,
  • depresja,
  • demencja.

Najczęściej brak woli przejawia się w schizofrenii i zmianach organicznych w czołowych obszarach mózgu. Według niemieckiego naukowca E. Bleulera brak woli, jako jeden z objawów schizofrenii, objawia się jako rodzaj "utraty potencjału energetycznego". "Potrzeba za i przeciw", zdaniem psychiatry, była główną cechą pacjentów ze schizofrenią, z powodu jednoczesnej obecności pożądania i braku energii do jej realizacji.

Powrót w latach 50. XX wieku. Radziecki psychiatra MO Gurevich udowodnił, że przednia część mózgu pełni funkcję kontrolującą motywacje i grzebienie o silnej woli. Pacjenci ze zmianami w okolicy czołowej są bardzo nieczynni w swoich osądach, często nie są w stanie podjąć prostego wysiłku w celu popełnienia prymitywnych działań. Jeśli działy mózgu są uszkodzone, choroba postępuje w postaci hamowania motorycznego w połączeniu z osłabieniem procesów myślowych.

Leczenie abulia

Przede wszystkim należy leczyć główną chorobę, w której pojawia się brak woli. Jeśli brak silnej woli opiera się na schizofrenii, atypowe leki przeciwpsychotyczne są szeroko stosowane jako leki. W przypadku, gdy przyczyną zespołu abulicznego jest depresja, stosuje się leki przeciwdepresyjne. Plan leczenia jest ustalany wyłącznie przez psychiatrę, który opiera się na anamnezie i kryteriach diagnostycznych.

Prognozy dotyczące leczenia zaburzeń apatyczno-ablacyjnych w połączeniu ze schizofrenią są często niekorzystne. W praktyce psychiatrycznej z przedłużoną terapią choroby zaobserwowano tylko częściową remisję, były przypadki transformacji schizofrenii w etapy progresji. W najlepszych przypadkach udoskonalono interakcję społeczną, komunikację z innymi.

W leczeniu abulii szeroko stosowana jest psychoterapia, szczególnie w krótkotrwałych, łagodnych postaciach choroby. Zastosowanie metod psychoterapeutycznych w leczeniu braku woli w ramach schizofrenii jest kwestią kontrowersyjną. Jednak wielu lekarzy stosuje hipnozę i psychoterapię poznawczo-behawioralną w celu zmniejszenia objawów zespołu. Głównym celem podejścia psychoterapeutycznego jest ustanowienie społecznej adaptacji oraz tworzenie silnej woli i motywacji.

Komentarze i odpowiedzi:

Musisz się zmusić, nie ma nic do zrobienia. Konieczne jest, aby wykonać ten wyczyn, i znaleźć motywację do tego, co należy zrobić. Znam te wewnętrzne stany, poczułem je na własnej skórze. Musimy wykorzystać wszystkie swoje moralne i wolicjonalne zasobów, lub całkowicie zginąć, i że dzieci nie powinny być dozwolone. W imię siebie, w imieniu swojej matki, w imieniu innych ludzi, taki czy inny sposób zależą od siebie i często potrzebują dużo więcej pomocy niż ty sam. kiedyś to wszystko się skończy, nic nie trwa wiecznie, ale można przejść do historii i robić w życiu coś naprawdę istotnego, coś, co na zawsze pozostanie w pamięci ludzi i zostanie zapamiętany z zachwytu po wielu latach późniejszych. Pokonać i podbić sobie w stanie apatii, schizofrenicznej Abul, aby zrobić coś dobrze, mimo jego stanu - to jest dość wyczyn, prawdziwy geroysto a przynajmniej warto walczyć o siebie i nie poddawać się, nie ważne jak trudne. "I to również minie. "©.

Problemy samoregulacji o silnej woli: abulia czy słaba wola?

Wszyscy przynajmniej raz doświadczyli chwilowego braku siły woli, kiedy nic się nie da zrobić lub nie ma wystarczającej motywacji do wykonania określonego zadania. Ale jak odróżnić banalną słabą wolę, lenistwo, apatię od abulia - chorobę, która może wskazywać na obecność zaburzeń psychicznych? Abulia czy słaba wola? Na to pytanie znajdziesz odpowiedź w artykule.

Siły woli i słabości

Will Jest to zdolność osoby do świadomego działania w kierunku wyznaczonego celu, pokonywania wewnętrznych i zewnętrznych przeszkód.
U podstaw zachowania wolicjonalnego leży złożony mechanizm psychologiczny, w tym:

  1. Pośrednictwo. Zachowanie wolicjonalne nie jest sytuacyjne ani impulsywne, ale definiowane jako środek do celu.
  2. Wewnętrzny plan intelektualny. Działania wolicjonalne są przeprowadzane umyślnie; myśląc o podjęciu decyzji o podjęciu tego lub tego kroku.
  3. Świadoma regulacja aktywności. Jest funkcją woli, która polega na kontrolowaniu świadomej akceptacji decyzji, które determinują dalszy bieg życia.

Will jest także źródłem ludzkiej działalności. Gdy istnieją problemy z wolicjonalnej samoregulacji, jednostka staje się bierny, brak inicjatywy, z grubsza rzecz biorąc, jest to istotne ruchy poziom aktywności do poziomu egzystencji.

Będzie rozwijał się w ontogenezie. Jego pierwsze objawy można zobaczyć, gdy niemowlę zaczyna kontrolować swoje ruchy, aby osiągnąć pożądane. Dopiero pod koniec wieku przedszkolnego wola rozwija się do poziomu, w którym dziecko jest w stanie postawić sobie zadanie i wytrwać, celowo je wykonać.

Formacja woli realizowany jest nie tylko dzięki rozwojowi i rozwojowi dziecka, ale także pod wpływem wychowania rodzicielskiego, a następnie samokształcenia. Słaba wola Jest oznaką wad wychowania, które można wyeliminować przez samokształcenie.

O osobie o silnej woli mówią, że jest to "człowiek z charakterem". Postać jest absolutnie we wszystkich ludziach, ale dobrze rozwinięta siła woli sprawia, że ​​osoba jest osobą o silnej woli, a słabo rozwinięta wola ma słabą wolę i słabość.

Słabość Nie jest brakiem woli, ale tylko brakiem rozwoju. Słabość jako duchowa i moralna jakość osobowości nazywana jest tchórzostwem. Ważne jest również, aby pamiętać, że słabość jest uważany za negatywny jakości jednostki, jako osoba, która ma wszelkie szanse, aby rozwinąć siłę woli, a nie robić to sam pogarsza ich jakość życia.

Słabej woli osoba cierpi z powodu braku wytrzymałości, wytrwałości, zaangażowania, samodzielności, a także z lenistwa, nuda, lenistwo, apatia, co jest łatwe do kontrolowania innych ludzi, nadaje się do manipulacji, a różnego rodzaju pokusy, ale nie robi nic, aby zmienić postać.
Tak, człowiek może być weakling powodu wrodzonych cech wyższej aktywności nerwowej (np słabi są bardziej podatne na melancholijną i krwisty), ale nie wyklucza to możliwości rozwoju woli pomocą samodoskonalenia.

Siły woli jako zdolność do świadomego kontrolowania działań i emocji jest rozwijany poprzez systematyczne szkolenie. Jest ukształtowany jak każdy inny nawyk. Musisz się zebrać i zrobić samokształcenie.

Oczywiście taka praca nie była łatwa, ale doskonalenie woli, osoba rozwija:

  • determinacja,
  • celowość,
  • wytrwałość,
  • odwaga,
  • wytrzymałość,
  • niezależność i inne cechy wolicjonalne, które promują rozwój osobisty.

Jest jedna rzecz, aby walczyć z lenistwem, czyli brak staranności lub apatii jako mechanizm ochronny psychiki podczas przeciążeń nerwowego i innych przejawów słabości charakteru, a co innego, gdy wola jest nieobecny z powodu istniejących lub pojawiających się chorób.

Abulia: pojęcie, typy, objawy

Abulia lub brak woli to syndrom psychopatologiczny i stan patologicznego braku woli, gdy dana osoba nie jest w stanie wykonać niezbędnych czynności, chociaż zdaje sobie z tego sprawę. Ludzie, którzy cierpieli z powodu abulia opisują ten stan jako niezdolność do przejścia od pragnienia do działania z powodu braku wewnętrznej energii.
Abulia objawia się jako ogólny letarg połączony z brakiem inicjatywy i motywacją do działania.

Ponadto objawy Abulia są:

  • złożoność na początku i kontynuacja celowych ruchów;
  • niezdolność do podejmowania decyzji;
  • zmniejszenie kontaktów towarzyskich;
  • pasywność i utrata zainteresowania nawet w czasie wolnym, gier, rozrywki;
  • niedostatek gestów i mowy;
  • zmniejszenie lub brak reakcji emocjonalnych;
  • niewyjaśnione nagłe ruchy;
  • długie przerwy przed udzieleniem odpowiedzi na pytanie;
  • nieczystość i brak zainteresowania własnym wyglądem;
  • utrata apetytu.

Abul - stan na poziom utraty motywacji położonej między apatią i mutyzm akinetyczny (choroba, w której dana osoba nie mówić ani poruszać, chociaż fizycznie zdolny do niego).

W zależności od przyczyn występowania, abulia może być zjawiskiem krótkotrwałym, okresowo powracającym lub stałym. Jest abulia u dzieci, a także u dorosłych i osób starszych.
Abulia się dzieje:

  • wrodzony, obserwuje się w głębokich stopniach upośledzenia umysłowego;
  • nabyte z powodu depresji, psychozy, schizofrenii, otępienia, po udarze, neuroinfekcji, urazie czaszkowo-mózgowym, a także z innymi zaburzeniami psychicznymi i neurologicznymi.

Naukowcy zgadzają się, że rozwój abulia prowadzi do uszkodzenia pewnych obszarów mózgu (głównie płata czołowego) lub niewystarczającego zaopatrzenia w krew. Ponadto abulia może być spowodowana alkoholizmem i uzależnieniem od narkotyków.

Choroba może powstać i z czysto psychologicznego powodu: osoba czuje, że nikt jej nie potrzebuje i zapomina, dlatego traci wszelkie zainteresowanie życiem. W tym przypadku pacjentowi pomaga powrót odpowiedzialności za własne życie oraz świadomość potrzeby i znaczenia dla środowiska. We wszystkich innych przypadkach wymagana będzie bardziej szczegółowa diagnoza i zintegrowane podejście do leczenia.

Diagnoza i leczenie abulia

Nie jest łatwo wydalić abulię, szczególnie u dzieci. Nie można od razu odgadnąć, że dziecko jest zbyt bierne, nie dlatego, że jest powolne lub leniwe, ale dlatego, że cierpi na abulię.
Na przykład abulia przejawia się w tym, że dana osoba ma apetyt, a jedzenie przeżuwane jest przez bardzo długi czas bez połykania. Takie zachowanie może być postrzegane przez środowisko jako cokolwiek, i trudno jest dostrzec oznaki problemów z wolicjonalną regulacją zachowania.

Diagnostyka Choroba obejmuje komputer i rezonans magnetyczny oraz obserwacje kliniczne pacjenta.

To jest traktowane Abulia przez terapię lekarską i psychoterapię. Oprócz pomocy psychiatrów i psychoterapeutów ważne jest wsparcie psychologiczne ze strony bliskich pacjentów.

Aby pomóc dorosłemu, pacjentowi z abulia, mogą być następujące działania, które nie powinny być zbyt uciążliwe:

  • uwaga, uczestnictwo i opieka;
  • przyciąganie do łatwych i przyjemnych zajęć: hobby, zajęcia i tak dalej;
  • Przyciąganie do łatwej pracy z naciskiem na niezbędność pomocy pacjenta w tej kwestii;
  • wycieczki do nowych miejsc i do natury;
  • komunikacja ze zwierzętami.

W odniesieniu do dzieci lepiej nie podejmować żadnych dodatkowych działań, aby nie zaszkodzić, ale po prostu nadal dbać o dziecko z miłością.

Ważne jest, aby nie wyrażać litości dla cierpiącej abulia, aby zachowywać się tak, aby nie postrzegał choroby jako sposobu na przyciągnięcie uwagi i miłości.

Szybkość powrotu do zdrowia zależy od tego, co spowodowało i jakiej choroby towarzyszy abulia, ale należy pamiętać, że przede wszystkim ożywienie zależy od wiary w pacjenta i jego zaufania do pozbycia się choroby.

Niezdolność do podejmowania decyzji

Abulia jest stanem psychotycznym charakteryzującym się patologicznym brakiem woli i braku charakteru, brakiem pragnienia i motywacji do działania, niezdolnością do działania i podejmowania decyzji o silnej woli.

Jednym z objawów apatii jest Abulia. W przypadku połączenia z apatią, mają na myśli syndrom apatiko-abuliczny, gdy są unieruchomione, mówią o zespole abiliczno-akinetycznym. Choroba ta, jako stan patologiczny, musi być odróżniona od słabej woli, którą można pozbyć się poprzez trening, samokształcenie i wychowanie.

Choroba objawia się w braku silnej motywacji do aktywności. Ten stan nie oszczędza ani młodych, ani starszych.

Przyczyny Abulia

Przyczyna abulia jest konsekwencją czołowego uszkodzenia mózgu, jednak nie jest to uszkodzenie móżdżku lub pnia mózgu. Obecność urazów mózgu, udaru mózgu może również prowokować chorobę i powodować rozproszone uszkodzenie prawej półkuli.

Abulia i inne przyczyny jej występowania: dziedziczenie, choroby zakaźne, urazy czaszkowo-mózgowe, które wpływają na ośrodkowy układ nerwowy i prowokują wystąpienie zapalenia opon mózgowych, zapalenia mózgu. Jednak większość lekarzy przypisuje stres do wywoływania czynników abulia. Czasami przyczyną może być oligofrenia, okrężna psychoza. Rzadko choroba występuje w stanach granicznych: psychoneuroza, histeria, psychastenia.

Objawy Abulii

Pierwszym sygnałem jest brak zainteresowania osobowością, w szczególności wyglądem. Osoba przestaje się podążać, myć, golić, zmieniać ubranie.

Choroba charakteryzuje się następującymi objawami: niewyjaśnione nagłe ruchy, bierność; przedłużony okres odpowiedzi na pytanie; złożoność z ukierunkowanymi ruchami, utrata zainteresowania prostymi grami u dzieci, ograniczenie interakcji społecznych, utrata apetytu.

Abulia charakteryzuje się ogólnym letargiem, a także naruszeniem wolicjonalnego impulsu i braku pożądania, co prowadzi do jakiejkolwiek działalności. Prostota to niezdolność do podejmowania decyzji. Czasami pacjent ma pragnienie działania, ale nie może przejść od pragnienia do działania i brakuje mu wewnętrznej energii do zrealizowania. Indywidualni badacze przypisywali chorobę jednemu z objawów schizofrenii, inni definiowali to zjawisko jako niezdolność do dokonania wyboru między motywacjami.

Psychologia wyraźnie oddziela ten stan od słabej woli, odnosząc ją do cech charakteru spowodowanych niewłaściwą edukacją i eliminowanych przez trening, samokształcenie, zewnętrzne wpływy ze strony społeczeństwa i rodziny.

Abulia Diagnostics

Stan abulia może być przytłaczający lub łatwy. Często ten warunek odnosi się do naruszenia umyślnej regulacji zachowania. Diagnozowanie choroby nie jest tak proste, ponieważ zajmuje pośrednią pozycję między innymi zaburzeniami. Najlepszym sposobem diagnozowania jest obserwacja kliniczna pacjenta. Umiejscowienie zmiany w skuteczny sposób ujawnia MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego) lub CT (tomografia komputerowa).

Rozróżnienie choroby od lenistwa jest bardzo trudne. Jest to szczególnie trudne do zidentyfikowania wśród dzieci. Dzieci często nie chcą spełniać próśb rodziców. Na przykład, aby usunąć zabawki dokładnie wtedy, gdy chcieli tego dorośli. Dzieci, tworząc swój świat zabawek, nie chcą go niszczyć na żądanie. Ten przykład nie jest abulia. Aby chronić dorosłych, należy na przykład symulować dzieci, przejawiające się odczytywaniem jednej strony książki przez długi czas. W takim przypadku konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem, ponieważ nie możesz zrozumieć siebie w tej sytuacji.

Leczenie Abulia

Abulia i jak sobie z tym poradzić - te problemy często pojawiają się u ludzi. Leczenie choroby u osób starszych wymaga dużej uwagi ze strony krewnych. Średni wiek musi być zaangażowany w różnorodne zajęcia, hobby.

Leczenie abulia u dzieci jest prowadzone wyłącznie przez specjalistów, aby nie zaszkodzić dzieciom. Błędem krewnych pacjentów jest często to, że pozwalają mu zmagać się, cierpieć i pielęgnować swoją abulia. Cierpienie abulii bardzo szybko przyzwyczaja się do takiej współczującej postawy i przyjmuje ją za pewnik. Zaplątanie się w taki stan jest bardzo trudne dla pacjenta, aby się go pozbyć.

Leczenie abulii obejmuje współczucie najbliższego otoczenia, polegające na odhamowaniu pacjenta. W tym celu wystarczy wycieczka do interesującego miejsca, głośny bankiet, odejście do natury, komunikacja ze zwierzętami. Zaangażuj pacjenta w pracę, udziel mu prostych instrukcji, powołując się na fakt, że bez niego nie możesz tego zrobić. Jeśli stan nie zostanie przedłużony, możliwe jest samodzielne radzenie sobie z nim, podczas gdy z przedłużoną abulią diagnozuje się depresję lub hipochondrię.

Z długotrwałym przepływem bez leków i doświadczony specjalista (psychoterapeuta, psychiatra) nie może tego zrobić. Dobry efekt na poprawę kondycji zapewniają metody psychoterapeutyczne lub psychiatryczne, a także kurs psychoanalityczny.

Psychiatria rozróżnia wiek i starość. Często jest to spowodowane czysto psychologicznymi przyczynami. Na przykład osoba starsza czuje, że o nim zapomniała i nikt jej nie potrzebuje. Często abulia jest wynikiem uzależnienia od narkotyków i alkoholizmu. Większość lekarzy uważa ten stan za główny wskaźnik utajonego, czyli sekretnego, pijaństwa. Poradzić sobie z wiekową abulia pomaga komunikacji i świadomości chorych, że potrzebuje kogoś. Kiedy pacjent czuje się odpowiedzialny, rozumie, co jest potrzebne, ma silną wolę i pragnienie działania.

10 oznak emocjonalnego niepokoju

Duża liczba osób nawet nie zauważa, że ​​cierpi emocjonalnie. Niektóre formy zachowań wypracowane przez ludzi od lat wydają się całkiem normalne w dzisiejszych czasach. Jest rzeczą szczególną, gdy człowiek zamyka oczy na to, co dzieje się w jego duszy lub całym organizmie.

Poniżej przedstawiono dziesięć głównych objawów zaburzeń emocjonalnych.

Zwątpienie w siebie

Częste myśli "Nie mogę", "Nie jestem w stanie" doprowadzić do załamania psychicznego, a więc do choroby. Musisz zawsze wierzyć w siebie i w to, co robisz.

Niewykonanie decyzji

O takich ludziach mówi się, że "idą z prądem". W końcu boją się podjąć decyzję ze strachu, że będą żałować, ale nagle trzeba było zrobić to inaczej. Niepewność w ich osądach prowadzi do frustracji i trudności w życiu pełnym życiem.

Poczucie linczu

Łatwo Cię irytują ci, którzy mają inne polityczne lub religijne poglądy, upokarzając i obrażając ich. Ponadto, jesteś przekonany, że osoby, które nie zgadzają się z twoją opinią, powinny zostać ukarane.

Jeśli uczucia są łatwe do zranienia

Czasami zdarza się, że oglądając jakiś emocjonalny film, możesz wybuchnąć łzami. Ale to nie dotyczy emocjonalnego niepokoju. Ale jeśli łzy zaczynają płynąć bez powodu, istnieje powód do zmartwień. Najprawdopodobniej jest to spowodowane zniewagami z przeszłości i uniemożliwia obecnie życie w teraźniejszości. Warto opuścić cały ładunek i nauczyć się odpowiednio reagować na te lub inne sytuacje.

Niemożność ustawienia granic

W dzieciństwie wszyscy byli uczeni, aby nie urazić innych ludzi, tak aby nie wpływać na ich uczucia. Ale, niestety, w praktyce, niektórzy dosłownie postrzegają te słowa i stają się przez całe życie chłopcami do bicia. Nie możesz pozwolić innym osobom (mężowi, dzieciom, szefowi itp.) Na manipulowanie tobą, więc jesteś zmuszony wykonywać więcej pracy, mniej widzieć z przyjaciółmi i tak dalej. Nauka ustalania granic jest trudna, ale pomoże dłużej utrzymać zdrowie fizyczne.

Brak empatii dla innych

Niechęć do postawienia się na czyimś miejscu zawsze stwarza problemy w rodzinie i życiu w ogóle. Na przykład, jeśli syn ma problemy w szkole, doświadczasz gniewu, a nie chęci zrozumienia i zrozumienia, co spowodowało te problemy.

Tylko twój własny punkt widzenia

Choroba emocjonalna może przejawiać się w absolutnej percepcji tylko własnej opinii, a jednocześnie zupełnym brakiem szacunku dla tych, którzy mają inny punkt widzenia lub w ogóle go nie mają.

Wieczne niezadowolenie

Wieczne niezadowolenie wyraża się w ciągłych myślach o ludziach lub rzeczach, które cię oblegają lub źle zrobiły. Wtedy zemsta staje się głównym tematem w życiu, pojawiają się myśli o tym, jak zemścić się lub zranić sprawcę. Warto pamiętać, że przewlekły gniew podnosi ciśnienie krwi, zapobiega normalnemu ruchowi krwi, drażni żołądek i prowadzi do choroby.

Stan żalu

Stan żalu jest skłonnością człowieka do ciągłego myślenia i doświadczania przeszłości, tego co zostało powiedziane lub zrobione źle, mentalnego powrotu do tych chwil, które były bolesne. Wszystko to szkodzi zarówno zdrowiu emocjonalnemu, jak i fizycznemu. Lepiej jest myśleć, jak radzić sobie z podobnymi sytuacjami w przyszłości.

Ciągła troska

Wreszcie kolejnym ważnym objawem emocjonalnego stresu jest ciągłe zmartwienie. Charakteryzuje się stanem przedłużonego podniecenia, naruszeniem snu. Nie działa prawidłowo w pracy, w szkole lub w domu. Należy pamiętać, że emocje podważają zdrowie.

Infantylizm

Infantylizm

O czym myślisz, gdy usłyszysz zdanie: "on / ona - infantylny"? Na pewno wyglądasz na osobę emocjonalną, otwarcie pokazującą swoje emocje, może wyglądającą niepoważnie i zaangażowaną w trywialną sprawę. Ale czy tak jest? Faktem jest, że w codziennej psychologii i psychologii naukowej pojęcie "infantylizm" jest nieco inne.

Od razu zastanówmy się, że nie będziemy mówić o infantylizmie jako niedojrzałości w rozwoju, zachowaniu w wyglądzie fizycznym lub zachowaniu cech właściwych dla poprzednich etapów wieku. Porozmawiamy o sensie figuratywnym, jako przejaw naiwnego podejścia w życiu codziennym, w polityce itp., A także o niemożności podejmowania szybkich decyzji, niechęci do wzięcia odpowiedzialności.

Jaka jest różnica między pozycją osoby dorosłej w stosunku do dziecka (infantylne)?

Pozycja dzieci - to poleganie na czynnikach zewnętrznych, dorosły jest przede wszystkim wsparciem dla siebie. W tym sensie często dzieci są bardziej dojrzałe niż wielu dorosłych. Dojrzałość - jest przejściem od wsparcia do innych, aby się utrzymać. Celem psychoterapii jest upewnienie się, że klient nie zależy od innych.

Często można usłyszeć skargi na infantylne zachowanie jednego z małżonków, ale analizując takie przypadki, często okazuje się, że chodzi o niedopasowanie scenariuszy rodzinnych, a nie o infantylizm.

Oznaki infantylizmu

Egocentryzm (nie mylić z egoizmem).

Własna obsesja, niezdolność do poczucia i zrozumienia innej osoby. Dla dzieci jest to całkiem normalne, nie mogą postrzegać świata tak dobrze jak dorośli. Tacy ludzie są pewni swojej własnej słuszności, inni są potrzebni tylko po to, by zaspokoić własne potrzeby. Świat musi się obrócić wokół mnie! A jeśli w związkach są słonie, brzmi "one mnie nie rozumieją"

Niezdolność do podejmowania decyzji.

Podejmowanie decyzji wymaga rozwoju woli i jest to jedna z cech osoby dorosłej. Infantile ludzie nie mogą zmobilizować własnych sił do wdrożenia rozwiązań, w przeciwieństwie do ich własnych "Nie chcę, jestem zmęczony, to jest trudne."

Odmowa przyjęcia odpowiedzialności za własne życie.

Najłatwiej nie podejmować w ogóle decyzji, przenosząc tę ​​odpowiedzialność na inną. Często w otoczeniu takich osób są naprawdę bliscy ludzie, którzy podejmują decyzję dla nich. Towarzyszą temu takie zwroty: "Potrzebujesz, robisz", "Gdzie chcesz iść i iść".

Brak perspektyw na przyszłość.

Dla dzieci życie jest "nieskończone", nie należy myśleć o przyszłości, a rodzice myślą o tym. Konsekwencje będą gdzieś daleko, nie teraz, więc możesz żyć ponad swoje możliwości, zaspokajając swoje "pragnienie" teraz i nie myśląc o swoich prawdziwych możliwościach. Chodzi o tych ludzi, którzy słyszą historie, kiedy zaciągnęli dużą liczbę pożyczek i nie mogą ich spłacić.

Kierowanie na grę.

W wieku przedszkolnym gra jest wiodącą działalnością. Jednak infantylni, dorośli, wolą grę od wszelkiego rodzaju innych aktywności. Dzisiejsza cywilizacja może zaoferować wiele rozrywki. Gra jest niezbędna, aby uniknąć strasznego dla dziecka i uczuć infantylnej osoby - znudzenia. W takich ludziach gra nie bierze udziału w wolnym czasie, ale w wolnym czasie. To są gry komputerowe, kupowanie rzeczy, niekończące się wycieczki do barów i dyskotek, zakupy i zakupy. Z takimi ludźmi fajnie jest się bawić, ale nie ma absolutnie nic do zrobienia, gdy nie ma wakacji.

Zależność.

To niekoniecznie jest życie kosztem drugiego, ale niechęć i niezdolność do służenia sobie. Czasami odpowiedzialny pracownik w pracy, wracający do domu, staje się infantylnym chłopcem. Argumenty mogą brzmieć inaczej: "to nie jest sprawa mężczyzny", "Zarabiam pieniądze".

Niezdolność do refleksji

(samoświadomość i poczucie własnej wartości). Infantylni ludzie nie są pytani przez egzystencjalne pytania "Kim jestem?", "Czego chcę?", "Dokąd zmierzam?", "Dlaczego tego potrzebuję?". Dzieci nie czują się wiekiem, nie oglądają się za siebie. To jest dobre dla dzieci, ale złe dla dorosłych. Tacy ludzie nie są w stanie uczyć się na własnym życiu, ponieważ ich życie jest przedstawiane jako seria wydarzeń. Z biegiem lat dorośli stają się coraz bardziej interesujący i głębiej, a infantylni ludzie nie zmieniają się, a nawet stają się prostszymi. Mądrość przychodzi z wiekiem, ale czasami nadchodzą lata niektóre (c)

Dlaczego ludzie nie dorastają i nie dorastają?

Ryzykowanie i ryzykowanie są bardzo ryzykowne. Większość ludzi woli żyć jak półśmierci niż żyć ryzykownie i świadomie. Wielu chce mieć "polisę ubezpieczeniową" od niepowodzeń, od nieprzyjemnych doświadczeń, od poczucia własnej nieistotności. Gdy świadomość staje się dla nas nieprzyjemna, natychmiast je zatrzymujemy.

Prawdziwa separacja jest całkowitym przejściem do autonomicznej egzystencji i pozycji dorosłych.

Ale wiele matek i rodziców zrobi wszystko, co w ich mocy, aby zachować kontrolę i wpływ na dzieci. Często nazywam te matki pytaniem "moje dziecko ma problem", ale zaczynasz pytać i okazuje się, że "dziecko" ma już 20-25 lat, a nawet 30 lat. Najczęstszą niekompletną sytuacją lub niekompletnym gestaltem jest relacja z rodzicami. Dopóki nie zwolnisz swoich rodziców, poczujesz się jak dziecko. Nie ma znaczenia, ile masz lat, masz rodzinę i mieszkasz na swoim terytorium. Ważne jest, aby nadal czuć się dziewczyną lub chłopcem w stosunku do swoich rodziców.

Dojrzewanie psychologiczne

Czy dorośli naprawdę są starymi ludźmi bez emocji i spontaniczności?

Oczywiście, że nie! Otwartość emocjonalna, uczciwość, spontaniczność, łatwość, zdolność do zastanawiania się nad tym światem, wrażliwość to te cechy, które mogą uczynić życie bogatszym i jaśniejszym. Obserwuj dzieci, muszą się wiele nauczyć! Mogą z łatwością zapoznać się z nieznanym rówieśnikiem, po prostu biorąc go za rękę i mówiąc "zostańmy przyjaciółmi". Ich każdy dzień jest pełen emocji i emocji, ponieważ jest inny od siebie, chociaż wydaje się, że dorośli są "dniem świstaka".

Wszystkie doświadczenia dzieci są prawdziwe, prawie nie mogą udawać. Niektórzy mylnie sądzą, że świadoma regresja jest czymś złym, a nawet patologicznym, powiedziano nam, że jest zawstydzająca. Jednak świadome wycofanie się w taką pozycję jest okazją do zapewnienia wsparcia i poczucia bezpieczeństwa.

O dziwo, gdy spotykam ludzi, którzy rozpaczliwie potrzebują litości i wsparcia, zdecydowanie odmawiają jej przyjęcia, wolą radzić sobie z własnymi doświadczeniami na własną rękę. Silna słaba osoba może żałować, a aby to osiągnąć, muszę "zmniejszyć się, stać się bezbronnym, zaufać". Dla niektórych osób nie jest to dostępne, ponieważ wydaje im się, że na zawsze przestaną być dorosłymi. Pewna kobieta, która łkała mi przez 30 minut na ramieniu, w końcu przyznała, że ​​tak długo nikt nie żałował tego w tym życiu. Byłem smutny z powodu tych słów. Dlatego w swoim pragnieniu wzrostu lub wzrostu nie rezygnuj ze wszystkich zasobów, jakie ma dzieciństwo. Ważne jest tylko, aby móc świadomie korzystać.

Abulia

Jeśli dana osoba wykazuje bierność i nie ma ochoty na osiągnięcie celów lub zaspokojenie potrzeb, to ludzie błędnie zakładają, że jest leniwy. Z różnymi zaburzeniami psychiki i ciała może to być abulia, której objawy przypominają brak woli i obojętność osoby w czymkolwiek. Przyczynami są często różne zaburzenia, które bez pomocy lekarza są trudne do leczenia.

W życiu każdej osoby przychodzi okres pewnego rodzaju abulia, kiedy nie chcesz nic robić, nawet wstań z łóżka. Jednak ten warunek różni się od bolesnego, gdy osoba nie jest chwilowo, ale na stałe, w pozycji braku woli. Internetowy magazyn psytheater.com uważa chorobowy stan, który może na pozór przypominać zwyczajne lenistwo.

Czym jest abulia?

Czym jest abulia? Ten stan patologiczny determinowany jest brakiem woli, brakiem pożądania, brakiem charakteru, niemożnością podejmowania decyzji i wykonywania działań, brakiem motywacji do działania. Z grubsza rzecz biorąc, osoba może leżeć na łóżku i nie chce nic robić, nawet zaspokajać swoje naturalne potrzeby.

Zespół Apatiko-Abulica rozpoznaje się, gdy abulia łączy się z apatią, a nie tylko działa jako jej objaw. Zespół Abulian-akinetyczny manifestuje się, gdy osoba jest unieruchomiona.

Nie mieszaj abulia ze słabością. Abulię można wyeliminować tylko metodami medycznymi, podczas gdy słaba wola jest eliminowana przez edukację, samokształcenie i szkolenie.

Abulia nie ma wieku. Może wystąpić zarówno u osób młodych, jak i starszych. Przejawia się to jako brak świadomej motywacji do popełniania jakiegokolwiek rodzaju działalności. Osoba może leżeć na łóżku w ciągu jednego dnia, nie mając ani woli, ani interesu do popełnienia czynów, nawet jeśli jest to związane z zaspokojeniem potrzeb.

Zespół Abuliana jest godny uwagi i różni się od lenistwa i słabości tym, że nie można go pokonać przez trening lub samokształcenie. Często towarzyszą temu zaburzenia organiczne, które wywołują podobny stan. W Abulii człowiek nie porusza się, ponieważ jest leniwy, ale dlatego, że brakuje mu motywów, pragnień, zainteresowań.

Naukowcy mają trudności z ustaleniem, czy abulia jest chorobą niezależną, czy też zawsze jest konsekwencją innej choroby. Jego przejawy są tak rozległe i podobne do innych cech, że często ludzie mylą to z lenistwem, słabością, brakiem woli itp.

Przyczyny Abulia

Istnieje wiele okazji, aby zmierzyć się z abulia, ponieważ powody jej rozwoju i wyglądu są dość rozległe. Według statystyk abulia manifestuje się w ludziach dużych miast, ponieważ jedną z przyczyn jej występowania jest depresja. Ten stan jest znany wielu osobom.

Jeśli podasz listę wszystkich przyczyn abulia, możesz zidentyfikować:

  • Urazy głowy.
  • Infekcje lub guzy.
  • Stres.
  • Schizofrenia.
  • Udar.
  • Skłonność do zaburzeń somatycznych.
  • Podatność psychiki.
  • W wyniku choroby lub urazu głowy, który powoduje zakłócenia krążenia krwi w prawej półkuli strefy czołowej.
  • Zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu.
  • Dziedziczność.
  • Psychoza kołowa.
  • Oligofrenia.
  • W konsekwencji warunków granicznych: histerii, psychastenii lub psychoneurozy.

Głównym znakiem abulia jest utrata osobowości. Osoba traci motywację i chęć zrobienia czegoś i osiągnięcia. To zamienia go w warzywo.

Szczególnie niebezpieczna jest abulia w dzieciństwie, ponieważ rodzice mogą błędnie postrzegać ją jako słabe lub leniwe dziecko, chociaż w rzeczywistości potrzebuje pomocy.

Najstraszniejsza jest abulia oparta na dziedziczeniu. Takie dziecko wykazuje wszystkie objawy od urodzenia. Jest nieaktywny, spokojny, nie głośny. Rodzice nie powinni być z tego zadowoleni, ale martwić się o to, ponieważ sama choroba nie przejdzie, a spóźniona diagnoza da niekorzystne rokowanie w leczeniu.

Abulia towarzyszy wielu chorobom organizmu, szczególnie związanym z mózgiem. Do grupy ryzyka zalicza się osoby z chorobliwymi chorobami:

  1. Stan pourazowy i poudarowy.
  2. Niedotlenienie.
  3. Choroby zakaźne.
  4. Choroby Parkinsona, Picka, Huntingtona.
  5. Konsekwencje zatrucia.
  6. Depresja.
  7. Demencja jest wrodzona.
  8. Nowotwory mózgu.
  9. Nadużywanie narkotyków lub alkoholu.
  10. Schizofrenia.
  11. Długotrwałe stosowanie leków przeciwpsychotycznych.

Może istnieć tymczasowa abulia, która jest reakcją na pewną sytuację psychotraumatyczną (psychogenne otępienie). Ten stan mija, gdy tylko sytuacja zostanie rozwiązana lub pozostawia osobę.

Objawy Abulia

Abulia rozwija się stopniowo. Na początku możesz błędnie postrzegać go dla innego stanu. Jednak wraz z postępem objawów można zrozumieć, że jest to abulia.

Pierwszym znakiem jest obojętność wobec własnego wyglądu. Osoba przestaje prać, golić, prać ubrania, zmieniać ubrania, obserwować siebie.

Następujące objawy brzucha stają się:

  1. Pasywność.
  2. Nagły niewytłumaczalny ruch.
  3. Przedłużająca reakcja na pytanie (odpowiedź nie jest odbierana od dłuższego czasu).
  4. Utrata zainteresowania prostymi akcjami, grami (u dzieci) lub czynnościami (u dorosłych).
  5. Utrata apetytu.
  6. Zmniejszenie kontaktów towarzyskich.
  7. Złożoność w przejawianiu celowych działań.
  8. Brak pędu do podjęcia działań.
  9. Naruszenie testamentu.
  10. Ogólny letarg.
  11. Hamowanie aktywności myśli i mowy.
  12. Nieskoordynowane ruchy.
  13. Minimalizacja wyrazu twarzy, gestów, mowy.
  14. Utrata zainteresowania hobby - wcześniej interesujące zajęcia.
  15. Niezdolność do podjęcia decyzji.
  16. Niemożliwość przeniesienia minimalnych obciążeń.
  17. Odmowa w przypadku jakiejkolwiek przeszkody.
  18. Żądanie, niecierpliwość, lenistwo, bezwładność.
  19. Opór przy każdej próbie poruszenia pacjenta.
  20. Unikanie wychodzenia z domu, wstawania z łóżka, przestrzegania podstawowych zasad higieny.
  21. Wygaśnięcie sumienia, wstydu, współczucia, zdolności kochania się z zespołem apatiko-abulicznym.
  22. Przejście "Nie chcę" w "Nie mogę".

Pacjent może nawet odczuwać pragnienie wykonania pewnych czynności, ale aktywność nie jest wykonywana. Dzieje się tak dlatego, że człowiek nie może znaleźć energii, aby przejść od pragnienia do działania.

Słabość różni się od abulii tym, że jest to cecha charakteru, która rozwija się z powodu nieprawidłowej edukacji. Wyeliminuj to może być reedukacja, zewnętrzne wpływy społeczeństwa, samokształcenie lub trening.

Abulia może przejawiać się w różnych postaciach i symptomach. To może być tak proste, kiedy dana osoba jest w stanie skłonić się do popełnienia czynów, i surowa, gdy nie ma siły, nawet by wstać z łóżka i nakarmić siebie.

Istnieją 4 główne zaburzenia woli:

  1. Hiperbulizm to nadaktywność.
  2. Parabulia - odchylenie zachowania od norm społecznych.
  3. Hypobulia - zmniejszenie motywacji do działania.
  4. Abulia - całkowity brak jakiegokolwiek motywu w komisji działań.

Długość abulia to:

  • Stała. Obserwowane w przypadku psychozy maniakalno-depresyjnej, ciężkiego uszkodzenia mózgu, schizofrenii katatonicznej.
  • Okresowy. Odnotowano go w przypadku zaburzeń somatycznych i narkomanii, alkoholizmu.
  • Krótkoterminowy. Często obserwuje się w depresji adynamicznej, nerwicy, psychopatii, która przejawia się w postaci niezdolności do podjęcia decyzji i podjęcia działania.

Abulia można łączyć z:

  1. Mutizm to niechęć do rozmowy. Pacjent unika rozmów, odpowiada na pytania przez długi czas.
  2. Apatia to emocjonalne zubożenie i automatyczne działania. Człowiek przejawia obojętność i obojętność, unika kontaktu z ludźmi, zostaje wycofany.
  3. Adynamia jest pełnym lub częściowym bezruchem, spowalniającym procesy myślowe.
idź w górę

Diagnoza Abulii

Abulii towarzyszą inne zaburzenia psychiczne, o czym mogą myśleć lekarze. Dlatego diagnoza staje się trudna. Główną techniką, która pozwala zidentyfikować abulię, jest obserwacja pacjenta i jego zachowania. Wykonano również CT i MRI, badanie ultrasonograficzne, elektroencefalografię mózgu oraz laboratoryjne badania krwi w celu potwierdzenia rozpoznania.

Trudno jest odróżnić abulię od lenistwa, zwłaszcza jeśli dotyczy to dzieci. Rodzice mogą czasami być zbyt niecierpliwi, aby spełnić ich prośby dzieci, co jest mylone z abulia. Jednakże, jeśli dziecko czyta jedną stronę w książce przez długi czas, na przykład, wskazuje to na możliwy rozwój zaburzenia.

Leczenie abulia

Leczenie abulia jest złożone, ponieważ metody są stosowane w celu wyeliminowania przyczyny źródłowej, a w konsekwencji abulia. Przyczyna pierwotna jest leczona różnymi lekami:

  1. Schizofrenia jest eliminowana przez atypowe leki przeciwpsychotyczne.
  2. Depresję leczy się lekami przeciwdepresyjnymi.

Osoby starsze potrzebują uwagi ze strony swoich bliskich. Osoby w średnim wieku są zachęcane do aktywnego angażowania się w różne zajęcia i hobby. Jeśli chodzi o dzieci, ich leczenie powinno być prowadzone przez specjalistę. Rodzice często cenią i szanują abulijski stan swojego dziecka, z powodu tego, do czego się przyzwyczaja, biorąc to za pewnik.

Główne kierunki terapii abulii to:

  • Zaangażowanie w pracę, gdy pojawia się odniesienie do faktu, że bez pacjenta nic się nie dzieje.
  • Wprowadzenie go w towarzystwie bliskich i przyjaciół.
  • Zwiedzanie ciekawych, różnorodnych miejsc.

Osobno uważana za starszą (wiek) abulia, która może rozwijać się na tle myśli, że nikt nie jest potrzebna, wszyscy ją porzucili. Pomogą w tym różne działania, w których krewni przyciągną starszą osobę. Musi czuć się koniecznym, znaczącym, odpowiedzialnym, z powodu którego będzie chęć popełnienia czynów.

Ponadto stosuje się środki fizjoterapeutyczne:

  1. Pływanie medyczne.
  2. Fototerapia.
  3. Oxygenobarotherapy.
  4. Kąpiele lecznicze.
  5. Wody mineralne źródeł termalnych.
  6. Leczenie sanatoryjne.
  7. Highlands.
  8. Odpoczynek w miejscach na południe od miejsca zamieszkania.

Homeopatia oferuje takie leki, aby wyeliminować abulia:

Wynikiem abulia jest całkowity brak jakichkolwiek możliwości przywrócenia osoby do życia. Bez leczenia tutaj na pewno nie wystarczy. Przed opracowaniem i podczas leczenia abulia ważne jest środowisko, w którym dana osoba pozostaje:

  1. Starsi ludzie muszą czuć się potrzebni.
  2. Dorośli i młodzież powinni brać udział w zajęciach, robić swoje ulubione rzeczy.
  3. Dzieci nie powinny być chronione przed problemami i trudnościami, pozwalać sobie na ich kaprysy. W przeciwnym razie ich stan się rozwinie.