Syndrom Apato-Abulica

Apato to zespół abulianów - jeden z najczęstszych rodzajów zaburzeń psychicznych. Od greckiego "apatia" tłumaczona jest jako brak pasji ("a" - cząstka negatywna, "patos" - pasja), "abulia" - brak woli ("chory" - wola).

Co to jest zespół apatio-abuliczny

Zatem defekt Apato-Abuliana jest emocjonalnym zaburzeniem woli, któremu towarzyszą:

  • absolutna obojętność człowieka na wszystko, co się dzieje;
  • niezdolność do podejmowania ważnych decyzji;
  • utrata zainteresowania losem rodziny i przyjaciół;
  • osoba w takim stanie traci cel w życiu;
  • staje się wyjątkowo niechlujny;
  • przychodzi emocjonalne dewastacje, które prowadzą do automatyzacji wszystkich działań i stępienia sfery emocjonalnej.

Obejrzyj wideo na ten temat

Przyczyny patologii

Wśród przyczyn pojawienia się zespołu Apato-Abulica, zidentyfikowano przede wszystkim przyczyny różnych urazów czaszkowo-mózgowych:

  1. Zespół objawia się w wyniku urazu lub guza prawego lub lewego płata mózgu.
  2. Zaburzenie apatyczno-abulacyjne może być następstwem krwotoku mózgowego.
  3. Konsekwencją uszkodzenia mózgu w wyniku ekspozycji na substancje toksyczne.
  4. Ostatnie badania wskazują, że przyczyną choroby może być niewłaściwy przydział hormonu hormonu dopaminy.

W wyniku klęski oddziałów mózgu zaburzenie przejawia się w postaci osłabienia aktywności umysłowej i kontroli nad motywacją.

Wynika to z faktu, że zdolność osoby do postrzegania mowy, jego zachowania społecznego, aktywności motorycznej, jest bezpośrednio związana z przednim obszarem mózgu odpowiedzialnym za zdolność abstrakcyjnego myślenia. I obszar mózgu, zwany zwojami podstawnymi, który z kolei odpowiada za ruch.

Jedną z przyczyn pojawienia się deficyty emocjonalnej można przypisać predyspozycje do schizofrenii i różnych chorób psychicznych przenoszonych przez dziedziczenie. Łagodne formy choroby można zaobserwować u ludzi, którzy są w stanie granicznym i nie są w stanie wytrzymać stresu.

Oznaki patologii nie są natychmiastowe, ale przez dość długi czas. Najczęściej pacjent i ludzie z kręgu jego komunikacji nie zdają sobie sprawy z znaczenia zachodzących zmian i zaczynają wydawać alarm, gdy choroba zaczyna przybrać ciężką postać.

Objawy zaburzeń psychicznych

Apatia, przejawiająca się w emocjonalnym chłodzie i obojętności, w połączeniu z manifestacją braku woli ostatecznie doprowadziła do pojawienia się zespołu Apato-Abulica. Istnieje szereg powszechnych, psychologicznych objawów, które pozwalają rozpoznać chorobę.

Na wczesny etap choroby charakteryzują się:

  • utrata zainteresowania różnymi zawodami;
  • niechęć do uczestniczenia w rozmowie;
  • skłonność do bezcelowej rozrywki.

Tło emocjonalne ulega znaczącym zmianom:

  • osoba traci zdolność wczuwania się;
  • przestaje cieszyć się sukcesem bliskich ludzi;
  • Traci zainteresowanie partnerem aż do rozwoju wrogości.

Wśród objawów fizjologicznych można zauważyć:

  • leniwy, niewyrazisty wyraz twarzy;
  • brak emocji;
  • obojętność w głosie;
  • utracona witalność w oczach;
  • Nie ma również zaczerwienienia, jako naturalnej reakcji na niezręczną sytuację.

Często można zaobserwować zmiany w zdolnościach motorycznych przejawiające się w monotonnych, powtarzalnych ruchach, takich jak:

Chorobie towarzyszy utrata zainteresowania własnym wyglądem, najczęściej tacy ludzie są niechlujni aż do szczerego nieczystości.

Ludzie z zespołem apatio-abulicznym:

  • trudno jest sformułować własną myśl zgodnie z domeną przedmiotową;
  • mowa jest niespójna, z niepowodzeniami w narracji;
  • istnieje tendencja do prostych, monosylabowych odpowiedzi.

Zdarzały się przypadki krótkotrwałego wzrostu aktywności, charakteryzującego się niestabilnością, po którym nastąpił okres spadku aktywności.

Przydatne wideo na ten temat

Co czytać

  • ➤ Jaka gimnastyka jest wskazana w przypadku spondyloartozy kręgosłupa lędźwiowego?

Rozwój na tle schizofrenii

Apophia abulic syndrome często rozwija się w schizofrenii i może rozwijać się w kontekście tej choroby. U kobiet schizofrenia występuje w postaci zaburzenia apatyczno-abulijnego, powikłanego halucynacjami i majaczeniem.

U osób chorych na schizofrenię istniały dwa rodzaje wyginięcia.

Pierwszy typ wiąże się z brakiem inicjatywy i niezależności pacjentów, powolne reakcje; Do atrybutów drugiego typu można przenieść utratę zdolności do zmiany i zachowania stereotypowego. Bez wątpienia osoby cierpiące na schizofrenię mają problemy z motywacją.

Rozpoznanie choroby psychicznej

Rozpoznanie zespołu apatyczno-abulowego ogranicza się do analizy stanu pacjenta, biorąc pod uwagę szereg kryteriów.

I jeśli w większości przypadków diagnoza opiera się na dolegliwościach pacjenta, to w obecności zaburzenia Apato-Abuliana nie trzeba na to liczyć, ponieważ pacjent początkowo nie narzeka na nic.

Tylko trwałe badanie pomaga zidentyfikować problemy. Z reguły pacjent jest obojętny wobec swoich bliskich i nieadekwatnych zachowań. Ograniczenie zainteresowania tym, co dzieje się wokół i ograniczenie zakresu zainteresowania pysznym jedzeniem, jest również nieodłączne od tej choroby.

Pacjent ma problemy z mową, związane z naruszeniem umiejętności poprawnego formułowania myśli i przekazywania go słuchaczowi.

Zredukowana aktywność w sferze emocjonalnej może osłabić poczucie wstydu i wywołać niemoralne, sugestywne zachowanie. Brakuje zainteresowania szkoleniami i pracą.

  • ➤ Jak POChP jest leczona z ciężką chorobą?

Metody leczenia tego zaburzenia

W leczeniu zespołu Apato-Abulica stosuje się podejście zintegrowane.

Na pierwszym planie jest leczenie farmakologiczne lekami neuroleptycznymi, takimi jak:

Przy udziale rodziny w leczeniu choroby podstawowym zadaniem jest wyjaśnienie stanu emocjonalnego pacjenta bliskim, aby uniknąć nieporozumień i zapobiec sytuacjom konfliktowym. Decyzję o celowości innych metod leczenia podejmuje lekarz prowadzący.

Struktura objawów negatywnych

Analiza czynnikowa umożliwia wyodrębnienie dwóch grup objawów wśród negatywnych przejawów schizofrenii.

Pierwszy czynnik, uważany za niezależny od woli pacjenta, obejmuje zawężenie zakresu zainteresowań, utratę celów i pogorszenie adaptacji społecznej.

Drugi czynnik jest związany z zaburzeniami emocjonalnymi i obejmuje objawy ograniczonego afektu, zmniejszenie zakresu reakcji emocjonalnych i zubożenie mowy.

Objawy negatywne są wielowymiarowe. Nowoczesne psychiatrzy odnoszą się do jej bierności (osłabienie aktywności wolicjonalnej, brak spontaniczności), rodzaj anhedonii, autyzm (aspołeczny, brak współpracy, zawężając zakres interesów, oderwania społeczna), słaba ekspresji emocjonalnej (wizualizacja i głos opóźnienie silnik bez wyrazu, płaskie wpływać, i biedy mowy - stępienie afektywne, alogia), niezdolność do podejmowania szybkich decyzji (skłonność do stereotypów rozwiązań) oraz odbycia rozmowy (bez kontaktu z rozmówcą).

Badania wykazały obecność pewnej relacji pomiędzy płaszczyzną i stępienie afektywne, alogia wpływają anhedonię i od - i brak aspołecznych objawy będzie - apatia (zmniejszenie poziomu motywacji).

Osłabienie emocjonalnej ekspresji może być wynikiem deficytu ekspresji emocjonalnej, natomiast anhedonia - aspołeczność - jest odbiciem upadku zdolności do odczuwania przyjemności.

Negatywnych objawów w schizofrenii ujawnia podobieństwa do niektórych przejawów wielu uzależnień, gdzie mogą być jeszcze bardziej zróżnicowane. Interesujące jest to, aby pamiętać, że gdy połączenie pomiędzy uzależnieniami negatywnych objawów i zaburzeń poznawczych wyrażony wyraźniej niż w schizofrenii (Lysaker Ph. I wsp., 1997).

Obecność objawów negatywnych we wczesnym okresie schizofrenii wiąże się z bardziej niekorzystnym przebiegiem choroby, wyraźnymi przejawami psychozy oraz słabą prognozą społeczną i pracowniczą.

Nie ma wątpliwości, że na ciężkość objawów negatywnych wpływają czynniki psychospołeczne: środowisko społeczne otaczające pacjenta ze schizofrenią, w którym jest.

Negatywne zespoły schizofrenii

  • Afektywna płaskość
  • Autyzm
  • Algologia
  • Abulia
  • Angedonia

Syndrom Apato-Abulica

Osłabienie aktywności umysłowej, bierność, brak inicjatywy zawsze zauważyć w schizofrenii i odnosi się do różnych objawów negatywnych, jak podkreślono wcześniej, często określane nie są dokładne pojęcie „wady”.

Zespół apatyczno-abuliczny w schizofrenii został opisany w literaturze jako "spadek potencjału energetycznego", "dynamiczna pustka lub niewydolność".

Psychiatrzy często zauważyli, że pacjent ze schizofrenią może spędzać wiele godzin obojętnie leżąc w łóżku, nie wykazując zainteresowania jakąkolwiek aktywnością. ". To jakiś senny temat, zupełnie obojętny na wszystko, najwyraźniej nie myślący o niczym i nie przejmujący się niczym. nic go nie interesuje, nic nie robi. Jeśli nie jest zmuszony chodzić, spędza całe dnie w łóżku "(Chizh VP, 1911).

"Chory nie wie, co to smutek lub radość, nie ma innego pragnienia poza zaspokojeniem najpilniejszych potrzeb fizycznych. o lekcjach. on już dawno przestał dbać, w wyniku rosnącego ubóstwa duchowego nie zna więcej niż pożądanie, a zatem nie czuć i nuda ". „W innych przypadkach może wciąż być wywołane na pracę mechaniczną, dzięki którym pewnie czuje się wewnętrznie wesoły i raz vospryanuv działań osobistych, często może wspiąć się kilka kroków wyższy, lub przynajmniej zatrzymać się na chwilę w jego gwałtowny upadek "(Shule G., 1880).

Nawet w latach trzydziestych XX wieku zauważalna była wyraźna dwuznaczność w spadku aktywności umysłowej, możliwość jej ekspresji w różnych formach. Jednocześnie spowolnienie reakcji motorycznych, spadek tempa tworzenia stowarzyszeń oraz trudności w opanowaniu nowych umiejętności nie wyczerpały całego obrazu tego zjawiska.

Specjalna «crossover-zjawisko” w wadliwych stanów jest zwiększenie opóźnienia przed prezentacją bodźca, a zmniejszona szybkość reakcji był odosobniony. Stwierdzono, że u pacjentów ze schizofrenią z krótkiej chwili oznaczona czasy odpowiedzi, zwłaszcza w przypadkach, gdy przerwa przed bodźcem regularnie prezentowanych (psychologiczne deficytu i „zjawisko crossover” tworząc „Z-index”, co jest uważane za wystarczająco informacyjny do diagnozowania schizofrenii). W eksperymencie pacjenci ze schizofrenią również wykazywali spadek odsetka odpowiedzi na różne bodźce w tej samej modalności. Szybkość reakcji uległa znacznemu zmniejszeniu po wprowadzeniu interferencji do aktywności pacjenta.

Przy rosnącej trudności w zadaniu, zwiększenie intensywności obciążenia u pacjentów ze schizofrenią, następuje gwałtowny spadek wydajności aktywności umysłowej, wyrażony spowolnieniem procesów czuciowo-ruchowych.

W opinii A.V. Snezhnevsky (1970), spadek aktywności celowanej jest zauważalny już w przypadku przedwczesnego zajęcia, aw niektórych przypadkach jest jedynym objawem ukrytej, powolnej schizofrenii.

Wielu naukowców uważało, że bierność w schizofrenii jest konsekwencją braku braku motywacji lub jej indywidualnych funkcji, ale przeciwnie, cechą samej motywacji, sztywności i powolności. G.V. Zalevsky (1973) stwierdził zmniejszenie aktywności u pacjentów ze schizofrenią z ciężkimi objawami negatywnymi i sztywność u pacjentów z objawami delirium produktywnego. Sugerowano, że gwałtowny spadek aktywności prowadzi do powstawania słabych i niestabilnych motywów, a duża sztywność utrudnia zmianę jednego motywu na inny (Morogin VG, 1991).

A.B. Smulevich i in. (1976), zidentyfikowano dwa rodzaje zmniejszonej aktywności u pacjentów schizofrenicznych: pierwsze objawy lepkości powolność, brak inicjatywy, braku niezależności; drugi - z utratą zdolności do zmiany przełącznika energii, sztywności i stereotypii.

Nie ma wątpliwości, że u chorych na schizofrenię naruszano procesy związane z sferą motywacyjną, osłabiano siłę napędową motywu: "motyw z prawdziwego działania staje się znany" (Kurek NS, 1996).

Wraz ze wzrostem defektu pacjenci ze schizofrenią tracą coraz bardziej swoją niezależność. Zasugerowano, że spadek inicjatywy w wyborze pacjentów w celu wynika z braku pozytywnych i nadmiernych negatywnych emocji.

Stosując metodę wokseli morfometrii Chua (1997) stwierdzono wyraźne negatywną korelację pomiędzy ciężkości zespołu apatytu-abulicheskimi ( „biedy psychomotoryczne”) i objętości szarej w lewym regionie przedczołowej.

Zespół Apato-Abulica może wystąpić nie tylko w schizofrenii. Zwłaszcza w przypadku długotrwałego nadużywania kanabinoidów należy pamiętać o diagnozie różnicowej tych zaburzeń psychicznych.

Angedonia

Określenie „anhedonia” nie zawsze jest zrozumiałe przez psychiatrów. W literaturze anhedonia jest definiowany jako „obniżoną zdolność do odczuwania pozytywnych emocji”, „zmniejsza uczucie przyjemności”, „utrata zainteresowania działalnością przyjemnych”, „niezdolność do doświadczania przyjemności uczestniczenia w różnych działaniach”, „utrata zainteresowania różnych rodzajów stosunków społecznych”. „Pacjent mieszka w jednostajny bezbarwnego świecie wrażenia” (Schule, G., 1988).

W publikacjach naukowych, zwłaszcza tych należących do amerykańskich psychiatrów, anodonia jest uważana za negatywną symptomatologię, wierząc, że jest już wykryta we wczesnych stadiach rozwoju schizofrenii.

Anhdonia jest uważana za zespół często występujący w obrazie klinicznym schizofrenii, 75% osób z tą chorobą wykazuje łatwy stopień anhedonii, 25% ma poważny stopień tego zespołu. Niektórzy badacze uważają, że wyraźna anhedonia występuje u 60% pacjentów ze schizofrenią.

Często zespół ten jest zarejestrowany u pacjentów ze schizofrenią, którzy od dłuższego czasu mają wyraźną negatywną symptomatologię lub objawy niedoboru (Horan W. et al., 2006). Jednak mówiąc o anhedonii w schizofrenii, opisanej w kręgu objawów negatywnych, można zauważyć, że ma ona jakościowe różnice od anhedonii, występującej w ramach depresji.

Niektórzy autorzy, mówiąc o anhedonii, podkreślają, że zjawisko to wskazuje na "niezdolność do wyrażania emocji" lub "Afektywne spłaszczenie" ("Afektywna głupota"), któremu towarzyszy wyczerpanie ekspresyjnych reakcji. Warunki te należy odróżnić od zaburzeń mimicznych i spontanicznej aktywności ruchowej, wynikających z objawów pozapiramidowych spowodowanych przez podawanie neuroleptyków (parkinsonizm).

Zewnętrznie anhedonia może przejawiać się ubóstwem ekspresywnych gestów, słabą, czasem nieodpowiednią reakcją emocjonalną na kontakt z rozmówcą, niewystarczającą intonacją mowy (monotonia głosu).

U niektórych pacjentów anhedonii towarzyszą ataki dysforii, które można leczyć jako epizody pogarszającej się depresji lub zespołu paranoidalnego. U innych pacjentów anhedonia często jest konsekwencją zmniejszenia wrażliwości na przyjemne i nieprzyjemne emocje.

Zakłada się, że ten zespół jest trudny zarówno w leczeniu psychoterapeutycznym, jak i psychofarmakologicznym.

Wielu psychiatrów przypisuje istotną rolę anhedonii w strukturze objawów negatywnych, pozycjonując ją jako wskaźnik genetycznej podatności na schizofrenię i krytyczny wskaźnik nasilenia niedostosowania społecznego z powodu niekorzystnego przebiegu choroby.

Swego czasu S. Rado (1962) wysunął hipotezę, że u pacjentów ze schizofrenią anhedonia jest jedną z przyczyn powstawania negatywnych emocji, ponieważ doświadczenia hedonistyczne służą jako bufor chroniący przed negatywnymi emocjami. Według P. Meechl (2001), proces ten może prowadzić do pacjentów z tendencją anhedonia, aby przed kontaktem z otoczeniem tylko negatywne emocje, które ostatecznie prowadzi do tego, że pacjenci ze schizofrenią zaczynają komunikować się z innymi, w jak najmniejszym stopniu. Według tego autora, anhedonia w życiu publicznym jest wskaźnikiem podatności na schizofrenię lub schizotypy.

Angodonia jest zwykle definiowana w kontekście wywiadu klinicznego. Pacjent jest pytany nie tylko o to, jak często odpoczywa, czy bierze udział w jakiejś działalności społecznej (ujawnia ograniczone zatrudnienie), ale także otwarcie pyta, jak bardzo mu się podoba, jak bardzo interesują go działania, w które był ostatnio zaangażowany.

Wiele przejawów anhedonii odzwierciedla nie tylko utratę hedonistycznej manifestacji, ale także brak aktywności społecznej.

Pacjenci ze schizofrenią wykazują niski poziom przewidywania przyjemności, podczas gdy wykazują podobne do zdrowych ludzi, ale wskaźniki do monitorowania uzyskanej przyjemności. Badania A. Kring i wsp. (2000) stwierdzili, że schizofrenia charakteryzuje holistyczne postrzeganie przyjemności z danej aktywności, zwłaszcza po wpływie pewnych bodźców, ale poziom przewidywania tej przyjemności jest zmniejszony.

Ostatnie badania anhedonii przyczyniły się do powstania hipotezy, zgodnie z którą jest ona odbiciem złej pamięci na subiektywnie przyjemnych emocjach. Zakłada się, że braki w rozszyfrowywaniu i przechowywaniu emocjonalnie bogatych informacji mogą prowadzić do przyjemnych wspomnień, które w ich odczuciu będą mniej przyjemne niż były w tamtym czasie.

W przypadku oceny psychometrycznej nasilenia anhedonii najczęściej stosowana jest Skala Oceny Ciężkości (SANS), która dokładnie szacuje zespół. Jego podskala to "anhedonia - antyspołeczność", obejmuje takie przedmioty jak różne rodzaje rekreacji i rozrywki, atrakcyjność seksualną, zdolność do doświadczania bliskich uczuć i relacji z przyjaciółmi i rówieśnikami). Oprócz skali SANS ocenić ciężkość anhedonii są pewne punkty skali objawów pozytywnych i negatywnych (PANSS), skala Deficit Disorder (SDS) oraz skali „emocjonalnego otępienia» (SEB). Skala SDS szacuje liczbę doświadczonych emocji, ograniczając różnorodność emocji i zmniejszenie pragnienia społeczne, SEB skalę zmienić zachowanie związane z obojętnym nastawieniem (zmniejszenie zainteresowania rodziny, obojętności wobec obecnej sytuacji, brak zainteresowania w przyszłości).

Nowo opracowany skala Kroki mające na celu ocenić poczucie czasu w skali przyjemności, rozróżnienie między przyjemności jedzenia i sklepów i jest bardzo obiecującym narzędziem do oceny nasilenia anhedonii u chorych na schizofrenię i osób predysponowanych do choroby.

Jak zauważono wcześniej, zespół objawów negatywnych w schizofrenii, jak wykazały ostatnie badania, nie jest związany z pozytywnymi objawami. Odnotowana regularność jest również charakterystyczna dla anhedonii, której nasilenie nie koreluje z intensywnością doświadczeń psychotycznych, na przykład z urojeniami i halucynacjami, a także z objawami niedoboru neurokognitywnego. W przypadku objawów depresji objawy anhedonii wykazują raczej umiarkowany związek i są bardziej wyraźne w odniesieniu do takich objawów, jak hamowanie, ospałość, brak energii.

Krewni chorych na schizofrenię mają również skłonność do przejawów anhedonii, zwłaszcza tych, które ujawniają cechy schizoidalne lub paranoidalne.

Manafestacje anhedonii wykazują umiarkowany związek z kryteriami funkcji wykonawczych u pacjentów ze schizofrenią i ich rodzin. Ponadto udowodniono, że anhedonia wiąże się z izolacją społeczną pacjenta ze schizofrenią. Związek między nasileniem anhedonii a stopniem aktywności społecznej w trakcie trwania choroby jest również ponad wszelką wątpliwość.

Wielu badaczy wykazało, że anhedonia społeczna jest zwiastunem najróżniejszych zaburzeń ze spektrum schizofrenicznego.

Autyzm

Pojęcie "autyzmu", według wielu psychiatrów, pomimo powtarzających się prób zdefiniowania "autystycznego spektrum objawów", pozostaje raczej niejasne.

Wydaje się, że autyzm - zespół zespół, może integrowanie szereg objawów schizofrenii, w tym zaburzeń poznawczych i emocjonalnych, a także zmian w zachowaniu.

Według E. Bleulera (1911) autystyczne myślenie jest oderwane od rzeczywistości, wyroki formułowane są w zgodzie nie z logiką i rzeczywistymi faktami, ale z potrzebami afektywnymi pacjenta.

Według G. Benedetti (1983), autyzm i pierwotne objawy rozdwajania są dwiema stronami jednego bolesnego procesu. Autyzm jest traktowany przez autora jako reakcja obronno-kompensacyjna na podział.

Wielu badaczy podkreślało, że autyzm w pewnym stopniu wyklucza empatię.

Pacjenci stają się mniej dostępni dla naturalnych bodźców zewnętrznych. Otaczający świat fizyczna rzeczywistość przyciąga ich w znacznie mniejszym stopniu niż ich własny wewnętrzny świat, według pacjentów, bardziej interesujący i głęboki.

Autyzm wzrasta z delirium i tarciem przytomności świadomości.

Pacjenci dążą do izolacji, zostają wycofani, mało rozmowni, formalnie w kontakcie z innymi, okazując obojętną postawę nawet bliskim ludziom. "Oni. wejdź w spokojny, niezakłócony świat ich duchów "(Shule G., 1988).

Pasywny, dość częstym towarzyszem autyzmu. Pacjent nie może opuścić domu przez długi czas i długo leżeć w łóżku. Tutaj dochodzi do naruszenia komunikacji społecznej, zawężenia kręgu komunikacji i, co najważniejsze, jej potrzeby.

Diagnostyka różnicowa objawów autyzmu w schizotypiach, zaburzeniach schizoafektywnych i schizofrenii paranoidalnej została przedstawiona w Tabeli 13.

Zespół autyzmu zawiera oznaki zmienionego myślenia: wzrost wyobraźni biernej i naruszenie logiki rozumowania. Pacjentowi ze schizofrenią z wyraźnymi objawami autyzmu trudno jest postawić się na miejscu drugiej osoby, rozpoznać swoje uczucia, zrozumieć, co to ostatnie oznacza, jaki sens wkłada w jego słowa i jakie są jego intencje.

Badania wykazały, że pacjent ze schizofrenią, niezależnie od tego, jak rozwinął swój intelekt, ma trudności w zrozumieniu nieporozumień i oszustw.

W autyzmie, niektóre skrzyżowania ze złożonością samozrozumienia, brak pamięci autobiograficznej, naruszenie zdolności rozumowania.

Tabela 13. Diagnostyka różnicowa objawów autyzmu w schizotypowych zaburzeniach schizoafektywnych i schizofrenii paranoidalnej

Zaburzenia spektrum schizofrenicznego

Zespół Apatiko-Abulica

Pojęcie Apato jest syndromem abulicznym, używanym w odniesieniu do zaburzenia psychicznego, które charakteryzuje się utratą emocjonalnej witalności. Człowiek wykazuje obojętność na wszystko, co go otacza. W konsekwencji, niechlujstwo, nieuwaga i inne negatywne znaki są dodawane do tego depresyjnego stanu.

Dość często taka patologia dotyka nastolatków, dlatego szybkie usunięcie tego zaburzenia psychicznego jest bardzo ważne dla chorych. Ambula praktycznie niszczy osobę jako osobę, a brak motywacji i celów hamuje nie tylko społeczną adaptację w społeczeństwie, ale także rozwój umysłowy.

Różne formy zaburzeń psychicznych

W psychologii istnieje ścisłe oddzielenie słabej woli, stworzonej przez niewłaściwe wychowanie i brak aktywności emocjonalnej, spowodowanej zakłóceniem pracy mózgu. W zależności od głębokości choroby abulia można podzielić na kilka typów:

  • Światło - charakteryzuje się niewielkimi odchyleniami od normy. Naruszenia są tymczasowe, a po zaostrzeniu osoba może powrócić do normy. Krótkoterminowa utrata emocjonalnego powrotu do zdrowia i motywacja nie powodują u osoby znacznej szkody.
  • Ciężkie - w połączeniu z całkowitym niepowodzeniem jakiegokolwiek działania. Zerwanie uwagi i stan depresyjny nie pozwalają chorym na wykonywanie nawet podstawowych codziennych czynności, takich jak jedzenie, mycie, czyszczenie.

Ważną cechą abulijskiego nieładu jest czas trwania stanu apatycznego:

  • Krótkoterminowemu etapowi zwykle towarzyszą niewielkie nerwice i zachowania depresyjne.
  • Okresowe powtarzanie stanu apatii Apato jest typowe dla pacjentów z objawami schizofrenii i osób uzależnionych od narkotyków.
  • Stała obecność w stanie apatycznym tworzy schizotypowe zaburzenie mózgu.

Syndrom Apatiko Abuliana jest niebezpieczny, ponieważ będąc w tym stanie, osoba niemal całkowicie odcina się od społeczeństwa, ignorując normy zachowań społecznych. Jego sposób życia staje się monotonna, w wyniku czego choroba jest tylko zaostrzona.

Powody pojawienia się abulia

Warunki wstępne wystąpienia zespołu Apatiko-Abuliana mogą być całkiem różne, ale główną przyczyną tej choroby jest obecność urazu czaszkowo-mózgowego. Zaburzenia psychiczne mogą być związane z obecnością guza, a także stać się konsekwencją krwotoku w mózgu.

Czasami zaburzenie psychiczne może powstać z powodu naruszenia tła hormonalnego lub narażenia na działanie toksycznych substancji. Innym ważnym powodem jest dziedziczna predyspozycja do niepełnosprawności umysłowej.

Łatwą postać patologii można znaleźć u pacjentów, którzy nie są w stanie wytrzymać stresujących sytuacji. Tak zwany stan graniczny, który charakteryzuje się łagodną nerwowością, może ostatecznie przekształcić się w stabilne zaburzenie neuropsychiczne.

Symptomatologia choroby

Aby dokładnie zidentyfikować zespół abatii apatiko, musisz dokładnie przestudiować stan psychiczny osoby. Jeśli mówimy o objawach wizualnych, to najistotniejsze są następujące manifestacje:

  • Osobie niezależnej trudno jest podjąć samodzielną decyzję, a to mogą być dowolne domowe drobiazgi (wybór ubrań, zakup produktów).
  • Podczas rozmowy chory myli myśli, długo zastanawia się nad pytaniem, praktycznie nie wykazuje aktywności.
  • W życiu społecznym apatik stara się być jak najbardziej odizolowanym od społeczeństwa. Niektóre zawężają krąg komunikacji tak bardzo, jak to możliwe, inne całkowicie zmieniają się w pustelników.
  • Osoby z zespołem Abuliana charakteryzują się brakiem motywacji. Często decyzja kończy się nieuzasadnioną odmową.

Jeśli zwrócimy uwagę na życie osoby chorej na abulię, we wszystkim pojawi się żywy obraz nieładu i zaniedbań. Nieuleczalne ataki lenistwa uniemożliwiają apatom wykonywanie codziennych zabiegów higienicznych, w wyniku czego wygląd osoby ulega znacznym zmianom.

Zespół Abulica zmniejsza potrzebę jedzenia i snu.

Podczas diagnozowania choroby bardzo ważne jest prawidłowe zdefiniowanie takich pojęć, jak cechy charakteru o słabej woli i psychiczna utrata regeneracji emocjonalnej. Z uwagi na to, że chory nie zawsze uważa swój stan za patologię, często pacjenci konsultują się z lekarzem w momencie, gdy choroba posunęła się za daleko.

Należy zauważyć, że bliscy krewni i przyjaciele odgrywają ważną rolę w określaniu alarmujących objawów. Z zewnątrz wyraźnie widać zmianę stanu emocjonalnego osoby chorej.

Metody diagnostyczne

Zespół Abulica można wyrazić w różnym stopniu nasilenia. W zależności od symptomatologii rozróżnić patologię światła i supresji. Ze względu na fakt, że abulia często jest pośrednia między różnymi zaburzeniami psychicznymi, rozpoznanie tej choroby jest skomplikowane.

  • W pierwszym etapie najskuteczniejszą metodą określenia odchylenia jest obserwacja kliniczna pacjenta. Aby wyjaśnić spodziewaną diagnozę, specjaliści przeprowadzają rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową.
  • Najtrudniejsza jest diagnoza abulia dla dzieci, ponieważ psychologom trudno jest wytyczyć ścisłą granicę między lenistwem a depresją. Obserwuj nienormalne zachowanie dziecka, przede wszystkim rodziców, a jeśli pojawią się oznaki niepokoju, natychmiast szukaj wykwalifikowanej pomocy.

Diagnostyka różnicowa pomaga wykluczyć apatię i choroby psychiczne, które często ukrywają takie odchylenia jak schizofrenia czy demencja.

Leczenie patologicznego odchylenia

Powodzenie leczenia zaburzenia psychicznego w większości przypadków zależy od chęci samego pacjenta, a także pomoc krewnych i przyjaciół będzie zbędna. Głównym celem leczenia terapeutycznego jest wstrząsanie stanem emocjonalnym chorego. Osoba cierpiąca na zespół abatii apatiko powinna stworzyć atmosferę aktywnej aktywności, w którą zaangażowany będzie chory. Pacjent zobowiązany jest do samodzielnego wykonywania wszystkich czynności domowych. Apatyczny powinien sprawiać wrażenie, że bez niego w jednej sprawie nie da się zrobić.

Podczas leczenia zaburzenia psychicznego dziecka nie należy angażować się w samodzielne przyjmowanie leków. Utrzymywanie stanu depresyjnego przez rodzica może stać się szkodliwe dla dziecka, ponieważ w trakcie takiego zachowania pojawia się habituacja, a pacjent nie ma motywacji do odzyskania emocjonalnego.

Zespół Abulica Apatiko wymaga leczenia obowiązkowego, którego plan powinien obejmować łagodzenie objawów i określenie przyczyny choroby. Kompleks psychoterapeutyczny powinien być prowadzony pod nadzorem psychologa i neurologa. W niektórych sytuacjach pacjent może potrzebować konsultacji z rehabilitatorem i fizjoterapeutą.

Podczas diagnozowania schorzeń współistniejących, takich jak schizofrenia i depresja, specjaliści mogą przepisać pacjentowi leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne. Jeśli przyczyną zaburzenia jest krwotok lub uraz głowy, apatia może wymagać specjalnego programu rehabilitacji, mającego na celu przywrócenie utraconych funkcji.

Metody leczenia zaburzeń psychicznych

Aby osiągnąć niezbędny efekt w kwestii korekty psychiki, stosuje się następujące metody leczenia:

  • Rodzinna psychoterapia behawioralna ma na celu wyraźny podział ról i obowiązków. Wszyscy krewni uczestniczący w programie rehabilitacji muszą przestrzegać pewnych norm zachowania rodzinnego.
  • Terapia grupowa jest realizowana poprzez stopniowe wprowadzanie pacjenta w ogólną dyskusję. W trakcie takich sesji, z zachowaniem poufności, następuje zwrot umiejętności komunikacyjnych.

Podczas leczenia abulia bardzo ważne jest, aby dana osoba odczuwała ich potrzebę. A także, aby dać pacjentowi pewien stopień odpowiedzialności, który pobudzi osobę do podjęcia decyzji wolicjonalnych, aw rezultacie zrealizuje swój potencjał.

Czym jest zespół Apato-Abulica i jakie jest jego niebezpieczeństwo?

Apatia - zespół abulicheskimi (simplex) - choroba psychiczna, emocjonalna i wolicjonalne, w którym dana osoba ma na brak emocji, znaczenia, apatii do wszystkiego, co go otacza, a ogólny spadek witalności. Zaburzeniu towarzyszy bezczynność i niechlujstwo.

Patologia z reguły przejawia się w okresie dojrzewania, ale w niektórych przypadkach może rozwinąć się w późniejszym życiu. Główną cechą tego zespołu jest emocjonalne zubożenie. Zmiany, które występują, nie są kontrolowane przez samą osobę.

Jednocześnie ludzie wokół mogą przez długi czas nie zauważyć tych zmian.

Wywoływanie przyczyn

Przyczynami zespołu Apato - Abuliana są następujące czynniki:

  • inne choroby psychiczne, najczęściej zespół towarzyszy takiej chorobie, jak schizofrenia;
  • uszkodzenie mózgu z powodu atrofii, nowotworów, urazów głowy, wewnętrznych krwotoków;
  • można zaobserwować lekkie formy patologii u ludzi w stanie granicznym i niezdolny do wytrzymania stresujących sytuacji;
  • także ostatnio naukowcy twierdzą, że syndrom może powstać z powodu upośledzenia uwalniania hormonów - dopaminy w organizmie.

Jak pokazuje praktyka, często syndrom simplex występuje w schizofrenii i może rozwijać się w ramach tej patologii. Interesujące jest to, że u kobiet schizofrenia występuje w postaci zaburzeń apatyczno-ablacyjnych, którym towarzyszy halucynogenne majaczenie.

Istnieją dwa rodzaje utraty i spadku aktywności u pacjentów ze schizofrenią:

  • Brak motywacji i niezależności pacjenta, opóźnienie reakcji;
  • stereotypowe zachowanie i utrata zdolności do zmiany.

Jak zachowuje się osoba z syndromem?

Objawy patologiczne nie pojawiają się spontanicznie, charakteryzują się stopniowym postępem. Bardzo często rodzina nie zauważa zmian, które zachodzą w człowieku aż do ostatniego.

Po pierwsze, pierwsze oznaki zaburzenia mogą być widoczne tylko wtedy, gdy pacjent jest w domu. Jest bezczynny, bez celu spędza czas. Choroba zaczyna się, przede wszystkim z powodu utraty zainteresowania ulubionymi zajęciami, rozrywką, hobby, spotkaniami towarzyskimi z rodziną i przyjaciółmi.

Pacjent uczęszcza do placówki edukacyjnej lub idzie do pracy bezczynnie, raczej nieświadomie. W przyszłości przestaje zwracać uwagę na ten obszar.

Wszystkie przejawy, które powstają w obecności patologii, można podzielić na grupy:

  1. Emocjonalne tło. Człowiek staje się zupełnie obojętny na wszystko, co go otacza, traci zdolność współodczuwania z innymi ludźmi, często staje się wrogi, szczególnie wobec tych, z którymi miał najściślejszy kontakt - rodziców, bliskich przyjaciół. Pacjent staje się wyobcowany, dąży do izolacji, minimalizuje kontakty towarzyskie, nie podejmuje szczerych rozmów.
  2. Fizjologiczne przejawy. Wyraz twarzy i reakcje wegetatywne są nieobecne, np. Pacjent, na przykład, nie może się rumienić z powodu zażenowania, blask w oczach znika.
  3. Zaburzenia psychiczne. Pacjenci mają tendencję do działań afektywnych, to jest tych, które są trudne do wyjaśnienia w sposób logiczny, a które nie były mu wcześniej właściwe. Co więcej, takie działania w odpowiedniej osobie mogą czasami wywoływać prawdziwy niesmak. Pacjent traci wstyd, przestaje dbać o siebie i przestrzega zasad higieny osobistej. Również jego mowa zmienia się bardzo, staje się prostsza, jednosylabowa, wyraźny wyraz myśli jest nieobecny.
  4. Motocykl. Są obsesyjne mimowolne ruchy - kompulsje, na przykład stukanie stopami lub dłońmi, kołysanie stopą, kaszel, pocieranie rąk, śmiech. Jeśli bezpośrednio skontaktujesz się z tym pacjentem, zacznie on uważnie patrzeć na swoje ręce.

Profesjonalne podejście diagnostyczne

Aby dokonać trafnej diagnozy, lekarz ocenia stan pacjenta na podstawie następujących kryteriów:

  1. Skargi. Co do zasady diagnoza każdej choroby zaczyna się od wysłuchania dostępnych skarg. Jednak w tym przypadku ta metoda nie będzie skuteczna, ponieważ pacjent nie będzie narzekać na nic. Ujawni to trudność w formułowaniu myśli, brak koncentracji uwagi.
  2. Emocje. Pacjent staje się obojętny wobec absolutnie wszystkich ludzi bez wyjątku. Są oznaki nieodpowiedniego zachowania.
  3. Funkcje ruchliwości. Na jego twarzy pojawia się szorstki, a czasem wręcz wrogi, pacjent skupia swoją uwagę na jednym punkcie.
  4. Aktywność. W miarę postępu choroby pacjent staje się coraz bardziej niezainicjowany i obojętny na zdarzenia i wszystko, co go otacza. Czasami dochodzi do wybuchów energii, ale mają one tendencję do trwać bardzo krótko i mijają równie nagle, jak się pojawiały.
  5. Agresja. Pacjent bardzo często wykazuje agresję nie tylko dla osób bliskich, ale także dla nieznajomych.
  6. Zainteresowania. Krąg zainteresowań takiej osoby stopniowo się zwęża, a na końcu ogranicza się tylko do odbioru pysznej żywności.
  7. Połączenia społeczne. Pacjent próbuje jak najwięcej przejść na emeryturę, zostaje wyalienowany.
  8. Myślenie. Nastąpił spadek wszystkich funkcji sfery intelektualnej.
  9. Orientacja seksualna. Pacjent przerywa stosunki seksualne, ograniczone do masturbacji, często zachowanie staje się haniebne.
  10. Postawy wobec nauki i pracy. Z czasem pacjent wykazuje mniejsze zainteresowanie tymi obszarami. Jeśli po raz pierwszy odwiedza zajęcia lub pracę, to w przyszłości może na przykład osiągnąć pracę, bez celu spędzać godziny w budynku.
  11. Relacje z bliskimi osobami. Zainteresowanie wszelkimi kontaktami międzyludzkimi jest całkowicie nieobecne. Występują częste ataki agresji.
  12. Higiena osobista. Stopniowo lekka niechęć rozwija się w nieczystość. Pacjent po prostu przestaje myć, nie podąża za swoim wyglądem, nosi brudne ubranie.

Pomoc

Terapia tego zaburzenia ma na celu wyeliminowanie objawów i zapobieganie dalszemu rozwojowi patologii, która będzie postępować z czasem bez odpowiedniego leczenia.

Leczenie zespołu Apulii abuliana przeprowadza się kompleksowo w kilku kierunkach:

  1. Główna metoda - lekarski. Wyznaczono leki z grupy neuroleptycznej, takie jak: Frenolon, Triftazin, Penfljuridol, Piracetam.
  2. Psychoterapia grupowa, obejmuje metody niewerbalne, angażujące pacjenta w dyskusję, nawiązywanie kontaktów społecznych, przywracanie utraconych umiejętności komunikacyjnych. Bardzo skuteczna metoda osobistej rozmowy w celu ustalenia zaufania.
  3. Rodzinna psychoterapia zaczyna się od analizy relacji w rodzinie i roli każdego członka rodziny osobno. Celem tej metody terapeutycznej jest wyjaśnienie bliskim krewnym pacjenta wszystkich aspektów jego stanu i ich przejawów.
  4. Ważny jest również punkt rozwiązywanie istniejących konfliktów rodzinnych oraz ustanowienie harmonijnych i ciepłych relacji między ludźmi.

Często zdiagnozowano chorobę już w momencie przejścia do ciężkiej postaci.

Ważne jest również, aby wiedzieć, że pacjenci z zespołem Apato-Abuliana w większości stają się podatni na samobójstwo.

Dlatego konieczne jest podjęcie w porę działań zapobiegających nieodwracalności.

Po leczeniu pacjent potrzebuje wsparcia ze strony bliskich, komfortu psychicznego i korzystnej atmosfery w rodzinie.

Dzięki szybkiemu leczeniu można osiągnąć dobre wyniki i całkowite wyleczenie po powrocie do pełnego życia, treningu i pracy.

Przyczyny zespołu apatiko-abulicznego i jego leczenie

Niechlujny wygląd, brak aktywności, brak przejawów emocji charakteryzują jeden z rodzajów zaburzeń psychicznych - zespół apatioko-abuliczny. Dwa terminy, z których składa się nazwa patologii, dokładnie i zwięźle charakteryzują główne objawy choroby. Apatia, przetłumaczona z greki, oznacza "bez namiętności", abulia oznacza "bez woli". Objawy zespołu mogą występować od czasu do czasu u większości ludzi, ale zaburzenie rozwija się, gdy objawy przyjmują długi, stabilny, postępujący charakter.

Stan charakterystyczny patologii nie pojawia się w jednej chwili, ale powstaje stopniowo. Okoliczni ludzie nie zwracają natychmiast uwagi na przejawiające się niepokojące objawy. Uszkodzenie Apato-Abuliana może rozpocząć się w każdym wieku, ale jest częściej diagnozowane w okresie dojrzewania, niezależnie od płci. Choroba wymaga przejścia badań diagnostycznych, długotrwałego leczenia pod nadzorem specjalistów medycznych.

Powody pojawienia się abulia

Dlaczego pojawia się Apato-Abulia? W większości przypadków, zespół występuje u osób z pewnymi problemami psychicznymi często towarzyszy pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii, choroby Alzheimera lub Parkinsona, a także pacjenci, którzy są w ciężkich stanach depresyjnych.

Zespół Abulica może rozwinąć się z przyczyn związanych z uszkodzeniem jednego lub więcej obszarów mózgu odpowiedzialnych za ważne funkcje: motor, mowę i myśl. Takie zaburzenia aktywności mózgu często wskazują na niebezpieczne procesy patologiczne zachodzące w ciele pacjenta lub są w stanie rozwinąć się pod wpływem czynników zewnętrznych:

  • konsekwencje urazów głowy, udaru mózgu;
  • obecność krwotoków mózgowych;
  • postęp procesów nowotworowych w mózgu;
  • narażenie na toksyczne substancje toksyczne;
  • stosowanie środków odurzających, alkoholu;
  • nierównowaga hormonalna (brak dopaminy);
  • dziedziczne predyspozycje do chorób związanych z zaburzeniami psychicznymi.

Charakterystyczne cechy

Osoba, która rozwija się w zespole Apato-Abulica podlega zmianom zachowań, jego wady stają się szczególnie widoczne w bliskim otoczeniu: krewnych, przyjaciół, sąsiadów. Główne widoczne znaki to:

  • brak chęci komunikowania się z kimś, brak inicjatywy;
  • całkowita izolacja w sobie, oderwanie od występujących zdarzeń;
  • stała apatia, bierność;
  • podejmowane działania stają się powolne i powolne;
  • istnieje całkowity brak chęci podejmowania wszelkich decyzji, przeciwstawiania się zdarzeniom, nawet negatywnym i niebezpiecznym;
  • są problemy ze snem, oznaki ciągłego zmęczenia są oczywiste;
  • pacjent może odmówić jedzenia, cierpi z powodu utraty apetytu;
  • głos traci swój emocjonalny kolor;
  • nie ma reakcji wegetatywnych i mimicznych na występujące zdarzenia;
  • istnieje potrzeba wykonywania nieodpowiednich, uciążliwych ruchów, wykonywania niepotrzebnych dźwięków;
  • zdolność do wyrażania myśli jest zaburzona;
  • zasady moralne stają się nieważne, pacjent może popełnić aspołeczne zachowanie.

Całe życie człowieka zwalnia, przyjmuje powolną postać. Jego mowa, ruchy zostają zahamowane, bez wyraźnej emocjonalności. Widoczne są zmiany w wyglądzie: pacjent nabiera nieporządnego wyglądu, nie zwraca uwagi na stan odzieży, fryzury. Pacjent nie musi wykonywać normalnych procedur higienicznych, utrzymywać porządek w miejscu zamieszkania. Osoba nie dba o zmiany, nie uważa ich za wyjątkowe, wymagające uwagi od kogoś, zwłaszcza od wizyty u psychiatry i przepisywania leczenia.

W wielu przypadkach rozwoju zespołu w okresie dojrzewania rodzice i nauczyciele odpisują przejawom szczególnych objawów na cechy rozwijającego się okresu. Czekają, aż sytuacja się rozwiąże, lub zastosują różne rodzaje kar jako metodę edukacyjną. Brak opieki medycznej, konieczny lek prowadzi do komplikacji, znacząco pogarsza stan zdrowia pacjenta, zwiększa jego zaburzenie osobowości.

Metody diagnostyczne

Aby dokonać trafnej diagnozy, lekarz powinien przeprowadzić badanie i przesłuchanie pacjenta (lub jego najbliższego otoczenia), przypisać dodatkowe badania.

W początkowej fazie referencji lekarz tradycyjnie słucha pacjenta, który powinien powiedzieć o cechach tego statusu. Typową reakcją na rozwój zespołu Apato-Abuliana jest całkowity brak skarg u większości ludzi. Psychiatra ocenia obecność zewnętrznych objawów patologii podczas wywiadu z pacjentem:

  • stan emocjonalny;
  • krąg interesów;
  • relacje z rodziną i przyjaciółmi;
  • obecność agresji;
  • cechy myślenia, mimika, mowa;
  • wykonywanie procedur higienicznych;
  • udział w życiu społecznym, aktywności zawodowej, studiach.

Do diagnozy u dorosłych, ale szczególnie w dzieciństwie, wymagany jest monitoring pacjenta w rodzinie, szkole, klinice. Czasami charakterystyka osobowości, na przykład nadmierne lenistwo, niewłaściwa edukacja mają podobne objawy z tymi obserwowanymi w rozwoju zespołu.

W niektórych przypadkach diagnoza pozwala na zastosowanie dodatkowych badań diagnostycznych:

  • testy neurologiczne;
  • rezonans magnetyczny;
  • usuwanie i dekodowanie elektroencefalogramu;
  • tomografia komputerowa naczyń mózgowych;
  • pozytonowa tomografia emisyjna;
  • USG naczyń mózgowych;
  • laboratoryjne badania krwi.

Leczenie patologii

Obecność charakterystycznych objawów zespołu apatiko-abulicznego wymaga natychmiastowego leczenia w placówce medycznej. Zignorowanie objawów, przepisanie samoleczenia jest bardzo niebezpieczne, może prowadzić do znacznego pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. Apato-abulia jest często potwierdzana na tle innych zaburzeń psychiki. Terapia w takich przypadkach jest złożona, mająca na celu złagodzenie objawów wszystkich objawów obserwowanych u pacjenta.

Po potwierdzeniu rozpoznania abulia leczenie przeprowadzają lekarze ze specjalizacją psychiatra, neurolog, fizjoterapeuta. W niektórych przypadkach zaangażowani są inni specjaliści: psycholodzy, logopedzi, instruktorzy ćwiczeń fizjoterapeutycznych. Ponieważ rozwój tego zespołu może być poprzedzony pewnymi chorobami i stanami: udar mózgu, uraz mózgu, procesy nowotworowe, - leczenie w takich przypadkach obejmuje eliminację negatywnych konsekwencji, wdrożenie środków rehabilitacyjnych.

Przy identyfikacji objawów depresji pacjentowi przepisuje się leki - leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne.

W leczeniu zespołu apatyczno-abulowego stosuje się również metody psychoterapeutyczne. Aby skorygować model behawioralny pacjenta, prowadzone są indywidualne i grupowe sesje, które przyczyniają się do przywrócenia umiejętności dnia codziennego i komunikatywności. Lekarz współpracuje z członkami rodziny pacjenta, przekazuje zalecenia dotyczące właściwej komunikacji z pacjentem, unikania sytuacji konfliktowych.

Aby przywrócić utraconą równowagę psychiczną zaleca się procedury fizjoterapeutyczne:

  • kąpiele medyczne;
  • regeneracyjne kursy masażu;
  • zajęcia z lekarzem na temat terapii ruchowej;
  • grupowe i indywidualne wizyty w basenie (w zależności od dostępności).

Pozytywnym rezultatem przywrócenia zdrowia psychicznego pacjenta jest leczenie sanatoryjne i uzdrowiskowe.

Zalecenia dotyczące zapobiegania chorobie

Aby zapobiec rozwojowi zespołu Apato-Abulica lub jego nawrotom, należy spełnić kilka zasad:

  • utrzymywanie aktywnej pozycji życiowej w każdym wieku;
  • udział we wspólnych zajęciach rodzinnych związanych z wykonywaniem umiejętności zawodowych, wypoczynku;
  • obecność codziennych obowiązków, których wykonanie wymaga oceny i kontroli;
  • wpajanie zainteresowania sportem, trening, siła, odpowiedzialność;
  • Zachęcanie do kreatywnych poszukiwań, zaangażowanie w interesujący romans, hobby.

Brak uwagi ze strony krewnych lub, wręcz przeciwnie, nadmierna opieka może wyrządzić znaczną szkodę osobie, która przeniosła apatto-abulia lub ma warunki wstępne do jej rozwoju.

Schiza.net: Forum schizofrenii - leczenie przez komunikację

Forum pacjentów i osób nie chorujących na schizofrenię F20, MDP (BAP), OCD i inne diagnozy psychiatryczne. Wzajemne grupy pomocy. Psychoterapia i resocjalizacja. Jak żyć po szpitalu psychiatrycznym

Wada Apato-Abuliana - czy to na zawsze?

Wada Apato-Abuliana - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość NataLia111 »05.08.2009, 20:30

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka 05.08.2009, 21:23

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość NataLia111 05.08.2009, 21:52

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka »05.08.2009, 22:19

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Shigaon »05.08.200910: 23

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Apato-abulijskie rozczarowanie

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość NataLia111 »06.08.2009, 02:31

Re: apatyczne rozczarowanie abulijskie

Twoja wiadomość NataLia111 »06.08.2009, 02:38

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Malchik »06.08.2009, 05:45

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka »06.08.2009, 08:48

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka »06.08.2009, 08:59

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Malchik »06.08.2009, 09:19

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka »06.08.200910: 32

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka »06.08.2009, 09:50

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Nat 07.08.200917: 52

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Atomsk 07.08.2009, 19:47

Re: wada apatyczno-abulacyjna - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość NataLia111 09.08.2009, 15:27

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość nif 09.08.200917: 33

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Mirror »10.08.2009, 11:33

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość cyclodoli »05.09.2009, 01:25

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Chaser »06.09.2009, 14:26

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Chaser 04.10.2009, 23:30

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka »10.10.2009, 23.58

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka »11.10.2009, 00:31

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Zelenka »11.10.2009, 00:43

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Jaina Tangri »06.01.2010, 23:19

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Lenochka »27.04.2010, 13:56

Re: Apatyczno-abulacyjna wada - czy to na zawsze?

Twoja wiadomość Victor312 »27.04.2010, 18:24