Czym jest zespół Apato-Abulica i jakie jest jego niebezpieczeństwo?

Apatia - zespół abulicheskimi (simplex) - choroba psychiczna, emocjonalna i wolicjonalne, w którym dana osoba ma na brak emocji, znaczenia, apatii do wszystkiego, co go otacza, a ogólny spadek witalności. Zaburzeniu towarzyszy bezczynność i niechlujstwo.

Patologia z reguły przejawia się w okresie dojrzewania, ale w niektórych przypadkach może rozwinąć się w późniejszym życiu. Główną cechą tego zespołu jest emocjonalne zubożenie. Zmiany, które występują, nie są kontrolowane przez samą osobę.

Jednocześnie ludzie wokół mogą przez długi czas nie zauważyć tych zmian.

Wywoływanie przyczyn

Przyczynami zespołu Apato - Abuliana są następujące czynniki:

  • inne choroby psychiczne, najczęściej zespół towarzyszy takiej chorobie, jak schizofrenia;
  • uszkodzenie mózgu z powodu atrofii, nowotworów, urazów głowy, wewnętrznych krwotoków;
  • można zaobserwować lekkie formy patologii u ludzi w stanie granicznym i niezdolny do wytrzymania stresujących sytuacji;
  • także ostatnio naukowcy twierdzą, że syndrom może powstać z powodu upośledzenia uwalniania hormonów - dopaminy w organizmie.

Jak pokazuje praktyka, często syndrom simplex występuje w schizofrenii i może rozwijać się w ramach tej patologii. Interesujące jest to, że u kobiet schizofrenia występuje w postaci zaburzeń apatyczno-ablacyjnych, którym towarzyszy halucynogenne majaczenie.

Istnieją dwa rodzaje utraty i spadku aktywności u pacjentów ze schizofrenią:

  • Brak motywacji i niezależności pacjenta, opóźnienie reakcji;
  • stereotypowe zachowanie i utrata zdolności do zmiany.

Jak zachowuje się osoba z syndromem?

Objawy patologiczne nie pojawiają się spontanicznie, charakteryzują się stopniowym postępem. Bardzo często rodzina nie zauważa zmian, które zachodzą w człowieku aż do ostatniego.

Po pierwsze, pierwsze oznaki zaburzenia mogą być widoczne tylko wtedy, gdy pacjent jest w domu. Jest bezczynny, bez celu spędza czas. Choroba zaczyna się, przede wszystkim z powodu utraty zainteresowania ulubionymi zajęciami, rozrywką, hobby, spotkaniami towarzyskimi z rodziną i przyjaciółmi.

Pacjent uczęszcza do placówki edukacyjnej lub idzie do pracy bezczynnie, raczej nieświadomie. W przyszłości przestaje zwracać uwagę na ten obszar.

Wszystkie przejawy, które powstają w obecności patologii, można podzielić na grupy:

  1. Emocjonalne tło. Człowiek staje się zupełnie obojętny na wszystko, co go otacza, traci zdolność współodczuwania z innymi ludźmi, często staje się wrogi, szczególnie wobec tych, z którymi miał najściślejszy kontakt - rodziców, bliskich przyjaciół. Pacjent staje się wyobcowany, dąży do izolacji, minimalizuje kontakty towarzyskie, nie podejmuje szczerych rozmów.
  2. Fizjologiczne przejawy. Wyraz twarzy i reakcje wegetatywne są nieobecne, np. Pacjent, na przykład, nie może się rumienić z powodu zażenowania, blask w oczach znika.
  3. Zaburzenia psychiczne. Pacjenci mają tendencję do działań afektywnych, to jest tych, które są trudne do wyjaśnienia w sposób logiczny, a które nie były mu wcześniej właściwe. Co więcej, takie działania w odpowiedniej osobie mogą czasami wywoływać prawdziwy niesmak. Pacjent traci wstyd, przestaje dbać o siebie i przestrzega zasad higieny osobistej. Również jego mowa zmienia się bardzo, staje się prostsza, jednosylabowa, wyraźny wyraz myśli jest nieobecny.
  4. Motocykl. Są obsesyjne mimowolne ruchy - kompulsje, na przykład stukanie stopami lub dłońmi, kołysanie stopą, kaszel, pocieranie rąk, śmiech. Jeśli bezpośrednio skontaktujesz się z tym pacjentem, zacznie on uważnie patrzeć na swoje ręce.

Profesjonalne podejście diagnostyczne

Aby dokonać trafnej diagnozy, lekarz ocenia stan pacjenta na podstawie następujących kryteriów:

  1. Skargi. Co do zasady diagnoza każdej choroby zaczyna się od wysłuchania dostępnych skarg. Jednak w tym przypadku ta metoda nie będzie skuteczna, ponieważ pacjent nie będzie narzekać na nic. Ujawni to trudność w formułowaniu myśli, brak koncentracji uwagi.
  2. Emocje. Pacjent staje się obojętny wobec absolutnie wszystkich ludzi bez wyjątku. Są oznaki nieodpowiedniego zachowania.
  3. Funkcje ruchliwości. Na jego twarzy pojawia się szorstki, a czasem wręcz wrogi, pacjent skupia swoją uwagę na jednym punkcie.
  4. Aktywność. W miarę postępu choroby pacjent staje się coraz bardziej niezainicjowany i obojętny na zdarzenia i wszystko, co go otacza. Czasami dochodzi do wybuchów energii, ale mają one tendencję do trwać bardzo krótko i mijają równie nagle, jak się pojawiały.
  5. Agresja. Pacjent bardzo często wykazuje agresję nie tylko dla osób bliskich, ale także dla nieznajomych.
  6. Zainteresowania. Krąg zainteresowań takiej osoby stopniowo się zwęża, a na końcu ogranicza się tylko do odbioru pysznej żywności.
  7. Połączenia społeczne. Pacjent próbuje jak najwięcej przejść na emeryturę, zostaje wyalienowany.
  8. Myślenie. Nastąpił spadek wszystkich funkcji sfery intelektualnej.
  9. Orientacja seksualna. Pacjent przerywa stosunki seksualne, ograniczone do masturbacji, często zachowanie staje się haniebne.
  10. Postawy wobec nauki i pracy. Z czasem pacjent wykazuje mniejsze zainteresowanie tymi obszarami. Jeśli po raz pierwszy odwiedza zajęcia lub pracę, to w przyszłości może na przykład osiągnąć pracę, bez celu spędzać godziny w budynku.
  11. Relacje z bliskimi osobami. Zainteresowanie wszelkimi kontaktami międzyludzkimi jest całkowicie nieobecne. Występują częste ataki agresji.
  12. Higiena osobista. Stopniowo lekka niechęć rozwija się w nieczystość. Pacjent po prostu przestaje myć, nie podąża za swoim wyglądem, nosi brudne ubranie.

Pomoc

Terapia tego zaburzenia ma na celu wyeliminowanie objawów i zapobieganie dalszemu rozwojowi patologii, która będzie postępować z czasem bez odpowiedniego leczenia.

Leczenie zespołu Apulii abuliana przeprowadza się kompleksowo w kilku kierunkach:

  1. Główna metoda - lekarski. Wyznaczono leki z grupy neuroleptycznej, takie jak: Frenolon, Triftazin, Penfljuridol, Piracetam.
  2. Psychoterapia grupowa, obejmuje metody niewerbalne, angażujące pacjenta w dyskusję, nawiązywanie kontaktów społecznych, przywracanie utraconych umiejętności komunikacyjnych. Bardzo skuteczna metoda osobistej rozmowy w celu ustalenia zaufania.
  3. Rodzinna psychoterapia zaczyna się od analizy relacji w rodzinie i roli każdego członka rodziny osobno. Celem tej metody terapeutycznej jest wyjaśnienie bliskim krewnym pacjenta wszystkich aspektów jego stanu i ich przejawów.
  4. Ważny jest również punkt rozwiązywanie istniejących konfliktów rodzinnych oraz ustanowienie harmonijnych i ciepłych relacji między ludźmi.

Często zdiagnozowano chorobę już w momencie przejścia do ciężkiej postaci.

Ważne jest również, aby wiedzieć, że pacjenci z zespołem Apato-Abuliana w większości stają się podatni na samobójstwo.

Dlatego konieczne jest podjęcie w porę działań zapobiegających nieodwracalności.

Po leczeniu pacjent potrzebuje wsparcia ze strony bliskich, komfortu psychicznego i korzystnej atmosfery w rodzinie.

Dzięki szybkiemu leczeniu można osiągnąć dobre wyniki i całkowite wyleczenie po powrocie do pełnego życia, treningu i pracy.

Syndrom Apato-Abulica

Apato to zespół abulianów - jeden z najczęstszych rodzajów zaburzeń psychicznych. Od greckiego "apatia" tłumaczona jest jako brak pasji ("a" - cząstka negatywna, "patos" - pasja), "abulia" - brak woli ("chory" - wola).

Co to jest zespół apatio-abuliczny

Zatem defekt Apato-Abuliana jest emocjonalnym zaburzeniem woli, któremu towarzyszą:

  • absolutna obojętność człowieka na wszystko, co się dzieje;
  • niezdolność do podejmowania ważnych decyzji;
  • utrata zainteresowania losem rodziny i przyjaciół;
  • osoba w takim stanie traci cel w życiu;
  • staje się wyjątkowo niechlujny;
  • przychodzi emocjonalne dewastacje, które prowadzą do automatyzacji wszystkich działań i stępienia sfery emocjonalnej.

Obejrzyj wideo na ten temat

Przyczyny patologii

Wśród przyczyn pojawienia się zespołu Apato-Abulica, zidentyfikowano przede wszystkim przyczyny różnych urazów czaszkowo-mózgowych:

  1. Zespół objawia się w wyniku urazu lub guza prawego lub lewego płata mózgu.
  2. Zaburzenie apatyczno-abulacyjne może być następstwem krwotoku mózgowego.
  3. Konsekwencją uszkodzenia mózgu w wyniku ekspozycji na substancje toksyczne.
  4. Ostatnie badania wskazują, że przyczyną choroby może być niewłaściwy przydział hormonu hormonu dopaminy.

W wyniku klęski oddziałów mózgu zaburzenie przejawia się w postaci osłabienia aktywności umysłowej i kontroli nad motywacją.

Wynika to z faktu, że zdolność osoby do postrzegania mowy, jego zachowania społecznego, aktywności motorycznej, jest bezpośrednio związana z przednim obszarem mózgu odpowiedzialnym za zdolność abstrakcyjnego myślenia. I obszar mózgu, zwany zwojami podstawnymi, który z kolei odpowiada za ruch.

Jedną z przyczyn pojawienia się deficyty emocjonalnej można przypisać predyspozycje do schizofrenii i różnych chorób psychicznych przenoszonych przez dziedziczenie. Łagodne formy choroby można zaobserwować u ludzi, którzy są w stanie granicznym i nie są w stanie wytrzymać stresu.

Oznaki patologii nie są natychmiastowe, ale przez dość długi czas. Najczęściej pacjent i ludzie z kręgu jego komunikacji nie zdają sobie sprawy z znaczenia zachodzących zmian i zaczynają wydawać alarm, gdy choroba zaczyna przybrać ciężką postać.

Objawy zaburzeń psychicznych

Apatia, przejawiająca się w emocjonalnym chłodzie i obojętności, w połączeniu z manifestacją braku woli ostatecznie doprowadziła do pojawienia się zespołu Apato-Abulica. Istnieje szereg powszechnych, psychologicznych objawów, które pozwalają rozpoznać chorobę.

Na wczesny etap choroby charakteryzują się:

  • utrata zainteresowania różnymi zawodami;
  • niechęć do uczestniczenia w rozmowie;
  • skłonność do bezcelowej rozrywki.

Tło emocjonalne ulega znaczącym zmianom:

  • osoba traci zdolność wczuwania się;
  • przestaje cieszyć się sukcesem bliskich ludzi;
  • Traci zainteresowanie partnerem aż do rozwoju wrogości.

Wśród objawów fizjologicznych można zauważyć:

  • leniwy, niewyrazisty wyraz twarzy;
  • brak emocji;
  • obojętność w głosie;
  • utracona witalność w oczach;
  • Nie ma również zaczerwienienia, jako naturalnej reakcji na niezręczną sytuację.

Często można zaobserwować zmiany w zdolnościach motorycznych przejawiające się w monotonnych, powtarzalnych ruchach, takich jak:

Chorobie towarzyszy utrata zainteresowania własnym wyglądem, najczęściej tacy ludzie są niechlujni aż do szczerego nieczystości.

Ludzie z zespołem apatio-abulicznym:

  • trudno jest sformułować własną myśl zgodnie z domeną przedmiotową;
  • mowa jest niespójna, z niepowodzeniami w narracji;
  • istnieje tendencja do prostych, monosylabowych odpowiedzi.

Zdarzały się przypadki krótkotrwałego wzrostu aktywności, charakteryzującego się niestabilnością, po którym nastąpił okres spadku aktywności.

Przydatne wideo na ten temat

Co czytać

  • ➤ Jaka gimnastyka jest wskazana w przypadku spondyloartozy kręgosłupa lędźwiowego?

Rozwój na tle schizofrenii

Apophia abulic syndrome często rozwija się w schizofrenii i może rozwijać się w kontekście tej choroby. U kobiet schizofrenia występuje w postaci zaburzenia apatyczno-abulijnego, powikłanego halucynacjami i majaczeniem.

U osób chorych na schizofrenię istniały dwa rodzaje wyginięcia.

Pierwszy typ wiąże się z brakiem inicjatywy i niezależności pacjentów, powolne reakcje; Do atrybutów drugiego typu można przenieść utratę zdolności do zmiany i zachowania stereotypowego. Bez wątpienia osoby cierpiące na schizofrenię mają problemy z motywacją.

Rozpoznanie choroby psychicznej

Rozpoznanie zespołu apatyczno-abulowego ogranicza się do analizy stanu pacjenta, biorąc pod uwagę szereg kryteriów.

I jeśli w większości przypadków diagnoza opiera się na dolegliwościach pacjenta, to w obecności zaburzenia Apato-Abuliana nie trzeba na to liczyć, ponieważ pacjent początkowo nie narzeka na nic.

Tylko trwałe badanie pomaga zidentyfikować problemy. Z reguły pacjent jest obojętny wobec swoich bliskich i nieadekwatnych zachowań. Ograniczenie zainteresowania tym, co dzieje się wokół i ograniczenie zakresu zainteresowania pysznym jedzeniem, jest również nieodłączne od tej choroby.

Pacjent ma problemy z mową, związane z naruszeniem umiejętności poprawnego formułowania myśli i przekazywania go słuchaczowi.

Zredukowana aktywność w sferze emocjonalnej może osłabić poczucie wstydu i wywołać niemoralne, sugestywne zachowanie. Brakuje zainteresowania szkoleniami i pracą.

  • ➤ Jak POChP jest leczona z ciężką chorobą?

Metody leczenia tego zaburzenia

W leczeniu zespołu Apato-Abulica stosuje się podejście zintegrowane.

Na pierwszym planie jest leczenie farmakologiczne lekami neuroleptycznymi, takimi jak:

Przy udziale rodziny w leczeniu choroby podstawowym zadaniem jest wyjaśnienie stanu emocjonalnego pacjenta bliskim, aby uniknąć nieporozumień i zapobiec sytuacjom konfliktowym. Decyzję o celowości innych metod leczenia podejmuje lekarz prowadzący.

Zespół Apatiko-Abulica

Pojęcie Apato jest syndromem abulicznym, używanym w odniesieniu do zaburzenia psychicznego, które charakteryzuje się utratą emocjonalnej witalności. Człowiek wykazuje obojętność na wszystko, co go otacza. W konsekwencji, niechlujstwo, nieuwaga i inne negatywne znaki są dodawane do tego depresyjnego stanu.

Dość często taka patologia dotyka nastolatków, dlatego szybkie usunięcie tego zaburzenia psychicznego jest bardzo ważne dla chorych. Ambula praktycznie niszczy osobę jako osobę, a brak motywacji i celów hamuje nie tylko społeczną adaptację w społeczeństwie, ale także rozwój umysłowy.

Różne formy zaburzeń psychicznych

W psychologii istnieje ścisłe oddzielenie słabej woli, stworzonej przez niewłaściwe wychowanie i brak aktywności emocjonalnej, spowodowanej zakłóceniem pracy mózgu. W zależności od głębokości choroby abulia można podzielić na kilka typów:

  • Światło - charakteryzuje się niewielkimi odchyleniami od normy. Naruszenia są tymczasowe, a po zaostrzeniu osoba może powrócić do normy. Krótkoterminowa utrata emocjonalnego powrotu do zdrowia i motywacja nie powodują u osoby znacznej szkody.
  • Ciężkie - w połączeniu z całkowitym niepowodzeniem jakiegokolwiek działania. Zerwanie uwagi i stan depresyjny nie pozwalają chorym na wykonywanie nawet podstawowych codziennych czynności, takich jak jedzenie, mycie, czyszczenie.

Ważną cechą abulijskiego nieładu jest czas trwania stanu apatycznego:

  • Krótkoterminowemu etapowi zwykle towarzyszą niewielkie nerwice i zachowania depresyjne.
  • Okresowe powtarzanie stanu apatii Apato jest typowe dla pacjentów z objawami schizofrenii i osób uzależnionych od narkotyków.
  • Stała obecność w stanie apatycznym tworzy schizotypowe zaburzenie mózgu.

Syndrom Apatiko Abuliana jest niebezpieczny, ponieważ będąc w tym stanie, osoba niemal całkowicie odcina się od społeczeństwa, ignorując normy zachowań społecznych. Jego sposób życia staje się monotonna, w wyniku czego choroba jest tylko zaostrzona.

Powody pojawienia się abulia

Warunki wstępne wystąpienia zespołu Apatiko-Abuliana mogą być całkiem różne, ale główną przyczyną tej choroby jest obecność urazu czaszkowo-mózgowego. Zaburzenia psychiczne mogą być związane z obecnością guza, a także stać się konsekwencją krwotoku w mózgu.

Czasami zaburzenie psychiczne może powstać z powodu naruszenia tła hormonalnego lub narażenia na działanie toksycznych substancji. Innym ważnym powodem jest dziedziczna predyspozycja do niepełnosprawności umysłowej.

Łatwą postać patologii można znaleźć u pacjentów, którzy nie są w stanie wytrzymać stresujących sytuacji. Tak zwany stan graniczny, który charakteryzuje się łagodną nerwowością, może ostatecznie przekształcić się w stabilne zaburzenie neuropsychiczne.

Symptomatologia choroby

Aby dokładnie zidentyfikować zespół abatii apatiko, musisz dokładnie przestudiować stan psychiczny osoby. Jeśli mówimy o objawach wizualnych, to najistotniejsze są następujące manifestacje:

  • Osobie niezależnej trudno jest podjąć samodzielną decyzję, a to mogą być dowolne domowe drobiazgi (wybór ubrań, zakup produktów).
  • Podczas rozmowy chory myli myśli, długo zastanawia się nad pytaniem, praktycznie nie wykazuje aktywności.
  • W życiu społecznym apatik stara się być jak najbardziej odizolowanym od społeczeństwa. Niektóre zawężają krąg komunikacji tak bardzo, jak to możliwe, inne całkowicie zmieniają się w pustelników.
  • Osoby z zespołem Abuliana charakteryzują się brakiem motywacji. Często decyzja kończy się nieuzasadnioną odmową.

Jeśli zwrócimy uwagę na życie osoby chorej na abulię, we wszystkim pojawi się żywy obraz nieładu i zaniedbań. Nieuleczalne ataki lenistwa uniemożliwiają apatom wykonywanie codziennych zabiegów higienicznych, w wyniku czego wygląd osoby ulega znacznym zmianom.

Zespół Abulica zmniejsza potrzebę jedzenia i snu.

Podczas diagnozowania choroby bardzo ważne jest prawidłowe zdefiniowanie takich pojęć, jak cechy charakteru o słabej woli i psychiczna utrata regeneracji emocjonalnej. Z uwagi na to, że chory nie zawsze uważa swój stan za patologię, często pacjenci konsultują się z lekarzem w momencie, gdy choroba posunęła się za daleko.

Należy zauważyć, że bliscy krewni i przyjaciele odgrywają ważną rolę w określaniu alarmujących objawów. Z zewnątrz wyraźnie widać zmianę stanu emocjonalnego osoby chorej.

Metody diagnostyczne

Zespół Abulica można wyrazić w różnym stopniu nasilenia. W zależności od symptomatologii rozróżnić patologię światła i supresji. Ze względu na fakt, że abulia często jest pośrednia między różnymi zaburzeniami psychicznymi, rozpoznanie tej choroby jest skomplikowane.

  • W pierwszym etapie najskuteczniejszą metodą określenia odchylenia jest obserwacja kliniczna pacjenta. Aby wyjaśnić spodziewaną diagnozę, specjaliści przeprowadzają rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową.
  • Najtrudniejsza jest diagnoza abulia dla dzieci, ponieważ psychologom trudno jest wytyczyć ścisłą granicę między lenistwem a depresją. Obserwuj nienormalne zachowanie dziecka, przede wszystkim rodziców, a jeśli pojawią się oznaki niepokoju, natychmiast szukaj wykwalifikowanej pomocy.

Diagnostyka różnicowa pomaga wykluczyć apatię i choroby psychiczne, które często ukrywają takie odchylenia jak schizofrenia czy demencja.

Leczenie patologicznego odchylenia

Powodzenie leczenia zaburzenia psychicznego w większości przypadków zależy od chęci samego pacjenta, a także pomoc krewnych i przyjaciół będzie zbędna. Głównym celem leczenia terapeutycznego jest wstrząsanie stanem emocjonalnym chorego. Osoba cierpiąca na zespół abatii apatiko powinna stworzyć atmosferę aktywnej aktywności, w którą zaangażowany będzie chory. Pacjent zobowiązany jest do samodzielnego wykonywania wszystkich czynności domowych. Apatyczny powinien sprawiać wrażenie, że bez niego w jednej sprawie nie da się zrobić.

Podczas leczenia zaburzenia psychicznego dziecka nie należy angażować się w samodzielne przyjmowanie leków. Utrzymywanie stanu depresyjnego przez rodzica może stać się szkodliwe dla dziecka, ponieważ w trakcie takiego zachowania pojawia się habituacja, a pacjent nie ma motywacji do odzyskania emocjonalnego.

Zespół Abulica Apatiko wymaga leczenia obowiązkowego, którego plan powinien obejmować łagodzenie objawów i określenie przyczyny choroby. Kompleks psychoterapeutyczny powinien być prowadzony pod nadzorem psychologa i neurologa. W niektórych sytuacjach pacjent może potrzebować konsultacji z rehabilitatorem i fizjoterapeutą.

Podczas diagnozowania schorzeń współistniejących, takich jak schizofrenia i depresja, specjaliści mogą przepisać pacjentowi leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne. Jeśli przyczyną zaburzenia jest krwotok lub uraz głowy, apatia może wymagać specjalnego programu rehabilitacji, mającego na celu przywrócenie utraconych funkcji.

Metody leczenia zaburzeń psychicznych

Aby osiągnąć niezbędny efekt w kwestii korekty psychiki, stosuje się następujące metody leczenia:

  • Rodzinna psychoterapia behawioralna ma na celu wyraźny podział ról i obowiązków. Wszyscy krewni uczestniczący w programie rehabilitacji muszą przestrzegać pewnych norm zachowania rodzinnego.
  • Terapia grupowa jest realizowana poprzez stopniowe wprowadzanie pacjenta w ogólną dyskusję. W trakcie takich sesji, z zachowaniem poufności, następuje zwrot umiejętności komunikacyjnych.

Podczas leczenia abulia bardzo ważne jest, aby dana osoba odczuwała ich potrzebę. A także, aby dać pacjentowi pewien stopień odpowiedzialności, który pobudzi osobę do podjęcia decyzji wolicjonalnych, aw rezultacie zrealizuje swój potencjał.

Cechy zespołu apatii abulic

Apatyczny zespół Abuliana staje się poważną przeszkodą w osiągnięciu sukcesu. To zaburzenie nerwowe jest niebezpieczne, trudność polega na tym, że trudno je rozpoznać. Bez leczenia może to położyć kres udanej karierze i rozwojowi osobistemu.

Terminologia

W opisywanym przypadku określenie "zespół" oznacza zespół zaburzeń psychicznych. Takie użycie jest uzasadnione, ponieważ jest to kombinacja oznak 2 zaburzeń psychicznych: apatia i abulia.

Oba państwa negatywnie wpływają na osobę sukcesu, ponieważ wpływają na jego aktywność, wolę i pragnienie zwycięstwa.

Apatia jest oderwaniem od otaczającego świata, obojętnością wobec wydarzeń, które mają miejsce w okolicy. Dla przedsiębiorcy, a zwłaszcza dla przywódcy, taki stan jest niebezpieczny, ponieważ nie ma ochoty na aktywną działalność.

Abulia - patologiczny brak umiejętności podejmowania decyzji, oparty na refleksji i chęci realizacji podjętych decyzji. Brak woli obserwuje się nawet wtedy, gdy dana osoba zdaje sobie sprawę z wagi i konieczności podjęcia decyzji.

W psychiatrii abulia uważana jest za cięższą formę apatii. W przypadku unieruchomienia zespołu apatiko abulic, jeden stan nakłada się na inny. A to jest obarczone poważnymi konsekwencjami.

Jakie jest niebezpieczeństwo tych warunków?

Utrata aktywności natychmiast wpływa na cechy biznesowe, zdolność do podejmowania decyzji i monitorowania ich realizacji. Dla osoby odnoszącej sukcesy, zwłaszcza odpowiedzialnego lidera (lidera), ta kombinacja może powodować wiele negatywnych zjawisk, takich jak:

  • błędy w pracy;
  • straty finansowe;
  • utrata wiarygodności.

Bez metodycznego leczenia apatiko abulic syndrom zamienia udaną osobę w bezwartościową lalkę. Nie jest w stanie wykonać nawet najprostszej pracy. Utrata zarobków, obniżenie statusu społecznego - wszystko to jest konsekwencją rozwoju syndromu.

Jednak brak woli nie jest najgorszy, mówią eksperci w psychiatrii. Abulia jest jednym z objawów rozwoju poważniejszej choroby psychicznej. Może to wskazywać, że pacjent rozwija takie zaburzenia psychiczne jak:

Wraz z rozwojem abulia może nastąpić mutacja akinetyczna, w której osoba, nie tracąc zdolności do poruszania się i mówienia, jest praktycznie w stanie śpiączki.

Dlatego konieczne jest rozpoznanie objawów zaburzeń psychicznych w czasie w celu zorganizowania metodycznego leczenia.

Symptomatologia zespołu

Głównym objawem behawioralnym, że u człowieka pojawił się syndrom apatii Abuliana, jest znaczny spadek aktywności. Występuje we wszystkich sferach: biznesowej, rodzinnej, osobistej.

W pierwszym etapie odmowa zostaje ustalona:

  • hobby, hobby;
  • komunikacja z przyjaciółmi;
  • aktywny wypoczynek.

W wolnym czasie człowiek nic nie robi, siada lub kłamie, bez myślenia. Odpowiedzi na pytania są monosylabicznie lub ignorowane przez rozmówcę.

W pracy syndrom dotknięty syndromem mechanicznie wypełnia swoje obowiązki, nie wykazuje inicjatywy, nie uczestniczy w życiu kolektywu. Na imprezach korporacyjnych jest on trzymany w odosobnieniu, a nawet odmawia udziału w nich.

Wraz z rozwojem apatycznej abulii, zainteresowanie pracą zostaje utracone, pacjent zaczyna pomijać, bez celu wiszący po ulicach. Charakterystyczną cechą tego syndromu - niechęcią do oddalania się od domu - po jakimś czasie sprawia, że ​​osoba całkowicie odmawia wyjścia poza dom.

Należy jednak zauważyć, że takie objawy są nieodłącznie związane z opisywanym przez nas syndromem. Więc nie spiesz się z wnioskami. Jeśli nie ma możliwości natychmiastowego zwrócenia się do specjalisty ds. Psychiatrii w celu uzyskania pomocy, można samodzielnie przeprowadzić diagnozę uszlachetniającą dla szeregu innych wskaźników.

Znaki fizyczne

Nie-specjalista może określić zespół apatioko-abuliktyczny dla szeregu następujących cech zewnętrznych:

  1. Odruchy imitujące zewnętrzne bodźce znikają.
  2. Są zmiany w modulacjach głosu.
  3. Nie ma reakcji wegetatywnej organizmu.

Pacjent nie pokazuje swoich emocji charakterystycznymi ruchami mięśni twarzy. Nie okazuje radości, rozdrażnienia, smutku, zamieszania i innych uczuć. Twarz zamienia się w maskę.

Zmiana głosu wyrażana jest przez brak w nim nut emocjonalnych. Cokolwiek się dzieje, pacjent mówi płaskim, bezbarwnym głosem. Odpowiedzi na pytania są monosylabiczne, a rozmowa ograniczona do minimum słów.

Ciało przestaje reagować na czynniki zewnętrzne w zwykły sposób. Skóra nie staje się czerwona podczas ataku gniewu i nie staje się jaśniejsza ze strachu. Wzbudzeniu nie towarzyszy błysk w oczach. Sugeruje to, że układ nerwowy przestaje przekazywać sygnały, aby wzbudzić odpowiednie reakcje.

Znaki psychologiczne

Najbardziej zauważalne objawy psychiczne tego zespołu obejmują:

  1. Pragnienie działań afektywnych.
  2. Zaniechanie publicznych postaw moralnych.
  3. Niezdolność do wyrażania swoich myśli.

Ten ostatni jest szczególnie niepożądany dla osoby odnoszącej sukcesy, ponieważ naruszenie zdolności komunikacyjnych niszczy wszystkie jego projekty i przedsięwzięcia.

Afektywność zaczyna przejawiać się w atakach okrucieństwa, które pacjent popełnia bez względu na przyczynę zarówno dla krewnych i kolegów, jak i nieznanych osób.

Ponadto to zachowanie przejawia się we wzmożonym zainteresowaniu wszystkim, co jest społecznym lub społecznym tabu:

  • śmierć i rozkład;
  • perwersja seksualna;
  • ignorowanie hierarchii;
  • zniszczenie.

Znakiem niemoralnych zachowań jest utrata skromności. Pacjent może chodzić nago przed innymi, odbywać stosunki seksualne z obcymi, masturbować się, wypróżniać.

Ponadto osoba przestaje dbać o siebie, nie przestrzega podstawowych zasad higieny.

Dowodem na rozwój zaburzeń jest pojawienie się charakterystycznych natrętnych ruchów u pacjenta:

  • kołysanie stopą;
  • stukając stopą lub palcami;
  • pocieranie rąk.

Obecność takich znaków świadczy o tym, że zespół apatyczno-abatologiczny rozwinęła się i konieczne jest podjęcie działań w celu jego leczenia.

Przyczyny zespołu

Zanim powiesz o sposobach leczenia tego zaburzenia, powinieneś rozważyć powody, dla których się pojawia. Są one podzielone na:

W pierwszym przypadku rozwój syndromu jest ułatwiony przez uraz głowy (ogólne wstrząsy, precyzyjne uderzenia), w którym dotyczy płat czołowy mózgu. Zaburzenie może również wystąpić w wyniku udaru.

W drugim przypadku przyczyną jest nerwowy przeciążenie, stres. Dlatego w grupie ryzyka są głównie aktywne, ludzie biznesu. Nadmierny stres psychologiczny powoduje apatię. Bez odpowiedniego leczenia prowadzi to do rozwoju zespołu apatyczno-apatycznego.

Znacznie rzadziej dolegliwość wynika z predyspozycji genetycznych: na przykład, jeśli ktoś w rodzinie ma schizofrenię.

Objawy zaburzenia obserwowane u zdrowych osób są spowodowane ich cechami osobowościowymi (bierność, infantylizm). Współczesna psychiatria uważa ten syndrom za konsekwencję zaburzenia motywacji. Na tej podstawie zalecane są metody leczenia pacjenta.

Metody leczenia

Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń psychicznych, nie zaleca się leczenia zespołu apatyczno-urologicznego. Po potwierdzeniu objawów specjalisty w dziedzinie psychiatrii należy postępować zgodnie z jego instrukcjami.

Obecnie stosuje się metodę leczenia skojarzonego, która obejmuje:

Jako najczęstsze leki eksperci zwykle przepisują leki przeciwpsychotyczne: Panfluoridol, Pyracetam, Triftazine i Frenolone. Połączenie leków determinuje lekarza prowadzącego, ustala również dawkę i regularność przyjmowania.

Terapeutyczne metody leczenia polegają na psychoterapii grupowej i rodzinnej. Podczas sesji grupowych pacjent powraca do zwykłych metod komunikacji:

  • komunikować się z nim na poziomie gospodarstwa domowego;
  • włączają go w dyskusję;
  • prowadzić indywidualne rozmowy.

Wszystko to zmusza osobę do wyjścia z jego wewnętrznego stanu i uczenia się, jak komunikować się ze światem zewnętrznym.

Rodzinna psychoterapia jest skierowana bardziej ku członkom rodziny pacjenta. Uczą się komunikować z nim, odpowiednio reagować na jego stan, unikać konfliktów i utrzymywać harmonijny związek.

Łącząc metody leczenia, można pozbyć się zaburzenia i powrócić do normalnego życia. Głównym efektem leczenia jest pojawienie się motywacji do rozwoju i dalszego rozwoju osoby.

Sindrom.guru

Sindrom.guru

Stan psychiczny związany z apatią i brakiem woli nazywa się terminem medycznym abulia. Może wystąpić w każdym wieku i jest trudna do leczenia. Ta choroba wymaga dokładnego zbadania i natychmiastowego rozpoczęcia terapii. Dlaczego powstaje i jakie są metody leczenia? Dowiemy się.

Czym jest ta choroba?

Abulia to nazwa stanu psychicznego osoby, kiedy w jego uczuciach panuje apatia, obojętność, brak woli. Takie warunki występują od czasu do czasu z każdą osobą. Ale u osób zdrowych psychicznie ten stan zdrowia mija z czasem i jest zastępowany zwyczajnym zachowaniem. W przypadku zaburzeń psychicznych pacjent odczuwa obojętność wobec tych rzeczy, które wcześniej wywoływały u niego pewne emocje i przynosiły mu satysfakcję.

Abulia jest zaburzeniem psychicznym układu nerwowego, od którego nie można wyjść na własną rękę

Ale nie tylko te objawy charakteryzują zespół apatiko-abuliczny. Należą do nich:

  • bezwzględna bierność;
  • brak zainteresowania poprzednio ulubionymi zajęciami;
  • oderwanie od realnego świata;
  • osoba nie wyraża żadnych emocji.

Lekarze-psychiatrzy uważają abulia za stan patologiczny związany ze spadkiem wewnętrznej energii pacjenta, tak aby nie miał on aspiracji ani popędów. Kiedy pacjent zaczyna wykonywać jakąkolwiek czynność, wówczas na samym początku następuje zmiana mentalna z jednej świadomości, że coś będzie musiało zostać zrobione.

Zespół apatozaurowy wiąże się z brakiem jakiegokolwiek pożądania, a to z kolei powoduje większą pasywność i prawie całkowite zakłócenie sfery emocjonalnej. Innymi słowy, abulia to warunek spowodowany nie faktem, że nie ma możliwości zrobienia czegoś, ale dlatego, że nie ma pragnienia, aby coś zrobić.

Można wywnioskować, że abulia jest chorobą psychiczną, której towarzyszy brak woli, aby osoba mogła popełnić akty lub motywacje, co następuje z różnych powodów.

Jak powstaje abulia?

W większości przypadków zaburzenia, które powodują abulia, nie występują same od zera.

To patologiczne zaburzenie układu nerwowego jest przejawem apatii

Z reguły istnieją pewne towarzyszące czynniki, między innymi mogą być następujące:

  • guz mózgu;
  • udar mózgu;
  • uraz głowy;
  • krwotoki mózgowe;
  • działanie czynników toksycznych;
  • naruszenie normalnego poziomu w mózgu hormonu odpowiedzialnego za przyjemność i przyjemność (dopaminę).

Urazy, które powodują uszkodzenia niektórych obszarów mózgu, na przykład odpowiedzialne za aktywność ruchową lub abstrakcyjną aktywność umysłową, naruszają zdolność osoby do aktywowania ruchu, aktywności mowy lub interakcji społecznych. Objawy te są związane z uszkodzeniem obu połówek czołowego obszaru głowy, ponieważ tam znajdują się centra mózgu odpowiedzialne za ruch, niezależność i zdolność do regulowania ich zachowania.

Abulia może wystąpić w przypadku istniejących zaburzeń psychicznych - schizofrenii lub ciężkiej depresji, a także choroby Parkinsona i Alzheimera.

Objawy Abulia

Patrząc na osobę z rozpoznaniem abulii, natychmiast odczuwa się całkowity brak przywiązania, apatię, niechęć do uczestniczenia w rozmowie. Taki człowiek wydaje się zewnętrznie spokojny, jego działania są powolne, jest bezwładny i obojętny na wszystko, co dzieje się wokół niego.

Zwykle objawy abulia mogą objawiać się u osób o słabej psychice, które są podatne na różne zaburzenia somatyczne

Zespół Apatiko-Abulica to brak chęci pacjenta do wykonywania jakichkolwiek działań, do proaktywności, do podejmowania decyzji lub do wszystkiego. Pacjenci z tą diagnozą poruszają się powoli, mówią powoli, ich myślenie zwalnia, nie ma emocji. Dzięki dialogowi odpowiedzi na zadawane pytania rozciągają się w czasie. Tacy ludzie stają się bardzo zależni od innych. Pacjenci tracą zainteresowanie swoją osobą, są niechlujni, nie uczesani, z brudnymi nieoszlifowanymi paznokciami, w pogniecionych ubraniach.

Ten stan charakteryzuje się utratą apetytu, zaburzeniami snu, zaburzeniami pamięci. Osoba odczuwa ciągłe zmęczenie, jest pesymistą. Wszelkie sposoby, by je zamieszać, rozbijają się. Taka osoba stopniowo przestaje czuć się osobą.

Abulia nie jest oddzielną chorobą, przejawia się w połączeniu z innymi zaburzeniami psychicznymi i jest diagnozowana w zależności od choroby podstawowej.

Diagnoza przeprowadzana jest różnymi metodami, a lekarz pomaga:

  • badanie ultrasonograficzne;
  • rezonans magnetyczny;
  • badania komputerowe;
  • elektroencefalogram;
  • przesłuchania psychiatryczne;
  • badanie krwi;
  • testy neurologiczne.

Przeprowadza się rezonans magnetyczny

Metody leczenia

Leczenie abulia nie jest przeprowadzane osobno w izolacji, ale w połączeniu z terapią leżącą u podłoża zaburzeń psychicznych. Polega na zmniejszeniu objawów i całkowitej rehabilitacji pacjenta. Główną część terapii stanowią lekarze specjalizujący się w zaburzeniach psychicznych i neurologicznych organizmu. Również rehabilitolodzy, fizjoterapeuci, logopedzi i inni specjaliści biorą udział w rehabilitacji pacjenta z abulią.

Nie ma specjalnych metod leczenia abulijnych warunków. Ale pacjenci z depresją są przepisywani antydepresantami. Dla pacjentów, którzy doznali udarów, krwotoków, urazów czaszki, wyznaczają program odbudowy, który pomaga przywrócić aktywność mowy i aktywność fizyczną.

Współczesne badania naukowe poszukują sposobów wywierania działania medycznego na organizm ludzki w celu aktywizacji mózgu. Odtworzenie pacjenta z zespołem apatozowym jest bezpośrednio zależne od pozbycia się głównego typu choroby.

Korzystny wpływ na ciało i stan psychiczny osób cierpiących na abulię mają lekcje pływania, kąpiele terapeutyczne, fototerapia. Metody fizjoterapii wykazują świetny efekt w połączeniu z pobytem w sanatorium. Dobre wyniki zapewniają mineralne kąpiele termalne, lecznicze błoto. Należy zauważyć, że dla pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi najcieplejsze obszary południowe uważane są za najlepszą strefę klimatyczną wypoczynku, a dla regionów wysokogórskich z rozpoznaniem schizofrenii.

Na tle stanów depresyjnych przepisywane są leki przeciwdepresyjne

Zajęcia z terapeutą mają również pozytywny wpływ. Najpierw odbywają się one indywidualnie, a następnie w małych grupach. Celem zajęć jest przywrócenie umiejętności komunikacyjnych, komunikacji w życiu codziennym, interakcji z innymi ludźmi. Rola krewnych jest tutaj bardzo ważna, lekarz pomaga rozwiązywać sytuacje konfliktowe w rodzinie i nawiązywać relacje oparte na zaufaniu.

Zapobieganie rozwojowi abulia

Czym jest zapobieganie zespołowi apatiko-abulowemu? Jak wiecie, może objawiać się w każdym wieku.

Dlatego też środki zapobiegawcze są istotne w każdym wieku:

  • dla osób w podeszłym wieku potrzebna jest wiara w ich znaczenie, potrzeba, aby mogły być przydatne dla ich krewnych. Opiera się na takich pozycjach i istnieje chęć zrobienia czegoś, udzielenia pomocy;
  • dla młodszego pokolenia i osób w średnim wieku, zainteresowanie życiem nie zostanie utracone, gdy będą miały zajęcia zgodnie z ich upodobaniami, różne hobby.

Nadmierna opieka nad krewnymi o pacjencie może go tylko zaszkodzić. Często ma to na celu ochronę przed uczestnictwem we wspólnych działaniach, wspólnych pracach. Krewni próbują przewidzieć i spełnić każde pragnienie. Ta wyimaginowana opieka doprowadzi jedynie do dalszego postępu choroby. Taktyka krewnych powinna być tak skonstruowana, aby dotknięty członek rodziny przejawiał jak najwięcej aktywnej pozycji życiowej. I nie ma znaczenia, z czym będzie związany - reszta lub praca. Tylko w ten sposób możliwe będzie wyjście ze stanu psychicznego.

Etiologia, symptomatologia i terapia abulia

Abulia - szczególny stan psychiki, w którym człowiek cierpi na apatię, doświadczając niezdolności do działania wolicjonalnego. Przede wszystkim manifestuje się jako niezdecydowanie i poczucie bezradności. Pacjent odczuwa apatię i obojętność w sprawach, które zwykle dawały mu satysfakcję.

Ale zespół Apato-Abulica obejmuje nie tylko to. Inne objawy wyraźnie pokazują, że nie jest to zwykła apatia, która czasami odwiedza dowolną osobę. Objawy zespołu Apato-Abuliana obejmują całkowitą pasywność, brak nagłych impulsów i spontaniczne zachowanie, a także wyczuwalny spadek zainteresowania interakcjami społecznymi, ulubionym hobby lub rozrywką.

Opis

Psychiatrzy określają abulia jako patologiczny brak pożądania lub znaczny spadek ich energii. Takie zmiany w psychice pojawiają się już na początkowym etapie jakiejkolwiek aktywności, gdy pacjent stara się wykonać jakiekolwiek działanie. Zespół Apato-Abulica sugeruje brak zainteresowania, co prowadzi do niewystarczającej aktywności i braku wyraźnych reakcji emocjonalnych. Można powiedzieć, że abulia charakteryzuje się brakiem chęci robienia lub odczuwania czegokolwiek, a nie brakiem możliwości działania.

Zatem zespół Apato-Abulica jest stanem umysłu, w którym jednostka, z różnych powodów, traci swoją wolę lub motywację. Określenie „abulia” pochodzi od koncepcji greckiego składającej się z trzech oddzielnych części: Przedrostek „A” - odpowiednik słowa „nie” korzeniowym «boile», co jest równoznaczne z „będzie”, a przyrostek «ia», co tłumaczy się jako „jakość, efekt ". Połącz te słowa, a otrzymasz pojęcie: "Nie będzie żadnego działania".

Etiologia

Abulia nie jest osobną chorobą psychiczną, najczęściej ten stan wiąże się z różnymi postaciami urazu czaszkowo-mózgowego. Zespół Apato-Abuliana ma wiele przyczyn, w tym. udar, guz mózgu lub uraz, krwotok mózgu lub ekspozycja na substancje toksyczne. Współczesne badania pokazują, że abulia powstaje również z niewłaściwej produkcji hormonów dopaminy w organizmie.

Przyczyny, takie jak uraz płatów czołowych (przedni obszar mózgu odpowiedzialny za abstrakcyjne myślenie) i / lub zwojów podstawy mózgu (obszary mózgu odpowiedzialne za ruch) wpływają na zdolność jednostki do inicjowania mowy, ruchu i interakcji społecznych. Zespół ten występuje w wyniku uszkodzenia prawego i lewego płata czołowego mózgu. Wynika to z faktu, że w płatach czołowych znajdują się te obszary tkanki mózgowej, które odgrywają ważną rolę w ruchu, manifestację inicjatywy, zdolność do planowania i samoregulacji zachowania.

Ponadto abulia obserwowano u pacjentów, którzy przeszli do uszkodzenia mózgu z powodu udaru lub wylewu krwi do mózgu z powodu pęknięcia tętniaka. Zespół apatyczno-abuliczny może występować w wyniku nowotworów mózgu i niektórych chorób neurologicznych (na przykład choroby Parkinsona). Abul również podatnych pacjentów, którzy są w stanie pewnego umysłowego (na przykład ciężkiej depresji lub schizofrenią), jak również pod wpływem substancji szkodliwych (na przykład pod wpływem cyklosporyny-A). Abulia często jest współistniejącym zespołem demencji (np. Choroba Alzheimera).

Symptomatologia

Jeśli spojrzeć na osobę z abulia z boku, to natychmiast pojawia się kompletny brak motywacji do realizacji jakiejkolwiek czynności lub prowadzenia rozmowy. Taka osoba wygląda apatyczny, apatyczny, aspołeczny, spokojny lub małomówny, upośledzony fizycznie lub emocjonalnie oderwany.

Abulia oznacza utratę lub pogorszenie zdolności osoby do wykonywania, z własnej woli, wszelkich działań - inicjowanie pokazu, opierania się lub podejmowania decyzji. Zespół ten przejawia się również w pogorszeniu aktywności ruchowej, mowy, myślenia, interakcji społecznych i reakcji emocjonalnych. Istnieje znaczny wzrost czasu odpowiedzi na pytania. Ponadto abulia jest uważana za zaburzenie o ograniczonej motywacji i powoduje uzależnienie od innych osób.

Abulii zwykle towarzyszą objawy takie jak bezsenność, słaby apetyt, fobia społeczna, nieuzasadnione zmęczenie, pesymizm, problemy z pamięcią lub niemożność koncentracji.

Diagnostyka

Abulia nie jest indywidualną diagnozą. Jest to objaw, który objawia się w całości objawów towarzyszących określonym zaburzeniom psychicznym. Rozpoznanie tego stanu zależy od objawów choroby podstawowej. Do diagnozowania choroby podstawowej jest powszechnie stosowane metody, takie jak wywiadzie psychiatrycznych, obrazowania rezonansu magnetycznego (MRI), ultradźwięków lub tomografii komputerowej (CT) w mózgu, EEG, testów krwi i badania neurologicznego.

Terapia

Leczenie tego zespołu jest zwykle częścią programu ogólnej rehabilitacji i kąpieli objawów towarzyszących podstawowej chorobie psychicznej. Neurolog lub psychiatra odgrywa wiodącą rolę w terapii abulia. Inni specjaliści zaangażowani w proces leczenia mogą być fizjoterapeutami, terapeutami zajęciowymi, specjalistami rehabilitacji i logopedami.

W tej chwili nie ma specjalnych metod psychoterapeutycznych. Leczenie tego stanu u pacjentów z depresją odbywa się przez wyznaczenie leków przeciwdepresyjnych, a pacjenci ze schizofrenią przepisują leki przeciwpsychotyczne. Pacjentom cierpiącym na zespół apatyczno-abulacyjny, spowodowanym następstwami urazu czaszkowo-mózgowego, udaru lub krwotoków mózgu, oferowane są specjalne programy rehabilitacyjne zapewniające odpowiednią stymulację. Najczęściej takie programy mają na celu przywrócenie utraconych umiejętności.

W tej chwili badamy możliwość terapii Abul leków, które zwiększają aktywność dopaminy w mózgu, ale to jest skuteczność tego leczenia nie został oficjalnie potwierdzony. Prognozy dotyczące pozbycia się abulia bezpośrednio zależą od prognozy choroby podstawowej.

Jeśli zauważysz apatię lub niezdecydowanie, nie oznacza to, że rozwijasz abulia. Ale jeśli przedtem doznałeś urazu czaszkowo-mózgowego lub inne czynniki sprzyjające rozwojowi tego schorzenia, skonsultowanie się z psychiatrą nie byłoby zbyteczne.

Apato Abulic Syndrome

Ta sekcja opisuje Apato-Abulic. zespoły maniakalne, zespół moria i depresyjny.

Syndrom Apato-Abulica. To połączenie apatii, obojętności, obojętności z ostrym osłabieniem lub całkowitą utratą motywów działania, zainteresowań, aspontalności, bezczynności, nieprzerwanych i pod wpływem motywów z zewnątrz. Obserwowane w prostej formie schizofrenii.

Zespół maniakalny. Charakteryzuje się klasyczną triadą znaków: niemotywowanym wzrostem nastroju? nadciśnienie; większe zachęty do działań i zwiększonej aktywności? Hiperbulizm; przyspieszone tempo procesów asocjacyjnych? tachyfenia.

Nadciśnienie ?? pogodne, optymistyczne, słoneczny, radosny, radosny nastrój z dziewiczej optymistycznego, musujące infekowania zabawa, ekscytujące doświadczenie uniesienia i nieskończonego szczęścia, entuzjazm, nadprodukcji odpowiednich działań ekspresyjnych. Negatywne emocje (lęk, niepokój, zmienność nastrojów, i inne). Nie występują, ale nie można powiedzieć o takich emocjonalnych wyświetlaczy jak urazy, goryczy, gniewu lub nienawiści.

Tahifrenia ?? przyspieszenie przepływu skojarzeń z obfitością łatwo powstających myśli i idei, powierzchowny (asocjacyjny) charakter sądów, zwiększona rozproszenie, hipermnezja. Treści myślenia korespondują z panującym nastrojem nastroju: dowcipnisiami, kalamburami, anegdotami, zabawnymi opowieściami, wierszami, wspomnieniami miłych lub zabawnych epizodów życia. Naprawdę istniejące problemy pozostają bez uwagi lub są rozpatrywane w kontekście opalizującego nastroju. Zwiększona samoocena, wyraźnie przesadzone ich umiejętności, możliwości.

Hiperbulia ?? nadmierna, nadmierna aktywność z natychmiastowym realizowaniem zbioru pojawiających się motywacji do działania, częste przechodzenie z jednego zawodu do drugiego, w wyniku czego sprawy pozostają niekompletne; obfitość wszelkiego rodzaju projektów, planów i intencji. Zwiększona potrzeba komunikacji. Pacjenci są gadatliwi, wtrącają się we wszystko, reorganizują swoje sprawy, dokonują licznych zakupów, oferują i próbują wdrażać rozmaite przemiany w pracy, robić wizyty, pisać wiersze, telefonować, otaczać się mnóstwem nowych znajomych i tak dalej.

Efekt Manic towarzyszy widocznych zmian w istotny: pacjenci nie odczuwają zmęczenie, złe samopoczucie, nieprzyjemnych doznań fizycznych (z wyjątkiem stosunkowo rzadkich przypadkach tzw hipochondrycznych mania). Charakterystyczne uczucie pełnego fizycznego samopoczucia, przypływu energii, energii. Wielu pacjentów czuje się odmłodzona, uwolniona od "ucisku wieku", tak jakby "nowo narodzeni". Sen jest zaburzony: codzienna norma snu zostaje znacznie zmniejszona. Zwiększa pożądanie seksualne, apetyt. Zaobserwowane autonomicznego i neuroendokrynnych :. Większa częstość akcji serca, oddychanie, podatność na nadciśnienie, ślinienie, zwiększona sprężystość skóry, utrata wagi, oko nadające połysk itd. W przypadku kobiet, cykl menstruacyjny jest zakłócone.

Istnieją cztery stopnie ekspresji maniakalnego afektu.

W początkowej fazie manii? cyclothymic? pojawiają się wyżej opisane istotne zmiany, dobry nastrój, intensyfikacja aktywności, której produktywność może nawet wzrosnąć. Zachowanie jako całość nie jest zepsute, chociaż pacjenci przynoszą przyspieszony, szalony rytm do spraw, zakłócają spokój innych. Na etapie prostych mania różnych objawów podwyższonej nastroju :. nadmiernego podniecenie, nadmierna i nieuzasadnionego radości, śmiech, circumlocution i innych produktywnej spada ze względu na zwiększone rozpraszanie. Myślenie staje się powierzchowne, skojarzenia powstają głównie z zewnętrznych znaków. Disturbed zachowanie, wyróżniać się wyraźne oznaki motywacji regresji: pacjenci zrobić długów, rodzić wątpliwych znajomości i frywolne komunikację, angażują się w binges, rzucać. Staje się oczywiste wzrost samooceny. Etap psychotyczne manii charakteryzuje się stałym wzbudzeniem mowy i nadprodukcji ekspresyjny działania (pacjenci śpiew tańczyć recytujcie, zły, animowane gest). Mowa staje się monologiem, głos staje się chrapliwy. Przyciąganie uwagi osiąga stopień hipermetamorfozy. Myślenie przyspiesza do skoku pomysłów. Wzrost nastroju jest uzupełniony entuzjazmem, doświadczeniem szczęścia i ideami szczęścia innych. Samoocena i indywidualne programy mają urojenia charakter: pacjenci staną gwiazdy, wybitnych, i tak dalej-Speech i pobudzenie silnika może wynosić do szału, niespójna mowy, masowe agresji... Na etapie parafrenii maniakalnej istnieją szalone idee wielkości, często absurdalnie fantastyczne. Idee te nie są jednak trwałe, świadomość i osobowość pacjentów nie są nimi objęte. Treść szalonych pomysłów odzwierciedla niepodzielną dominację optymistycznego światopoglądu, poczucie zaufania do jego niezwykłych możliwości.

Wśród opisanych powinny, naszym zdaniem, dodawać i somatyzacja mania, charakteryzuje się zwiększoną aktywnością witalnego bytu, rozbudowanymi biologicznych popędów, ujawniając wcześniej ukryte zaburzenia orientacji seksualnych pragnień, psychopatycznego zachowania. Wyraźny dowód rzeczywistej patologii afektywnego nie jest przestrzegane, chociaż część organicznych emocji takich jak zaznaczono zmiany eskalacji poczucia przyjemny, wzmacniając doznania przyjemności, radości, pogody ducha mięśni, stępienia wrażliwości na ból. i odczucia fizycznego dyskomfortu.

W zależności od specyficznych cech struktury klinicznej zespołu maniakalnego rozróżnia się grupy prostych i złożonych stanów maniakalnych. Wśród prostych niesie się hiper-emocjonalną, gniewną, nieproduktywną i zdezorientowaną manię.

Maniak hipertymiczny charakteryzuje się jednolitym wyrażeniem wszystkich składników triady maniakalnej. Stan afektywny determinowany jest przez dominację wesołości, radosnej, świątecznej radości, zachwytu, uniesienia. Gnevlivaya mania? na tle podwyższonego nastroju, drażliwości, ognistego temperamentu, gniewu, w niektórych przypadkach są wyraźnie wyrażone lub wysunięte na pierwszy plan? agresywność. Nieproduktywna mania (wesoła, nieaktywna)? wzrost nastroju, któremu nie towarzyszy przyspieszenie myślenia i wzrost motywacji do aktywności. Mylić mania? stan maniakalny z gwałtownym przyspieszeniem procesów asocjacyjnych do niespójności myślenia.

Do złożonych wariantów syndromu należą stany maniakalne, w połączeniu z ostrymi zmysłowymi urojeniami prześladowań, majaczeniem dramatyzacji, ostrym fantastycznym delirium? zespół maniakalno-iluzoryczny, konfabulacja? konfabulacja manii, halucynacje ?? zespół maniakalno-halucynacyjny, pseudo-halucynacje i inne objawy automatyzmu umysłowego? zespół maniakalno-paranoidalny, zjawiskowe zaciemnienie świadomości? Oneyroid manic state, katatoniczne osłupienie? mania z odrętwieniem. W strukturze stanu maniakalnego można zaobserwować senestopatie, zjawiska hipochondryczne? mania hipochondryczna, aw rzadkich przypadkach? tendencje samobójcze.

Mania Mania i bezproduktywne z odrętwienia skierowana również w grupie mieszanych stanów emocjonalnych występujących jako przyjęto, w wyniku zastąpienia poszczególnych cech siebie objawów zespołu afektywnego (w tym przypadku depresji ??).

stanów maniakalnych obserwuje się endogennych (cyklotymia psychozy maniakalno-depresyjnej, okresowo zmieniać jak aktualny schizofrenii), struktury kliniczne objawami choroby zakaźne i organiczne choroby mózgu, (uszkodzenie mózgu, porażenie, nowotwory, etc.), padaczkowe psychozy.

Moria. Nieznaczne podniesienie nastrój w połączeniu z niższymi odhamowanie instynktu, nieostrożnego, głupie ( „Morii” ?? „bezrozumność”) z nieodpowiednich zachowań, dziwaczne kawałów i błazeństwami, pragnienie „pohohmit” ustalenia paniki mieszać między obecnych. Nie obserwuje się przyspieszeń przepływu stowarzyszeń i ożywienia aktywności. Być może pojawienie się ogłuszającej świadomości światła. Moriya zachodzi w nowotworach czołowo-podstawowej lokalizacji (Foster, Kennedy syndrome), traumatyczne urazy mózgu, zatrucie. Do syndromów afektywnej patologii, moria jest warunkowa.

Zespół depresyjny. Obejmuje następującą triadę znaków: autochtoniczny lub spadek nastrojów z innych powodów? hipotomia, zahamowanie aktywności umysłowej? bradyphrenia, osłabienie motywacji do aktywności i ogólny spadek aktywności? hypobulia. Istnieją również hipochondria zjawiska psychiczne, objawy znieczulenia depersonalizacji i DEREALIZACJA, wielu autonomicznych i neuroendokrynnych, zaburzenia snu i innych funkcji życiowych.

Niedotlenienie Charakteryzuje się wysoką złożonością strukturalną, która wyraża się w jednoczesnym współistnieniu różnych zaburzeń: melancholijnego obniżenie nastroju, lęk i obawy, dysforycznych apatyczny, adynamiką, depresyjne, paranoiczne, hipochondrycznych, histerycznych zjawiska, tendencje samobójcze, znieczulenia psychicznego, a ponadto do żywotnych, afektywnych i neurotycznych zaburzeń także zjawiska psychotyczne. Celowo wykracza poza wąskie granice psychologicznej interpretacji gipotimii podkreślić złożoność zjawiska klinicznego.

Melancholijna depresja nastroju we względnie płytkich stanach depresji? to jest deprawacja, przygnębienie, smutek. Głęboka depresja charakteryzuje się przewagą ponurych afektów. Subiektywnie, to nie smutek, lecz stan żałoby, czując się „jak bezpowrotnie utracił najważniejsze.” Depresyjni pacjenci zazwyczaj mają trudności z opisaniem swoich doświadczeń. Nie tylko z powodu ich wrodzonej sztywności myślenia, ale również dlatego, że jest to bardzo trudne do przekazania w słowach nastrój, zwłaszcza, jeśli nie wiąże się z żadnymi szczególnymi przyczynami. Gdy okrągłe wgłębienie melancholia na początku staje się istotną odcień: zanika poczucie wesołości dominuje osłabienie, impotencja, zaburzenia snu, apetyt, funkcje seksualne, pojawiają się bolesne uczucie ciężkości, ból, ciśnienie, wyciskanie, zlokalizowanych głównie w rejonie serca (w pojęciu języka Chuvash "Tęsknota" jest przekazywana, na przykład, przez wyrażenie "serce boli"). Wrażenia fizyczne mogą znajdować się w innych częściach ciała. Ciekawe, że w tym samym miejscu znajdują się pacjenci i tęsknota. Tak więc niektórzy pacjenci wskazują, że depresja jest odczuwalna w udzie lub w boku. Określony przez nieświadomego poczucia winy, żalu, ekspozycji i kontrolować całą przeszłe życie z utrwalenia uwagi na jej błędy i występki, których nasilenie jest przesadzone ?? cierpienie moralne lub ból psychiczny (psihalgiya). Męka tego ostatniego przewyższa wszystko, co człowiek może znieść i nie można go porównać z ciężkością najbardziej fizycznego cierpienia. Ostro obniżona samoocena, czując się uciskani przez utratę perspektywy na przyszłość, poczucie „życia dead-end”, fatum, rozpacz. Pacjenci domagają się bez środków. Tak, że dziecko mówi o „okres wkuwania”, gdy zmusił się do zapamiętania materiału aż do rana „od deski do deski” nie wybaczając drobne nieścisłości i odstępstw od reguł przestrzegać przykłady doskonałości w nauce i zachowaniu. To jednak nie uchroniło go przed poczuciem, że jest "brzydkim kaczątkiem". U osób w podeszłym wieku odczuwa się zmęczenie od życia, uczucie sytości, awersję do niego, pragnienie śmierci. Melancholijna depresja zwykle towarzyszy ideatornoy hamowania (aspontannost, spowalniając przepływ myśli, idei reprodukcyjnego zaburzenia pamięci, zmniejszonej wrażenia jasności i niestabilne mocując je w pamięci, dezorientacja, ułatwiając planowanie workflow). Hamowanie psychomotoryczne może osiągnąć stopień stuporu silnika. Na tym tle pojawiają się czasem wybuchy rozpaczy z podniecenia motorycznego i prób samobójczych? melancholijny raptus. Pacjenci rzucają się, jęczą, rozdzierają ubrania, drapią, gryzą się, toczą po podłodze, próbując uspokoić nieznośny ból serca.

W strukturze niedoczynności tarczycy stale pojawiają się różne lęki i obawy. W lekkich przypadkach jest to zrozumiałe psychologicznie, choć przesadne obawy związane z prawdziwymi wydarzeniami? Rodzina i praca problemy, choroby w rodzinie, i tak dalej. d. Zwiększenie strach, niepewność, nieufność, niepewność, wątpliwość obsesje, lęki i obawy nadrobić to, co odnosi się do zjawisk jak psychasthenic w depresji (Kannabikh, 1914). Często istnieje graficzny lęk, „wewnętrzny” lęk, instynktowny predoschuschenie kłopot, jaki ostateczny napięcie, akatyzja. Niepokój może pojawić się ostre ataki, podczas których pacjenci „No Place” przeżywa niewytłumaczalną potrzebę biegać, krzyczeć, narażają się na siebie tortury ?? lękliwe podniecenie, któremu towarzyszyło werbowanie, strach przed szaleństwem, zmieszanie.

Zjawiska dysporyczne? Ponury, ponury, niezadowolenie, narzekanie, narzekanie, wybuchy gniewu są wyraźnie reprezentowane w przygnębionym nastroju. Nieżyczliwość wobec innych łączy się, z reguły, z niezadowoleniem z samym sobą, samokrytycyzmem, ironią, sarkastycznym podejściem do samego siebie, autoagresją? czasami "wydaje się, zabiłbym się", ostra nienawiść do samego siebie. "Łotr, łajdak, łajdak"? daleko od najsilniejszych wyrażeń takich pacjentów o sobie.

Apatyczne zjawiska? skarg na obojętność, osłabienie zainteresowania, utrata pożądania, obojętności, subiektywnie odczuwane jako bolesne warunek: „Wszystko staje się obojętny na duszy coś jest wszystko dałbym coś chcą Nieważne co patrzeć niechęć ustanowić tak leżał odwrócił do ściany. " Podkreślamy, że w przeciwieństwie do apatii w ramach państw wada depresyjnej apatii postrzegane przez pacjentów jako nieprawidłową i bardzo bolesnego zjawiska.

Adynamiczne zjawisko? skarg na osłabienie lub utratę sens pracy, aby zdawać sobie sprawę z choroby jako fakt: „Wszystko, co zrobić z trudem, dzięki sile wiedział, co robić, i zmusić się nie mogę zrobić z obowiązku ?? nie opcjonalne, jak przed Wcześniej wszystko działało przez siebie, a obecnie jest drobnostka nie można zrobić, że za każdym razem musimy zmusić się stale ciągnąć gumy zapisywać rzeczy na później, zaczynają się poruszać w ostatniej chwili, gdy opóźnienie jest nigdzie Lazy stał skarcić siebie wkrótce leci w usta, a jaja zaczynają. "

Depresyjno-paranoidalne zjawiska? pacjenci uważają, że inni oskarżają, potępiają ich, są wobec nich wrogo nastawieni. Uznaje się urojeniowe koncepcje postawy, prześladowań; podczas gdy pacjenci nie czują się niewinnie prześladowani, wierząc, że na to zasłużyli. "Wina" to wyimaginowane błędy lub silna przesada wcześniej niegodnych czynów (Peters, 1970). Nazwa "zjawiska depresyjno-paranoidalne" nie przynosi rezultatów; w psychiatrii krajowej termin ten można interpretować jako wskazanie depresji w połączeniu z automatyzmami psychicznymi.

Rozczarowanie? poczucie utraty podstawowych wartości życiowych, których realizacja subiektywnie doświadczana jest jako sens życia? egzystencjalny składnik depresji. Wartości? zawsze jest to coś obiektywnego, wyrenderowanego. Na szczęście, pisał Kierkegaard, drzwi otwierają się na zewnątrz. Deprecjacja, bardzo typowe zjawisko w depresji, wyraża się w zmianie relacji wartości do otaczającego nas świata. Być może wynika to z egocentrycznej orientacji osobowości i typowego poszukiwania przyczyn tego, co dzieje się poza nami. Wszystko wydaje się być próżny, bezwartościowy, bezsensowne, puste lub sugestywny nuda, postrzegana pod znakiem nieuniknionej śmierci, śmierć. U innych pacjentów amortyzacja odnosi się do samej siebie. Własne istnienie, czyny, troski, osiągnięcia i plany są postrzegane jako pozbawione jakiegokolwiek znaczenia. Życie osobiste są traktowane jako „gra”, gdzie można się dobrze bawić, denerwować się w czasie, aby zapomnieć, ale nic nie warta, niż powinny pielęgnować, nic trwałego, niezachwiana, warta każdego poważnego związku. Życie wydaje się być domek z kart, gotowy w każdej chwili się rozpadać, cienką warstwą kolorowego lakieru, pod którym nie ma nic więcej niż trochę zbyt kruchy i niepewny powietrza, tak aby mógł on uzyskać wsparcie, poczucie stałym gruncie. Wszystko w życiu wydaje się zbyt przyziemne, nudne, monotonne dni rozciągania powolną procesję, są jak dwie krople wody podobny do siebie i nic słabe, nie pozostawia żadnych wspomnień później. Jako przykład literaturze, odnosimy się do monologu na kolejny Hamleta: „czuję się nieswojo, że ten kwiat wszechświata, Ziemi, wydaje mi się jałowe skały, a ogromny namiot powietrza z nienaganny wstąpił na sklepienie, to widać, skarbiec królewski, wykładaną iskierka złota, moim zdaniem, ?? po prostu gromadzenie szkodliwych i śmierdzących oparów. Cóż za cud natury! Jak szlachetny rozum! Z jakimi nieograniczonymi zdolnościami! Jak dokładne i uderzające pod względem przechowywania i ruchu! W działaniach bliskich aniołowi! W poglądach tak bliskich Bogu! Piękno wszechświata! Korona wszystkich żywych istot! I to dla mnie ta kwintesencja pyłu. ". W celu pozbycia się uciążliwego uczucia smysloutraty i starając się nie myśleć o niczym, pacjenci z depresją mają skłonność do emocji, ryzykownych firmom, czasami naraża się na śmiertelne niebezpieczeństwo, zupełnie bez poczucia strachu. Przeciwnie, odczuwają pewną ulgę, chwilowo uchwyconą przez strumień życia. Istnieje również nadużywanie alkoholu, narkotyków, skłonność do hazardu, bachor, praca, seks, inne formy uzależnienia.

Doświadczenie utraty zmysłów nie zawsze jest tak kompletne. Proces niszczenia pojęcia wartości wpływa na autorytety duchowe jednostki, a wraz z nim związany jest "smutek świata" pacjentów z depresją. W mniejszym stopniu dotyczy to wartości społecznych. W szczególności wielu pacjentów interesuje się pracą, często pogrążając się w niej głowami, a niekiedy zamieniając się w pracoholików (pracoholików). Najczęściej wartości osobiste pozostają, a nawet pojawiają się na pierwszym planie, na przykład obawy o zdrowie, zranienie, zmiany w funkcjach seksualnych, wstrząśnięte pozycje nieruchomości i kreatywne niepowodzenia.

Reorientacja wartości prowadzi do tego, że depresyjni pacjenci stają się jednocześnie z tymi hipochondrami, wykrywają zjawiska dysmorfofobii, koncentrują się na problemach seksualnych lub obawie o dobro materialne. Doświadczenie osobistego nieszczęścia, wypieranie z umysłów troski o innych, popycha wielu przygnębionych pacjentów do samobójstwa. Jeśli coś powstrzymuje je przed takim krokiem, to głównie niechęć do powodowania nieszczęścia krewnym, to znaczy zachowania wartości społecznych.

Histeryczne zjawiska? charakterystyczną cechą jest egocentryczne pragnienie zaimponowania swoim cierpieniem i tym samym wywoływanie współczucia dla innych. Posłuszeństwo jest oczywiście przesadzone, "nieludzkie cierpienie, nie do zniesienia agonia". Więcej mówi się nie o nieszczęściu bliskich, ale o ich szczególnie wyrafinowanych doświadczeniach. Czy zewnętrzne przejawy depresji są zbyt demonstracyjne? płacz, skurcze, lekkie uszkodzenia ciała itp. Sceny rozpaczy są wyraźnie przeznaczone dla publiczności. Wyrażone zresztą nie tyle poczucie winy, ale raczej obrazą do zaniedbania innych, napotyka ciągłe skargi dotyczące awarii, zły stan zdrowia, twardego życia, skarżą się na samotność, opuszczenie, bezradność, istnieje zwiększone płaczliwość (Kolesina, 1981). Publicznie i teatralnie wyrażone myśli samobójcze próby samobójcze są poglądowe, że wraz z pogłębiającym się depresji może skończyć się tragicznie.

Zjawiska hipochondryczne - obawy, lęki, przewartościowane i urojeniowe idee związane ze stanem zdrowia. Mogą występować przeczulica, parestezja, różne senestopatie i inne zaburzenia ogólnej wrażliwości.

Znieczulenie psychiczne charakteryzuje się szerokim zakresem zaburzeń? od doświadczania emocjonalnego uszkodzenia wrażeń (postrzegania) i utraty

uczucia do zjawisk znieczulenia cielesnego (Shafer, 1880). Znieczulenie psychiczny jest znany pod kilkoma innymi nazwami: uczucie niecałkowitego percepcyjnych nieprawdy uczuć, niedoczulica, bolesne psychicznej znieczulenia, alienacja witalnych uczuć, gipopatiya (Janet, 1903; Schilder 1914; Garkavi 1945; Timofeev, 194V; Snezhnevsky, 1970; Mehrabian 1972 ).

Naruszenie tonów zmysłowych może wpływać na różne rodzaje wrażeń? wizualne, słuchowe, dotykowe, proprioceptywne, trzewne.

Łagodzenie wrażeń wizualnych przejawia się w fakcie, że natężenie oświetlenia otoczenia wydaje się znacznie mniejszy, niż jest charakterystyczny dla normalnej percepcji. Jasne oświetlenie postrzegana jest nudny, nudny, wieczór, kolory wydają się wyblakłe, wyblakłe, pastelowe, odcienie różnią się w trudnej sytuacji, kontury przedmiotów widzianych niejasne, rozmyte, pozbawione wyraźnych konturów, czasami lekko niezdecydowany, niepewny. Wszystko jest postrzegana „we mgle, przez zasłonę, zasłona, zamglenie, welon”, jakby jego oczy były „wyciągnąć filmu migawką”.

Uczucie otępienia słuchu percepcji przejawia się w tym, że dźwięki wydają się być osłabione, stłumiony, niewyraźny, słabo modulowany ?? "Uszy ułożone są jak wata." Niedoczulica skóry uczucie wyrażane skargi dotyczące spadku jasności wrażeń dotykowych, ból, zimno, ciepło, „uszczypnięcie się, stab i źle może czuć się tak, jakby nie dotykać elementów i nie może zrozumieć, na zimno, są gorące, twarde lub miękkie policzka jako zamrożony, nic nie czuje, że skóra na rzepkę wydawało sztywne ramiona poniżej łokcia jako zdrętwiałe, nic nie czuć. "

Zmniejszenie jasności zapachowych i smakowych odczuć często obserwuje się jednocześnie. Jedzenie wydaje się bez smaku, świeże, monotonne, nie podnieca apetytu: "To jak żucie trawy czy gumy, jeśli tego nie widzisz, ?? nie możesz powiedzieć, co masz w ustach. " Złe czucia są przyjemne i nieprzyjemne, ich odcienie nie różnią się.

Pojawiają się skargi na zmniejszenie nasilenia lub utraty odczuć kinestetycznych: "Stopy jak watowane, czuję je źle, ręce są odrętwiałe, jakby leżały".

Czasami pacjenci z lękiem zauważają utratę czucia ruchów swojego ciała: "Ruchy są lekkie, niewidzialne, jakby stawy były smarowane Wszystko, co robię z niezwykłą łatwością." Postrzegane postrzeganie pozycji części ciała: "Zamykam oczy i tracę wyobrażenie o tym, jak leżą ręce, nogi są zgięte lub rozciągnięte, zaciskaję pięść, czy nie, nie czuję, w którą stronę odwracam głowę, czy kłamię, czy siedzę". Uczucie ciężaru przedmiotów zostaje utracone. Pacjenci mogą zwracać uwagę na poczucie utraty lub osłabienia odczuć płynących z wnętrza: "Opróżnij w klatce piersiowej, brzuchu, jakbym był pusty... Wszystko zatrzymało się i wszystko umarło, jakby nic tam nie było".

Często w sprawozdaniach pacjentów utrata wielu wrażeń jest ustalana jednocześnie. Czy jest to postrzegane jako utrata sensu ciała lub jego poszczególnych części? znieczulenie ciała: „Nie czuję się z tyłu głowy, wydawało się nie rękę, jeśli nie w ogóle, musiałem im nie czuć się wydaje, że nie ma skóry na szyi, ciało czuje się od pasa w górę, a mniej jak nic się obudziłam i nie czuję nóg, zacząłem patrzeć na ich ciała, jak zniknął Zostały tylko oczy, pozostaje tylko świadomość, ale ciała nie są, jestem. to nie czuć myślę, że ulica jest jedną głowie czuję się jak człowiek, który został ścięty, a jego ciało działa. "

Ucisku „istotnych” uczucia i żywotne uczucia zespołu alienacji Garkavi wpływa na odczucia bólu, głodu, pragnienia, nasycenie, przyjemności podczas jedzenia, satysfakcji seksualnej, poczucie komfortu cielesnego, „radość mięśni”, gdy praca fizyczna, relaks i radość po śnie. chorych na depresję nie czują ból, pragnienie, głód, choroby somatycznej w chorobach, temperatury itd. D. Charakteryzuje się przyjemnym uczuciem straty ?? anhedonia. Cokolwiek zrobi pacjent, nie daje mu natychmiastowej przyjemności, nie przynosi satysfakcji, nie czyni go szczęśliwym ani wesołym. Czasami traci się potrzebę snu, przyjemne uczucie senności, poprzedzone zanurzeniem w sen. Pacjenci opisują to w ten sposób: „zasypia, nie zauważył jak zasnąć, zasnąć jakoś nagle, w jednej chwili.” Jest utrata czucia snu? budząc się, pacjenci nie mogą ustalić, czy spali, czy nie. Najczęściej uważają, że nie spał w ogóle, chociaż, zgodnie z uwagami do spania na tyle głęboko, a czasami mocno.

Bolesne znieczulenie psychiczne lub bezbolesna niepewność? doświadczenie niekompletność reakcja emocjonalna, niedostatek pokrewnych uczuć, brak empatii i braku reakcji emocjonalnej do ich środowiska, utrata emocjonalnie kolorowe postaw do pracy, intelektualny, estetyczny boku postrzeganej, etycznych aspektów własnych i cudzych zachowań. Oto jak pacjent opisuje ten stan: "Przestałem cieszyć się dzieckiem, pocałowałem go mechanicznie, bez radości, czułości. Żadnych uczuć dla mojego męża, moich krewnych, postrzegam ich jako obcych. W ogóle nie ma. uczucia. Kiedyś bałem się umarłych, nigdy nie chodziłem na pogrzeb; a teraz patrzę na nich jak na mumię, nawet jeśli porusza się w mojej klatce piersiowej. Czy nie ma nastroju? ani dobry, ani zły, ani smutny, ani wesoły, nie stał się jak kamień ". W przeciwieństwie do stwierdzeń pacjentów, że nie mają uczuć, obiektywne reakcje emocjonalne są obiektywnie ujawniane, w tym skrajna troska o stan. Kiedy pacjenci w tej kwestii, są one nieco mylić, ale zawsze mówił, że uśmiech czy płakać „z przyzwyczajenia”, „mechaniczne”, „powierzchnia”, „czując nic w duszy”.

Poziom osobistego znaczenia postrzeganej niewrażliwości może być inna: oprócz maloaktualnoy znieczulenie umysłowy jest ograniczony do stosunkowo obojętny zestawieniu niekompletności uczuć, nie są bolesne dla pacjentów opcji znieczulenia psychiczny, w którym emocjonalnie upośledzony doświadczane jako koniugatu z ograniczoną sferę życia i społecznej roli osoby (Krasnov, 1978).

Znieczulenie psychiczne są uważane za charakterystyczne dla depresji (Korsakowa 1901; Kraepelin 1909; Schneider, 1921; Morozov, 1968, Papadopoulos, 1970). Niektórzy autorzy odnoszą się do "rdzenia" zespołu depresyjnego (Schulte, 1961, Walter, 1974). Najważniejsze małe wyrazić swoją depresję w przypadku zjawisk psychicznych znieczulenia (Haug 1939; Petrilowitsch, 1956). Bliskość zjawiska psychiczne znieczulenie depersonalizatsionnye oznacza V. E. Gebsattel w 1937, E. ukamienowanie 1933 K. Haug w 1939 w 1956 N. Petrilowitsch Karl Leonhard 1959 AA

Mehrabyan w 1962 r. I A. V. Snezhnevsky w 1970 r.

Depersonalizacja, derealizacja? poczucie braku równowagi, utraty, poczucia nierzeczywistości środowiska. II Łukomski (1968) wskazuje, że zjawiska depersonalizacji i derealizacji można wyrazić w większym stopniu niż faktyczny afekt depresyjny, szczególnie w atypowych stanach depresyjnych.

Tendencje samobójcze obserwuje się u wielu pacjentów z depresją. W tym przypadku motywacja samobójcza nie jest jednorodna. W wielu przypadkach wiąże się to z całkowitą dewaluacją własnego życia. Ci pacjenci są gotowi umrzeć w każdej chwili, chociaż nie mogą podejmować aktywnych działań. "Dobrze by było zasnąć i nie obudzić się." Stan nędzy trwa, jak się wydaje, zaczyna mi się podobać? Jestem nieszczęśliwy i wszyscy, nie walczcie, koniec przyjdzie sam z siebie. " Istnieje awersja do życia, chęć umrzeć bez tego, aby żyli wydawali się pozbawieni sensu. Czy może być strach przed życiem, gdy przyszłość wydaje się straszna, przerażająca i śmierć? jedyny rozsądny i wartościowy sposób wyjścia z sytuacji. Często samobójstwem kieruje poczucie winy, często towarzyszące stanom depresyjnym, a chorzy, jak gdyby, ukarali się za popełnione w przeszłości urazy przed ludźmi i Bogiem. Depresyjne auto-da-ffs są czasami popełniane z okrucieństwem, które zdradza całą miarę nienawiści do samego siebie. Nieczęste jest motywem samobójstwa, odzwierciedlającym nietolerancję psychicznego dyskomfortu. Tacy pacjenci mają skłonność do używania alkoholu i narkotyków, w niewidoczności można ujawnić niewątpliwe przejawy zależności. Często samobójstwa są motywowane "samotnością", "zmęczeniem z życia". Motywy samobójcze mogą być związane z hipochondrią, złudzeniami potępienia, ideami fizycznego niedoboru, impotencji, jeśli wartości seksualne zastąpiły wszystkie inne. Czy nie powinieneś ukoić fałszywych prób samobójczych? zbyt często ukrywają prawdziwą depresję. Szczególnie niebezpieczne są depresje, w których pacjenci doświadczają własnej winy lub oceniają perspektywę rozprzestrzeniania się na bliskich im osób. To uogólnienie poczucia winy jest obarczone niebezpieczeństwem przedłużającego się samobójstwa.

Ocena ryzyka samobójstwa jest najważniejsza pod względem leczenia depresji (Kielholz, 1970). Autor wskazuje, że im więcej czynników, takich jak strach, pobudzenie, złudzenie poczucia winy, hipochondria, samotność, bezsenność, pragnienie śmierci i zaawansowany wiek, tym bardziej potrzeba leczenia klinicznego. Niedokończone samobójstwa (i jest ich 5 do 10 na samobójstwo) z ogólnej liczby prób często nie powstrzymują pacjentów przed ich powtórzeniem. Ocena nieudanych działań samobójczych często koresponduje z ogólnym kontekstem depresyjnym i tendencją do samobiczowania się: "Nie mogę nic zrobić, nie mogę nawet umrzeć bez pomocy". Samobójcze intencje często są omijane. Trzeba też wiedzieć od pacjenta, co spowodowało, że nagle zmienił zdanie. Jeśli zacznie ukrywać pragnienie śmierci, będzie miał wielkie trudności i nie będzie w stanie wyjaśnić, po co chciał żyć. Ta sama technika pomaga rozpoznać zniekształcenie urojeń: pacjent nie znajdzie przekonywujących argumentów, które obalą jego złudne przekonania.

Bradyphrenia ?? zahamowanie w sferze intelektualnej. Według pacjentów z depresją, to poczucie „zamieszania w umyśle”, uczucie „sztywności myślenia”, „przeszkody” w myśleniu „zawroty głowy”, kiedy można siedzieć godzinami wpatrując się w jednym punkcie i nie myśleć o niczym. Aspontannost tam myśląc, spowalniają przepływ myśli, trudności odtwarzanie przeszłych doświadczeń i powierzchowne postrzeganie tego, co się dzieje w tej chwili. Uwaga nie jest wchłaniany przez prawdziwych wydarzeniach, które otaczają pacjenta i popełnione w nim, a pokazy i refleksje treści depresyjny, to przenosi się do innego wymiaru wartości. To właśnie mają na myśli mówiąc o autyzmie pacjentów z depresją. Myślenie jest przypadkowa, często utracone poczucie własnej działalności ?? "Myśli pływają same." Pacjent skarży się na brak „prawo” i myśli, w tym samym czasie, stały strumień przypadkowych skojarzeń, a także przypominający kalejdoskop marzeń. Pamięć jest przytłumiona, pozbawiona poprzedniej prędkości. Czasami jednak spontanicznie „pamięta” najmniejsze lub bardzo odległe, imprezy dla dzieci dla pacjenta raczej niepochlebne treści. Czy możliwe są fałszywe wspomnienia? na wyjście z depresji jest to, że te nieszczęśliwe zdarzenia nie występują lub są one nie tylko jako możliwość. Trudno zaplanować najbardziej prostych, codziennych czynności naruszone funkcję predykcyjnego, prognozowania rzeczywistego przebiegu zdarzeń. „Otępienie umysłu” może być w takim stopniu, że pacjenci czują się idealny „Głupcy opóźniony.” Potrzeby intelektualne są zahamowane, ciekawość, ciekawość znika. "Wygląda na to, że nie ma o czym myśleć." Jest to trudne ze względu na dialog: „nic o tym mówić, nie wiem o co pytać nie może znaleźć tematu rozmowy, po prostu słuchać rozmowy niektórych człowieka, nie przez siebie, cały czas myśleć o tym, co powiedzieć. A to dlatego, że jest to konieczne, ja niby mam powiedzieć wszystko, chociaż świadomość utrzymuje przystanki ". Stracił pomysłowość, zaradność, pomysłowość, nie wydaje się świeże pomysły i oryginalne rozwiązania. Często pacjenci z depresją raport, który nie prowadzi do monitorowania postępu myśli innych, nie może z tego powodu, aby zrozumieć treść filmów, odmówić z telewizora ?? „Nie rozumiem, że tam nie dotrze, nie mają czasu, aby zrozumieć.” Z trudem sformułowanej myśli, „nie ma słów”, staje się trudne do napisania, więc jak długo nie może znaleźć dobrą minę. Charakteryzuje niepewność wyroku, ciągle czuję jakby powiedział nie tak lub nie do końca to, co myślałem. W przemówieniu tam pies, uzupełnienia i wyjaśnienia, poprawki zostały już wypowiedziane. Mowa jako całość jest zubożała, staje się bez wyrazu. Ponadto jest spowalniany i często przerywany długimi przerwami.

Hypobulia ?? hamowanie w dziedzinie aktywności i psychomotoryki. Typowa jest spontaniczność pacjentów z depresją, zubożenie i osłabienie intensywności motywacji, ogólny spadek aktywności. Czy apoptility jest stopniem depresji? psychotyczny w stanie istotnym. Ruchy są powolne, ich amplituda jest ograniczona. Występuje nieporęczność ruchowa, niedokładność ruchów, zaburzenia chodu, z powodu których pacjenci często porównują swój stan z zatruciem iz tego powodu są zawstydzeni odwiedzaniem ludzi. Pismo jest zepsute, litery słabną (mikrografia), tracą pewność siebie. Inicjatywa cierpi. Bezwładność jest trudna do przetrwania i kosztuje pacjentów dużo wysiłku, jeśli próbują ją przezwyciężyć.

Wydajność działalności gwałtownie spada: "Robiłem tak wiele w ciągu godziny, że nie mam czasu na cały dzień".

Typowe zmiany depresyjne w sferze wyrazowej. Stan stanowi smutek, wyraz żałoby, spojrzenie jest matowe, nie mruga, kąciki ust są opuszczone. Ręce zwisają bezwładnie, uścisk dłoni bezsilny. Depresyjni pacjenci pozostawiają wrażenie osób w podeszłym wieku i złamanych serce. Gestykulacja jest powolna, przeważają gesty beznadziejności i rozpaczy. Czasami można zauważyć fałd skórny na górnej powiece? "Trzecia powieka" lub objaw Veraguta.

Wraz z depresją obserwuje się szereg innych zjawisk psychopatologicznych: oszustwa percepcji, urojenia, wymyślone zaciemnienie świadomości, objawy katatoniczne.

Istnieje również szereg zaburzeń somatycznych, wegetatywnych: suche błony śluzowe, płaczliwość ( „płaczliwy depresja”), brak łez ( „sucha depresja” są zazwyczaj głęboko), brak łaknienia, zaparcia, wzdęcia, utrata masy ciała, tachykardia, drgawki, kołatanie serca, nieregularne serce rytm, zjawisko duszności? uczucie duszności, uczucie niecałkowitego oddech, astma, nerwobóle, cephalgia, bóle stawów, rozszerzenie źrenic, ugięcia napięcia skóry, wypadanie włosów, siwienie, stany podgorączkowe, utrata libido, zaburzenia miesiączkowania. Połączenie rozszerzenia źrenic, tachykardii i skłonności do atonicznych zaparć nazywa się "triadą Protopopowa". VP Osipov opisał depresyjny "objaw suchego języka" ?? język u pacjentów jest suchy, pokryty powłoką fuliginową, z pęknięciami, czasami wygląda na spuchniętą. Ciągle z ust płynie ciężki zapach. Jest również opisane osobliwe zjawisko źrenicowe? źrenice rozszerzone, bezpośrednie fotoreakcję zachowanych uczniów, ale nieobecne w akomodacji i konwergencji? symptom Atanassio. Gdy objaw Argyll Robertsona ujawnił neyrolyuese, nie jest, jak wiemy, przeciwnie obrazku: kurcze, anisocoria, deformacja źrenicy, nie ma bezpośredniego ich fotoreakcją utrzymując reakcję uczniów na konwergencję i zakwaterowania. Dynamika zmian wegetatywnych może być ważnym znakiem ruchu depresji, co jest szczególnie ważne, aby pamiętać, ponieważ samorządy raporty depresyjnych pacjentów o ich stan często niewystarczające ?? na przykład mogą wskazywać na pogorszenie samopoczucia, podczas gdy obserwuje się obiektywną poprawę. Zatem pojawienie się łez, wahania nastroju, bólu, objawów somatycznych u pacjentów z depresją, ich wcześniej nie być oferowane, zazwyczaj mówi o zmniejszeniu głębokości depresji. Pacjenci często myślą o tym inaczej. zaburzenia autonomiczne mogą pojawić się w strukturze ostrego afektywnych i hipochondria depersonalizatsionnye Křížov przypominające napady jądrach podwzgórza. Sen jest zepsuty. Trudno zasnąć ( „nie spać, nie jest snem”), powierzchowny sen, niespokojny, koszmary senne, nagłe przebudzenia. Wczesne przebudzenia rano, brak odpoczynku po śnie są charakterystyczne. U pacjentów w podeszłym wieku w obrazie klinicznym depresji istnieją naruszenia, strukturalnie podobne do chorób somatycznych i jest uważany za somatogennego jednak zagrożone przez koniec depresji. Mogą również pojawić się zjawiska przypominające zespół psycho-organiczny, ale bez śladu przejścia wraz z depresją.

U pacjentów z afektywnych psychoz, w szczególności do wgłębienia ujawnił różne neuroendokrynne nieprawidłowości: dzienne fluktuacje melatoniny (hormon przysadki), zwiększenie poziomu prolaktyny, tarczycy zmienia aktywność kory nadnerczy, itd. Niektóre z nich mogą być używane w diagnozie depresji.. Rozpowszechniony w jednym czasie otrzymali test hamowania deksametazonem. Zasada jest następująca. Krytycznego okresu rytmu okołodobowego organizacja gipotalyamo-przysadka-nadnercza (około północy) podaje się doustnie w dawce 2 mg deksametazonu i następnie zapisane w poziomie kortyzolu w osoczu i. mocz. U normalnych osobników jest wyraźne hamowanie wydzielania kortyzolu przez co najmniej 24 godziny po podaniu deksametazonu. U pacjentów z depresją wykazały zahamowanie anomalie deksametazon prowadzić do szybkiego jej zawieszenie tłumiące deksametazonu, a wraz ze wzrostem nasilenia depresji, zaprzestanie działania tłumiącego deksametazonu nastąpi wcześniej (De la Fuente, Rosenbaum, 1979; Greden et al, 1980). Niestety, badanie nie jest uzasadnione nadzieje na niej pod względem zróżnicowania różnych odmianach klinicznych depresji, a także uznania. Obiektywnych metod diagnozowania depresji zachowuje wartość tylko objaw ?? skrócenie fazy snu REM, które jest najgłębszym snu. Zakłada się, że zaburzenia neuroendokrynne w afektywnej psychozy związanej z zaburzeniami produkcji w podwzgórzu konkretnych substancji peptydowych (czynniki uwalniające), które stymulują lub obniżenie wydzielania tropowych hormony przedniego płata przysadki mózgowej. Otrzymane wyniki dowodzą, że uwalnianie jest kontrolowane przez czynniki uwalniania biogennych amin (mediatorów), które są także zaburzeń metabolicznych u podstaw zaburzenia afektywne (Schildkraut, 1965).

Istnieją różne warianty kliniczne zespołu depresyjnego, w zależności od tego, jakie zaburzenia przeważają w jego strukturze.

Obraz kliniczny typowego lub melancholijnego, depresji charakteryzuje triada objawów depresyjnych (gipotimii, bradifrenii, obniżenie siły woli) i wyrażono zaburzeń somatovegetativnyh z częstości występowania zjawiska współczulnego. Depresja cyclotymiczna? umiarkowanie wyrażona depresja melancholiczna, nie osiągająca poziomu psychotycznego. Ważne jest, aby pamiętać, że pacjenci z depresją niepsychotycznego zwykle skarżą się bezpodstawne depresji lub przynajmniej są w stanie zaakceptować ten fakt. pacjentów psychotycznych nie czują nastrój depresyjny, twierdząc, że właściwie tragicznych okolicznościach. Astenic depresja? obejmuje, wraz z depresyjnym nastrojem, wyraźne zaburzenia asteniczne. Kiedy Adynamiczna depresja na pierwszym planie adinamii zjawisk; depresja apatyczna? apatia; ponury depresja (niemiły, w złym humorze, zrzęda) ?? zjawiska dysforyczne; boląca, płaczliwa depresja? zjawiska asteniczne i histeryczne; uśmiechnięta (ironiczna, egzystencjalna) depresja? ironia, sarkazm o swojej sytuacji, wyrażając nie pozbawione dowcipu czasem głębokiego rozczarowania i utraty podstawowych wartości w życiu; depresja anestezjologiczna (depresja ubóstwa)? zjawiska znieczulenia psychicznego, bezbolesna niewrażliwość; depresja z depersonalizacją ?? depersonalizacja i DEREALIZACJA jako wewnętrzna sensie głębokich zmian i doświadczania iluzoryczną naturę świata zewnętrznego; lęk (wybredna, poruszona) depresja? niepokój, lęk, niepokój, pobudzenie silnik z alarmującym verbigeration; depresja psychostheniczna? obsesje. Depresji z urojeniami samoobwiniania (depresja samomucheniya) charakteryzuje opłat urojenia sam samoumaleniya; depresja paranoidalna (depresja niepewności)? urojeniowe idee winy, potępienia, prześladowania innych; depresja hipochondryczna? zaburzenia hipochondrykalne. Urojenia depresja objawia się „duży” skomplikowany zespół depresyjny z delirium, często pozyskania fantastyczny charakter (Zespół Cotarda). zespół depresyjny-paranoidalny to ciężka depresyjną afektu, urojenia winy, potępienia molestowanie i ekspozycji, a także psychiczny automatyzm i urojenia znaczenie dramatyzacja, fałszywego rozpoznania; być może rozwój oniroidalnego zaciemnienia świadomości. Depresja z dysmorfofobią? Zawiera przewartościowane i urojeniowe pomysły fizycznej brzydoty. Depresja może być związany z halucynacjami, pseudohalucynogennymi jako część zespołu Kandinsky-Clerambault zaburzenia katatonicznych oniryczny wodnym. Nie jest, naszym zdaniem, realna możliwość systematyki wielu rodzajów depresji, w oparciu o obniżonej przodu (zob. Ogólne pytania syndromology) skala zaburzeń psychicznych.

Wszystkie typy depresji według tej skali można podzielić na cztery grupy, z których każda obejmuje w przybliżeniu równoważne ciężkości kliniczne warianty zespołu depresyjnego.

Depresja somatyczna lub zamaskowana. To depresja z senestopatii (senestopaticheskaya depresji), asteniczny wegetatywny depresja. Lista depresji na tym poziomie może wzrosnąć z powodu depresji z zaburzeniami czynności napędów zaburzenia snu i depresja (anoreksji, bulimii, zaburzeń seksualnych). Izolacja depresji, takie jak „płaczliwy” lub „na mokro”, „sucha depresja” nie wydaje się właściwe, ponieważ liczba zagłębień może stać się nieskończenie duża, jeśli mają odróżnić na podstawie obecności lub braku jednego kakogoto nie bardzo ważny objaw. Pod somatized, w każdym razie, w pobliżu „je, powinny być traktowane jako opcje adynamiką i apatyczny depresji. Byłoby to uzasadnione pod względem praktycznym jak wybór depresji symulującego zaburzenia somatyczne (organiczne uszkodzenie mózgu, choroby układu mięśniowo-szkieletowego, narządów wewnętrznych).

Depresja cyclotymiczna. W zależności od panującego tła nastrojowego, wyraźnie dzieli się na melancholijne (z tęsknotą), lęk (lęk), fobię (lęki) i dysforyczne (z goryczką) warianty zespołu depresyjnego.

Nietypowa depresja. W połączeniu z zaburzeń nerwicowych, a tym samym należy do odpowiednich zespołów klinicznych, że poziom odchylenia. To depresja z obsesji, ze zjawisk BDD, histerycznych z depersonalizacji i DEREALIZACJA, znieczulenia, z objawami anoreksji, hipochondria, egzystencjalny (noogenic, Anomic).

Depresja psychotyczna. Łączy się to ze zjawiskami psychotycznymi. Ta depresja urojeniowa: z urojeniami samoobwiniania, delirium hipochondrycznym, urojeniami fizycznego niedoboru; z halucynacjami; paranoidalny; paraferniczny; z osłupieniem i podnieceniem; z jednymiroiro.

Opiszemy niektóre specjalne warianty zespołu depresyjnego.

Ukryty Depresja (matowa, lekko uszkodzone, utajona depresja bez depresji, somatyzacji, psevdopsihosomaticheskaya nietypowa forma depresji, utraty, mglisty i inne nazwy) ?? specjalny wariant stanów depresyjnych, wyrażona przewagę w obrazie klinicznym „równoważniki somatyczne” obniżenie nastroju jako zaburzeniami czynnościowymi narządów i układu autonomicznego, podczas gdy faktycznie zaburzenia afektywne ukryte objawy somatyczne pozostają w tle, a można wykryć tylko wtedy, gdy odpowiednie badania. Takie stany DD Pletnev w 1927 roku opisał nazwie cyklotymia somatycznego i EI Krasnushkin w 1947 roku ?? cyklobie.

Wśród somatycznych zaburzeń psychicznych znaczące miejsce zajmuje zjawisko parnestopatii? różne bóle, parestezje, pieczenie, zlokalizowane w różnych częściach ciała. Równie ROLA autonomicznego Zaburzenia :. zawroty głowy, częstoskurcz, drgawki, kołatanie serca, suchość błon śluzowych jamy ustnej, jadłowstręt, dyskinezę dróg żółciowych, zaparcia, zmniejszenie masy ciała, przeczulica pęcherza, nadmierne pocenie się, itd. Wraz z tymi obserwowanymi hipochondrycznych gotowości, lęk, obsesji i inne zaburzenia nerwicopodobne? "Psychiczne odpowiedniki depresji", skłonność do nadużywania alkoholu i narkotyków? „Ekwiwalent za nadużycie” Depresja, zaburzenia snu, zmniejszona aktywność, zaburzenia seksualne i inne zaburzenia funkcji życiowych organizmu. VF Desjatnikov (1978) rozróżnia następujące subsindromy ukrytej depresji: nadużycie, obsesyjno-fobii, agrippnichesky (z uporczywej bezsenności), podwzgórze (wegetatywny-trzewny, naczynioruchowy, alergiczny, psevdoastmatichesky) i algic-senestopatichesky z szeregu ostatnich opcji? ? brzuszny, kardiologiczny, cefaliczny, panalgiczny. Powyższa klasyfikacja nie odzwierciedla całej różnorodności przejawów utajonej depresji. Nieuwzględnione w szczególności zaburzenia seksualne, nadmierna senność, czasami występujące w klinicznej strukturze depresji; anoreksja, jak również rzadka, ale możliwa z depresją bulimiczną; uporczywe zaparcia, brak miesiączki, i tak dalej.. Ponadto nie jasne somatyzacja wyróżnienie i nietypowe formy depresji.

Pacjenci z utajoną depresją są najczęściej obserwowani przez lekarzy internistów, głównie terapeutów i neurologów. Jednak rzadko zdarza się, że pojawiają się oni w "wąskich" specjalistach. Tak, jeden z pacjentów obserwowaliśmy wielokrotnie apelował do okulisty ze skargami o zniknięciu łez. Ponieważ diagnoza ustawić w takich pacjentów przez lekarzy profilu somatycznych, szczególnie często pojawiają się „osteochondroza”, „neuropatia”, „vegetodistonii”, „nerwica”, „nerwowa”, „astmy, astmatoidny oskrzeli”, „reumatoidalne zapalenie stawów”, „żołądka”. Czasami podejrzewana jest symulacja choroby.

Krytyczny dla diagnozy utajonej depresji jest identyfikacja właściwych zaburzeń afektywnych. Sprowadzają się one do łagodnego obniżenia nastroju z przewagą beznadziejności (nastrój niebywały), anhedonii, utraty przyjemności z życia, pesymizmu, poczucia beznadziejności. Istnieją również niepokój, drażliwość, płaczliwość, zjawisko bolesnego znieczulenia psychicznego. Powstaje szczególny związek z chorobą, istnieje zwiększona labilność przejawów choroby pod wpływem wpływów psychogennych. Ponad połowa pacjentów ma myśli i próby samobójcze, a rzadziej pragnienie korzystania z drugorzędnych korzyści z zaburzeń.

Zwykle skarżą się na pogorszenie uwagi, pamięci, stępienie działań mentalnych (rozproszenia, nesobrannost, niezdolność do podtrzymać rozmowę, dobrze zaprojektowane i swobodnie wyrażać ideę, i tak dalej. D.). Zmniejszona pamięć reprodukcyjna? pacjenci zauważają, że nie są w stanie we właściwym czasie pamiętać dobrze znanych informacji.

Zauważają także osłabienie motywów, utratę zainteresowań w różnych sferach życia i działalności, zubożenie życia emocjonalnego, a w większości postrzegają to jako oznaki choroby. Mogą występować objawy depersonalizacji i derealizacji, indywidualne oszustwa percepcji, w szczególności halucynacje.

Ogólnie rzecz biorąc, rozpoznawanie ukrytej depresji opiera się na następujących zasadach:

?? początek choroby często nie jest związany z działaniem czynników psychogennych, somatogennych i egzogenno-organicznych;

?? przepływ fazy. Historię można znaleźć oznaki nawrotu okresach choroby, osłabienie, nerwowość, obniżenie nastroju, zaburzenia snu oznakowanych i innych zaburzeń charakterystycznych dla wersji depresji. Czas trwania faz to miesiące i lata. Mogą występować epizody łagodnej hipomanii;

?? dziedziczne obciążenie na linii spektakularnych psychoz. Objawy choroby probandowej mogą wykazywać znaczące podobieństwo do bolesnych zaburzeń obserwowanych u bliskich krewnych;

?? istotne odcień obniżenie nastroju ( „ciężkość duszy, bóle serca, bóle, ściska) do trwałych zaburzeń snu, anoreksja, osłabienie libido, poczucie utraty wytrzymałości;

?? codzienne wahania nastroju i samopoczucia (pogorszenie się rano, rano, spontaniczna poprawa po południu, w nocy "wieczorne przerwy");

?? Obecność w stanie psychicznym wymienionych wydarzeń ideatornoy i zahamowanie psychomotoryczne, zaburzenia rozrodcze pamięci znieczulenie psychicznego bolesne objawy depersonalizacje, DEREALIZACJA;

?? obecność samobójczej gotowości;

?? ogólne zaburzenia somatyczne i wegetatywne z utajoną depresją nie mieszczą się w obrazie klinicznym konkretnej choroby somatycznej. Niemniej jednak istnieją formy ukrytej depresji, które wykazują znaczne podobieństwo do objawów chorób somatycznych. Termin "zamaskowany - depresja" ("wypaczony", "depresja w masce") jest odpowiedni dla tych form.

Ich geneza pozostaje niejasna, przynajmniej trzy mechanizmy można uznać za hipotezę: 1) ukryta depresja ujawnia subkliniczne patologie somatyczne i neurologiczne, to znaczy powoduje jej dekompensację, manifest; 2) utajona depresja jest powiązana z rzeczywistymi zespołami somatycznymi (astma oskrzelowa, neurodermit, alergia, choroby stawów), patogenetycznie związana ze stanem depresyjnym. Skuteczne leczenie depresji może doprowadzić do całkowitego wyeliminowania zespołów psychosomatycznych i wyrównania jawnej i subklinicznej somatycznej patologii. W obu przypadkach mówimy o złożonych zależnościach etiopatogenetycznych i potrzebie utrzymania szerokiego podejścia do leczenia prawdziwej patologii; 3) utajona depresja imituje zaburzenia somatyczne ze względu na charakter wewnętrznego obrazu choroby. Długo chorzy pacjenci, myśląc o swoim zdrowiu i czytając specjalną literaturę, prędzej czy później znajdują analogię do swojego stanu z jakąś chorobą cielesną. Później zniekształcają swoje skargi zgodnie z modelem choroby, którą przyjęli, i tym samym ustanawiają z nią podobieństwo. W tym przypadku oczywiście nie powinniśmy mówić o ukrytej, ale hipochondrycznej depresji. Leczenie przeciwdepresyjne może poprawić stan pacjentów, szczególnie w tych częściach, w których nie wpływa na hipochondrię i zaburzenia, które zbliżają się do nawrotu (z histeryczną depresją), to jest wynikające z bolesnych oczekiwań;

?? pozytywna odpowiedź na leki przeciwdepresyjne (diagnoza ex juvantibus).

Aby zidentyfikować ukrytą depresję u pacjentów zgłaszających tylko skargi somatyczne, Kilchgolz oferuje krótką ankietę lekarzom-internistom. Większość odpowiedzi twierdzących sugeruje depresję. Pytania te mogą być przydatne i początkujące, aby praktykować psychiatrę: 1. Czy odczuwasz taką samą przyjemność z życia, jak wcześniej? 2. Czy trudno jest podjąć decyzję? 3. Czy zakres Twoich zainteresowań został ostatnio zawężony? 4. Czy ostatnio bardziej niepokoi Cię nieprzyjemność? 5. Czy nie uważasz teraz, że życie stało się bez znaczenia, bezużyteczne? 6. Czy nie czujesz się bardziej zmęczony i (lub) mniej energiczny niż zwykle? 7. Czy spałeś w nocy? 8. Czy straciłeś apetyt, czy schudłeś? 9. Czy odczuwasz ból w ciele lub ciężar w klatce piersiowej? 10. Czy twoje życie intymne jest zmartwione?

Ukryta depresja? zespół afektywny, obserwowany w klinice okrężnej psychozy, okresowo i shuboobrazno aktualnych postaci schizofrenii. Pytanie, czy może spotkać się z chorobami psychogennymi i egzogenno-organicznymi, nie jest całkowicie rozwiązane.

Depresja wyczerpywania się Kilchgolz. W literaturze krajowej na neurotycznych depresji wyrażone, że opcja depresji może początkowy etap w zrozumieniu neurotycznych depresji lub Felkelya endoreaktivnoy Vaytbrehta depresji.

Depresja niedożywienia rozwija się z powodu długotrwałego stresu emocjonalnego i intelektualnego. Istnieją trzy etapy choroby: prodromalny, psychosomatyczny i faktycznie depresyjny. W prodromalnej etapie jest zdominowany przez neurotycznych skutków Depresja: drażliwość, zmęczenie, osłabienie koncentracji, zaburzenia snu. W drugim stadium dominuje różnych zaburzeń psychosomatycznych układu autonomicznego: bóle głowy, zawroty głowy, częstoskurczem, zaburzeniami rytmu serca, zawału serca psevdoanginoznye, zaparcie, brak łaknienia, efekty neurologiczne, wiązanie hipochondryczne uwagi. Po dodatkowej, czasem drobne psychicznego i fizycznego stresu lub rozluźnienia sytuacji przychodzi fazy depresyjne choroby, charakteryzującej się nieśmiałym, niespokojny nastrój, temperament, koncentrując się na traumatycznych bodźce, niezdecydowania, zaburzenia snu, depresja. Może wystąpić wtórna depresja.

Endoaktywna dystymia Weitbrecht występuje w wyniku interakcji czynników psychoaktywnych i endogennych predyspozycji do depresji. W obrazie klinicznym choroby przeważają zaburzenia asteniczne, różne senestopatie, a także zaburzenia hipochondryczne. Depresyjny nastrój charakteryzuje się dysforycznym odcieniem z niezadowoleniem, drażliwością, płaczliwością. Podstawowe pojęcia winy są nieobecne. Momenty reakcyjne są stosunkowo mało odzwierciedlone w obrazie klinicznym choroby. Już w początkowym okresie swojej depresji często ma żywotny charakter.

Depresja tła i gleby Schneidera powstaje w związku z efektami somatoreaktywnymi. Nastąpiła zmiana w ogólnym samopoczuciu, aktywności, depresji, osłabieniu emocji. Istotny składnik depresji, pierwotne poczucie winy, złudzenia depresyjne, zahamowanie psychoruchowe są nieobecne.

Depresja reaktywna rozwija się w związku z traumą psychiczną. Mogą to być ostre reakcje depresyjne z nadmierną siłą afektu depresyjnego, próby samobójcze, bezpośrednio związane z traumą psychiczną i ogólnie krótkotrwałe; często przedłużająca się, powoli rozwijająca się depresja, której objawy osiągają najwyższą intensywność dopiero po pewnym czasie od urazu, gdy jest on przetwarzany.

Obraz kliniczny przedłużonej reaktywnej depresji charakteryzuje się depresją, poczuciem beznadziejności, frustracją, płaczliwością, zaburzeniami wegetatywnymi, zaburzeniami snu. Istotny ton depresji (czyli grawitacja, ból, pieczenie w okolicy serca) jest nieobecny; może pojawić się później, ale w tym przypadku mniej wyraźny niż w przypadku endogennej depresji. Hamowanie silnika i ideatora obserwuje się tylko w początkowej fazie depresji. Nie ma również podstawowych koncepcji winy, codziennych wahań nastroju. Najważniejszą cechą depresji reaktywnej jest koncentracja całej treści świadomości na ideach psychotraumatycznych, które nabierają charakteru dominującego. Doświadczenia pacjentów są jasne psychologicznie. Poczucie winy jest częściej kierowane do osób związanych z traumatycznymi zdarzeniami, więc pacjenci mówią o urazie, niezadowoleniu. Mogą wystąpić obraz kliniczny depresji reaktywnej, a nawet przeważają zjawiska histeryczną (objawy poglądowe, konwersja, psychogenne halucynacje, etc..) lub lęk, niepokój, lęk, hipochondria lęki. Depresja reaktywna czasami pojawia się po zakończeniu wyczerpującej pracy? "Depresyjne okap" lub po zakończeniu długiego okresu stresu psychoemocjonalnego? "Depresja wyzwolenia" autorstwa Burger-Prince. Depresje tego typu zbliżają się do dystymii endoreaktywnej Weitbrechta.

Depresja reaktywna może wystąpić w przypadku nagłej zmiany środowiska? "Szok kulturowy". Na przykład, jeśli dostaniesz się do warunków obcej kultury, powróć do swojej własnej po długiej przerwie, z obowiązkową koniecznością dostosowania się do różnych tradycji i podstaw społeczeństwa. Często spotykany u emigrantów, a także podczas radykalnych zmian w społeczeństwie.

Organiczna depresja charakteryzuje się progresywną monotonią objawów depresyjnych, dewastacją skuteczności, wzrostem apatii, aspontanicznością. Wraz z tym depresja z organicznymi uszkodzeniami mózgu może nabawić się endogennego, trudnego do odróżnienia od endogennego charakteru.

BP Piven (1992) wskazuje, że depresje egzogenno-organiczne charakteryzują się astenią, zjawiskami psychoorganicznymi, masywnymi zaburzeniami wegetatywnymi, rzadkością tendencji samobójczych, skłonnością do hipochondrii. Częściej należą one do monopolarnych form afektywnej patologii.

Objawowa depresja występuje w związku z chorobami somatycznymi, toksycznymi i leczniczymi, zaburzeniami endokrynologicznymi. Ich obraz kliniczny jest zróżnicowany i bardzo zróżnicowany.

Anaclitic Depression ?? Reakcja dzieci oddzielonych od matki lub pozbawionych środowiska domowego przez długi czas. W ostrym okresie reakcji dzieci płaczą, nie poddają się pociechom, nie reagują na inne osoby dorosłe i dzieci, mogą doświadczyć lęków. Później stają się letargiczne, hypotroficzne, jedzą mało i śpią, wyglądają nieszczęśliwie. Są ataki gorączkowe, zwiększona gotowość do chorób zakaźnych, utracone umiejętności ssania. Zaburzenie jest odwracalne i znika po 2? 3 tygodniach po powrocie do matki.

Syndrom napięcia przedmiesiączkowego? depresja, drażliwość, napięcie z bólem w okolicy lędźwiowej, gruczoły sutkowe i obrzęk. Obserwuje się go u kobiet w drugiej, fazie lutealnej cyklu miesiączkowego. Kontynuuje w pierwszych 11? 12 dniach cyklu.

Endogenna depresja? Stany depresyjne obserwowane przy okrężnej psychozie, mimowolnej melancholii, schizofrenii.

Najważniejsze cechy okrągłej depresji to:

?? autochtoniczny pojawienie się faz afektywnych. Czynniki psychotraumatyczne mogą wywoływać pojawianie się faz i przez pewien czas zabrzmieć w doświadczeniach pacjentów; W procesie witalizacji zaburzeń afektywnych kompleks psychogenny ulega stopniowemu zmniejszeniu;

?? depresja na początku ważne jest znak: dyskomfort szczelność, wyciskanie, ociężałość, ból w sercu, zaburzenia snu, apetytu, funkcji seksualnych i inne zaburzenia wegetatywne charakteryzują się przewagą układu współczulnego objaw ;.

?? obecność podwzgórza w codziennym rytmie dobrego samopoczucia i nastroju: pogorszenie w godzinach porannych i spontaniczna poprawa w drugiej połowie dnia. W szczytowej fazie psychozy depresja staje się monotonna;

?? obecność pierwotnego poczucia winy, urojenia samoświadomości i obwiniania siebie;

?? obecność ideatora i opóźnienie psychoruchowe.

Istnieją cztery stopnie nasilenia okrągłej depresji:

1) początkowy etap (odpowiadające cyklotymia depresji) przejawia spadek wspólnej afektywnej tonu (tłumienie lub utraty zdolności do korzystania tendencję do pesymizmu, bez wyraźnego bólu lub lęku i przejawów zewnętrznych depresji) zaburzeń somatovegetativnymi (zakłóciło snu, apetytu, skłonność do zaparć i innych. ), często zjawisk astenicznych;

2) klasyczna depresja charakteryzuje się przewagą ponurego afektu i jego odbiciem w zewnętrznym wyglądzie pacjentów, codziennym rytmie nastroju, oznakami ideowego i motorycznego zahamowania, pojawienia się depresyjnej depersonalizacji. Pesymistyczne oceny pacjentów mają przewartościowaną naturę;

3) klasyczna melancholia objawia się znacznym wzrostem powyższych objawów depresji. Na tym etapie możliwe jest zróżnicowanie depresji w zależności od występowania pewnych naruszeń (lęk, znieczulenie itp.). Przewartościowane obawy i poczucie własnej wartości mogą przybrać postać depresyjnego majaczenia;

4) ostatni etap rozwoju depresji charakteryzuje się pojawieniem się trwałych złudzeń samoobwiniania, potępienia, ruiny itp. Być może ich fantastyczna modyfikacja? melancholijna parafraza. Często melancholijna parafraza wyraża skrajny stopień rozwoju fazy depresyjnej.

Depresyjne fazy nawracającej schizofrenii (głównie napady afektywne obserwowane są tylko w klinice tej formy schizofrenii) charakteryzują się następującymi głównymi cechami:

?? różni się częstości występowania stanów mieszanych (depresja z normalnego lub nawet przyspieszone przez związku i nie ma oznaczeń zahamowania psychomotoryczne), napady i brak lub rzadkie typu prostego melancholia z jednolitej ekspresji wszystkich składników depresyjnych triada;

?? łatwość łączenia się z zamieszaniem, halucynacjami, urojeniami, zjawiskami automatyzmu umysłowego, elementami śniącego zaciemnienia świadomości;

?? labilność klinicznego obrazu depresji, zmienność jej głębokości;

?? brak wyraźnej cykliczności, wysoka częstotliwość podwójnych faz fazowych (w tym faz maniakalnych).

Główne cechy depresji w mimowolnej melancholii są następujące:

?? początek w postaci atypowej depresji z letargiem, dysforią, zaburzeniami hipochondrycznymi;

?? częstość występowania w rozwiniętym obrazie klinicznym choroby lęku, lęków, pobudzenia i pobudzenia ideomotorycznego, niepokojącej werbalizacji;

?? brak pewnego rytmu dobowego w intensywności objawów depresyjnych;

?? szybki rozwój różnych form depresyjnego delirium (ruiny, śmierć, hipochondria, nihilizm, oskarżenie, winę) wraz z jego wzrostem w szczytowym punkcie psychozy w majaczeniu Kotaru;

?? gwałtowny wzrost agitacji lęku przy każdej zmianie sytuacji? objaw Charpentiera;

?? znaczna częstotliwość histerycznych manifestacji (lamentacja, skręcanie rąk, jęki, teatralne zachowanie, natarczywość);

?? brak poczucia zmiany mentalnej (czyli depresyjnej depersonalizacji) i świadomości choroby;

?? jednofazowy charakter choroby. Fazy ​​są często utrzymujące się. Przypadki całkowitego wycofania się z fazy nowoczesnego leczenia są niezwykle rzadkie. Te objawy depresji inwolucyjnej są teraz związane z wpływem czynnika wieku. Obecnie kwestionuje się istnienie mimowolnej melancholii jako niezależnej choroby.