Czym jest zespół Apato-Abulica i jakie jest jego niebezpieczeństwo?

Apatia - zespół abulicheskimi (simplex) - choroba psychiczna, emocjonalna i wolicjonalne, w którym dana osoba ma na brak emocji, znaczenia, apatii do wszystkiego, co go otacza, a ogólny spadek witalności. Zaburzeniu towarzyszy bezczynność i niechlujstwo.

Patologia z reguły przejawia się w okresie dojrzewania, ale w niektórych przypadkach może rozwinąć się w późniejszym życiu. Główną cechą tego zespołu jest emocjonalne zubożenie. Zmiany, które występują, nie są kontrolowane przez samą osobę.

Jednocześnie ludzie wokół mogą przez długi czas nie zauważyć tych zmian.

Wywoływanie przyczyn

Przyczynami zespołu Apato - Abuliana są następujące czynniki:

  • inne choroby psychiczne, najczęściej zespół towarzyszy takiej chorobie, jak schizofrenia;
  • uszkodzenie mózgu z powodu atrofii, nowotworów, urazów głowy, wewnętrznych krwotoków;
  • można zaobserwować lekkie formy patologii u ludzi w stanie granicznym i niezdolny do wytrzymania stresujących sytuacji;
  • także ostatnio naukowcy twierdzą, że syndrom może powstać z powodu upośledzenia uwalniania hormonów - dopaminy w organizmie.

Jak pokazuje praktyka, często syndrom simplex występuje w schizofrenii i może rozwijać się w ramach tej patologii. Interesujące jest to, że u kobiet schizofrenia występuje w postaci zaburzeń apatyczno-ablacyjnych, którym towarzyszy halucynogenne majaczenie.

Istnieją dwa rodzaje utraty i spadku aktywności u pacjentów ze schizofrenią:

  • Brak motywacji i niezależności pacjenta, opóźnienie reakcji;
  • stereotypowe zachowanie i utrata zdolności do zmiany.

Jak zachowuje się osoba z syndromem?

Objawy patologiczne nie pojawiają się spontanicznie, charakteryzują się stopniowym postępem. Bardzo często rodzina nie zauważa zmian, które zachodzą w człowieku aż do ostatniego.

Po pierwsze, pierwsze oznaki zaburzenia mogą być widoczne tylko wtedy, gdy pacjent jest w domu. Jest bezczynny, bez celu spędza czas. Choroba zaczyna się, przede wszystkim z powodu utraty zainteresowania ulubionymi zajęciami, rozrywką, hobby, spotkaniami towarzyskimi z rodziną i przyjaciółmi.

Pacjent uczęszcza do placówki edukacyjnej lub idzie do pracy bezczynnie, raczej nieświadomie. W przyszłości przestaje zwracać uwagę na ten obszar.

Wszystkie przejawy, które powstają w obecności patologii, można podzielić na grupy:

  1. Emocjonalne tło. Człowiek staje się zupełnie obojętny na wszystko, co go otacza, traci zdolność współodczuwania z innymi ludźmi, często staje się wrogi, szczególnie wobec tych, z którymi miał najściślejszy kontakt - rodziców, bliskich przyjaciół. Pacjent staje się wyobcowany, dąży do izolacji, minimalizuje kontakty towarzyskie, nie podejmuje szczerych rozmów.
  2. Fizjologiczne przejawy. Wyraz twarzy i reakcje wegetatywne są nieobecne, np. Pacjent, na przykład, nie może się rumienić z powodu zażenowania, blask w oczach znika.
  3. Zaburzenia psychiczne. Pacjenci mają tendencję do działań afektywnych, to jest tych, które są trudne do wyjaśnienia w sposób logiczny, a które nie były mu wcześniej właściwe. Co więcej, takie działania w odpowiedniej osobie mogą czasami wywoływać prawdziwy niesmak. Pacjent traci wstyd, przestaje dbać o siebie i przestrzega zasad higieny osobistej. Również jego mowa zmienia się bardzo, staje się prostsza, jednosylabowa, wyraźny wyraz myśli jest nieobecny.
  4. Motocykl. Są obsesyjne mimowolne ruchy - kompulsje, na przykład stukanie stopami lub dłońmi, kołysanie stopą, kaszel, pocieranie rąk, śmiech. Jeśli bezpośrednio skontaktujesz się z tym pacjentem, zacznie on uważnie patrzeć na swoje ręce.

Profesjonalne podejście diagnostyczne

Aby dokonać trafnej diagnozy, lekarz ocenia stan pacjenta na podstawie następujących kryteriów:

  1. Skargi. Co do zasady diagnoza każdej choroby zaczyna się od wysłuchania dostępnych skarg. Jednak w tym przypadku ta metoda nie będzie skuteczna, ponieważ pacjent nie będzie narzekać na nic. Ujawni to trudność w formułowaniu myśli, brak koncentracji uwagi.
  2. Emocje. Pacjent staje się obojętny wobec absolutnie wszystkich ludzi bez wyjątku. Są oznaki nieodpowiedniego zachowania.
  3. Funkcje ruchliwości. Na jego twarzy pojawia się szorstki, a czasem wręcz wrogi, pacjent skupia swoją uwagę na jednym punkcie.
  4. Aktywność. W miarę postępu choroby pacjent staje się coraz bardziej niezainicjowany i obojętny na zdarzenia i wszystko, co go otacza. Czasami dochodzi do wybuchów energii, ale mają one tendencję do trwać bardzo krótko i mijają równie nagle, jak się pojawiały.
  5. Agresja. Pacjent bardzo często wykazuje agresję nie tylko dla osób bliskich, ale także dla nieznajomych.
  6. Zainteresowania. Krąg zainteresowań takiej osoby stopniowo się zwęża, a na końcu ogranicza się tylko do odbioru pysznej żywności.
  7. Połączenia społeczne. Pacjent próbuje jak najwięcej przejść na emeryturę, zostaje wyalienowany.
  8. Myślenie. Nastąpił spadek wszystkich funkcji sfery intelektualnej.
  9. Orientacja seksualna. Pacjent przerywa stosunki seksualne, ograniczone do masturbacji, często zachowanie staje się haniebne.
  10. Postawy wobec nauki i pracy. Z czasem pacjent wykazuje mniejsze zainteresowanie tymi obszarami. Jeśli po raz pierwszy odwiedza zajęcia lub pracę, to w przyszłości może na przykład osiągnąć pracę, bez celu spędzać godziny w budynku.
  11. Relacje z bliskimi osobami. Zainteresowanie wszelkimi kontaktami międzyludzkimi jest całkowicie nieobecne. Występują częste ataki agresji.
  12. Higiena osobista. Stopniowo lekka niechęć rozwija się w nieczystość. Pacjent po prostu przestaje myć, nie podąża za swoim wyglądem, nosi brudne ubranie.

Pomoc

Terapia tego zaburzenia ma na celu wyeliminowanie objawów i zapobieganie dalszemu rozwojowi patologii, która będzie postępować z czasem bez odpowiedniego leczenia.

Leczenie zespołu Apulii abuliana przeprowadza się kompleksowo w kilku kierunkach:

  1. Główna metoda - lekarski. Wyznaczono leki z grupy neuroleptycznej, takie jak: Frenolon, Triftazin, Penfljuridol, Piracetam.
  2. Psychoterapia grupowa, obejmuje metody niewerbalne, angażujące pacjenta w dyskusję, nawiązywanie kontaktów społecznych, przywracanie utraconych umiejętności komunikacyjnych. Bardzo skuteczna metoda osobistej rozmowy w celu ustalenia zaufania.
  3. Rodzinna psychoterapia zaczyna się od analizy relacji w rodzinie i roli każdego członka rodziny osobno. Celem tej metody terapeutycznej jest wyjaśnienie bliskim krewnym pacjenta wszystkich aspektów jego stanu i ich przejawów.
  4. Ważny jest również punkt rozwiązywanie istniejących konfliktów rodzinnych oraz ustanowienie harmonijnych i ciepłych relacji między ludźmi.

Często zdiagnozowano chorobę już w momencie przejścia do ciężkiej postaci.

Ważne jest również, aby wiedzieć, że pacjenci z zespołem Apato-Abuliana w większości stają się podatni na samobójstwo.

Dlatego konieczne jest podjęcie w porę działań zapobiegających nieodwracalności.

Po leczeniu pacjent potrzebuje wsparcia ze strony bliskich, komfortu psychicznego i korzystnej atmosfery w rodzinie.

Dzięki szybkiemu leczeniu można osiągnąć dobre wyniki i całkowite wyleczenie po powrocie do pełnego życia, treningu i pracy.

Syndrom Apato-Abulica

Zespół Apato-Abulica jest rodzajem zaburzenia psychicznego charakteryzującego się utratą emocjonalnej animacji, całkowitej obojętności wobec innych i bliskich, a także ogólnie obniżeniem aktywności życiowej. W towarzystwie bezczynności i niechlujstwa.

Wyjaśnienie terminu

Termin "zespół apatio-abuliczny" składa się z dwóch odrębnych terminów:

  1. Apatia (z greckiego „A” - nie „patos” - Passion) - objawy choroby psychicznej, która charakteryzuje się apatii i obojętności, dystansem wobec innych ludzi i bieżących wydarzeń, a także całkowity brak chęci do wykonywania jakiejkolwiek aktywności. Objawy emocjonalne są nieobecne.
  2. Abulia (z greckiego "a" - bez, "chory" - wola) - przejawy absolutnej bezkarności i patologicznego braku woli, braku zdolności do podejmowania jakichkolwiek decyzji lub wykonywania jakichkolwiek działań. Jednym z przejawów apatii. Abulii nie należy mylić ze słabą wolą, która jest wynikiem niewłaściwego wykształcenia i możliwa do skorygowania przez trening i pracę nad sobą.

Opis choroby i jej przyczyny

Główną esencją zespołu Apato-Abuliana jest zmniejszenie aktywności życiowej i emocjonalne zubożenie. Zmiany te nie pojawiają się natychmiast, ale manifestują się powoli, stopniowo, nie przyciągając natychmiast uwagi. Różnica staje się oczywista, gdy krewni lub znajomi zaczynają porównywać zachowanie pacjenta "przed" i "po". W 1958 roku zjawisko to zostało opisane jako "spadek potencjału energetycznego".

Objawy Apato-Abulic Syndrome:

  1. Pierwszym objawem zespołu Apato-Abulica jest utrata zainteresowania rozrywką, ulubionymi zajęciami, komunikowaniem się z przyjaciółmi. Stare hobby są rzucane, ale nowe nie pojawiają się. Na początku objawy syndromu są widoczne tylko w czasie wolnym - pacjent jest bezczynny, nie robi nic, bez celu spędzając czas. Odwiedzanie klas lub praca trwa nadal, ale bez większego entuzjazmu, a raczej przez inercję, niż świadomie. Jednak z biegiem czasu pozostaje instytucja lub miejsce pracy, pacjent spędza cały czas w domu lub w bezcelowej fermentacji blisko niego.
  2. Jeśli chodzi o emocje, syndromowi towarzyszy całkowita utrata: całkowita obojętność, brak sympatii i empatii wobec problemów bliskich lub radość z sukcesów. Relacje stają się obojętne, a nawet wrogie. Jest to szczególnie widoczne w odniesieniu do osób, które mają bliższy związek z pacjentem lub tych, którzy okazują mu więcej troski.
  3. Jeśli chodzi o adaptację społeczną, ustalono całkowitą izolację i powściągliwość: minimalizuje się relacje z innymi, odpowiedzi są udzielane przez monosylabiczne odpowiedzi lub przez całkowite lekceważenie.
  4. Na podstawie znaków fizjologicznych należy zauważyć:
  • brak reakcji mimicznych na twarzy (sympatii, niechęci, smutku, lęku, zabawy itp.);
  • zmiany głosu - głos traci emocjonalną modulację i nabiera obojętnego tonu w stosunku do wszystkiego, co się dzieje;
  • brak reakcji autonomicznej (zaczerwienienie, bladość, blask w oczach).
  1. Zaburzenia psychiczne w zespole apatyczno-abulicznym nabierają tendencji do działań afektywnych:
  • zainteresowanie tym, co w normalnym stanie wywołuje odrazę;
  • utrata wstydu;
  • brak higieny osobistej;
  • przejaw nagłego, bezprzyczynowego okrucieństwa, zarówno dla krewnych, jak i zupełnie obcych;
  • niezdolność do jasnego wyrażania myśli - sformułowania są proste, z błędami w prezentacji, odpowiedzi na pytania formalne są monosylabiczne.
  1. Motor: manifestują się kompulsywne ruchy (kompulsje), takie jak stukanie lub poruszanie stopą, pocieranie rąk, krótki kaszel, śmiech i tak dalej. Bezpośrednie leczenie pacjenta pozwala dokładnie przyjrzeć się jego ostatniej ręce.

Badania wskazują, że w większości przypadków zespół Apato-Abuliana przejawia się podczas dojrzewania płciowego, około 14-15 lat i przejawia się w kilku odmianach. Dla wygody ich porównawcze cechy i symptomy przedstawiono w formie tabelarycznej.

Zespół Apatiko-Abulica

Pojęcie Apato jest syndromem abulicznym, używanym w odniesieniu do zaburzenia psychicznego, które charakteryzuje się utratą emocjonalnej witalności. Człowiek wykazuje obojętność na wszystko, co go otacza. W konsekwencji, niechlujstwo, nieuwaga i inne negatywne znaki są dodawane do tego depresyjnego stanu.

Dość często taka patologia dotyka nastolatków, dlatego szybkie usunięcie tego zaburzenia psychicznego jest bardzo ważne dla chorych. Ambula praktycznie niszczy osobę jako osobę, a brak motywacji i celów hamuje nie tylko społeczną adaptację w społeczeństwie, ale także rozwój umysłowy.

Różne formy zaburzeń psychicznych

W psychologii istnieje ścisłe oddzielenie słabej woli, stworzonej przez niewłaściwe wychowanie i brak aktywności emocjonalnej, spowodowanej zakłóceniem pracy mózgu. W zależności od głębokości choroby abulia można podzielić na kilka typów:

  • Światło - charakteryzuje się niewielkimi odchyleniami od normy. Naruszenia są tymczasowe, a po zaostrzeniu osoba może powrócić do normy. Krótkoterminowa utrata emocjonalnego powrotu do zdrowia i motywacja nie powodują u osoby znacznej szkody.
  • Ciężkie - w połączeniu z całkowitym niepowodzeniem jakiegokolwiek działania. Zerwanie uwagi i stan depresyjny nie pozwalają chorym na wykonywanie nawet podstawowych codziennych czynności, takich jak jedzenie, mycie, czyszczenie.

Ważną cechą abulijskiego nieładu jest czas trwania stanu apatycznego:

  • Krótkoterminowemu etapowi zwykle towarzyszą niewielkie nerwice i zachowania depresyjne.
  • Okresowe powtarzanie stanu apatii Apato jest typowe dla pacjentów z objawami schizofrenii i osób uzależnionych od narkotyków.
  • Stała obecność w stanie apatycznym tworzy schizotypowe zaburzenie mózgu.

Syndrom Apatiko Abuliana jest niebezpieczny, ponieważ będąc w tym stanie, osoba niemal całkowicie odcina się od społeczeństwa, ignorując normy zachowań społecznych. Jego sposób życia staje się monotonna, w wyniku czego choroba jest tylko zaostrzona.

Powody pojawienia się abulia

Warunki wstępne wystąpienia zespołu Apatiko-Abuliana mogą być całkiem różne, ale główną przyczyną tej choroby jest obecność urazu czaszkowo-mózgowego. Zaburzenia psychiczne mogą być związane z obecnością guza, a także stać się konsekwencją krwotoku w mózgu.

Czasami zaburzenie psychiczne może powstać z powodu naruszenia tła hormonalnego lub narażenia na działanie toksycznych substancji. Innym ważnym powodem jest dziedziczna predyspozycja do niepełnosprawności umysłowej.

Łatwą postać patologii można znaleźć u pacjentów, którzy nie są w stanie wytrzymać stresujących sytuacji. Tak zwany stan graniczny, który charakteryzuje się łagodną nerwowością, może ostatecznie przekształcić się w stabilne zaburzenie neuropsychiczne.

Symptomatologia choroby

Aby dokładnie zidentyfikować zespół abatii apatiko, musisz dokładnie przestudiować stan psychiczny osoby. Jeśli mówimy o objawach wizualnych, to najistotniejsze są następujące manifestacje:

  • Osobie niezależnej trudno jest podjąć samodzielną decyzję, a to mogą być dowolne domowe drobiazgi (wybór ubrań, zakup produktów).
  • Podczas rozmowy chory myli myśli, długo zastanawia się nad pytaniem, praktycznie nie wykazuje aktywności.
  • W życiu społecznym apatik stara się być jak najbardziej odizolowanym od społeczeństwa. Niektóre zawężają krąg komunikacji tak bardzo, jak to możliwe, inne całkowicie zmieniają się w pustelników.
  • Osoby z zespołem Abuliana charakteryzują się brakiem motywacji. Często decyzja kończy się nieuzasadnioną odmową.

Jeśli zwrócimy uwagę na życie osoby chorej na abulię, we wszystkim pojawi się żywy obraz nieładu i zaniedbań. Nieuleczalne ataki lenistwa uniemożliwiają apatom wykonywanie codziennych zabiegów higienicznych, w wyniku czego wygląd osoby ulega znacznym zmianom.

Zespół Abulica zmniejsza potrzebę jedzenia i snu.

Podczas diagnozowania choroby bardzo ważne jest prawidłowe zdefiniowanie takich pojęć, jak cechy charakteru o słabej woli i psychiczna utrata regeneracji emocjonalnej. Z uwagi na to, że chory nie zawsze uważa swój stan za patologię, często pacjenci konsultują się z lekarzem w momencie, gdy choroba posunęła się za daleko.

Należy zauważyć, że bliscy krewni i przyjaciele odgrywają ważną rolę w określaniu alarmujących objawów. Z zewnątrz wyraźnie widać zmianę stanu emocjonalnego osoby chorej.

Metody diagnostyczne

Zespół Abulica można wyrazić w różnym stopniu nasilenia. W zależności od symptomatologii rozróżnić patologię światła i supresji. Ze względu na fakt, że abulia często jest pośrednia między różnymi zaburzeniami psychicznymi, rozpoznanie tej choroby jest skomplikowane.

  • W pierwszym etapie najskuteczniejszą metodą określenia odchylenia jest obserwacja kliniczna pacjenta. Aby wyjaśnić spodziewaną diagnozę, specjaliści przeprowadzają rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową.
  • Najtrudniejsza jest diagnoza abulia dla dzieci, ponieważ psychologom trudno jest wytyczyć ścisłą granicę między lenistwem a depresją. Obserwuj nienormalne zachowanie dziecka, przede wszystkim rodziców, a jeśli pojawią się oznaki niepokoju, natychmiast szukaj wykwalifikowanej pomocy.

Diagnostyka różnicowa pomaga wykluczyć apatię i choroby psychiczne, które często ukrywają takie odchylenia jak schizofrenia czy demencja.

Leczenie patologicznego odchylenia

Powodzenie leczenia zaburzenia psychicznego w większości przypadków zależy od chęci samego pacjenta, a także pomoc krewnych i przyjaciół będzie zbędna. Głównym celem leczenia terapeutycznego jest wstrząsanie stanem emocjonalnym chorego. Osoba cierpiąca na zespół abatii apatiko powinna stworzyć atmosferę aktywnej aktywności, w którą zaangażowany będzie chory. Pacjent zobowiązany jest do samodzielnego wykonywania wszystkich czynności domowych. Apatyczny powinien sprawiać wrażenie, że bez niego w jednej sprawie nie da się zrobić.

Podczas leczenia zaburzenia psychicznego dziecka nie należy angażować się w samodzielne przyjmowanie leków. Utrzymywanie stanu depresyjnego przez rodzica może stać się szkodliwe dla dziecka, ponieważ w trakcie takiego zachowania pojawia się habituacja, a pacjent nie ma motywacji do odzyskania emocjonalnego.

Zespół Abulica Apatiko wymaga leczenia obowiązkowego, którego plan powinien obejmować łagodzenie objawów i określenie przyczyny choroby. Kompleks psychoterapeutyczny powinien być prowadzony pod nadzorem psychologa i neurologa. W niektórych sytuacjach pacjent może potrzebować konsultacji z rehabilitatorem i fizjoterapeutą.

Podczas diagnozowania schorzeń współistniejących, takich jak schizofrenia i depresja, specjaliści mogą przepisać pacjentowi leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne. Jeśli przyczyną zaburzenia jest krwotok lub uraz głowy, apatia może wymagać specjalnego programu rehabilitacji, mającego na celu przywrócenie utraconych funkcji.

Metody leczenia zaburzeń psychicznych

Aby osiągnąć niezbędny efekt w kwestii korekty psychiki, stosuje się następujące metody leczenia:

  • Rodzinna psychoterapia behawioralna ma na celu wyraźny podział ról i obowiązków. Wszyscy krewni uczestniczący w programie rehabilitacji muszą przestrzegać pewnych norm zachowania rodzinnego.
  • Terapia grupowa jest realizowana poprzez stopniowe wprowadzanie pacjenta w ogólną dyskusję. W trakcie takich sesji, z zachowaniem poufności, następuje zwrot umiejętności komunikacyjnych.

Podczas leczenia abulia bardzo ważne jest, aby dana osoba odczuwała ich potrzebę. A także, aby dać pacjentowi pewien stopień odpowiedzialności, który pobudzi osobę do podjęcia decyzji wolicjonalnych, aw rezultacie zrealizuje swój potencjał.

Syndrom Apato-Abulica

Apato to zespół abulianów - jeden z najczęstszych rodzajów zaburzeń psychicznych. Od greckiego "apatia" tłumaczona jest jako brak pasji ("a" - cząstka negatywna, "patos" - pasja), "abulia" - brak woli ("chory" - wola).

Co to jest zespół apatio-abuliczny

Zatem defekt Apato-Abuliana jest emocjonalnym zaburzeniem woli, któremu towarzyszą:

  • absolutna obojętność człowieka na wszystko, co się dzieje;
  • niezdolność do podejmowania ważnych decyzji;
  • utrata zainteresowania losem rodziny i przyjaciół;
  • osoba w takim stanie traci cel w życiu;
  • staje się wyjątkowo niechlujny;
  • przychodzi emocjonalne dewastacje, które prowadzą do automatyzacji wszystkich działań i stępienia sfery emocjonalnej.

Obejrzyj wideo na ten temat

Przyczyny patologii

Wśród przyczyn pojawienia się zespołu Apato-Abulica, zidentyfikowano przede wszystkim przyczyny różnych urazów czaszkowo-mózgowych:

  1. Zespół objawia się w wyniku urazu lub guza prawego lub lewego płata mózgu.
  2. Zaburzenie apatyczno-abulacyjne może być następstwem krwotoku mózgowego.
  3. Konsekwencją uszkodzenia mózgu w wyniku ekspozycji na substancje toksyczne.
  4. Ostatnie badania wskazują, że przyczyną choroby może być niewłaściwy przydział hormonu hormonu dopaminy.

W wyniku klęski oddziałów mózgu zaburzenie przejawia się w postaci osłabienia aktywności umysłowej i kontroli nad motywacją.

Wynika to z faktu, że zdolność osoby do postrzegania mowy, jego zachowania społecznego, aktywności motorycznej, jest bezpośrednio związana z przednim obszarem mózgu odpowiedzialnym za zdolność abstrakcyjnego myślenia. I obszar mózgu, zwany zwojami podstawnymi, który z kolei odpowiada za ruch.

Jedną z przyczyn pojawienia się deficyty emocjonalnej można przypisać predyspozycje do schizofrenii i różnych chorób psychicznych przenoszonych przez dziedziczenie. Łagodne formy choroby można zaobserwować u ludzi, którzy są w stanie granicznym i nie są w stanie wytrzymać stresu.

Oznaki patologii nie są natychmiastowe, ale przez dość długi czas. Najczęściej pacjent i ludzie z kręgu jego komunikacji nie zdają sobie sprawy z znaczenia zachodzących zmian i zaczynają wydawać alarm, gdy choroba zaczyna przybrać ciężką postać.

Objawy zaburzeń psychicznych

Apatia, przejawiająca się w emocjonalnym chłodzie i obojętności, w połączeniu z manifestacją braku woli ostatecznie doprowadziła do pojawienia się zespołu Apato-Abulica. Istnieje szereg powszechnych, psychologicznych objawów, które pozwalają rozpoznać chorobę.

Na wczesny etap choroby charakteryzują się:

  • utrata zainteresowania różnymi zawodami;
  • niechęć do uczestniczenia w rozmowie;
  • skłonność do bezcelowej rozrywki.

Tło emocjonalne ulega znaczącym zmianom:

  • osoba traci zdolność wczuwania się;
  • przestaje cieszyć się sukcesem bliskich ludzi;
  • Traci zainteresowanie partnerem aż do rozwoju wrogości.

Wśród objawów fizjologicznych można zauważyć:

  • leniwy, niewyrazisty wyraz twarzy;
  • brak emocji;
  • obojętność w głosie;
  • utracona witalność w oczach;
  • Nie ma również zaczerwienienia, jako naturalnej reakcji na niezręczną sytuację.

Często można zaobserwować zmiany w zdolnościach motorycznych przejawiające się w monotonnych, powtarzalnych ruchach, takich jak:

Chorobie towarzyszy utrata zainteresowania własnym wyglądem, najczęściej tacy ludzie są niechlujni aż do szczerego nieczystości.

Ludzie z zespołem apatio-abulicznym:

  • trudno jest sformułować własną myśl zgodnie z domeną przedmiotową;
  • mowa jest niespójna, z niepowodzeniami w narracji;
  • istnieje tendencja do prostych, monosylabowych odpowiedzi.

Zdarzały się przypadki krótkotrwałego wzrostu aktywności, charakteryzującego się niestabilnością, po którym nastąpił okres spadku aktywności.

Przydatne wideo na ten temat

Co czytać

  • ➤ Jaka gimnastyka jest wskazana w przypadku spondyloartozy kręgosłupa lędźwiowego?

Rozwój na tle schizofrenii

Apophia abulic syndrome często rozwija się w schizofrenii i może rozwijać się w kontekście tej choroby. U kobiet schizofrenia występuje w postaci zaburzenia apatyczno-abulijnego, powikłanego halucynacjami i majaczeniem.

U osób chorych na schizofrenię istniały dwa rodzaje wyginięcia.

Pierwszy typ wiąże się z brakiem inicjatywy i niezależności pacjentów, powolne reakcje; Do atrybutów drugiego typu można przenieść utratę zdolności do zmiany i zachowania stereotypowego. Bez wątpienia osoby cierpiące na schizofrenię mają problemy z motywacją.

Rozpoznanie choroby psychicznej

Rozpoznanie zespołu apatyczno-abulowego ogranicza się do analizy stanu pacjenta, biorąc pod uwagę szereg kryteriów.

I jeśli w większości przypadków diagnoza opiera się na dolegliwościach pacjenta, to w obecności zaburzenia Apato-Abuliana nie trzeba na to liczyć, ponieważ pacjent początkowo nie narzeka na nic.

Tylko trwałe badanie pomaga zidentyfikować problemy. Z reguły pacjent jest obojętny wobec swoich bliskich i nieadekwatnych zachowań. Ograniczenie zainteresowania tym, co dzieje się wokół i ograniczenie zakresu zainteresowania pysznym jedzeniem, jest również nieodłączne od tej choroby.

Pacjent ma problemy z mową, związane z naruszeniem umiejętności poprawnego formułowania myśli i przekazywania go słuchaczowi.

Zredukowana aktywność w sferze emocjonalnej może osłabić poczucie wstydu i wywołać niemoralne, sugestywne zachowanie. Brakuje zainteresowania szkoleniami i pracą.

  • ➤ Jak POChP jest leczona z ciężką chorobą?

Metody leczenia tego zaburzenia

W leczeniu zespołu Apato-Abulica stosuje się podejście zintegrowane.

Na pierwszym planie jest leczenie farmakologiczne lekami neuroleptycznymi, takimi jak:

Przy udziale rodziny w leczeniu choroby podstawowym zadaniem jest wyjaśnienie stanu emocjonalnego pacjenta bliskim, aby uniknąć nieporozumień i zapobiec sytuacjom konfliktowym. Decyzję o celowości innych metod leczenia podejmuje lekarz prowadzący.

Cechy zespołu apatii abulic

Apatyczny zespół Abuliana staje się poważną przeszkodą w osiągnięciu sukcesu. To zaburzenie nerwowe jest niebezpieczne, trudność polega na tym, że trudno je rozpoznać. Bez leczenia może to położyć kres udanej karierze i rozwojowi osobistemu.

Terminologia

W opisywanym przypadku określenie "zespół" oznacza zespół zaburzeń psychicznych. Takie użycie jest uzasadnione, ponieważ jest to kombinacja oznak 2 zaburzeń psychicznych: apatia i abulia.

Oba państwa negatywnie wpływają na osobę sukcesu, ponieważ wpływają na jego aktywność, wolę i pragnienie zwycięstwa.

Apatia jest oderwaniem od otaczającego świata, obojętnością wobec wydarzeń, które mają miejsce w okolicy. Dla przedsiębiorcy, a zwłaszcza dla przywódcy, taki stan jest niebezpieczny, ponieważ nie ma ochoty na aktywną działalność.

Abulia - patologiczny brak umiejętności podejmowania decyzji, oparty na refleksji i chęci realizacji podjętych decyzji. Brak woli obserwuje się nawet wtedy, gdy dana osoba zdaje sobie sprawę z wagi i konieczności podjęcia decyzji.

W psychiatrii abulia uważana jest za cięższą formę apatii. W przypadku unieruchomienia zespołu apatiko abulic, jeden stan nakłada się na inny. A to jest obarczone poważnymi konsekwencjami.

Jakie jest niebezpieczeństwo tych warunków?

Utrata aktywności natychmiast wpływa na cechy biznesowe, zdolność do podejmowania decyzji i monitorowania ich realizacji. Dla osoby odnoszącej sukcesy, zwłaszcza odpowiedzialnego lidera (lidera), ta kombinacja może powodować wiele negatywnych zjawisk, takich jak:

  • błędy w pracy;
  • straty finansowe;
  • utrata wiarygodności.

Bez metodycznego leczenia apatiko abulic syndrom zamienia udaną osobę w bezwartościową lalkę. Nie jest w stanie wykonać nawet najprostszej pracy. Utrata zarobków, obniżenie statusu społecznego - wszystko to jest konsekwencją rozwoju syndromu.

Jednak brak woli nie jest najgorszy, mówią eksperci w psychiatrii. Abulia jest jednym z objawów rozwoju poważniejszej choroby psychicznej. Może to wskazywać, że pacjent rozwija takie zaburzenia psychiczne jak:

Wraz z rozwojem abulia może nastąpić mutacja akinetyczna, w której osoba, nie tracąc zdolności do poruszania się i mówienia, jest praktycznie w stanie śpiączki.

Dlatego konieczne jest rozpoznanie objawów zaburzeń psychicznych w czasie w celu zorganizowania metodycznego leczenia.

Symptomatologia zespołu

Głównym objawem behawioralnym, że u człowieka pojawił się syndrom apatii Abuliana, jest znaczny spadek aktywności. Występuje we wszystkich sferach: biznesowej, rodzinnej, osobistej.

W pierwszym etapie odmowa zostaje ustalona:

  • hobby, hobby;
  • komunikacja z przyjaciółmi;
  • aktywny wypoczynek.

W wolnym czasie człowiek nic nie robi, siada lub kłamie, bez myślenia. Odpowiedzi na pytania są monosylabicznie lub ignorowane przez rozmówcę.

W pracy syndrom dotknięty syndromem mechanicznie wypełnia swoje obowiązki, nie wykazuje inicjatywy, nie uczestniczy w życiu kolektywu. Na imprezach korporacyjnych jest on trzymany w odosobnieniu, a nawet odmawia udziału w nich.

Wraz z rozwojem apatycznej abulii, zainteresowanie pracą zostaje utracone, pacjent zaczyna pomijać, bez celu wiszący po ulicach. Charakterystyczną cechą tego syndromu - niechęcią do oddalania się od domu - po jakimś czasie sprawia, że ​​osoba całkowicie odmawia wyjścia poza dom.

Należy jednak zauważyć, że takie objawy są nieodłącznie związane z opisywanym przez nas syndromem. Więc nie spiesz się z wnioskami. Jeśli nie ma możliwości natychmiastowego zwrócenia się do specjalisty ds. Psychiatrii w celu uzyskania pomocy, można samodzielnie przeprowadzić diagnozę uszlachetniającą dla szeregu innych wskaźników.

Znaki fizyczne

Nie-specjalista może określić zespół apatioko-abuliktyczny dla szeregu następujących cech zewnętrznych:

  1. Odruchy imitujące zewnętrzne bodźce znikają.
  2. Są zmiany w modulacjach głosu.
  3. Nie ma reakcji wegetatywnej organizmu.

Pacjent nie pokazuje swoich emocji charakterystycznymi ruchami mięśni twarzy. Nie okazuje radości, rozdrażnienia, smutku, zamieszania i innych uczuć. Twarz zamienia się w maskę.

Zmiana głosu wyrażana jest przez brak w nim nut emocjonalnych. Cokolwiek się dzieje, pacjent mówi płaskim, bezbarwnym głosem. Odpowiedzi na pytania są monosylabiczne, a rozmowa ograniczona do minimum słów.

Ciało przestaje reagować na czynniki zewnętrzne w zwykły sposób. Skóra nie staje się czerwona podczas ataku gniewu i nie staje się jaśniejsza ze strachu. Wzbudzeniu nie towarzyszy błysk w oczach. Sugeruje to, że układ nerwowy przestaje przekazywać sygnały, aby wzbudzić odpowiednie reakcje.

Znaki psychologiczne

Najbardziej zauważalne objawy psychiczne tego zespołu obejmują:

  1. Pragnienie działań afektywnych.
  2. Zaniechanie publicznych postaw moralnych.
  3. Niezdolność do wyrażania swoich myśli.

Ten ostatni jest szczególnie niepożądany dla osoby odnoszącej sukcesy, ponieważ naruszenie zdolności komunikacyjnych niszczy wszystkie jego projekty i przedsięwzięcia.

Afektywność zaczyna przejawiać się w atakach okrucieństwa, które pacjent popełnia bez względu na przyczynę zarówno dla krewnych i kolegów, jak i nieznanych osób.

Ponadto to zachowanie przejawia się we wzmożonym zainteresowaniu wszystkim, co jest społecznym lub społecznym tabu:

  • śmierć i rozkład;
  • perwersja seksualna;
  • ignorowanie hierarchii;
  • zniszczenie.

Znakiem niemoralnych zachowań jest utrata skromności. Pacjent może chodzić nago przed innymi, odbywać stosunki seksualne z obcymi, masturbować się, wypróżniać.

Ponadto osoba przestaje dbać o siebie, nie przestrzega podstawowych zasad higieny.

Dowodem na rozwój zaburzeń jest pojawienie się charakterystycznych natrętnych ruchów u pacjenta:

  • kołysanie stopą;
  • stukając stopą lub palcami;
  • pocieranie rąk.

Obecność takich znaków świadczy o tym, że zespół apatyczno-abatologiczny rozwinęła się i konieczne jest podjęcie działań w celu jego leczenia.

Przyczyny zespołu

Zanim powiesz o sposobach leczenia tego zaburzenia, powinieneś rozważyć powody, dla których się pojawia. Są one podzielone na:

W pierwszym przypadku rozwój syndromu jest ułatwiony przez uraz głowy (ogólne wstrząsy, precyzyjne uderzenia), w którym dotyczy płat czołowy mózgu. Zaburzenie może również wystąpić w wyniku udaru.

W drugim przypadku przyczyną jest nerwowy przeciążenie, stres. Dlatego w grupie ryzyka są głównie aktywne, ludzie biznesu. Nadmierny stres psychologiczny powoduje apatię. Bez odpowiedniego leczenia prowadzi to do rozwoju zespołu apatyczno-apatycznego.

Znacznie rzadziej dolegliwość wynika z predyspozycji genetycznych: na przykład, jeśli ktoś w rodzinie ma schizofrenię.

Objawy zaburzenia obserwowane u zdrowych osób są spowodowane ich cechami osobowościowymi (bierność, infantylizm). Współczesna psychiatria uważa ten syndrom za konsekwencję zaburzenia motywacji. Na tej podstawie zalecane są metody leczenia pacjenta.

Metody leczenia

Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń psychicznych, nie zaleca się leczenia zespołu apatyczno-urologicznego. Po potwierdzeniu objawów specjalisty w dziedzinie psychiatrii należy postępować zgodnie z jego instrukcjami.

Obecnie stosuje się metodę leczenia skojarzonego, która obejmuje:

Jako najczęstsze leki eksperci zwykle przepisują leki przeciwpsychotyczne: Panfluoridol, Pyracetam, Triftazine i Frenolone. Połączenie leków determinuje lekarza prowadzącego, ustala również dawkę i regularność przyjmowania.

Terapeutyczne metody leczenia polegają na psychoterapii grupowej i rodzinnej. Podczas sesji grupowych pacjent powraca do zwykłych metod komunikacji:

  • komunikować się z nim na poziomie gospodarstwa domowego;
  • włączają go w dyskusję;
  • prowadzić indywidualne rozmowy.

Wszystko to zmusza osobę do wyjścia z jego wewnętrznego stanu i uczenia się, jak komunikować się ze światem zewnętrznym.

Rodzinna psychoterapia jest skierowana bardziej ku członkom rodziny pacjenta. Uczą się komunikować z nim, odpowiednio reagować na jego stan, unikać konfliktów i utrzymywać harmonijny związek.

Łącząc metody leczenia, można pozbyć się zaburzenia i powrócić do normalnego życia. Głównym efektem leczenia jest pojawienie się motywacji do rozwoju i dalszego rozwoju osoby.

Sindrom.guru

Sindrom.guru

Stan psychiczny związany z apatią i brakiem woli nazywa się terminem medycznym abulia. Może wystąpić w każdym wieku i jest trudna do leczenia. Ta choroba wymaga dokładnego zbadania i natychmiastowego rozpoczęcia terapii. Dlaczego powstaje i jakie są metody leczenia? Dowiemy się.

Czym jest ta choroba?

Abulia to nazwa stanu psychicznego osoby, kiedy w jego uczuciach panuje apatia, obojętność, brak woli. Takie warunki występują od czasu do czasu z każdą osobą. Ale u osób zdrowych psychicznie ten stan zdrowia mija z czasem i jest zastępowany zwyczajnym zachowaniem. W przypadku zaburzeń psychicznych pacjent odczuwa obojętność wobec tych rzeczy, które wcześniej wywoływały u niego pewne emocje i przynosiły mu satysfakcję.

Abulia jest zaburzeniem psychicznym układu nerwowego, od którego nie można wyjść na własną rękę

Ale nie tylko te objawy charakteryzują zespół apatiko-abuliczny. Należą do nich:

  • bezwzględna bierność;
  • brak zainteresowania poprzednio ulubionymi zajęciami;
  • oderwanie od realnego świata;
  • osoba nie wyraża żadnych emocji.

Lekarze-psychiatrzy uważają abulia za stan patologiczny związany ze spadkiem wewnętrznej energii pacjenta, tak aby nie miał on aspiracji ani popędów. Kiedy pacjent zaczyna wykonywać jakąkolwiek czynność, wówczas na samym początku następuje zmiana mentalna z jednej świadomości, że coś będzie musiało zostać zrobione.

Zespół apatozaurowy wiąże się z brakiem jakiegokolwiek pożądania, a to z kolei powoduje większą pasywność i prawie całkowite zakłócenie sfery emocjonalnej. Innymi słowy, abulia to warunek spowodowany nie faktem, że nie ma możliwości zrobienia czegoś, ale dlatego, że nie ma pragnienia, aby coś zrobić.

Można wywnioskować, że abulia jest chorobą psychiczną, której towarzyszy brak woli, aby osoba mogła popełnić akty lub motywacje, co następuje z różnych powodów.

Jak powstaje abulia?

W większości przypadków zaburzenia, które powodują abulia, nie występują same od zera.

To patologiczne zaburzenie układu nerwowego jest przejawem apatii

Z reguły istnieją pewne towarzyszące czynniki, między innymi mogą być następujące:

  • guz mózgu;
  • udar mózgu;
  • uraz głowy;
  • krwotoki mózgowe;
  • działanie czynników toksycznych;
  • naruszenie normalnego poziomu w mózgu hormonu odpowiedzialnego za przyjemność i przyjemność (dopaminę).

Urazy, które powodują uszkodzenia niektórych obszarów mózgu, na przykład odpowiedzialne za aktywność ruchową lub abstrakcyjną aktywność umysłową, naruszają zdolność osoby do aktywowania ruchu, aktywności mowy lub interakcji społecznych. Objawy te są związane z uszkodzeniem obu połówek czołowego obszaru głowy, ponieważ tam znajdują się centra mózgu odpowiedzialne za ruch, niezależność i zdolność do regulowania ich zachowania.

Abulia może wystąpić w przypadku istniejących zaburzeń psychicznych - schizofrenii lub ciężkiej depresji, a także choroby Parkinsona i Alzheimera.

Objawy Abulia

Patrząc na osobę z rozpoznaniem abulii, natychmiast odczuwa się całkowity brak przywiązania, apatię, niechęć do uczestniczenia w rozmowie. Taki człowiek wydaje się zewnętrznie spokojny, jego działania są powolne, jest bezwładny i obojętny na wszystko, co dzieje się wokół niego.

Zwykle objawy abulia mogą objawiać się u osób o słabej psychice, które są podatne na różne zaburzenia somatyczne

Zespół Apatiko-Abulica to brak chęci pacjenta do wykonywania jakichkolwiek działań, do proaktywności, do podejmowania decyzji lub do wszystkiego. Pacjenci z tą diagnozą poruszają się powoli, mówią powoli, ich myślenie zwalnia, nie ma emocji. Dzięki dialogowi odpowiedzi na zadawane pytania rozciągają się w czasie. Tacy ludzie stają się bardzo zależni od innych. Pacjenci tracą zainteresowanie swoją osobą, są niechlujni, nie uczesani, z brudnymi nieoszlifowanymi paznokciami, w pogniecionych ubraniach.

Ten stan charakteryzuje się utratą apetytu, zaburzeniami snu, zaburzeniami pamięci. Osoba odczuwa ciągłe zmęczenie, jest pesymistą. Wszelkie sposoby, by je zamieszać, rozbijają się. Taka osoba stopniowo przestaje czuć się osobą.

Abulia nie jest oddzielną chorobą, przejawia się w połączeniu z innymi zaburzeniami psychicznymi i jest diagnozowana w zależności od choroby podstawowej.

Diagnoza przeprowadzana jest różnymi metodami, a lekarz pomaga:

  • badanie ultrasonograficzne;
  • rezonans magnetyczny;
  • badania komputerowe;
  • elektroencefalogram;
  • przesłuchania psychiatryczne;
  • badanie krwi;
  • testy neurologiczne.

Przeprowadza się rezonans magnetyczny

Metody leczenia

Leczenie abulia nie jest przeprowadzane osobno w izolacji, ale w połączeniu z terapią leżącą u podłoża zaburzeń psychicznych. Polega na zmniejszeniu objawów i całkowitej rehabilitacji pacjenta. Główną część terapii stanowią lekarze specjalizujący się w zaburzeniach psychicznych i neurologicznych organizmu. Również rehabilitolodzy, fizjoterapeuci, logopedzi i inni specjaliści biorą udział w rehabilitacji pacjenta z abulią.

Nie ma specjalnych metod leczenia abulijnych warunków. Ale pacjenci z depresją są przepisywani antydepresantami. Dla pacjentów, którzy doznali udarów, krwotoków, urazów czaszki, wyznaczają program odbudowy, który pomaga przywrócić aktywność mowy i aktywność fizyczną.

Współczesne badania naukowe poszukują sposobów wywierania działania medycznego na organizm ludzki w celu aktywizacji mózgu. Odtworzenie pacjenta z zespołem apatozowym jest bezpośrednio zależne od pozbycia się głównego typu choroby.

Korzystny wpływ na ciało i stan psychiczny osób cierpiących na abulię mają lekcje pływania, kąpiele terapeutyczne, fototerapia. Metody fizjoterapii wykazują świetny efekt w połączeniu z pobytem w sanatorium. Dobre wyniki zapewniają mineralne kąpiele termalne, lecznicze błoto. Należy zauważyć, że dla pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi najcieplejsze obszary południowe uważane są za najlepszą strefę klimatyczną wypoczynku, a dla regionów wysokogórskich z rozpoznaniem schizofrenii.

Na tle stanów depresyjnych przepisywane są leki przeciwdepresyjne

Zajęcia z terapeutą mają również pozytywny wpływ. Najpierw odbywają się one indywidualnie, a następnie w małych grupach. Celem zajęć jest przywrócenie umiejętności komunikacyjnych, komunikacji w życiu codziennym, interakcji z innymi ludźmi. Rola krewnych jest tutaj bardzo ważna, lekarz pomaga rozwiązywać sytuacje konfliktowe w rodzinie i nawiązywać relacje oparte na zaufaniu.

Zapobieganie rozwojowi abulia

Czym jest zapobieganie zespołowi apatiko-abulowemu? Jak wiecie, może objawiać się w każdym wieku.

Dlatego też środki zapobiegawcze są istotne w każdym wieku:

  • dla osób w podeszłym wieku potrzebna jest wiara w ich znaczenie, potrzeba, aby mogły być przydatne dla ich krewnych. Opiera się na takich pozycjach i istnieje chęć zrobienia czegoś, udzielenia pomocy;
  • dla młodszego pokolenia i osób w średnim wieku, zainteresowanie życiem nie zostanie utracone, gdy będą miały zajęcia zgodnie z ich upodobaniami, różne hobby.

Nadmierna opieka nad krewnymi o pacjencie może go tylko zaszkodzić. Często ma to na celu ochronę przed uczestnictwem we wspólnych działaniach, wspólnych pracach. Krewni próbują przewidzieć i spełnić każde pragnienie. Ta wyimaginowana opieka doprowadzi jedynie do dalszego postępu choroby. Taktyka krewnych powinna być tak skonstruowana, aby dotknięty członek rodziny przejawiał jak najwięcej aktywnej pozycji życiowej. I nie ma znaczenia, z czym będzie związany - reszta lub praca. Tylko w ten sposób możliwe będzie wyjście ze stanu psychicznego.

Abulia lub patologiczny brak woli. Jakie są pojęcia hypobulia i heperbulia?

Najpierw zobaczmy, czym jest abulia. Abulia jest patologicznym brakiem woli, któremu towarzyszy brak charakteru, motywacja lub banalna chęć zrobienia czegokolwiek. Psychologia wyraźnie rozróżnia takie pojęcia, jak abulia i zwykła słaba wola. Ta ostatnia jest znacznie łatwiejsza do naprawienia ze względu na specjalne szkolenia, metody edukacji. Abulia charakteryzuje się brakiem silnej woli sfery osobowości i motywacji. Zaburzenia psychiczne tego typu mogą wystąpić u osób w każdym wieku.

Formy zaburzenia

W przeciwieństwie do zwykłej słabości, która wynika z nieprawidłowej edukacji, apraxia i abulia bezpośrednio wiążą brak siły woli, brak charakteru, lenistwo i brak woli do uszkodzenia mózgu. W przypadku zmian w płacie czołowym występuje apraksja.

Istnieje kilka form i rodzajów abulia, które pozwalają na klasyfikację choroby. Analiza psychologiczna identyfikuje dwa główne etapy abulia.

  1. Łatwo. Występują niewielkie odchylenia od normalnego zachowania, niewielki brak woli i motywacja. W takim przypadku dana osoba doświadcza takiego stanu, kiedy możliwe jest zaangażowanie go w działanie.
  2. Ciężki. Stanowi temu towarzyszy całkowite odrzucenie jakiegokolwiek działania i tłumienie świadomych chęci. Patologia charakteryzuje się tym, że pacjent nie jest w stanie wykonywać nawet najbardziej podstawowych czynności, takich jak wstawanie, mycie lub przyjmowanie jedzenia.

Zespoły Apatiko-Abulica są naruszeniem woli związanym ze spadkiem inicjatywy, brakiem woli lub chęcią pokonywania przeszkód i osiągania rezultatów. Stanowi temu towarzyszy odchylenie pacjenta od przestrzegania norm zachowań społecznych.

W tym przypadku rozróżnia się kilka rodzajów zaburzeń wolicjonalnych:

Hypobulia stanowi znaczącą zmianę w liczbie motywów wymaganych do wykonania działania. Hypobulia jest stanem, w którym niezwykle trudno jest znaleźć siłę i wykonać jedno lub drugie zadanie.

Hiperbulia, w przeciwieństwie do tego rodzaju zaburzenia woli, jak hypobulia, ma główny charakterystyczny objaw. Hiperbulizm charakteryzuje się tym, że ma zwiększoną aktywność lub nadaktywność, ale osoba szybko traci zainteresowanie celem.

Parabulium reprezentuje odchylenia o charakterze behawioralnym, skierowane przeciwko istniejącym normom zachowania.

Jeśli chodzi o abulia, jest on określany jako stan patologicznego braku woli popełnienia czynów. Osłabienie lub naruszenie sfery woli, jeśli chcesz.

Czas trwania zaburzenia woli

Ważną kwestią leczenia przewidzianego dla abulia jest czas trwania umyślnego zaburzenia. Choroba dzieli się na trzy rodzaje w zależności od czasu trwania choroby.

  • Krótkoterminowy. Jego cechami charakterystycznymi mogą być okresowe nerwice, zespoły asteniczne i depresyjne, a także zaburzenia typu psychopatycznego.
  • Okresowy. W przypadku okresowej abulia objawy zwykle towarzyszą osobom uzależnionym od narkotyków oraz pacjentom z ciężkimi postaciami schizofrenii lub zaburzeń somatycznych.
  • Stała. Ze stałą abulią prawdopodobieństwo pojawienia się symptomu jest katatonicznym otępieniem. Ta forma abulia nie jest rzadko tworzona z schizotypowym zaburzeniem osobowości, schizofrenią lub uszkodzeniem mózgu o charakterze organicznym.

Połączenie z innymi chorobami

Abulii rzadko można łączyć z innymi chorobami, tworząc zmutowane lub skomplikowane dolegliwości:

  • Mutizm. W połączeniu z mutyzmem, czyli niechęcią do mówienia, dochodzi do poważnych naruszeń w słownym kontakcie z pacjentami. Uzyskanie przynajmniej częściowej odpowiedzi od pacjenta jest niezwykle trudne, bolesnemu syndromowi towarzyszy niemal stała cisza.
  • Apatia. Powstaje zespół apatiko-abuliczny. Charakterystyczną cechą zespołu Apatiko-Abulica jest brak przejawów emocji i spełnienie szeregu czynności "na maszynie". Pacjent może po prostu zamknąć się w sobie, aktywnie unika towarzystwa, wizualnie pokazuje obojętność wobec rozmówców, a nawet ignoruje bliskich. Syndrom charakteryzuje się również tym, że dana osoba traci zainteresowanie swoimi ulubionymi hobby.
  • Istnieje zespół typu abuliczno-akinetycznego. Łączy w sobie nieobecność woli, a także nieruchomość. Mobilność może być częściowa lub całkowita. Myśli są powolne, ludzie nie mogą formować odpowiedzi ani myśli przez długi czas.

Przyczyny braku motywacji

Abulia nie jest chorobą powstającą samorzutnie. To zaburzenie psychiczne charakteryzuje się obecnością pewnych czynników lub przyczyn, które kształtują rozwój słabej woli. I w przeciwieństwie do wielu innych psychologicznych zaburzeń osobowości, abulia jest powodowana przez przyczyny fizjologiczne, takie jak uszkodzenie mózgu lub predyspozycje.

Abulia może wystąpić na tle:

  • uszkodzenie mózgu z powodu urazów;
  • nowotwory w mózgu;
  • czynnik dziedziczny;
  • podatność na schizofrenię;
  • demencja;
  • stan depresyjny;
  • warunek brzegowy.

Najczęściej pacjent ma słabą wolę, gdy dotykają czołowych części mózgu lub rozwijają się objawy schizofrenii.

Symptomatologia

Aby zidentyfikować problemy i rozpocząć leczenie, najpierw musisz dowiedzieć się, czy istnieje problem z motywacją i wolą. W tym celu istnieje pewna lista głównych objawów, które przejawiają się u osób z abulia:

  • Osoba z trudem tworzy myśli, proces myślowy jest powolny i nie pozwala na aktywne rozmowy lub rozumowanie.
  • Pacjentowi trudno jest podjąć jakąkolwiek decyzję. I może dotyczyć nawet elementarnych drobiazgów, takich jak kupowanie chleba czy wybieranie skarpet.
  • Osoba aktywnie próbuje odizolować się od otaczającego społeczeństwa. Niektórzy po prostu próbują komunikować się mniej ze swoim otoczeniem, podczas gdy inni tworzą się w stanie całkowitej izolacji od świata zewnętrznego.
  • Pacjenci z abulia nie mogą znaleźć motywacji do wykonania serii działań. Każda świadoma decyzja jest podejmowana z ogromnym wysiłkiem i często kończy się szybkim zaniechaniem planowanych działań.
  • Ludzie z Abulią częściowo lub całkowicie lekceważą elementarne zasady higieny, przestają dbać o siebie i nie mogą po prostu myć się rano. Każdej takiej akcji towarzyszą nieprzezwyciężone ataki lenistwa.
  • Osoba z rozpoznaniem abulia stopniowo zmniejsza potrzebę podstawowych rzeczy niezbędnych osobie i działaniom. Na przykład przestaje jeść normalnie, często nie chce jeść ani śpi.
  • Pacjent może całkowicie stracić zainteresowanie swoimi zwykłymi lub nawet ulubionymi rzeczami. W pewnym momencie nawet fascynacja jego życia przestaje być interesująca.
  • Bierność obserwuje się we wszystkich przypadkach, działaniach, komunikacji i podejmowaniu decyzji.
  • Osoba stara się uniknąć jakiejkolwiek odpowiedzialności. Abstrahuje od otaczających go osób.
  • Działania mogą być ograniczone i spontaniczne. A czasami zmieniają się między sobą.

Funkcje leczenia

Istotą leczenia abulia jest przede wszystkim potrzeba przezwyciężenia choroby, wobec której rozwija się silna wola. Oznacza to, że konieczne jest traktowanie nie samej abulii, ale dolegliwości, które ją prowokowały:

  • Jeśli abulia powstała na tle schizofrenii, specjalista przepisał neuroleptyki.
  • Abulię na tle stanu depresyjnego zwykle leczy się lekami przeciwdepresyjnymi.
  • Każde spotkanie jest ustalane tylko przez psychiatrę.
  • Wybór leków i metod leczenia abulia przeprowadzany jest wyłącznie po obserwacji, anamnezie i diagnozie pacjenta.
  • W celu leczenia i zapobiegania pacjentowi często zaleca się fototerapię, pływanie, kąpiele terapeutyczne i terapię tlenową.

W odniesieniu do leków najczęstszym sposobem leczenia farmakologicznego w leczeniu abulii są:

Niestety, doświadczenie psychologów pokazuje, że zespołowi apatyczno-abulowemu towarzyszy zwykle niekorzystne rokowanie. Zwykle leczenie kończy się jedynie drobnymi objawowymi zaginięciami. Najczęściej oznacza to częściowy lub całkowity powrót pacjenta do kontaktów towarzyskich. Jednocześnie brak jakichkolwiek środków mających na celu zwalczanie abuli znacząco pogarsza stan człowieka. Dlatego wymagane jest leczenie przynajmniej w celu uniknięcia powikłań.