Czym jest apraksja? Jej rodzaje. Wartość w neurologii i logopedii.

Apraxia (AC) -jest to naruszenie celowych działań, przy zachowaniu elementarnych ruchów, podczas gdy nie ma zaburzeń motorycznych w postaci paraliżu, hipokinezji lub ataksji. Zajmuje szczególne miejsce w neurologii i logopedii, ponieważ często potrzebuje pomocy terapeuty mowy, neurologa, neuropsychologa.

AC jest możliwe w jednym, obu rękach, w mięśniach jamy ustnej, chodzeniu itp.

Czynniki niezbędne do celowego ruchu (praxis):

  • Zachowanie aferentnej i eferentnej podstawy ruchów;
  • Zachowanie relacji wizualno-przestrzennych;
  • Programowanie i kontrola w organizacji praxis.

Aby pochodzi AU, niezbędne części uszkodzonych jednego funkcjonalnego systemu odpowiedzialne za praktyce przedczołowej (lub przedruchowa pola - №6 i 8; postcentral Card - №39 i 40) w celu przerywania zróżnicowane impulsów i rozbito wyraźne bodźce adresowania.

Rodzaje apraksji.

Zgodnie z ich uszkodzeniem rozróżnia się następujące typy AS:

Postawy apraksji, apraksja doustna.

W tym przypadku dotyczy to wydziałów centralnych (1-3, 5 i 7 pól): zróżnicowane impulsy są źle kierowane do mięśni, a dana osoba ma trudności z umieszczeniem palców zgodnie ze wzorem (położyć palec na palcu) lub umieścić język między zębami i górną wargą.

Dynamiczna apraksja.

Występuje, gdy pokonaj departamenty premotorny (6, 8 i 44 pola): trudno wykonać serię kolejnych ruchów (na przykład dłoni-pięści-dłoni). Jeśli dotyczy to lewej półkuli, pojawia się wraz z nią afazja motoryczna (niemożność użycia słów do wyrażania własnych myśli) i agrafii (utrata pisowni słów z zachowaną inteligencją i przy braku zaburzeń ruchowych w kończynach górnych);

Przestrzenna i konstruktywna apraksja.

Jeśli dotkniętego gorszej ciemieniowej płaciku: kiedy pacjent zaczyna mylić samolot (przedni i strzałkowej), strony (lewa lub prawa), trudno jest przeprowadzić budowę kształtów geometrycznych (trójkąt lub kwadrat), za poważne naruszenia - pacjent jest trudne do wykonania podstawowych ruchów (nosić ubrania, pokaż gesty, zrób łóżko).

Często w połączeniu z semantyczną afazją - naruszeniem zrozumienia struktur logicznych i gramatycznych, acalculia - naruszenie konta, alexia - niemożność czytania i agrarians;

Apraksja lewego ramienia.

Ta szczególna forma apraksja, który występuje w praworęczny przy strefach uszkodzenie mediany ciała modzelowatego (struktura łącząca obie półkule), przy czym impuls nerwowy, odpowiedzialny za popełnienie ruchu osiągnie działy nizhnetemennoy w prawej półkuli, podczas gdy utrudniona realizacja lewo działania strony, a prawa ręka jest zapisana.

Apraksja przednia.

W tym przypadku wpływają na bieguny płatów czołowych GM: obserwuje się naruszenie programu działania i nie ma kontroli nad jego wynikami. Łączy się to ze zmianami w zachowaniu.

Chodzenie Apraxia.

Rozwija gdy upośledzona kontrola ruchów kończyn dolnych (jeśli dotyczy czołowo-mostomozzhechkovogo sposób, gdy jamistym mózgu, wodogłowie, ciśnienie normalne, nowotwory, choroby zwyrodnieniowe GM). Pacjent nie może normalnie używać stóp podczas chodzenia (trudno im naśladować ruchy z bezpieczeństwem niektórych automatycznych), podczas gdy czuciowe, móżdżkowe i przejawy niedowładu siłowego są nieobecne. Na zewnątrz, spacer takiej osoby szurającej, pochylił się, często niezdolny do samodzielnego przekroczenia przeszkody.

Mowa apraksji lub aparat artykulacyjny (w terapii mowy).

Występuje z ciężką afazją motoryczną eferentną. W takim przypadku pacjentowi trudno jest powtarzać nie poszczególne dźwięki, ale całą serię dźwięków lub sylab. Kiedy pacjent jest proszony o powtarzanie dwóch sylab, powtarza stereotypowe dźwięki z poprzedniej serii.

Nie ma funkcji nazewnictwa, tj. gdy pacjent wskazują na pierwszą sylabę, on lub jego zautomatyzowane końce lub przesunięcia do innego wyrazu, który zaczyna się o tej samej sylaby (na przykład, gdy wskazówka sylabiczny „ale” zamiast słowa „stopy”, mówi „nożyczki”, „nos” "Nosorożec").

W innym przypadku pacjent obserwuje zjawisko ekspresyjnego agrammatyzmu: brakuje mu czasowników, czasem przyimków. W trzecim przypadku, z wypowiedziami, jest wiele długich pauz, wytrwałości, werbalnych parafraz i "rozciągniętych" słów.

Regulatory lub ideator apraxia (PAC).

W przypadku tego typu AS, niedostatecznie arbitralne planowanie ruchu i naruszeń podczas kontrolowania poprawności działania tych ruchów. Naruszono sekwencję działań, charakteryzującą się obecnością impulsywnych zakłóceń w działaniach, które nie spełniają określonego celu, obecności seryjnej perseweracji (stereotypowe powtarzanie ruchów). W tym przypadku błędy są typowe, gdy czynności wykonywane są na komendzie lub gdy ruchy lekarza są kopiowane.

Brakuje umiejętności zawodowych i instrumentalnych, zdolności konstruktywnych, trudności w samoobsługi i realizacji symbolicznych działań. RAS występuje, gdy płat czołowy GM ulega uszkodzeniu z powodu nowotworów, patologii naczyniowej, pierwotnych zmian zwyrodnieniowych, miejscowej atrofii korowej (choroba Picka lub atrofia przednio-skroniowa). Przy takim typie apraksji pacjent nie może poprawić błędów.

Jeśli jest więcej uszkodzenie przedniego płata czołowego, następnie pacjent rozwija zaburzenia apatiko-abuliczne (trudno mu określić cel), podczas gdy może wykonywać ruchy w zespole lub przyglądać się konkretnemu ruchowi.

Kiedy Występują uszkodzenia odcinków grzbietowo-bocznych, Pojawiają się seryjne perseweracje, które uniemożliwiają osiągnięcie tego celu. Aby pokonać obszar oczodołowo charakteryzuje impulsywnych działań, rozpraszanie, prostymi i / lub złożonymi stereotypii (stabilna niecelowe powtarzania działań) i echopraxia (mimowolne powtarzanie działania lub pozycjach ludzi).

Kinetyczne lub motoryczne apraksje.

Jeśli zaatakowana tylno-boczna kora przedczołowa płatów czołowych półkul mózgowych, których główną funkcją jest szeregowa organizacja i automatyzacja ruchów. W tym samym czasie pacjent zachowuje planowanie i kontrolę własnej aktywności ruchowej, jednak traci się zdolności motoryczne o zautomatyzowanej naturze - "melodie kinetyczne".

Przy takich zaburzeniach, wolniejsze i bardziej niezręczne ruchy charakteryzują się ciągłą świadomą kontrolą nawet dobrze znanych, znanych działań, istnienie elementarnych perseweracji.

Ideomotor (IM), kinestetyczny lub apraksja Limpanna.

Występuje, gdy wpływa na płat ciemieniowy mózgu - strefy wtórne analizatora korowego wrażliwości somatycznej i strefy reprezentacji przestrzennych z powodu choroby Alzheimera, nowotworów i zmian naczyniowych płatów ciemieniowych GM. W przypadku tego typu AS utracono reprezentacje somatoskopii i przestrzeni.

Plan działania i poprawna sekwencja działań są zachowane, ale przestrzenna organizacja ruchów jest trudna, tzn. Cierpi na ich wyraźną orientację przestrzenną. Taki pacjent poważnie spełniać Heda próbkę (play działań fizycznych psycholog rękę w czterech etapach, na przykład podnieść prawo, a następnie lewą ręką dotknąć ucha, itp) - jest to długi czas, szukając właściwej pozycji, czy istnieją błędy SLR.

W życiu codziennym trudno jest się ubrać ("opatrunku apraksji"), wykonać polecenie lub skopiować działania o charakterze symbolicznym bez zakłócania ich zrozumienia.

Konstruktywny (CT) lub apraxia Kleist.

Rozwija się, kiedy dotyczy to dolnych partii płatów ciemieniowych GM (kora zakrętu kątowego, obszar rowka śródszpikowego, przyległe części płata potylicznego); podobne do apraksji IM; wraz z nim utracone są reprezentacje przestrzenne i często występują objawy obu rodzajów AS, często z chorobą Alzheimera. W przypadku tego typu AS, łamane są zdolności konstruktywne, to znaczy, że trudno jest konstruować lub narysować coś, w szczególności trudno jest mu odrysować skomplikowane figury geometryczne. Często pismo jest naruszane.

Prowadzenie apraksji.

Pojawia się w dysocjacji departamentów odpowiedzialnych za rozważania somatoskopowe i strefy odpowiedzialne za planowanie i regulację arbitralnych działań w istocie białej płata ciemieniowego GM. Pacjent ma trudności z powtarzaniem ruchów w spektaklu, ale zachowuje się je, gdy są wykonywane niezależnie i są poprawnie wykonywane przez polecenie; działania symboliczne są również rozumiane.

Dysocjacyjna aproksja.

Rozwijanie z powodu rozdzielenia centrów mowy zmysłów i centrów aktywności motorycznej. Charakterystyczne jest niemożność wykonywania poleceń silnika z zachowaną niezależną praktyką i powtarzanie ich lekarzowi. W przypadku "apraksji współczulnej", gdy występuje przednia przyczepność ciała modzelowatego, ten typ AS występuje w lewym ramieniu, a niedowład jest w prawym ramieniu.

Dynamiczna apraksja.

Rozwija się, kiedy Występują tu głębokie niespecyficzne struktury GM i mimowolna uwaga jest zakłócona. Występują trudności w opanowaniu i automatyzacji nowych programów motorycznych. Kiedy wykonywane są wyuczone programy, błędy są również możliwe, ale pacjent zauważa i próbuje je poprawić. Fluktuacje zaburzeń apraktycznych (dobowe wahania drgań w ruchach) nie są rzadkie.

W praktyce, badanie prosi pacjenta, aby odtworzyć ułożenia palców, trzymać swój język i dotknij górną wargę, aby pokazać drugi, piąty, drugi palec, zrobić zapałki kształt geometryczny, reprodukcji gestów (wave goodbye), pokazują wpływ wyimaginowany i rzeczywistego obiektu, znaleźć osobę sławna osoba lub obraz podmiotu.

Leczenie i odzyskiwanie.

W przypadku niektórych form AS występują naruszenia w działalności zawodowej, które prowadzą do częściowej lub całkowitej utraty zdolności do pracy; w instrumentalnych umiejętnościach domowych; w umiejętnościach samoobsługi, co prowadzi do stałej pomocy w wychodzeniu na zewnątrz (nawet podczas wykonywania procedur higienicznych); zdolności konstruktywne (aż do niemożliwości pisania); spełnienie symbolicznych działań (niezrozumienie, kiedy macha ręką przy rozstaniu).

Wszystko to utrudnia normalne życie człowieka i jego otoczenia, a zatem wymaga leczenia w formie rehabilitacji poznawczej (mającego na celu poprawę uwagi, pamięci, percepcji, myślenia), fizjoterapia (masaż leczniczy, ćwiczenia terapeutyczne), logopedy pomocy (w głosie AC), terapię zajęciową na jednostki schematy.

W przypadku chorób neurodegeneracyjnych, gdy stan pacjenta postępuje, konieczne jest prowadzenie dynamicznej opieki nad chorymi przez wyszkolonych krewnych lub specjalny personel medyczny, w szczególności środków zapobiegających uszkodzeniom i racjonalnemu żywieniu.

Autor artykułu: lekarz-podwładny Bieławskaja Alina Aleksandrowna.

Rodzaje, diagnoza i leczenie apraksji

Apraxia (z greckiego - "nieaktywność") jest chorobą neurologiczną, w której dochodzi do zaburzeń złożonych, dobrowolnych i celowych ruchów.

Przyczyny rozwoju

  • Łagodne i złośliwe nowotwory mózgu;
  • Patologia naczyń w płatach czołowych mózgu;
  • Udar mózgu w wywiadzie pacjenta;
  • Różne urazy mózgu;
  • Konsekwencje neuroinfekcji;
  • Zmiany inwolucyjne w mózgu (choroba Alzheimera)

Wyróżnia się następujące typy apraksji: apopleksję czołową, motoryczną, przedruchową, korową i obustronną.

Klasyfikacja

  1. Motor. Pacjent nie może odtworzyć żadnego aktywnego działania, ani na prośbę lekarza, ani naśladując. Osoba dokładnie rozumie ruch, który musi wykonać, ale nie może wykonać zadania, nawet po pokazaniu mu aktora lub ruchu (na przykład, aby rozwiązać prosty węzeł na sznurowadle):
    • Silnik dojeżdżający. Osoba nie może prawidłowo dopasować się do kształtu i długości obiektu, który próbuje manipulować, szczotka pacjenta nie przyjmuje odpowiedniego kształtu ani pozy koniecznej do wykonania określonego działania (weź łyżkę i zacznij jeść zupę);
    • Efferent silnika. Osoba doświadcza wielkich trudności w wykonywaniu kilku kolejnych ruchów, które są niezbędne do pewnych czynności. Często pacjent może obserwować wyraźne perseweracje. Ludzie łamali pismo, nie potrafią stukać palcami prostym rytmem;
  2. Idealny. Osoba ma zakłócenie w planowaniu aktywności ruchowej, a także kontrola nad wykonywanymi działaniami jest naruszona. W przypadku tego rodzaju apraksji pacjent ma złamaną sekwencję czynności, nie ma odpowiednich i niepotrzebnych ruchów. Pacjent nie może wykonywać akcji z danymi lub obiektami wyobrażonymi. Na przykład pacjent nie może pokazać lekarzowi, jak zrobić torebkę z herbatą w kubku, jak czesać włosy. Jednak osoba może wykonać te czynności, jeśli powtarza lekarza, niektórzy pacjenci automatycznie wykonują wiele czynności. Dzięki tej chorobie pacjent nie tylko prawie całkowicie traci umiejętności zawodowe, ale nie może już dłużej obsługiwać siebie. Ideor apraksja występuje w wyniku uszkodzenia regionu skroniowego i płatów czołowych mózgu;

Obszary mózgu uczestniczące w pierwotnym postępie apraksji mowy

Konstruktywny. Brakuje reprezentacji przestrzennych, poczucia objętości obiektu. Pacjent ma zdezorientowaną orientację przestrzenną. W przypadku tej choroby pacjenci na wniosek lekarza nie mogą zebrać wszystkich składników (kwadratu czterech meczów). Ale w przypadku tego rodzaju apraksji pacjent może odtworzyć wiele innych działań, zarówno na prośbę lekarza, jak i dla niego kopiowanie. Konstruktywna apraksja jest konsekwencją pokonania dolnych partii płatów ciemieniowych. W przypadku tej choroby pacjent ma problem z przestrzennym wyborem miejsca do pisania na czystym arkuszu, niektórzy pacjenci nie mogą przerysować prostego rysunku, czasami sama litera jest zerwana;

  • Chodzenie Apraxia. Chód pacjenta jest zepsuty, ma niepewność w chodzie, często upada i potyka się. Podczas chodzenia apraksji ludzie nie diagnozują zaburzeń motorycznych i sensorycznych. Chód Apraksji jest objawem zmiany kory płatów czołowych;
  • Apraxia oral. Występuje zaburzenie mowy, pacjent nie może poprawnie odtworzyć różnych dźwięków. W przypadku tej choroby osoba doświadcza wielkich trudności w wykonywaniu prostych ruchów artykulacyjnych z udziałem mięśni jamy ustnej (nie może dosięgnąć twardego podniebienia końcówką języka, ścisnąć warg "rurką", mocno zaciskać język). Aproksja doustna często łączy się z aferentną afazją motoryczną;
  • Przestrzenna apraktoagnozja. Osoba doświadcza wielkich trudności w pisaniu listów, odzwierciedlaniu liter;
  • Naśladować lub twarzy. Pacjent ma zaburzenia mowy (dyzartria);
  • Zespół "czyjejś ręki" odnosi się do zaburzeń psycho-neurologicznych. i charakteryzuje się tym, że jedna lub dwie ręce działają same, niezależnie od chęci samego pacjenta (syndromowi temu towarzyszą napady padaczkowe). W tej chorobie jedna ręka pacjenta może czesać włosy, a druga wręcz przeciwnie, aby je potargać. Syndrom "cudzej ręki" ma inną nazwę - "ręka anarchistyczna", chora dłoń pacjenta zachowuje się autonomicznie i może sama siebie uszkodzić (wsunąć palce w wrzątek lub gołe druty);
  • Apraksja kinetyczna. Osoba może planować i kontrolować swoje aktywne ruchy, ale jego automatyczne umiejętności są tracone. Obserwując pacjenta z apraksją kinetyczną, można zauważyć, że wszystkie jego ruchy są bardzo powolne i niepewne. Tacy pacjenci są zmuszeni kontrolować wykonywanie najprostszych ruchów, także w życiu codziennym. W tego rodzaju apraksji na tomografii komputerowej widoczne są strefy uszkodzenia posterunobarnych stref mózgu;
  • Aproksymacja kinestetyczna (ideomotor). U ludzi, reprezentacje przestrzenne i somatotypowe są tracone, ale planowanie aktywności motorycznej zostaje zachowane. W życiu codziennym przykład apraksji kinestetycznej może być opatrunkiem apraksji, który charakteryzuje się naruszeniem aktu ubierania się (gdy próbuje się nosić spodnie, pacjentka ubiera je do tyłu i nie może prawidłowo wepchnąć nogi w nogę). U osoby z tego typu chorobą narusza się rozumienie procesu ruchu i wypełniania symbolicznych działań. Rozpoznanie potwierdzają wyniki tomografii komputerowej, w której stwierdza się różne uszkodzenia płatów ciemieniowych mózgu;
  • Dyrygent. Pacjenci mają duże trudności z odtworzeniem działań dla lekarza, chociaż niezależna aktywność nie zostaje utracona. W tej chorobie neurologicznej pacjent może wykonywać symboliczne działania na prośbę lekarza. Na tomogramie komputerowym widoczne są zmiany w płatach ciemieniowych mózgu;
  • Dysocjacyjny. Osoba ta doświadcza dużych trudności w wykonywaniu ruchu na prośbę lekarza, chociaż zachowane są niezależne wypełnianie i powtarzanie większości czynności dla lekarza. W przypadku tego rodzaju apraksji dochodzi do przerwania komunikacji pomiędzy odpowiedzialnymi miejscami: zmysłowymi komponentami mowy i motorycznymi strefami mózgu. W badaniach komputerowych wykryto porażkę przedniej adhezji ciała modzelowatego;
  • Dynamiczny. Niepożądana uwaga osoby zostaje zakłócona, a proces zapamiętywania i automatyzacji nowych ruchów jest również trudny. Objawy te przejawiają się w pokonaniu głęboko niespecyficznych struktur mózgu. Podczas wykonywania wyuczonych programów działania pacjenci mają długie przerwy i nieregularne ruchy, ale osoba sama zwraca na to uwagę i stara się je skorygować;
  • Apraksja mowy. Występuje w wyniku uszkodzenia regionu mózgu, występuje naruszenie udziału grupy mięśni w dostarczaniu mowy, u takich pacjentów niewyraźna mowa. Mowa Aproxii to bardzo złożona patologia dzieciństwa.
  • Diagnostyka

    Konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej między apraksją, niedowładem i porażeniem.

    Aby zdiagnozować apraksję, neurolog przeprowadza test funkcji motoryczno-kinetycznych, stosuje badanie neurologiczne i specjalne testy psychoneurologiczne. Aby wyjaśnić lokalizację zmiany w przypadku chorób mózgu, konieczne są CT i NMR. Neurolog instruuje pacjenta, aby wykonał kilka zadań, w tym kilka kolejnych ruchów, w tym powtórzenie czynności lekarza.

    Neurolog sugeruje pacjentowi wykonanie kilku z tych czynności: uczesania włosów, wzięcia filiżanki z rąk i wypicia z niej wody, napisania kilku słów i tak dalej. Następnie pacjent wykonuje różne czynności z użyciem prawdziwego lub urojonego obiektu (umieść książkę w szafie, wyczyść ubranie).

    Terapia

    Terapia ma na celu poprawę umiejętności motorycznych pacjenta. Lekarz powinien uczyć pacjenta ukierunkowanych działań, z zachowaniem funkcji psychicznych pacjenta. Jeśli apraksja łączy się z zaburzeniami mowy, co komplikuje werbalny kontakt z pacjentem i jego adaptację społeczną.

    W dzieciństwie apraksja jest często diagnozowana z wrodzoną otępieniem, opóźnionym rozwojem psychoruchowym i porażeniem mózgowym.

    W apraksji dobierane są indywidualne schematy leczenia dla pacjentów, fizjoterapia, ćwiczenia logopedyczne, a duże znaczenie przywiązuje się do szkolenia zawodowego pacjentów. Pacjenci z poważnymi zaburzeniami neurologicznymi powinni otrzymywać pomoc psychologiczną, całodobowy nadzór i pracownik socjalny.

    Co to jest apraksja: odmiany, przyczyny i terapia

    Apraksja jest chorobą charakteryzującą się naruszeniem w wykonywaniu ukierunkowanych działań.

    W tym przypadku, pomimo faktu, że istnieje pragnienie, podobnie jak zdolności fizyczne, człowiek nie może wykonywać żadnych gestów i gestów. Ponadto choroba postępuje w taki sposób, że nie ma żadnych naruszeń w koordynacji, a także oznaki niedowładu.

    Choroba atakuje półkule mózgu, a wraz z nią szlaki ciałka modzelowatego. Apraksja może rozwijać się z powodu wielu patologii, a obecnie specjaliści dzielą chorobę na kilka gatunków, które są rozróżniane w zależności od pewnych czynników, takich jak lokalizacja lokalizacji i inne.

    Diagnozę niektórych postaci choroby można przeprowadzić jedynie poprzez obserwację wypełniania określonych zadań przez daną osobę. Tak więc, na przykład, można zauważyć utratę umiejętności:

    • Rysunki, które były wcześniej obecne;
    • pisać;
    • związać sznurówki;
    • granie na instrumencie muzycznym i innych.

    Klasyfikacja choroby

    Eksperci różnią się w kilku typach choroby w zależności od stopnia zaawansowania:

    Kiedy te części mózgu są dotknięte, rozwija się apraksja ustna

    • jednostronny apraksja, która charakteryzuje się naruszeniem układu ruchu tylko z jednej strony;
    • dwustronny apraksja, charakteryzująca się rozproszonym uszkodzeniem kory lub płatem czołowym.

    Objawy kliniczne choroby w pełni zależą od tego, w jaki sposób dotknięty obszar mózgu nadal funkcjonuje. Ponadto apraksja różni się również miejscem lokalizacji zaburzeń, dlatego wyróżnia się następujące typy chorób:

    1. Frontalny lub regulacyjny jest spowodowany zaburzeniami regulacji wykonywanych ruchów. W tym przypadku zaburzona jest kora obszaru przedczołowego półkul mózgowych. W wyniku tego dochodzi do naruszeń skomplikowanych czynności motorycznych o spójnym przebiegu. Tak więc wykonane ruchy nie są do końca zakończone.
    2. Ideomotor lub silnik implikuje niemożność wykonania zaplanowanych działań.
    3. Premotor lub dynamiczny postać choroby charakteryzuje się deautomatyzacją i patologiczną obojętnością ruchów. Narusza to umiejętności odpowiedzialne za tłumaczenie ruchów w bardziej złożony system. Często ten rodzaj apraksji występuje, gdy zaburzona jest strefa przedotworowa kory mózgowej lub pola cytoarchitektonicznego Bodmana.
    4. Cortical forma występuje w wyniku klęski kory dominującej półkuli mózgu. W tym przypadku region motoryczny kory mózgowej ulega przemianie po stronie, która została uszkodzona.
    5. Dwustronne Forma jest formą choroby, która atakuje dwie strony i powstaje z ognisk patologii umiejscowionych w dolnym płacie ciemieniowym dominującej półkuli mózgu. W wyniku rozwoju tej postaci mogą wystąpić zakłócenia w interakcji dwóch półkul.

    Zgodnie z typami zaburzeń i nawyków poznawczych apraksję klasyfikuje się w następujący sposób:

    1. Akinetyczne lub psychomotoryczne apraksja - zaburzenie, w którym nie ma motywacji do wykonywania pewnych ruchów.
    2. Amnestic Forma naruszenia implikuje odchylenia w systemie arbitralnych ruchów, ale jednocześnie pozostaje imitacją. W tym samym czasie pacjent traci wspomnienia, co powinien zrobić następny ruch.
    3. Kiedy ideatorski forma pacjenta ma problemy z opracowaniem planu kolejnych ruchów, które są wymagane, aby móc wykonywać złożone działania.
    4. Kiedy ideokinetyczny forma traci umiejętność wykonywania celowych ruchów elementarnych, chociaż pozostają zdolności do wykonywania przypadkowych działań.
    5. Kinetyczny lub aferentny apraksja charakteryzuje się zaburzeniami afirmacji kinestetycznej oraz zaburzeniami w wykonywaniu dowolnych ruchów i ich poszukiwaniem. Zatem osoba cierpiąca na patologię nie może nadać kończynie pożądanej formy i niemożliwe jest wykonywanie takich ruchów jak czesanie, głaskanie i tak dalej.
    6. Kiedy konstruktywny apraksii stracił umiejętność kompilacji z części całego obiektu.
    7. Z apraksją opatrunku są problemy podczas zakładania sukienki, w szczególności dlatego, że osoba myli, jak powinny siedzieć ubrania, i na której nodze wkładać lewe i prawe buty. Ta patologia pojawia się, gdy dotyczy prawej półkuli mózgu.
    8. Kiedy ustny apraksii tracą umiejętność wykonywania złożonych ruchów warg i języka, co powoduje problemy z mową.
    9. Wreszcie, warto to zauważyć aferent forma naruszenia może prowadzić do problemów z mową.

    Wyróżnia się następujące typy kinestetycznej motorycznej afazji:

    • forma przestrzenna, w którym dana osoba ma problemy z orientacją w przestrzeni, a także istnieją trudności z chęcią zaakceptowania pewnej pozy;
    • apraksja odległość charakteryzuje się naruszeniem w wykonywaniu ruchów, chociaż nie ma zaburzeń motorycznych, przedsionkowych i innych.

    Przyczyny choroby

    Apraksja pojawia się, gdy zmieniony zostanie płat ciemieniowy kory mózgowej, płat czołowy lub ciało modzelowate. Tak się dzieje, jeśli zaobserwowano:

    • zaburzenia krążenia w mózgu, z powodu przewlekłej postaci istnieje demencja charakteryzująca się płaczliwością, utratą pamięci i innymi rzeczami;
    • uraz czaszkowo-mózgowy;
    • procesy, które są konsekwencją zapalenie mózgu;
    • Choroba Alzheimera, który charakteryzuje się upośledzeniem pamięci;
    • rak mózgu;
    • Choroba Parkinsona, przy czym obserwuje się sztywność mięśni, która szybko postępuje, zaburzenia neuropsychologiczne i drżenie.

    Jak to wygląda?

    • brak umiejętności kontrolnych mięśnie twarzy twarzy;
    • trudności w ubieraniu się (problemy z wiązaniem sznurówek i zamków);
    • brak umiejętności koordynacji palców i rąk (problemy pojawiają się podczas rysowania elementarnych elementów);
    • trudności w proporcji użytkowania przedmiotów i działań, w których powinny być zaangażowane;
    • zakłócenia w chodzeniu;
    • osoba nie może przekroczyć lub ominąć przeszkody;
    • tam jest zaginięcie poprzednio zaginione.

    Diagnoza i opieka

    W celu zdiagnozowania choroby przeprowadza się szereg czynności:

    • analiza anamnezy i dolegliwości patologicznych;
    • badanie przez neurologa;
    • badanie przez neuropsychologa;
    • rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa;
    • często pacjent odwiedza gabinet neurochirurga i psychologa.

    W tym przypadku leczenie farmakologiczne jest nieobecne, a leki nie są w stanie spowolnić postępu choroby. Ponadto, w celu zwalczania patologii i jej konsekwencji, przeprowadzane są następujące działania:

    • kontrolowane ciśnienie krwi, i przepisane leki mogą poprawić odżywianie i przepływ krwi w mózgu;
    • interwencja chirurgiczna (guz został usunięty).

    Specjalista, który obserwuje pacjenta, tworzy indywidualny plan programu terapeutycznego, co implikuje takie procedury:

    • fizjoterapia;
    • terapia zajęciowa;
    • poznawcza metoda rehabilitacji;
    • lekcje z logopedą.

    Metody pomocy w chorobie w dużym stopniu zależą od szczegółów. Na przykład bardzo ważny jest wiek pacjenta, zasięg zmiany i charakter patologii.

    Pomimo tego, że jak dotąd takie leczenie nie istnieje, powyższe procedury mogą przynajmniej częściowo przywrócić funkcjonowanie. Fizjoterapia jest najskuteczniejszą metodą, ponieważ z czasem następuje poprawa funkcji organizmu.

    Leczenie, a raczej wspomaganie terapii - jest raczej trudnym i długotrwałym procesem, wymagającym wytrwałości i cierpliwości.

    Dlatego nie należy zwlekać z wizytą u lekarza, jeśli istnieją podejrzenia choroby. W zależności od powodów skierowanie zostanie skierowane do psychiatry lub neurologa.

    Oprócz tego, że dla pacjenta opracowywany jest indywidualny kompleks procedur regeneracyjnych i wspomagających, należy go otaczać troską. Potrzebny jest także psycholog, pielęgniarka, a nie zawsze rodzimy i pracownik socjalny, który może być obok pacjenta.

    Prognoza specjalistów i prawdopodobne konsekwencje

    Zgodnie z naturą patologii, która stała się sprawcą apraksji, budowane są prognozy. Dlatego specjaliści przeprowadzają działania mające na celu wyeliminowanie przyczyn choroby i poprawę ruchów wykonywanych arbitralnie.

    Ze względu na to, że jako taka nie ma choroby, a jedynie metody wspomagające, istnieje wiele konsekwencji:

    • jakość życia pacjenta jest znacznie zmniejszona, ze względu na niemożność przetestowania pewnych wrażeń dotykowych i ruchów ciała;
    • Samoopieki dla osób cierpiących na tę chorobę nie są możliwe, dlatego konieczna jest stała opieka;
    • i oczywiście nie ma kwestii angażowania się w żadną pracę.

    Apraksja to rodzaj choroby, która rozwija niepełnosprawność pacjenta.

    Apraxia

    Apraksja jest zaburzeniem wykonywania złożonych, celowych działań, których nie można wytłumaczyć słabością mięśni lub zaburzoną koordynacją ruchów. Jest to złożona nieprawidłowość neuropsychologiczna związana z naruszeniem działania ruchów motorycznych na poziomie ich powstawania. Sam w sobie apraksja nie jest chorobą niezależną, ale jest wtórnym objawem (objawem) innych chorób (przewlekłe upośledzenie dopływu krwi do mózgu, przewlekłe zatrucie itp.).

    Objawy apraksji

    Formularze

    Przyczyny

    Neurolog pomoże w leczeniu choroby

    Diagnostyka

    • Analiza skarg i anamnezy choroby:
      • z jakim skargami po raz pierwszy zwracano się do pacjenta (jak coraz częściej apraksję stwierdza się w szczegółowym dochodzeniu i badaniu) - osłabienie rąk i nóg, chwiejność chodu itp.;
      • czy były jakieś niedawne choroby mózgu (przewlekły udar mózgowo-naczyniowy, uraz czaszkowo-mózgowy itp.);
      • czy w rodzinie były jakieś skargi.
    • Badanie neurologiczne: szczegółowe badanie pacjenta z poszukiwaniem współistniejącej patologii neurologicznej (niezrozumienie mowy ojczystej, niestabilność chodu, niezwykłe odczucia w ciele, osłabienie wzroku lub słuchu).
    • Kontrola przez neuropsychologa: ocena stanu pacjenta za pomocą specjalnych kwestionariuszy i ankiet, rozmów.
    • (CT tomografia komputerowa) i MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego) głowicy: umożliwienia warstwy do badania struktury mózgu i określenia możliwych przyczyn Apraksja (kieszenie zaburzenia krążenia, nowotworów, skutków urazowego uszkodzenia mózgu).
    • Można również skonsultować się z psychologiem, neurochirurgiem.

    Leczenie apraksji

    Komplikacje i konsekwencje

    Zapobieganie apraksji

    • Nie ma specjalnej profilaktyki apraksji.
    • Odmowa złych nawyków (palenie, alkohol).
    • Prowadzenie zdrowego trybu życia (regularne spacery przez co najmniej 2 godziny, trening fizyczny, przestrzeganie reżimu dnia i nocy (nocny sen trwa nie krócej niż 8 godzin)).
    • Zrównoważone i racjonalne odżywianie (spożywanie pokarmów bogatych w błonnik (warzywa, owoce, warzywa), rezygnacja z konserw, smażonych, pikantnych, gorących potraw).
    • Częste posiłki frakcyjne (5-6 razy dziennie w małych porcjach).
    • Nadzór profilaktyczny u lekarza.
    • Czasowy kontakt z lekarzem, jeśli masz problemy ze zdrowiem.
    • Kontrola tętnic (ciśnienie krwi).
    • Źródła informacji

    Grinberg DA, Aminoff M.J, Simon R.P. - Clinical Neurology, 2004.
    D.R. Shtulman, O.S. Levin - Neurologia. Informator lekarza, 2008.
    M. Moumenter - Diagnostyka różnicowa w neurologii, 2004.

    Apraxia podejdź

    Apraxia Jest dolegliwością neuropsychologiczną związaną z odchyleniem w wyniku złożonych, arbitralnych, celowych manipulacji i działań motorycznych na tle zachowania dokładności, koordynacji, siły i zdolności do reprodukcji elementarnych działań. Choroba ta występuje z powodu ogniskowych zmian w mózgu. Z tym zaburzeniem cierpią osoby: osoba jest w stanie unieść kończynę górną, ale samo upanie się, zdjęcie kapelusza lub inne arbitralne manipulacje nie mogą.

    Przyczyny apraksji

    Uważa się, że dana choroba, najczęściej powoduje różne urazy mózgu, spośród których można zidentyfikować: procesy nowotworowe, zmiany ogniskowe i inne odmiany patologii. Również apraksja występuje w wyniku zjawisk zwyrodnieniowych, ognisk, które są zlokalizowane w segmentach ściennych lub strefach bezpośrednio z nimi związanych. To te segmenty mózgu zachowują strategie działania stosowane podczas życia. Zatem podstawowym czynnikiem wywołującym rozwój opisywanego odchylenia jest uszkodzenie struktur mózgu, w szczególności z pierwotnymi uszkodzeniami obszarów ciemieniowych. Rzadziej dolegliwość neuropsychologiczna jest następstwem zniszczenia ciała modzelowatego, uszkodzeń obszarów czołowych i segmentu przednowotworowego kory. W rzeczywistości w tych strukturach ruchy niezbędne do wykonywania złożonych manipulacji są kodowane. Uszkodzenie struktur mózgu może wystąpić z powodu upośledzonego dopływu krwi do mózgu, procesów infekcyjnych, nowotworowych i degeneracyjnych, różnych urazów.

    Apraksja może również powstać w wyniku nieprawidłowych zjawisk, takich jak zapalenie wynikające w strukturach mózgu (zapalenia mózgu), zaburzeń mózgowo cyrkulacyjny, przechodząc otępienie, urazowe uszkodzenie mózgu, choroba Parkinsona lub choroba Alzheimera. Opisane odchylenie może wykonywać ograniczony charakter, to znaczy, naruszenie działanie przejawia się w mięśni twarzy (Apraksja doustnie) połowy ciała, jednego ramienia. Po zniszczeniu ciała modzelowatego rozwija się apraksja lewostronna.

    Wśród czynników, które powodują powstawanie apraksji, pierwsze miejsce zajmuje ostre zaburzenie dopływu krwi do mózgu z uszkodzeniem tkanki mózgowej (udar niedokrwienny). Zaburzenie to powoduje dysfunkcję struktur mózgu z powodu niewystarczającej ilości krwi dostarczającej tkankę, co zasadniczo prowadzi do pojawienia się takiej zmiany opisywanego odchylenia, jak kinestetyczna apraksja. U osób z rozległymi zmianami mózgowymi, zwłaszcza w segmentach czołowych, częściej występuje apraksja chodu, przypominająca chód parkinsonowski.

    Objawy apraksji

    Ostatni wiek był naznaczony odkryciem motorycznych obszarów kory mózgowej. To przyniosło zupełnie nową koncepcję neurologii - apraksję. Chociaż pierwsza wzmianka o nim jest uważana za datę 1871. Dzisiaj większość ludzi nie zna pojęcia apraksji, co to jest? Przeciętny człowiek nie wie, jaka jest opisana dolegliwość i jak się ona manifestuje. Opisanego odchylenia nie można przypisać niezależnej dolegliwości. To raczej wtórna manifestacja innych patologii.

    Główne objawy tego zaburzenia w pytaniu jest uważany za niemożność regulowania silnik działa mięśnie twarzy do wykonywania precyzyjnych ruchów, nie mogą być kopiowane, czasami narysować kształty podstawowe, używać narzędzi poprawnie, niewydolność nosić elementy garderoby.

    Apraksja chodzenia jest często określana przez następujące specyficzne objawy: nadmierne pochylenie, szuranie nogami, nagłe zatrzymanie, niezdolność do przekroczenia przeszkody. W tym przypadku osoby często nie zdają sobie sprawy z własnego niezdrowego stanu. Czasami oznaki rozważanego odstępstwa nie mogą przeszkadzać badanym, ujawniając się tylko podczas wykonywania konkretnych badań neurologicznych.

    Tak więc objawy apraksji objawiają się następująco:

    - trudność w odtwarzaniu sekwencyjnych manipulacji według polecenia, pacjenci często nie pamiętają sekwencji niektórych działań;

    - trudności w wykonywaniu operacji motorycznych wymagających orientacji przestrzennej, u pacjentów stosunek przestrzeni do własnych działań jest różny (apraksja przestrzenna);

    - Chodzenie małymi krokami, ograniczony krok;

    - proces ubierania na trudności;

    - perseweracja ruchowa, wyrażona w ciągłym odtwarzaniu poszczególnych elementów pracy silnika i klinowaniu się na niej (kinestetyczna apraksja);

    - trudność w otwieraniu oczu.

    Rodzaje apraksji

    Zwykle rozróżnia się ograniczoną apraksję i obustronną. Po pierwsze, dochodzi do naruszeń ruchu, pojawiających się tylko na połowie tułowia lub twarzy, dla drugiego - obustronnego uszkodzenia przedniego odcinka lub rozlanej obustronnej patologii kory mózgowej.

    Ponadto wiele patologii wynika z lokalizacji ognisk patologii w strukturach mózgu.

    Istnieją następujące rodzaje apraksji: regulacyjna, motoryczna, dynamiczna, korowa, obustronna apraksja.

    Apraksja korowa pochodzi od uszkodzenia kory dominującej półkuli mózgowej. W rezultacie strefa ruchowa kory ulega przekształceniu na uszkodzonym odcinku.

    Apraksja motoryczna wyraża się niemożliwością odtworzenia operacji imitacji i spontanicznych działań motorycznych. Najczęściej uważana różnorodność dolegliwości jest ograniczona. Jest on podzielony z kolei na ideokinetyczny i melokinetyczny. Na początku - pacjent nie jest w stanie wykonywać świadomie elementarnych czynności, ale może je przypadkowo wykonać. Pacjent odtwarza proste czynności ruchowe niezgodnie z zadaniem, ale zwykle myli czynności (dotyka oczu, zamiast ust).

    Aparaksja motoryczna melokinetyczna jest wykrywana z naruszeniem struktury manipulacji, która stanowi pewien ruch i zastąpienie jej działaniem przez rodzaj przesuwania palców zamiast ucisku w pięść palców.

    Apraksja regulacyjna objawia się jako zaburzenie złożonych, sekwencyjnych operacji motorycznych, naruszenie regulacji działań i poddawanie manipulacji do danego programu, złożone systemowe perseweracje. Ten rodzaj odchylenia charakteryzuje się nie zakończeniem pracy silnika, naruszeniem ustawienia celu, nieuporządkowaniem sterowania i programowania. Powstaje z powodu klęski przedczołowej części kory mózgowej.

    Dynamiczna apraksja znajduje się w niemożliwości wykonania serii sekwencyjnych manipulacji, które są podstawą różnych operacji motorycznych, perseweracji motorycznych. Ten stan jest określany przez zaburzenie automatyzacji mechaniki silnika, jak również patologiczną bezwładność. Charakteryzuje się odchyleniem umiejętności wykorzystywanych do przekształcania działań w złożone. Jest często odnotowywany ze zmianami segmentu przedotrzewnowego kory i wtórnej strefy ruchowej (dodatkowa kora ruchowa).

    Dwustronna apraksja jest patologią obustronną. Występuje, gdy ogniska patologii znajdują się w dolnym segmencie ciemieniowym półkuli mózgowej. Ta odmiana jest niebezpieczna ze względu na rozwój zaburzeń interakcji między dwiema półkulami mózgowymi.

    Jeśli segment czołowy jest uszkodzony, może wystąpić apraksja ustna, która objawia się nieprawidłowościami w złożonych ruchach wytwarzanych przez język i wargi. Innymi słowy, pacjent, zgodnie z instrukcjami, nie może wykonywać czynności związanych z muskulaturą aparatu mowy (na przykład, aby uzyskać pewne dźwięki lub polizać usta).

    Apraksja przestrzenna występuje wtedy, gdy uszkodzone są obszary ciemieniowe i odcinek potyliczny kory. Podczas wykonywania złożonych operacji motorowych przejawia się zaburzenie stosunków przestrzennych.

    Leczenie i zapobieganie apraksji

    Środki terapeutyczne dla opisanego odchylenia w pierwszej turze mają na celu wyeliminowanie czynnika etiologicznego. Dzisiaj niestety nie ma specjalnej metody terapeutycznej, która pozwoliłaby skutecznie pozbyć się tej dolegliwości. Wśród najbardziej skutecznych środków terapeutycznych przyczyniających się do osiągnięcia trwałego pozytywnego efektu wyróżnia się:

    - powołanie leków farmakopealnych, które normalizują dopływ krwi do struktur mózgu, które poprawiają dostarczanie ważnych składników odżywczych do mózgu;

    - stała kontrola nad ciśnieniem, prowadzenie działań normalizujących;
    mianowanie leków antycholinesterazowych w celu zwiększenia skuteczności funkcjonowania neuropsychologicznego;

    - rehabilitacja uszkodzonych segmentów mózgu i narządów;

    - interwencja chirurgiczna (np. usunięcie guza).

    Niestety, leki mające na celu spowolnienie postępu objawów są praktycznie nieskuteczne w odniesieniu do danej dolegliwości. Środki terapeutyczne zależą również od rodzaju zaburzenia. Współcześni lekarze wolą opracowywać indywidualne metody dla każdego pacjenta. Takie techniki mogą obejmować: terapię zajęciową, fizjoterapię, logopedię, rehabilitację procesów poznawczych, eliminację czynnika etiologicznego.

    Kilka dekad temu nie opracowano metod diagnostycznych do wykrywania apraksji. Faktycznie zatem wszystkie techniki diagnostyczne były ograniczone do żądania odtworzenia pewnego pracy silnika wykonywania podstawowych czynności i skomplikowanych czynności, takich jak na filiżanki cukru mieszadło, krystalicznego rozmieszczenia, gwint oka nitki igłowej wypełnienie szkła z wodą z dzbanka. Wszystkie badania obejmowały jedynie spełnienie zadania manipulacji określonym przedmiotem.

    Współcześni specjaliści stosują inną technikę diagnozowania tego zaburzenia, która obejmuje nie tylko złożone i elementarne operacje motoryczne z obiektami. Diagnostyka XXI wieku obejmuje imitację manipulacji eksperta, reprodukcję zleceń (wstań, usiądź), akcje z reprezentowanymi częściami i przedmiotami. Podczas diagnozy pacjentowi oferuje się na przykład wykazanie, w jaki sposób spożywa on bulion, bez łyżki lub głębokiego naczynia.

    Powyższe metody i oceny mimiki pozwalają określić rodzaj apraksja, ale nie przyczyni się do ustalenia czynników etiologicznych leżących u początków choroby, więc zapewniają dobry powód, aby sądzić, produkt objawów choroby mózgu, nie może. Tak więc, w celu określenia odpowiedniego przebiegu leczenia, konieczne jest ustawianie kształtu opisanego choroby, w celu określenia obszaru patologicznego siedliskiem i znalezienia usterki, wpływa na powstawanie odchylenia. Powinno to dotyczyć specjalistów z dziedziny neurologii i psychiatrii.

    Obecnie nie istnieją skuteczne środki zapobiegawcze, których celem jest zapobieganie powstawaniu apraksji. Ale istnieje kilka skutecznych zaleceń, które zmniejszą ryzyko rozwinięcia opisanej choroby:

    - odmowa spożywania płynów zawierających alkohol w nieograniczonych ilościach i palenie;

    - regularne sportowe i wieczorne deptaki;

    - normalizacja diety (jedz często, ale w małych porcjach);

    - równowaga żywieniowa (żywność powinna składać się głównie z zieleni, warzyw i owoców, spożycie konserw, smażone, ostre potrawy powinny być pomijalne);

    - regularne badania lekarskie;

    - kontrola nad ciśnieniem.

    Apraksja jest więc rodzajem odchylenia, charakteryzującym się niemożnością odtworzenia przez człowieka sekwencji potrzebnej mu czynności motorycznej. Dlatego konieczne jest zrozumienie, że osoby z tym zaburzeniem są raczej zależne od pomocy krewnych lub innego środowiska, ponieważ nie mogą samodzielnie wykonywać pewnych niezbędnych codziennych czynności.

    Spacer Apraxia

    Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki. 2013.

    Zobacz, co to jest "spacer Apraksji" w innych słownikach:

    spacer apraksji - A., charakteryzujące się naruszeniem chodu w przypadku braku zaburzeń motorycznych, proprioceptywnych, przedsionkowych i ataksji; jest obserwowany, gdy kora jest uszkodzona w płatach czołowych dużego mózgu... Duży słownik medyczny

    Apraxia - Termin ten ma również inne znaczenie, patrz Apraxia (wartości). Apraxia ICD 10 R48.248.2 ICD 9 438.81438.81... Wikipedia

    Apraxia - I Apraksja (.. Apraksja; Gr. + Otritsat prefiks i grecki działanie praxis) Naruszenie złożone formy arbitralnych działań ukierunkowanych na zachowanie jego składowe elementarnych ruchów, siły, precyzji i koordynacji. Kiedy A....... Encyklopedia medyczna

    HAKIMA-ADAMSA SYNDROME - (opisane przez amerykańskich neurochirurgów S. Hakima i R. Adamsa) - połączenie zaburzeń chodu, takich jak chód czołowy (chód "apraksji") z otępieniem i nietrzymaniem moczu. Jest obserwowany u pacjentów z wodogłowiem normotensyjnym. S. Hakim, R. D. Adams....... Collegiate Dictionary of Psychology and Pedagogy

    Choroba Parkinsona - Informacje dodatkowe: Parkinsonizm Choroba Parkinsona... Wikipedia

    Triad Hakim - W obrazie klinicznym charakteryzuje się: chodzenie apraksji, nietrzymanie moczu i otępienie. Przejawia się w wodogłowiu normotensyjnym (patrz)... Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki

    Udar - I Udar mózgu (późny uśpiony atak zniewagi) Ostre zaburzenie przepływu krwi w mózgu, które powoduje rozwój stabilnych (ponad 24 godzin) ogniskowych objawów neurologicznych. Podczas IG są złożone metaboliczne i...... Encyklopedia Medyczna

    Umiejętność - - zautomatyzowane działanie, tworzone przez powtarzanie powtórzeń i odtwarzane w przyszłości bez wysiłku, bez świadomej regulacji i kontroli krok po kroku. Umiejętności przejawiają się w percepcji, aktywności intelektualnej, w...... Encyklopedycznym słowniku psychologii i pedagogiki

    METODY ŚWIADCZENIA MEDYCZNEGO - І. Ogólne zasady badań medycznych. Wzrost i pogłębianie naszej wiedzy, coraz więcej urządzeń technicznych kliniki, opartych na wykorzystaniu najnowszych osiągnięć z fizyki, chemii i technologii, związanych z tą komplikacją metod...... Wielka Encyklopedia Medyczna

    Apraksja: objawy i leczenie

    Apraksja - główne objawy:

    • Drażliwość
    • Niestabilność emocjonalna
    • Depresja
    • Sztywność ruchów
    • Agresja
    • Pogorszenie orientacji w przestrzeni
    • Trudności z zamykaniem oczu
    • Naruszenie orientacji w czasie
    • Trudne otwarcie oczu
    • Niewyraźna mowa
    • Stabilna reprodukcja poszczególnych elementów ruchu
    • Niemożliwość przedłużonej wizualnej naprawy w jednym miejscu
    • Brak kontroli nad ruchami języka i warg
    • Chodzenie z małymi krokami
    • Trudność w odtwarzaniu kolejnych manipulacji
    • Trudności w procesie ubierania
    • Trudności w wykonywaniu ruchów wymagających orientacji przestrzennej

    Apraksja jest chorobą charakteryzującą się naruszeniem wykonywania złożonych, celowych działań, które dana osoba ma możliwość i pragnienie spełnienia. Problem nie jest związany ze słabością mięśni czy koordynacją ruchu, ale występuje na etapie praktycznym.

    Choroba rozwija się, gdy dotknie ją kora lub płat mózgu. Przyczyny mogą być bardzo zróżnicowane, począwszy od niewłaściwego leczenia urazów czaszkowo-mózgowych kończąc na nowotworach mózgu.

    Dość często objawy kliniczne przez długi czas nie przeszkadzają człowiekowi, więc patologię wykrywa się przez przypadek. Niemniej jednak, objawy obejmują trudności w wykonywaniu prostych ruchów lub ich sekwencji, na przykład, osoba doświadcza trudności w ubieraniu się lub w próbach otwarcia oczu.

    Rozpoznanie opiera się na dokładnym badaniu neurologicznym i wynikach badań instrumentalnych. Mogą być wymagane konsultacje innych lekarzy.

    Leczenie ma na celu wyeliminowanie choroby podstawowej, może być wykonywane zarówno zachowawczo, jak i chirurgicznie. Leczenie, którego celem jest wyeliminowanie takiej choroby, jak apraksja konstruktywna (i inne formy), obecnie nie istnieje.

    Etiologia

    Apraxia jest naruszeniem procesu wykonywania jakichkolwiek ruchów lub gestów, chociaż osoba fizycznie jest w stanie je wykonać. Główną przyczyną anomalii jest porażka półkul mózgowych i szlaków przewodzących ciało modzelowate.

    Następujące czynniki predysponujące mogą prowadzić do takich naruszeń:

    • poprzedni skok;
    • powstawanie złośliwych lub niezłośliwych nowotworów w mózgu;
    • Choroba Alzheimera;
    • otępienie czołowo-skroniowe;
    • zwyrodnienie zwojowe kory mózgowo-rdzeniowej;
    • Choroba Huntingtona;
    • uraz czaszkowo-mózgowy;
    • naruszenie procesu krążenia w mózgu o charakterze przewlekłym, który często przeradza się w demencję;
    • całkowita nieobecność lub niewystarczające leczenie zapalnych uszkodzeń mózgu (zapalenie mózgu);
    • Choroba Parkinsona.

    Choroba może wystąpić w każdym wieku, dzieci nie są wyjątkiem. U dzieci patologię często wywołują takie czynniki:

    Choroba nigdy nie powstaje sama, ale zawsze rozwija się w wyniku jednego lub innego procesu patologicznego.

    Klasyfikacja

    Opierając się na cechach manifestacji, klinicyści wyróżniają takie rodzaje apraksji:

    1. Amnestic. Narusza się możliwość wykonywania spójnych działań na prośbę lekarza. Pacjent po prostu zapomina, że ​​musi podążać za poprzednim ruchem.
    2. Idealna apraksja. Osoba może wykonywać dowolne ruchy indywidualnie, ale doświadcza problemów, gdy jest to konieczne, aby wykonać je w określonej kolejności.
    3. Konstruktywna apraksja. Naruszenie możliwości wymyślenia całego przedmiotu ze składników.

    W zależności od lokalizacji uszkodzenia mózgu neurolodzy zazwyczaj rozpoznają takie formy apraksji:

    1. Apraksja motoryczna. Człowiek nie może wytworzyć spójnej serii działań, pomimo pożądania.
    2. Ideomotor apraksja. Wyraża się to pogwałceniem nabytych umiejętności. Pacjent nie jest w stanie odtworzyć skomplikowanych ruchów.
    3. Apraksja przednia. Charakteryzuje się brakiem zdolności pacjenta do programowania i koordynowania kolejnych ruchów.
    4. Cortical. Wyrażane na podstawie trwałych patologicznych zmian w korze motorycznej mózgu po stronie poszkodowanej. Najczęściej diagnozowana forma lewostronna.
    5. Dwustronne. Powstaje na tle klęski ciała modzelowatego. Ten rodzaj choroby jest tylko dwukierunkowy, prowadzi do zaburzeń interakcji dwóch półkul mózgowych.

    Apraksja motoryczna ma własną klasyfikację:

    • ideokinetyczny - ofiara wykonuje przypadkowe działania, ale nie może wykonywać celowych ruchów;
    • melokinetic - występuje zniekształcenie tej lub innej manipulacji.

    W zależności od rodzaju utraty pamięci, aktywności umysłowej i innych zaburzeń poznawczych istnieją takie warianty:

    1. Apraksja przestrzenna. Człowiek czuje stan odmienny od rzeczywistości. Pacjent nie rozumie różnicy między wykonywaniem czynności z oczami otwartym i zamkniętym. Najbardziej rozpowszechniona forma.
    2. Doustna apraksja. Występuje utrata zdolności do realizacji funkcji mowy. Drugą nazwą choroby jest apraksja mowy.
    3. Wypełniająca apraksja. Gdy pacjent może wykonywać znajome ruchy, ale nie może powtarzać tego, co robią inni.
    4. Apraksja artykulacyjna. Uważa się, że jest to najbardziej skomplikowana forma choroby, ponieważ osoba nie umie mówić głupio. Nie ma niedowładu ani paraliżu narządów artykulacyjnych.
    5. Apraksja kinetyczna.
    6. Aproksymacja kinestetyczna. Jest to określane przez poszukiwanie niezbędnych ruchów, które są odnotowywane, gdy ich arbitralne działanie zostanie naruszone.
    7. Akinetyczne. Brak wystarczającej motywacji do wykonania jakiejkolwiek manipulacji.
    8. Apraksja regulacyjna.

    Specyficzne typy sugerują istnienie następujących rodzajów apraksji:

    • spacer apraksiya - rozwijaj trudności w poruszaniu się z zachowaniem siły mięśni w kończynach dolnych;
    • opatrunki apraksji;
    • dłonie apraksiya (syndrom czyjejś ręki) - problem może być jednostronny lub dwustronny, jest to, że kończyny górne nie są posłuszne pragnieniom człowieka;
    • powieki apraksiya - pacjent ma trudności z otwarciem oczu;
    • spojrzenie apraksji - wyróżnia się niemożnością poruszania oczami lub naprawiania oczu nawet przez krótki czas.

    Dwie ostatnie formy łączą się w jeden gatunek - apraksję okoruchową.

    Symptomatologia

    Obraz kliniczny jest swoisty, ale w niektórych przypadkach pozostaje niezauważony lub nie powoduje wyraźnego dyskomfortu. Często problem wykryto podczas realizacji specjalnego badania neurologicznego.

    Apraksja kinetyczna (podobnie jak inne odmiany) może mieć takie zewnętrzne objawy:

    • trudność w odtwarzaniu kolejnych manipulacji;
    • trudności w wykonywaniu ruchów wymagających orientacji przestrzennej;
    • sztywność operacji motorycznych;
    • chodzenie małymi krokami;
    • proces ubierania się;
    • niewyraźna mowa;
    • brak umiejętności kontrolowania ruchów języka i warg;
    • naruszenie orientacji czasowej i przestrzennej;
    • problemy z otwieraniem lub zamykaniem oczu;
    • niemożność przedłużonej wizualnej fiksacji na jednym obiekcie;
    • stabilna reprodukcja poszczególnych elementów pracy silnika.

    Oprócz specyficznych objawów, apopleksja ideomotoryczna (podobna do innych odmian) wyrażana jest przez takie anomalie:

    • drażliwość;
    • niestabilność emocjonalna;
    • agresja;
    • skłonność do stanu depresyjnego.

    Na pierwszym pojawieniem się naruszenia dziecka lub osoby dorosłej powinno być jak konsultacji z neurologiem jak najszybciej.

    Diagnostyka

    Objawy kliniczne choroby są dość specyficzne, dlatego prawidłową diagnozę podejmuje się podczas pierwszej wizyty u lekarza. Aby odróżnić rodzaj choroby, mogą być wymagane dodatkowe badania.

    Przede wszystkim lekarz powinien samodzielnie wykonywać szereg czynności:

    • badanie historii choroby - aby znaleźć czynnik prowokujący, który ma patologiczną podstawę;
    • gromadzenie i analiza anamnezy życia;
    • dokładne badanie neurologiczne;
    • ocena wykonywania przez pacjenta najprostszych ruchów, w tym czynności motorycznych kończyn dolnych i górnych, oczu i powiek;
    • Szczegółowy przegląd - uzyskane informacje pozwolą na znalezienie się w pierwszej występowania i nasilenia objawów, trzeba reprezentować lekarz dopełniają obrazu klinicznego.

    Wśród procedur instrumentalnych są:

    Testy laboratoryjne nie mają wartości diagnostycznej.

    Aby ostatecznie zdiagnozować "apraksję kinetyczną" (lub jakąkolwiek inną formę choroby), może być konieczne skonsultowanie się z takimi specjalistami:

    • neuropsycholog;
    • psycholog;
    • okulista;
    • logopeda;
    • neurochirurg.

    Leczenie

    W chwili obecnej nie opracowano żadnych metod mających na celu leczenie takiej choroby, jak apraksja okoruchowa lub jakakolwiek inna patologia. Terapia kładzie nacisk na eliminację czynnika etiologicznego w sposób konserwatywny lub operacyjny.

    Często pacjenci są przepisywani na przyjmowanie takich leków:

    • nootropics;
    • antyagreganty;
    • pigułki do poprawy przepływu krwi w mózgu;
    • substancje antycholinesterazowe;
    • leki mające na celu normalizację tonu krwi.

    Indywidualnie skomponowana terapia musi obejmować:

    • masaż leczniczy;
    • procedury fizjoterapeutyczne;
    • terapia zajęciowa;
    • pracować z psychologiem;
    • Zawody z logopedą - pokazane pacjentom, u których zdiagnozowano formę mowy;
    • kursowa terapia ruchowa.

    Pacjenci z podobną diagnozą wymagają stałej opieki i nadzoru.

    Profilaktyka i rokowanie

    Aby zapobiec rozwojowi takiej patologii, jak apraksja kinetyczna (i inne rodzaje chorób), możliwe jest jedynie za pomocą ogólnych zaleceń. Wynika to z faktu, że obecnie nie ma konkretnych środków zapobiegawczych.

    Aby zmniejszyć ryzyko rozwoju patologii, przestrzeganie takich zasad pomoże:

    • całkowite odrzucenie nałogów;
    • regularne sporty i spacery na świeżym powietrzu;
    • normalizacja diety;
    • masaż profilaktyczny kończyn, który można przeprowadzić w domu;
    • kontrola nad wskaźnikami tonu krwi;
    • unikanie urazów czaszkowo-mózgowych;
    • prowadzenie regularnych ankiet w placówce medycznej.

    Apraksja i agnozja nie zagrażają życiu pacjentów, ale wynik tego zaburzenia zależy od ciężkości choroby, jej rodzaju i wieku.

    W przypadku braku leczenia mogą się pojawić komplikacje: niemożność samoobsługi, niepełnosprawność, naruszenie adaptacji społecznej i zawodowej.

    Jeśli uważasz, że masz Apraxia a objawy typowe dla tej choroby, możesz pomóc lekarzom: neurologowi, pediatrycznemu, psychologowi.

    Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostycznej, która na podstawie objawów wybiera prawdopodobne choroby.

    Załamanie nerwowe zawiera ostry atak lęku, w wyniku którego dochodzi do poważnych zaburzeń stylu życia, które są nawykowe. Załamanie nerwowe, którego objawy determinują ten stan w rodzinie zaburzeń psychicznych (nerwic), występuje w sytuacjach, w których pacjent znajduje się w stanie nagłego lub nadmiernego stresu, a także stresu długotrwałego.

    Depresja poporodowa, według statystyk, jest stanem, który dotyka około 5-7 kobiet na 10 po porodzie. depresja poporodowa, objawy, które zostały zgłoszone u kobiet w głównej grupie wieku rozrodczym, jest zwiększona wrażliwość, co z kolei przejawia się jako cały „bukiet” odpowiednich objawów. O osobliwościach depresji poporodowej i sposobach radzenia sobie z nią - nasz dzisiejszy artykuł.

    Skazy moczowe nie są niezależną dolegliwością. Jest to stan patologiczny charakteryzujący się nagromadzeniem w ciele pacjenta dużej ilości kwasu moczowego, który ma właściwości krystalizacji. Małe kryształki soli są wypłukiwane za każdym razem podczas procesu wydzielania moczu. Taka choroba u osoby jest bezbolesna i nie powoduje dyskomfortu. Osad soli takiego kwasu przypomina wyglądem małe czerwonawe ziarno piasku. Możesz oznaczyć je tylko wtedy, gdy osoba oddaje mocz w określonej pojemności.

    Zespół abstynencyjny to zespół różnych zaburzeń (najczęściej od strony psychiki), które powstają na tle ostrego zaprzestania spożywania napojów alkoholowych, narkotyków lub nikotyny w organizmie po długotrwałym spożyciu. Głównym czynnikiem, który powoduje to zaburzenie, jest próba samodzielnego osiągnięcia przez organizm stanu, który był z aktywnym użyciem danej substancji.

    Prolactinoma jest łagodnym guzem przysadki mózgowej, który jest zlokalizowany na przednim płacie i powoduje wytwarzanie dużej ilości hormonu prolaktyny. Ten hormon odpowiada za poporodowe wydzielanie mleka. Produkowany jest również w mniejszych ilościach u samców. Wraz z innymi hormonami prolaktyna jest odpowiedzialna za reprodukcję i funkcje seksualne. Dlatego bierze udział w rozwoju testosteronu i zapewnia aktywność plemników, a także syntetyzuje estrogen i wspomaga owulację.

    Przy pomocy ćwiczeń fizycznych i samokontroli większość ludzi może obejść się bez leczenia.