Czym jest zespół Apato-Abulica i jakie jest jego niebezpieczeństwo?

Apatia - zespół abulicheskimi (simplex) - choroba psychiczna, emocjonalna i wolicjonalne, w którym dana osoba ma na brak emocji, znaczenia, apatii do wszystkiego, co go otacza, a ogólny spadek witalności. Zaburzeniu towarzyszy bezczynność i niechlujstwo.

Patologia z reguły przejawia się w okresie dojrzewania, ale w niektórych przypadkach może rozwinąć się w późniejszym życiu. Główną cechą tego zespołu jest emocjonalne zubożenie. Zmiany, które występują, nie są kontrolowane przez samą osobę.

Jednocześnie ludzie wokół mogą przez długi czas nie zauważyć tych zmian.

Wywoływanie przyczyn

Przyczynami zespołu Apato - Abuliana są następujące czynniki:

  • inne choroby psychiczne, najczęściej zespół towarzyszy takiej chorobie, jak schizofrenia;
  • uszkodzenie mózgu z powodu atrofii, nowotworów, urazów głowy, wewnętrznych krwotoków;
  • można zaobserwować lekkie formy patologii u ludzi w stanie granicznym i niezdolny do wytrzymania stresujących sytuacji;
  • także ostatnio naukowcy twierdzą, że syndrom może powstać z powodu upośledzenia uwalniania hormonów - dopaminy w organizmie.

Jak pokazuje praktyka, często syndrom simplex występuje w schizofrenii i może rozwijać się w ramach tej patologii. Interesujące jest to, że u kobiet schizofrenia występuje w postaci zaburzeń apatyczno-ablacyjnych, którym towarzyszy halucynogenne majaczenie.

Istnieją dwa rodzaje utraty i spadku aktywności u pacjentów ze schizofrenią:

  • Brak motywacji i niezależności pacjenta, opóźnienie reakcji;
  • stereotypowe zachowanie i utrata zdolności do zmiany.

Jak zachowuje się osoba z syndromem?

Objawy patologiczne nie pojawiają się spontanicznie, charakteryzują się stopniowym postępem. Bardzo często rodzina nie zauważa zmian, które zachodzą w człowieku aż do ostatniego.

Po pierwsze, pierwsze oznaki zaburzenia mogą być widoczne tylko wtedy, gdy pacjent jest w domu. Jest bezczynny, bez celu spędza czas. Choroba zaczyna się, przede wszystkim z powodu utraty zainteresowania ulubionymi zajęciami, rozrywką, hobby, spotkaniami towarzyskimi z rodziną i przyjaciółmi.

Pacjent uczęszcza do placówki edukacyjnej lub idzie do pracy bezczynnie, raczej nieświadomie. W przyszłości przestaje zwracać uwagę na ten obszar.

Wszystkie przejawy, które powstają w obecności patologii, można podzielić na grupy:

  1. Emocjonalne tło. Człowiek staje się zupełnie obojętny na wszystko, co go otacza, traci zdolność współodczuwania z innymi ludźmi, często staje się wrogi, szczególnie wobec tych, z którymi miał najściślejszy kontakt - rodziców, bliskich przyjaciół. Pacjent staje się wyobcowany, dąży do izolacji, minimalizuje kontakty towarzyskie, nie podejmuje szczerych rozmów.
  2. Fizjologiczne przejawy. Wyraz twarzy i reakcje wegetatywne są nieobecne, np. Pacjent, na przykład, nie może się rumienić z powodu zażenowania, blask w oczach znika.
  3. Zaburzenia psychiczne. Pacjenci mają tendencję do działań afektywnych, to jest tych, które są trudne do wyjaśnienia w sposób logiczny, a które nie były mu wcześniej właściwe. Co więcej, takie działania w odpowiedniej osobie mogą czasami wywoływać prawdziwy niesmak. Pacjent traci wstyd, przestaje dbać o siebie i przestrzega zasad higieny osobistej. Również jego mowa zmienia się bardzo, staje się prostsza, jednosylabowa, wyraźny wyraz myśli jest nieobecny.
  4. Motocykl. Są obsesyjne mimowolne ruchy - kompulsje, na przykład stukanie stopami lub dłońmi, kołysanie stopą, kaszel, pocieranie rąk, śmiech. Jeśli bezpośrednio skontaktujesz się z tym pacjentem, zacznie on uważnie patrzeć na swoje ręce.

Profesjonalne podejście diagnostyczne

Aby dokonać trafnej diagnozy, lekarz ocenia stan pacjenta na podstawie następujących kryteriów:

  1. Skargi. Co do zasady diagnoza każdej choroby zaczyna się od wysłuchania dostępnych skarg. Jednak w tym przypadku ta metoda nie będzie skuteczna, ponieważ pacjent nie będzie narzekać na nic. Ujawni to trudność w formułowaniu myśli, brak koncentracji uwagi.
  2. Emocje. Pacjent staje się obojętny wobec absolutnie wszystkich ludzi bez wyjątku. Są oznaki nieodpowiedniego zachowania.
  3. Funkcje ruchliwości. Na jego twarzy pojawia się szorstki, a czasem wręcz wrogi, pacjent skupia swoją uwagę na jednym punkcie.
  4. Aktywność. W miarę postępu choroby pacjent staje się coraz bardziej niezainicjowany i obojętny na zdarzenia i wszystko, co go otacza. Czasami dochodzi do wybuchów energii, ale mają one tendencję do trwać bardzo krótko i mijają równie nagle, jak się pojawiały.
  5. Agresja. Pacjent bardzo często wykazuje agresję nie tylko dla osób bliskich, ale także dla nieznajomych.
  6. Zainteresowania. Krąg zainteresowań takiej osoby stopniowo się zwęża, a na końcu ogranicza się tylko do odbioru pysznej żywności.
  7. Połączenia społeczne. Pacjent próbuje jak najwięcej przejść na emeryturę, zostaje wyalienowany.
  8. Myślenie. Nastąpił spadek wszystkich funkcji sfery intelektualnej.
  9. Orientacja seksualna. Pacjent przerywa stosunki seksualne, ograniczone do masturbacji, często zachowanie staje się haniebne.
  10. Postawy wobec nauki i pracy. Z czasem pacjent wykazuje mniejsze zainteresowanie tymi obszarami. Jeśli po raz pierwszy odwiedza zajęcia lub pracę, to w przyszłości może na przykład osiągnąć pracę, bez celu spędzać godziny w budynku.
  11. Relacje z bliskimi osobami. Zainteresowanie wszelkimi kontaktami międzyludzkimi jest całkowicie nieobecne. Występują częste ataki agresji.
  12. Higiena osobista. Stopniowo lekka niechęć rozwija się w nieczystość. Pacjent po prostu przestaje myć, nie podąża za swoim wyglądem, nosi brudne ubranie.

Pomoc

Terapia tego zaburzenia ma na celu wyeliminowanie objawów i zapobieganie dalszemu rozwojowi patologii, która będzie postępować z czasem bez odpowiedniego leczenia.

Leczenie zespołu Apulii abuliana przeprowadza się kompleksowo w kilku kierunkach:

  1. Główna metoda - lekarski. Wyznaczono leki z grupy neuroleptycznej, takie jak: Frenolon, Triftazin, Penfljuridol, Piracetam.
  2. Psychoterapia grupowa, obejmuje metody niewerbalne, angażujące pacjenta w dyskusję, nawiązywanie kontaktów społecznych, przywracanie utraconych umiejętności komunikacyjnych. Bardzo skuteczna metoda osobistej rozmowy w celu ustalenia zaufania.
  3. Rodzinna psychoterapia zaczyna się od analizy relacji w rodzinie i roli każdego członka rodziny osobno. Celem tej metody terapeutycznej jest wyjaśnienie bliskim krewnym pacjenta wszystkich aspektów jego stanu i ich przejawów.
  4. Ważny jest również punkt rozwiązywanie istniejących konfliktów rodzinnych oraz ustanowienie harmonijnych i ciepłych relacji między ludźmi.

Często zdiagnozowano chorobę już w momencie przejścia do ciężkiej postaci.

Ważne jest również, aby wiedzieć, że pacjenci z zespołem Apato-Abuliana w większości stają się podatni na samobójstwo.

Dlatego konieczne jest podjęcie w porę działań zapobiegających nieodwracalności.

Po leczeniu pacjent potrzebuje wsparcia ze strony bliskich, komfortu psychicznego i korzystnej atmosfery w rodzinie.

Dzięki szybkiemu leczeniu można osiągnąć dobre wyniki i całkowite wyleczenie po powrocie do pełnego życia, treningu i pracy.

Zespół Apatiko-Abulica

Pojęcie Apato jest syndromem abulicznym, używanym w odniesieniu do zaburzenia psychicznego, które charakteryzuje się utratą emocjonalnej witalności. Człowiek wykazuje obojętność na wszystko, co go otacza. W konsekwencji, niechlujstwo, nieuwaga i inne negatywne znaki są dodawane do tego depresyjnego stanu.

Dość często taka patologia dotyka nastolatków, dlatego szybkie usunięcie tego zaburzenia psychicznego jest bardzo ważne dla chorych. Ambula praktycznie niszczy osobę jako osobę, a brak motywacji i celów hamuje nie tylko społeczną adaptację w społeczeństwie, ale także rozwój umysłowy.

Różne formy zaburzeń psychicznych

W psychologii istnieje ścisłe oddzielenie słabej woli, stworzonej przez niewłaściwe wychowanie i brak aktywności emocjonalnej, spowodowanej zakłóceniem pracy mózgu. W zależności od głębokości choroby abulia można podzielić na kilka typów:

  • Światło - charakteryzuje się niewielkimi odchyleniami od normy. Naruszenia są tymczasowe, a po zaostrzeniu osoba może powrócić do normy. Krótkoterminowa utrata emocjonalnego powrotu do zdrowia i motywacja nie powodują u osoby znacznej szkody.
  • Ciężkie - w połączeniu z całkowitym niepowodzeniem jakiegokolwiek działania. Zerwanie uwagi i stan depresyjny nie pozwalają chorym na wykonywanie nawet podstawowych codziennych czynności, takich jak jedzenie, mycie, czyszczenie.

Ważną cechą abulijskiego nieładu jest czas trwania stanu apatycznego:

  • Krótkoterminowemu etapowi zwykle towarzyszą niewielkie nerwice i zachowania depresyjne.
  • Okresowe powtarzanie stanu apatii Apato jest typowe dla pacjentów z objawami schizofrenii i osób uzależnionych od narkotyków.
  • Stała obecność w stanie apatycznym tworzy schizotypowe zaburzenie mózgu.

Syndrom Apatiko Abuliana jest niebezpieczny, ponieważ będąc w tym stanie, osoba niemal całkowicie odcina się od społeczeństwa, ignorując normy zachowań społecznych. Jego sposób życia staje się monotonna, w wyniku czego choroba jest tylko zaostrzona.

Powody pojawienia się abulia

Warunki wstępne wystąpienia zespołu Apatiko-Abuliana mogą być całkiem różne, ale główną przyczyną tej choroby jest obecność urazu czaszkowo-mózgowego. Zaburzenia psychiczne mogą być związane z obecnością guza, a także stać się konsekwencją krwotoku w mózgu.

Czasami zaburzenie psychiczne może powstać z powodu naruszenia tła hormonalnego lub narażenia na działanie toksycznych substancji. Innym ważnym powodem jest dziedziczna predyspozycja do niepełnosprawności umysłowej.

Łatwą postać patologii można znaleźć u pacjentów, którzy nie są w stanie wytrzymać stresujących sytuacji. Tak zwany stan graniczny, który charakteryzuje się łagodną nerwowością, może ostatecznie przekształcić się w stabilne zaburzenie neuropsychiczne.

Symptomatologia choroby

Aby dokładnie zidentyfikować zespół abatii apatiko, musisz dokładnie przestudiować stan psychiczny osoby. Jeśli mówimy o objawach wizualnych, to najistotniejsze są następujące manifestacje:

  • Osobie niezależnej trudno jest podjąć samodzielną decyzję, a to mogą być dowolne domowe drobiazgi (wybór ubrań, zakup produktów).
  • Podczas rozmowy chory myli myśli, długo zastanawia się nad pytaniem, praktycznie nie wykazuje aktywności.
  • W życiu społecznym apatik stara się być jak najbardziej odizolowanym od społeczeństwa. Niektóre zawężają krąg komunikacji tak bardzo, jak to możliwe, inne całkowicie zmieniają się w pustelników.
  • Osoby z zespołem Abuliana charakteryzują się brakiem motywacji. Często decyzja kończy się nieuzasadnioną odmową.

Jeśli zwrócimy uwagę na życie osoby chorej na abulię, we wszystkim pojawi się żywy obraz nieładu i zaniedbań. Nieuleczalne ataki lenistwa uniemożliwiają apatom wykonywanie codziennych zabiegów higienicznych, w wyniku czego wygląd osoby ulega znacznym zmianom.

Zespół Abulica zmniejsza potrzebę jedzenia i snu.

Podczas diagnozowania choroby bardzo ważne jest prawidłowe zdefiniowanie takich pojęć, jak cechy charakteru o słabej woli i psychiczna utrata regeneracji emocjonalnej. Z uwagi na to, że chory nie zawsze uważa swój stan za patologię, często pacjenci konsultują się z lekarzem w momencie, gdy choroba posunęła się za daleko.

Należy zauważyć, że bliscy krewni i przyjaciele odgrywają ważną rolę w określaniu alarmujących objawów. Z zewnątrz wyraźnie widać zmianę stanu emocjonalnego osoby chorej.

Metody diagnostyczne

Zespół Abulica można wyrazić w różnym stopniu nasilenia. W zależności od symptomatologii rozróżnić patologię światła i supresji. Ze względu na fakt, że abulia często jest pośrednia między różnymi zaburzeniami psychicznymi, rozpoznanie tej choroby jest skomplikowane.

  • W pierwszym etapie najskuteczniejszą metodą określenia odchylenia jest obserwacja kliniczna pacjenta. Aby wyjaśnić spodziewaną diagnozę, specjaliści przeprowadzają rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową.
  • Najtrudniejsza jest diagnoza abulia dla dzieci, ponieważ psychologom trudno jest wytyczyć ścisłą granicę między lenistwem a depresją. Obserwuj nienormalne zachowanie dziecka, przede wszystkim rodziców, a jeśli pojawią się oznaki niepokoju, natychmiast szukaj wykwalifikowanej pomocy.

Diagnostyka różnicowa pomaga wykluczyć apatię i choroby psychiczne, które często ukrywają takie odchylenia jak schizofrenia czy demencja.

Leczenie patologicznego odchylenia

Powodzenie leczenia zaburzenia psychicznego w większości przypadków zależy od chęci samego pacjenta, a także pomoc krewnych i przyjaciół będzie zbędna. Głównym celem leczenia terapeutycznego jest wstrząsanie stanem emocjonalnym chorego. Osoba cierpiąca na zespół abatii apatiko powinna stworzyć atmosferę aktywnej aktywności, w którą zaangażowany będzie chory. Pacjent zobowiązany jest do samodzielnego wykonywania wszystkich czynności domowych. Apatyczny powinien sprawiać wrażenie, że bez niego w jednej sprawie nie da się zrobić.

Podczas leczenia zaburzenia psychicznego dziecka nie należy angażować się w samodzielne przyjmowanie leków. Utrzymywanie stanu depresyjnego przez rodzica może stać się szkodliwe dla dziecka, ponieważ w trakcie takiego zachowania pojawia się habituacja, a pacjent nie ma motywacji do odzyskania emocjonalnego.

Zespół Abulica Apatiko wymaga leczenia obowiązkowego, którego plan powinien obejmować łagodzenie objawów i określenie przyczyny choroby. Kompleks psychoterapeutyczny powinien być prowadzony pod nadzorem psychologa i neurologa. W niektórych sytuacjach pacjent może potrzebować konsultacji z rehabilitatorem i fizjoterapeutą.

Podczas diagnozowania schorzeń współistniejących, takich jak schizofrenia i depresja, specjaliści mogą przepisać pacjentowi leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne. Jeśli przyczyną zaburzenia jest krwotok lub uraz głowy, apatia może wymagać specjalnego programu rehabilitacji, mającego na celu przywrócenie utraconych funkcji.

Metody leczenia zaburzeń psychicznych

Aby osiągnąć niezbędny efekt w kwestii korekty psychiki, stosuje się następujące metody leczenia:

  • Rodzinna psychoterapia behawioralna ma na celu wyraźny podział ról i obowiązków. Wszyscy krewni uczestniczący w programie rehabilitacji muszą przestrzegać pewnych norm zachowania rodzinnego.
  • Terapia grupowa jest realizowana poprzez stopniowe wprowadzanie pacjenta w ogólną dyskusję. W trakcie takich sesji, z zachowaniem poufności, następuje zwrot umiejętności komunikacyjnych.

Podczas leczenia abulia bardzo ważne jest, aby dana osoba odczuwała ich potrzebę. A także, aby dać pacjentowi pewien stopień odpowiedzialności, który pobudzi osobę do podjęcia decyzji wolicjonalnych, aw rezultacie zrealizuje swój potencjał.

Przyczyny zespołu apatiko-abulicznego i jego leczenie

Niechlujny wygląd, brak aktywności, brak przejawów emocji charakteryzują jeden z rodzajów zaburzeń psychicznych - zespół apatioko-abuliczny. Dwa terminy, z których składa się nazwa patologii, dokładnie i zwięźle charakteryzują główne objawy choroby. Apatia, przetłumaczona z greki, oznacza "bez namiętności", abulia oznacza "bez woli". Objawy zespołu mogą występować od czasu do czasu u większości ludzi, ale zaburzenie rozwija się, gdy objawy przyjmują długi, stabilny, postępujący charakter.

Stan charakterystyczny patologii nie pojawia się w jednej chwili, ale powstaje stopniowo. Okoliczni ludzie nie zwracają natychmiast uwagi na przejawiające się niepokojące objawy. Uszkodzenie Apato-Abuliana może rozpocząć się w każdym wieku, ale jest częściej diagnozowane w okresie dojrzewania, niezależnie od płci. Choroba wymaga przejścia badań diagnostycznych, długotrwałego leczenia pod nadzorem specjalistów medycznych.

Powody pojawienia się abulia

Dlaczego pojawia się Apato-Abulia? W większości przypadków, zespół występuje u osób z pewnymi problemami psychicznymi często towarzyszy pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii, choroby Alzheimera lub Parkinsona, a także pacjenci, którzy są w ciężkich stanach depresyjnych.

Zespół Abulica może rozwinąć się z przyczyn związanych z uszkodzeniem jednego lub więcej obszarów mózgu odpowiedzialnych za ważne funkcje: motor, mowę i myśl. Takie zaburzenia aktywności mózgu często wskazują na niebezpieczne procesy patologiczne zachodzące w ciele pacjenta lub są w stanie rozwinąć się pod wpływem czynników zewnętrznych:

  • konsekwencje urazów głowy, udaru mózgu;
  • obecność krwotoków mózgowych;
  • postęp procesów nowotworowych w mózgu;
  • narażenie na toksyczne substancje toksyczne;
  • stosowanie środków odurzających, alkoholu;
  • nierównowaga hormonalna (brak dopaminy);
  • dziedziczne predyspozycje do chorób związanych z zaburzeniami psychicznymi.

Charakterystyczne cechy

Osoba, która rozwija się w zespole Apato-Abulica podlega zmianom zachowań, jego wady stają się szczególnie widoczne w bliskim otoczeniu: krewnych, przyjaciół, sąsiadów. Główne widoczne znaki to:

  • brak chęci komunikowania się z kimś, brak inicjatywy;
  • całkowita izolacja w sobie, oderwanie od występujących zdarzeń;
  • stała apatia, bierność;
  • podejmowane działania stają się powolne i powolne;
  • istnieje całkowity brak chęci podejmowania wszelkich decyzji, przeciwstawiania się zdarzeniom, nawet negatywnym i niebezpiecznym;
  • są problemy ze snem, oznaki ciągłego zmęczenia są oczywiste;
  • pacjent może odmówić jedzenia, cierpi z powodu utraty apetytu;
  • głos traci swój emocjonalny kolor;
  • nie ma reakcji wegetatywnych i mimicznych na występujące zdarzenia;
  • istnieje potrzeba wykonywania nieodpowiednich, uciążliwych ruchów, wykonywania niepotrzebnych dźwięków;
  • zdolność do wyrażania myśli jest zaburzona;
  • zasady moralne stają się nieważne, pacjent może popełnić aspołeczne zachowanie.

Całe życie człowieka zwalnia, przyjmuje powolną postać. Jego mowa, ruchy zostają zahamowane, bez wyraźnej emocjonalności. Widoczne są zmiany w wyglądzie: pacjent nabiera nieporządnego wyglądu, nie zwraca uwagi na stan odzieży, fryzury. Pacjent nie musi wykonywać normalnych procedur higienicznych, utrzymywać porządek w miejscu zamieszkania. Osoba nie dba o zmiany, nie uważa ich za wyjątkowe, wymagające uwagi od kogoś, zwłaszcza od wizyty u psychiatry i przepisywania leczenia.

W wielu przypadkach rozwoju zespołu w okresie dojrzewania rodzice i nauczyciele odpisują przejawom szczególnych objawów na cechy rozwijającego się okresu. Czekają, aż sytuacja się rozwiąże, lub zastosują różne rodzaje kar jako metodę edukacyjną. Brak opieki medycznej, konieczny lek prowadzi do komplikacji, znacząco pogarsza stan zdrowia pacjenta, zwiększa jego zaburzenie osobowości.

Metody diagnostyczne

Aby dokonać trafnej diagnozy, lekarz powinien przeprowadzić badanie i przesłuchanie pacjenta (lub jego najbliższego otoczenia), przypisać dodatkowe badania.

W początkowej fazie referencji lekarz tradycyjnie słucha pacjenta, który powinien powiedzieć o cechach tego statusu. Typową reakcją na rozwój zespołu Apato-Abuliana jest całkowity brak skarg u większości ludzi. Psychiatra ocenia obecność zewnętrznych objawów patologii podczas wywiadu z pacjentem:

  • stan emocjonalny;
  • krąg interesów;
  • relacje z rodziną i przyjaciółmi;
  • obecność agresji;
  • cechy myślenia, mimika, mowa;
  • wykonywanie procedur higienicznych;
  • udział w życiu społecznym, aktywności zawodowej, studiach.

Do diagnozy u dorosłych, ale szczególnie w dzieciństwie, wymagany jest monitoring pacjenta w rodzinie, szkole, klinice. Czasami charakterystyka osobowości, na przykład nadmierne lenistwo, niewłaściwa edukacja mają podobne objawy z tymi obserwowanymi w rozwoju zespołu.

W niektórych przypadkach diagnoza pozwala na zastosowanie dodatkowych badań diagnostycznych:

  • testy neurologiczne;
  • rezonans magnetyczny;
  • usuwanie i dekodowanie elektroencefalogramu;
  • tomografia komputerowa naczyń mózgowych;
  • pozytonowa tomografia emisyjna;
  • USG naczyń mózgowych;
  • laboratoryjne badania krwi.

Leczenie patologii

Obecność charakterystycznych objawów zespołu apatiko-abulicznego wymaga natychmiastowego leczenia w placówce medycznej. Zignorowanie objawów, przepisanie samoleczenia jest bardzo niebezpieczne, może prowadzić do znacznego pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. Apato-abulia jest często potwierdzana na tle innych zaburzeń psychiki. Terapia w takich przypadkach jest złożona, mająca na celu złagodzenie objawów wszystkich objawów obserwowanych u pacjenta.

Po potwierdzeniu rozpoznania abulia leczenie przeprowadzają lekarze ze specjalizacją psychiatra, neurolog, fizjoterapeuta. W niektórych przypadkach zaangażowani są inni specjaliści: psycholodzy, logopedzi, instruktorzy ćwiczeń fizjoterapeutycznych. Ponieważ rozwój tego zespołu może być poprzedzony pewnymi chorobami i stanami: udar mózgu, uraz mózgu, procesy nowotworowe, - leczenie w takich przypadkach obejmuje eliminację negatywnych konsekwencji, wdrożenie środków rehabilitacyjnych.

Przy identyfikacji objawów depresji pacjentowi przepisuje się leki - leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne.

W leczeniu zespołu apatyczno-abulowego stosuje się również metody psychoterapeutyczne. Aby skorygować model behawioralny pacjenta, prowadzone są indywidualne i grupowe sesje, które przyczyniają się do przywrócenia umiejętności dnia codziennego i komunikatywności. Lekarz współpracuje z członkami rodziny pacjenta, przekazuje zalecenia dotyczące właściwej komunikacji z pacjentem, unikania sytuacji konfliktowych.

Aby przywrócić utraconą równowagę psychiczną zaleca się procedury fizjoterapeutyczne:

  • kąpiele medyczne;
  • regeneracyjne kursy masażu;
  • zajęcia z lekarzem na temat terapii ruchowej;
  • grupowe i indywidualne wizyty w basenie (w zależności od dostępności).

Pozytywnym rezultatem przywrócenia zdrowia psychicznego pacjenta jest leczenie sanatoryjne i uzdrowiskowe.

Zalecenia dotyczące zapobiegania chorobie

Aby zapobiec rozwojowi zespołu Apato-Abulica lub jego nawrotom, należy spełnić kilka zasad:

  • utrzymywanie aktywnej pozycji życiowej w każdym wieku;
  • udział we wspólnych zajęciach rodzinnych związanych z wykonywaniem umiejętności zawodowych, wypoczynku;
  • obecność codziennych obowiązków, których wykonanie wymaga oceny i kontroli;
  • wpajanie zainteresowania sportem, trening, siła, odpowiedzialność;
  • Zachęcanie do kreatywnych poszukiwań, zaangażowanie w interesujący romans, hobby.

Brak uwagi ze strony krewnych lub, wręcz przeciwnie, nadmierna opieka może wyrządzić znaczną szkodę osobie, która przeniosła apatto-abulia lub ma warunki wstępne do jej rozwoju.

Apatiko Abulic Syndrome

Zespół Apatiko-Abulica służy jako przejaw objawów negatywnych (deficytowych) i nie wykazuje tendencji do odwracania rozwoju. Najczęściej przyczyną apatii i abulszu są ostatnie stany w schizofrenii, w których emocjonalny-wolicjonalny deficyt stopniowo narasta - od lekkiej obojętności i bierności do stanu emocjonalnej otępienia. Innym powodem pojawienia się zespołu apatiko-abulicznego jest organiczne uszkodzenie płatów czołowych mózgu (uraz, obrzęk, atrofia, itp.).

Zespoły iluzoryczne i iluzoryczne

Ta ogromna i niejednorodna grupa warunków psychopatologicznych jest wyrazem poziomu zaburzeń czynności umysłowych, które następują w głębi i wszerz.

1. PARANOYAL SYNDROME objawia się usystematyzowanym monotematic delirium, któremu nie towarzyszą halucynacje, ani automaty psychiczne, ani upośledzenie pamięci. Mogą to być urojeniowe pomysły na wynalazek, reformizm, prześladowania, zazdrość. Delirium rozwija się stopniowo, na podstawie jednostronnej interpretacji rzeczywistych wydarzeń, które angażują się w pacjenta i są wprowadzane do uporządkowanego systemu poglądów, zdobywając znaczenie dominującej w umyśle pacjenta. Wszystko, co się dzieje, jest załamywane przez pryzmat tych poglądów i jest odpowiednio oceniane, akceptowane lub odrzucane przez pacjenta. Pacjenci z zespołem paranoi odznaczają się zachowaniem afektywnym i dużą aktywnością w zakresie realizacji swoich "wynalazków", ujawniania niewiernego małżonka, walki z "prześladowcami" itp.

Rozwinięty zespół paranoidalny jest stale połączony ze zwiększoną aktywnością. U pacjentów z ekspansywnym majaczeniem zwykle toczą się otwarte walki o swoje wyimaginowane prawa i osiągnięcia. W takiej walce pacjenci są w stanie nakłonić innych ludzi, przede wszystkim spośród osób najbliżej nich. U pacjentów z paranoidalnymi złudzeniami taka walka często ma charakter ukryty i jest w stanie zakończyć się nagłym atakiem na wyimaginowanych przeciwników. Zachowanie ułomne w zespole paranoidalnym zwykle wskazuje na dość systematyczne majaczenie.

Pacjenci z zespołem paranoidalnym charakteryzują się dokładnością myślenia - tak zwaną staroświecką dokładnością, przejawiającą się najwyraźniej w prezentacji treści złudzeń.

Paranoidalne bzdury są zwykle trudne do leczenia.

2. paranoję zespół jest najbardziej powszechny i ​​charakteryzuje usystematyzowanych urojeniami multi-, połączonych z oszustwa percepcji (często w postaci słownej, co najmniej - węchowego lub dotykowe halucynacje), a często w pewnych zjawiskach automatyzm psychicznego. Zawartość delirium przedstawił idee odniesienia, prześladowań, zatrucia, uszkodzenia wpływów zewnętrznych, czasami pojęcia o czary, korupcji, w niektórych przypadkach, hipochondria. Przedmioty majaczenia, treść halucynacji i natura automatyzmu psychicznego są ze sobą ściśle powiązane. Zespół ten obserwuje się zarówno w kontekście ostrych ataków psychotycznych (ostra paranoja), jak i przewlekłych chorób psychicznych. Zespół paranoidalny może występować na tle zmienionego nastroju depresyjnego lub lęku i towarzyszyć mu może urojenie odpowiedniej treści. W takich przypadkach mówi się o syndromach depresyjno-paranoidalnych lub lękowo-paranoidalnych

Zespół paranoidalny jest traktowany z większym powodzeniem niż zespół paranoidalny.

SYNDROME MENTAL AUTOMATICS lub KANDIN-CLERAMBO.

Rdzeniem obrazu mentalnego jest różnorodność mechanizmów umysłu (umysłowych, czuciowych, motorycznych) połączonych z urojeniami fizycznymi lub umysłowymi.

Pierwszy kompleksowy opis symptomatologii tego zaburzenia należy do V.Kh. Kandinsky (1885). W pracach G. de Glerambaulta (1920-1926) klasyfikacja wcześniej izolowanego V.Kh. Objawy Kandinsky i stworzył ich związek w zespole. Istnieją trzy rodzaje automatyzmu umysłowego:

1) asocjacyjny (ideowy, ideoverbal,);

2) zmysłowy (zmysłowy, zmysłowy);

3) silnik (silnik kinestetyczny)

Ideatornye psychiczny automatyzm pojawiają się Pustki myśli (mentism), „odwracanie” wspomnień „porwanie” myśli pacjenta, lub „scoring”, „wkładania” On outsiderzy „made” myśli, poczucie myśli otwartość subiektywnych pacjenta do innych i „czytać” myśli inni, "echo-myśli".

Powyższe objawy są przyległe sensoryczna automatyzm zjawisko (uczucie -designed, navyazannosti poza procesów biologicznych) mogą wykazywać gwałtownych zmian w sferze uczuciowej - „uczynienia nastrój”, „wywołać radość, złość, smutek, strach, radość,” etc. Dotknij automatyzm przejawia się wygląd, często w narządach wewnętrznych, nieprzyjemne, bolesne lub ból, wraz z przekonaniem, że są one spowodowane przez specjalnego wpływu z zewnątrz - nonsens oddziaływania fizycznego. Pacjenci zgłaszają odczucia kompresji, skurczu, skręcenia, napięcia, bólu, zimna, pieczenia itp. Dotyk automatyzm jest również to wpływ na funkcje fizjologiczne organizmu pacjenta: powoduje podniecenie seksualne, zakłócać apetyt, zapach, smak, opóźnienie lub, wręcz przeciwnie, powodują defekacji i oddawanie moczu.

Automatyzmem motorycznym (motorowym) jest przekonanie pacjentów, że ruchy i działania, które powodują, odbywają się pod wpływem siły zewnętrznej. Początkowo występują niepotrzebne, mimowolne gesty lub ruchy twarzy, natychmiast przechodzą warunki bezruchu. Towarzyszy im uczucie mimowolnego i obcego podmiotowi. Rozłożonemu automatyzmowi silnika towarzyszy prześmiewcze przekonanie, że działania są powodowane przez wpływy zewnętrzne.

Psychologia motoryczna obejmuje halucynacje psychomotoryczne (J.Seglas, 1895, 1914). Autor wyszczególnił trzy stopnie rozwoju tego zaburzenia. Na początku, gdy słowa są wypowiadane słowami, pojawia się wrażenie ruchów warg i języka, które pozostają nieruchome. Wtedy słowa wymawiane mentalnie przyswajają dźwięk, a jednocześnie zaczynają czuć lekkie poruszenie ustami i językiem. Wreszcie tworzą prawdziwe ruchy artykulacyjne, którym towarzyszy gwałtowne wypowiadanie słów lub zwrotów na głos. Halucynacje psychomotoryczne są zaburzeniem, w którym połączony jest automatyzm skojarzeniowy i motoryczny.

Taka alienacja, poczucie utraty przynależności do ich "ja" własnych aktów mentalnych interpretowane są przez pacjentów w wyniku wpływu siły obcej - hipnotycznej, niektórych urządzeń technicznych. Pacjenci mówią o wpływie z zewnątrz na ich myśli, funkcje fizyczne, skutki hipnozy, specjalne aparaty, promienie, energia atomowa, itp.

Pseudo halucynacja jest "jądrowym" zaburzeniem zespołu Kandinsky'ego-Clerambo. Definicja V.Kh. Kandinsky (1890), ten "bardzo żywy i zmysłowy, do skrajnych, pewnych obrazów". Różnią się od prawdziwych halucynacji tylko przy braku charakteru obiektywnej rzeczywistości. Pseudohalucynacje są często ograniczone do sfery reprezentacji, ale mogą być również rzutowane na zewnątrz. jak również prawdziwe halucynacje, mają ekstraprojekty. Pseudo halucynacji zawsze towarzyszy prześmiewcze przekonanie, że ich wystąpienie jest wynikiem ingerencji zewnętrznej, obcej siły - urojeń wpływu. Wpływ na procesy umysłowe nazywa się ułudnymi efektami psychicznymi. Źródłem narażenia są różne urządzenia, których nazwy odzwierciedlają istniejący poziom rozwoju technologicznego: elektryczność, radio, belki X-ray, energia atomowa, itd. Wpływ jest wykonywany, aby spowodować szkodę pacjenta, a tym bardziej z dobroczynnego celu - do odnowy i wzmocnienia woli przygotować się na przyszłość i tak dalej..n. Kolejne powikłań ideacyjnej automatyzmy związane z pojawieniem się „psychicznych, wewnętrznych dialogów”, „psychiczne, przyciszonym rozmów umysłu”, „psychicznej komunikacji telepatycznej”, „myśl przeniesienia”, wpływając na różnorodne, w tym intymnym stronie życia. Częściej takie "rozmowy" są nieprzyjemne, czasem rozdzierające i towarzyszą im depresyjne afekty.

4. PARAFFRENE SYNDROME (paraphrenia, delirium paraphrenic, delirious imagination E.Dupre, 1914) - jest połączeniem fantastycznych urojeń wielkości. z mniej lub bardziej usystematyzowanymi złudzeniami prześladowań lub wpływów. Pomysłom urojeniowym towarzyszą zawsze halucynacje słuchowe lub pseudo-halucynacje, a także automatyzmy psychiczne. Często zdarzają się również oszustwa pamięci w postaci fantastycznych konfabulacji. Pacjent uważa siebie za władców świata, przypisując nieśmiertelność, boskie pochodzenie, twierdząc, że napisał wszystkich wielkich pisarzy pod pseudonimami itp. Z tymi wspaniałymi ideami wielkości wiąże się również treść konfabulacji - wspomnienia lotów kosmicznych, życia w świecie starożytnym. Nastrój chorych jest zwykle podwyższone, ale również depresyjne wersję tego zespołu - zespół Cotard: pacjent uważa się największym przestępcą, źródło wszelkiego zła na ziemi, przyczyną wojen, klęsk żywiołowych, chorób i śmierci. Zasługuje na karanie niekończących się tortur i dlatego jest skazana na nieśmiertelność. Jednocześnie może twierdzić, że jego narządy wewnętrzne zgniły, ciało jest zniszczone, nie ma mózgu, albo że już umarł, zamienia się w zwłoki iw tej formie będzie istniał na zawsze.

Z syndromem parafrenowym wraz z iluzjami wielkości, ideami zamożności, reformizmem, mesjanizmem, wysokim pochodzeniem, treści erotycznych mogą powstać. Ekspansywne delirium często koegzystuje z urojeniami prześladowania, zatrucia, fizycznej destrukcji. Pacjenci są oskarżani o prześladowania, zatrucia itp. osoby o wysokim pochodzeniu społecznym, różne organizacje władzy państwowej, organizacje międzynarodowe itp. Pacjent zawsze znajduje się w centrum wydarzeń niezwykłych, a czasami wielkich.

Pacjenci zewnętrznie stają się aroganccy, znaczący, tajemniczy, euforyczny

Rozwój zespołu parafrenowego świadczy o przewlekłości i progresji choroby. Najczęściej zespół parafrenowy występuje w schizofrenii. Sporadycznie pojawia się przewlekła parafrenia konfabulacji z psychozami pochodzenia traumatycznego, alkoholowego i syfilitycznego, a także ze starszymi psychozami, częściej z otępieniem starczym.

HALLUCINOSIS VERBAL jest stanem ciągłej halucynacji spowodowanym napływem głównie halucynacji.

Termin "halucynacja" został wprowadzony przez K. Wernickego (1900). Francuscy psychiatrzy (H.Claude, 1932; N.Eu, 1973) odnoszą się do halucynacji tylko tych stanów psychopatologicznych, w których pacjenci zachowują wobec nich krytyczny stosunek. Hallucinosis (wizualne i słuchowe) jest zwykle zaburzeniem psychopatologicznym w tym przypadku, co wskazuje na lokalne uszkodzenie neurologiczne mózgu. W rosyjskiej i niemieckiej psychiatrii główną cechą halucynacji zawsze było istnienie jasnej, nie zaciemnionej świadomości. W zależności od rodzaju halucynacji lub pseudo-halucynacji, słuchowej (werbalnej) i znacznie rzadszej - halucynozy wzrokowej, dotykowej i węchowej; na temat cech rozwoju - ostrej i przewlekłej halucynozy.

Halucynoza werbalna. Stan ten jest zbliżony do zespołu paranoidalnego, w którym halucynacje słuchowe są również obowiązkowymi składnikami obrazu klinicznego. Jeśli jednak w strukturze paranoidalnej główną rolę odgrywają procesy tworzenia się delirium, tj. zaburzenia na poziomie myślenia, a następnie w halucynezie, główna rola należy do zaburzeń percepcyjnych w postaci stałych lub nawracających, zmysłowo jasnych i zwykle wielu werbalnych halucynacji. Ich treść określa nastrój i zachowanie pacjenta i może służyć jako punkt wyjścia do tworzenia złudzeń, które w tym przypadku będą wtórne. Treść halucynacji werbalnych może być mono- i poli- matematyczna, na przykład tylko groźby lub groźby, nadużycia, wyśmiewanie, nawoływanie itp. W przypadkach, w których występują prawdziwe halucynacje werbalne, "głosy" zwykle znajdują się w "zasięgu słuchowym" - na ulicy, na strychu, na schodach, za drzwiami itp. W przypadku pseudo-halucynozy słuchowej "głosy", "rozmowy mentalne, mentalne" są zlokalizowane albo w głowie, albo w nieskończoność względem chorej przestrzeni.

Mniej powszechna halucynoza związana z innymi analizatorami. Na przykład. dotykowa halucynoza, która wyraża się w pojawieniu się trwałych bolesnych parestezji lub swędzenia kodu w różnych częściach ciała. Te patologiczne odczucia przypisuje się najmniejszemu żyjącemu istnieniu (owadom, "robakom", czasami - nieznanej nauce pasożytów skórnych), pod skórą, rozmnażając się i poruszając się po ciele. W celu zniszczenia pasożytów pacjenci często uciekają się do różnych metod "samoleczenia", czasami śmiesznych i niebezpiecznych. Ponieważ halucynacje dotykowe mogą stanowić podstawę do powstawania złudzeń, o każdej chorobie skóry, zespół ten jest często nazywany "dermatozoicznym majaczeniem".

Halucynacje występować w wielu różnych chorób umysłowych, zarówno kondycja fizyczna, i endogennych (schizofrenia), w tym ostatnim przypadku najczęściej postać hallucinosis - halucynacje słuchowe zazwyczaj występuje w przypadku, gdy w przeszłości, pacjentów z przewlekłym lub przewlekłą chorobę fizyczny (reumatyzm, posocznica przedłużone ropienie itp.) lub zatrucie (alkoholizm), tj. w obecności "zmienionej chorobowo gleby" (SG Zhislin, 1965). Słuchowa pseudo-halucynoza jest nieodłączną prawie wyłącznie) schizofrenią. "Patologicznie zmieniona gleba" nie jest tu absolutnie konieczna.

Katatonią (katatonią) - objawów zaburzenia psychiczne, zaburzenia ruchowe, które dominują w postaci katatonii otępieniu), albo w postaci hiperkinezja katatoniczny (pobudzenie). Termin "katatonia" i szczegółowy opis kliniczny zespołu należą do K. Kahlbaum'y (1863, 1874).

Sednem tych zespołów są zaburzenia aktywności umysłowej, osiągając nawet głębszy poziom, a ekscytujące po sferze emocjonalnej i procesy poznawcze, podsystemem wolicjonalnej regulacji zachowań lub psychomotoryczne, które przejawia się w różnorodnych objawów parabulicheskih.

1. Pobudzenie katatoniczne. Przejawia się netseleiepravlennym chęć przemieszczania się (w przeciwieństwie do obserwowanego w stanach maniakalnych pragnienie aktywności).Rech złamane, ruch i wyraz twarzy u pacjentów z różnymi maniery, teatralnych i stereotypowych, nie może być impulsywne działania, imprezy i echolalia echopraxia. Z wielką stałość oznaczone czynnej lub biernej negatywizm, -passivnaya podporządkować lub mniej ambiwalencja, posiada wzmocnienia i działania instynktowne zniekształcenia.

Pobudzenie katatoniczne pozbawione jest wewnętrznej jedności i celowości. Działania pacjentów są nienaturalne, niekonsekwentne, często pozbawione motywacji i nagłe (impulsywne); mają dużo monotonii (stereotypii), powtarzania gestów, ruchów i postaw innych (echopraksja). Naśladowanie pacjentów nie odpowiada ich działaniom i nastrojowi (paramiemii). Mowa jest często niespójna, towarzyszą jej wypowiedzi symboliczne, neologizmy, powtarzanie tych samych zwrotów i słów (verbigerization); Słowa i wypowiedzi innych (echolalia) również się powtarzają. Można zaobserwować mowę rymowaną. Na zadane pytania odpowiadają nieadekwatne odpowiedzi na znaczenie tych pytań (mijanie, mruczenie).

Ciągłe niespójne podniecenie mowy nagle zostaje zastąpione przez krótki czas całkowitym milczeniem. Akceleracji katatonicznej towarzyszą różne zaburzenia afektywne - patetyczne, ekstaza, gniew, wściekłość, czasami obojętność i obojętność.

2. Katatoniczne osłupienie zewnętrznie bardzo różni się od wzbudzenia:

Kiedy katatonii stupor istnieje zwiększone napięcie mięśni (Katatonia), który początkowo pojawia się w mięśnie żucia, a następnie przenosi się do szyi i karku, a następnie mięśni barków, przedramion, rąk, a ostatnią rzeczą, na mięśniach nóg. Zwiększone napięcie mięśniowe, w niektórych przypadkach towarzyszy zdolność pacjenta do utrzymania posag jego członkowie zmuszeni pozycję (giętkość woskowa, katalepsji). Wcześniej elastyczność wosku pojawia się w mięśniach szyi, ostatnio - w mięśniach kończyn dolnych.

Przejawem giętkość woskowa jest objawem poduszce powietrznej (poduszka psychicznego objawów E.Dupre): jeśli na wznak pacjent podnieść głowę, a potem głową, aw niektórych przypadkach i ramiona pozostają przez jakiś czas w pozycji podniesionej.

Częstym objawem katatonicznego otępienia jest bierne posłuszeństwo: pacjentowi nie jest odporny na zmiany pozycji kończyn, postaw i innych czynności wykonywanych z nim. Katalepsja charakteryzuje nie tylko stan napięcia mięśniowego, ale także jest jednym z przejawów biernego podporządkowania. Wraz z tym ostatnim, odrętwienie ma przeciwne nieporządek - negatywizm, który przejawia się w niezmotywowanej opozycji pacjenta do słów, a zwłaszcza do działań osoby nawiązującej z nim kontakt.

Istnieje kilka form negatywizmu. Z pasywną negatywnością pacjent nie spełnia żądań skierowanych do niego, a kiedy interwencje z zewnątrz - próbując go nakarmić, zmienić ubranie, sprawdzić itp., Wywierają opór, któremu towarzyszy gwałtowny wzrost napięcia mięśniowego. Aktywnej negatywności towarzyszy realizacja innych działań zamiast proponowanych lub wprost przeciwnych.

Łamanie mowy w katatonicznym odurzeniu można wyrazić przez mutyzm - brak komunikacji werbalnej między pacjentem a innymi z zachowaniem aparatu mowy. Pacjenci z katatonii stupor często spotykane w typowych pozycjach: leżąc na boku w pozycji embrionalnej, stojąc ze spuszczoną głową i rękami wyciągniętymi wzdłuż ciała, w pozycji w kucki. Niektórzy pacjenci naciągają na głowę szatę lub koc, pozostawiając otwartą twarz - objaw okulistyczny (PA Ostankov, 1936).

Katatonowemu otępieniu towarzyszą zaburzenia somatyczne. Pacjenci tracą na wadze, mogą mieć objawy awitaminozy. Kończyny są cyjanotyczne, na grzbietowej powierzchni stóp obserwuje się obrzęki. Na skórze pojawiają się plamy rumieniowate. Ciągłe naruszenia funkcji wydzielniczych: ślinotok, nadmierne pocenie się, łojotok. Uczniowie są zawężeni. W wielu przypadkach brak reakcji źrenic na bodźce bólowe. Ciśnienie krwi jest zmniejszone.

Zespół katatoniczny jest niespecyficzny i można go zaobserwować w strukturze dowolnego zaburzenia psychicznego (schizofrenia, psychozy afektywne, oligofrenia, itp.).

HEBREFRENIC SYNDROME to połączenie podniecenia motorycznego i mowy z głupotą i zmiennym afektem. wzbudzenia silnika towarzyszy clowning, krzywiąc się, krzywiąc się, clownish działania Kopiowanie i słowa sąsiadujące „Korzystanie z szpitalną koszulę, gazety, itp pacjenci wymyślić dla siebie ekstrawaganckich strojów. Trzymają się innych z nieodpowiednimi lub cynicznymi pytaniami, starają się uniemożliwić im robienie czegoś, bieganie u ich stóp, chwytanie ich ubrań, pchanie i pchanie. Wzbudzeniu mogą towarzyszyć elementy zachowania regresji. Tak więc, pacjenci odmawiają zasiadania do jedzenia na stole i jedzą na stojąco, w innych przypadkach wspinają się na stół ze stopami. Jedzą bez łyżeczki, łapią jedzenie za ręce, podbijają je, wypluwają, warczą. Chorzy ludzie są pogodni, śmieją się i chichoczą, zaczynają skomleć, kwiczą, płaczą lub wyją, stają się spięci, złośliwi i agresywni. Mowy są często mniej lub bardziej niespójne, mogą im towarzyszyć neologizmy, użycie słów o niskiej objętości i fantazyjnych fraz, echolalia. W innych przypadkach pacjenci śpiewają scabrous ditties lub faul języka. W strukturze zespołu hebefrenicznego występują niestabilne zaburzenia halucynogenne i urojeniowe. Często zauważane są objawy katatoniczne. Jeśli są one stałe, mówią o zespole gebefreno-katatonicznym.

Zespół gebefreny występuje w postaci rozwiniętej u pacjentów w młodym wieku. Najczęściej zespół hebefreniczny występuje w schizofrenii; czasami z epilepsją w stanie zmienionej świadomości, psychozy związanej z urazem czaszkowo-mózgowym, psychozami reaktywnymi i odurzającymi.

SYNDROM Z SYMULA KONFLIKTU

Kliniczna definicja terminu "pomieszanie świadomości" nie jest. Istnieją tylko psychologiczne, fizjologiczne i filozoficzne definicje świadomości. Trudność definicji klinicznej wynika z faktu, że termin ten jednoczy najbardziej zróżnicowane w swoich cechach charakterystycznych.

Ten zespół (zaburzenie świadomości) prawie nie nadaje się do opisu. Najłatwiejszym sposobem scharakteryzowania go znakiem ujemnym jest "umiejętność poprawnego traktowania środowiska".

Syndromy upośledzonej świadomości są najgłębszym stopniem dezorganizacji aktywności umysłowej. U nich występuje jednoczesne naruszenie wszystkich funkcji umysłowych, w tym zdolność do orientowania się w miejscu, czasie i otaczającym środowisku, a czasami także we własnej osobowości. Głównym objawem zespołu zaburzeń świadomości jest utrata komunikacji między pacjentem a innymi osobami.

Jednocześnie wszystkie syndromy upośledzonej świadomości mają wiele wspólnych cech. Najpierw dał im listę K.Jaspers, 1965.

Stan dezorientacji świadczy o tym:

1) oderwanie się pacjenta od otoczenia z niewyraźną, trudną, fragmentaryczną percepcją;

2) różne rodzaje dezorientacji - na miejscu, czasie, otaczających ludziach, sytuacji, jaźniach, istniejących w izolacji, w różnych kombinacjach lub wszystkich w tym samym czasie;

3) pewien stopień niespójności w myśleniu, któremu towarzyszy słabość lub niemożność osądzania i werbalnych naruszeń;

4) całkowita lub częściowa amnezja okresu zaciemnienia świadomości; Obserwowane są jedynie fragmentaryczne wspomnienia zaburzeń psychopatologicznych - halucynacje, urojenia, a znacznie rzadziej fragmenty otaczających wydarzeń.

Główne cechy wspólne z zespołem z zaburzeniami świadomości są utrata komunikacji pacjenta ze światem zewnętrznym, wyrażoną w całkowitej lub prawie całkowitej niezdolności do postrzegania, rozumienia i zapamiętywania bieżących wydarzeń. Podczas tych stanów dezorganizacją myślenia, a po zakończeniu okresu zaburzenia świadomości całkowicie lub częściowo amneziruetsya. Zespoły zaburzonej świadomości są słusznie porównywane ze stanem fizjologicznym, we śnie człowiek przez pewien czas traci także połączenie ze światem wokół siebie. Wiadomo jednak, że soja fizjologicznie nie jest warunkiem jednorodny, to wyraźnie identyfikuje dwa razy ustąpić fazie noc: ortodoksyjny lub REM snu płynących z istotnych cech aktywności mózgu i pozbawiony marzeń i paradoksalnego lub szybkiego soi płynącej z objawami znacznej aktywacji mózg i towarzyszyły mu sny. Podobnie dwie grupy stanów wyróżniają się wśród syndromów zaburzonej świadomości:

Syndromy wyłączonej świadomości,w którym aktywność umysłowa jest zredukowana do skrajności lub całkowicie się zatrzymuje

Syndromy zaciemnionej świadomości, w którym w mózgu wyizolowanym ze świata zewnętrznego trwa intensywna aktywność mentalna, w formie bardzo podobnej do snu.

SYNDROME NIEPEŁNOSPRAWNYCH ŚWIADOMOŚCI.

W zależności od stopnia głębokości obniżenia klarowności świadomości wyróżnia się następujące etapy wyłączonej świadomości: rekrutacja, senność, sopor, śpiączka. W wielu przypadkach, gdy stan jest cięższy, te etapy sukcesywnie zastępują się nawzajem.

1. ODKRYCIE - "chmury świadomości", "zasłona na świadomości". Reakcje pacjentów, głównie mowa, zwalniają. W odpowiedziach brakuje roztargnienia, nieuwagi i błędów. Często jest beztroski nastrój. Takie warunki w niektórych przypadkach trwają minutę, w innych, na przykład, z pewnymi początkowymi postaciami postępującego paraliżu lub nowotworów mózgu, istnieją długie terminy.

2. MURDER - zmniejszenie jasności świadomości i jej równoczesne dewastacje. Głównymi objawami ogłuszenia są wzrost progu pobudliwości dla wszystkich bodźców zewnętrznych. Pacjenci są obojętni, otoczenie nie przyciąga ich uwagi. Pacjenci, którzy zadają pytania, nie dostrzegają ich od razu i są w stanie zrozumieć z nich tylko stosunkowo proste lub tylko najprostsze. Myślenie jest spowolnione i trudne. Odpowiedzi są monosylabiczne. Aktywność ruchowa jest zmniejszona: pacjenci są nieaktywni, ruchy są powolne; odczuwa się dyskomfort silnika. Reakcje imitujące są zawsze zubożałe. Okres ogłuszenia jest zwykle całkowicie lub prawie całkowicie amnezjalny.

3. SOPOR - wraz z całkowitym zaprzestaniem aktywności umysłowej. Pacjent leży nieruchomo, jego oczy są zamknięte, jego twarz to amylish. Ustna komunikacja z pacjentem jest niemożliwa. Silne bodźce (jasne światło, mocny dźwięk, bolesne podrażnienia) powodują niezróżnicowany, stereotypowy silnik ochronny i od czasu do czasu reakcje głosowe.

4. COMA - całkowita utrata przytomności bez reakcji na bodźce. Nie tylko warunkowe, ale także nieuwarunkowane odruchy wypadają: reakcja ucznia na światło, mrugający odruch, odruch rogówkowy.

Zespołów się świadomości pojawia się w alkoholu, zatrucia (tlenku węgla), zaburzenia metaboliczne (mocznica, cukrzycę, niewydolność wątroby), urazowe uszkodzenie mózgu, nowotwory mózgu, choroby naczyniowe i inne organiczne ośrodkowego układu nerwowego.

ŚWIADOMOŚĆ ŚWIADOMOŚCI ŚWIADOMOŚCI.

Zespół majaczenie (delirium) - zawroty głowy z przewagą prawda wizualnych halucynacje i urojenia, lotne wpłynąć, w którym przeważający wzbudzenia silnika strachu. Delirium jest najczęstszą formą zaciemnienia świadomości.

Delirium przepływa z zakłóceniem orientacji w czasie i otoczeniu. Orientacja w jaźni zostaje zachowana. Obserwuje się wiele złudzeń i prawdziwych halucynacji (wzrokowych, słuchowych, dotykowych). Pacjenci odczuwają lęk, strach. Pobudza motive, ich zachowanie zwykle odpowiada treści halucynacji, które są często onieśmielające. Akcje mają orientację obronną lub agresywną.

W stanie majaczenia obserwuje się wszelkie oznaki zaburzenia świadomości. Pacjenci są tak zanurzeni w halucynacyjnych doświadczeniach, że nie od razu słyszą skierowaną do nich przemowę. Musisz mówić głośniej lub powtórzyć frazę kilka razy. Przedmioty rzeczywistej sytuacji są tak przekształcone w ich umysłach, że przestają rozumieć istotę tego, co się dzieje, nie mogą zrozumieć sytuacji, nie zdają sobie sprawy, że są w instytucji medycznej. Myślenie staje się niekonsekwentne, chaotyczne. Na zakończenie psychozy obserwuje się częściową amnezję: obrazy halucynacyjne są lepiej pamiętane i źle - prawdziwe zdarzenia.

Przepływ majaków charakteryzuje się wieloma cechami. Chociaż ta psychoza pojawia się ostro, ale objawy rosną w określonej kolejności. Do pełnego powstania psychozy wymagane jest od kilku godzin do 2 dni. Jego natychmiastowy początek jest zwykle związany z podejściem wieczoru i nocy. W rozwoju delirium wyróżnia się kilka etapów. Wczesne oznaki początku psychozy rosną niepokój, niepokój, niejasne przeczucie zagrożenia, ogólny wzrost wrażliwości (hyperesthesia). Pacjenci cierpią na bezsenność, słuchają przypadkowych dźwięków w mieszkaniu, zwracają uwagę na drobne, nieistotne szczegóły sytuacji. Jeśli próbują zasnąć, to tuż przed oczami są jasne, przerażające obrazy (halucynacje hipnagogiczne), natychmiast powodując ich obudzenie. Czasami halucynacje trwają i natychmiast po przebudzeniu (hipnopowe halucynacje). Niepokój wzrasta, a wkrótce pojawiają się jasne iluzoryczne oszustwa. Charakterystyka to fantastyczna transformacja w umysłach pacjentów w szczegółach sytuacji (rysunek tapet, tapicerka, pęknięcia na podłodze i plamy na obrusie) w konkretne figury i obrazy. Kwiaty na tapecie stają się wypukłe, wyrastają ze ściany; plamy są mylone z małymi błędami; paski na tapicerce fotela składają się w twarz, zaczyna się uśmiechać i grymasować (iluzje paradeyoliczne). W tym okresie możliwe jest ujawnienie gotowości pacjentów do halucynacji za pomocą objawów Lymana (pojawienie się halucynacji podczas naciskania gałek ocznych).

Pierwsze halucynacje to często przeplatane pasma (wiązki liny, wióry zwisające z sufitu, serpentyna, pajęczyny sieci, węże węży). Potem są bardziej złożone halucynacje: pokój jest wypełniony ludźmi lub zwierzętami. Pacjenci próbują się przed nimi uchronić, wypędzają z mieszkania, próbują chwycić je za ręce, wymachują nożem. Wreszcie szczegółowy obraz delirium prowadzi do całkowitej transformacji całej sytuacji. Pacjenci wierzą, że przyszli do pracy lub do sklepu z winami, widzą ludzi, którzy ich ścigają, uciekają i nie mogą znaleźć wyjścia, ponieważ nie widzą rzeczywistych podmiotów w tej sytuacji. Okres ten charakteryzuje się ogromnym lękiem i ostrym pobudzeniem psychoruchowym.

Typowy czas trwania majaczenia wynosi kilka (2-5) dni. Przez cały ten czas pacjent nie śpi. Chociaż w ciągu dnia zachowuje się o wiele spokojniej, może leżeć w łóżku w stanie lekkiego snu, ale podczas przesłuchania okazuje się, że halucynacje trwają. Wieczorem pogarsza się stan zdrowia, pojawiają się nowe oszustwa percepcji, wzrasta pobudzenie psychoruchowe. Koniec delirium jest krytyczny: pacjent zasypia i po 8-12 godzinach głębokiego snu budzi się bez objawów psychozy. Od pewnego czasu przekonanie może się utrzymywać, że faktycznie wydarzyło się wszystko, co wydarzyło się w czasie psychozy (resztkowe bredzenie), Jednak takie błędne orzeczenia są niestabilne iw ciągu kilku najbliższych godzin mijają bez specjalnego traktowania. W typowym przebiegu po przejściu psychozy pacjent może wiele powiedzieć o doświadczeniach oszustwa, ale nie pamięta prawdziwych wydarzeń, które miały miejsce w tym czasie. Początek psychozy jest lepiej pamiętany.

Przyczyną delirium są różnorodne choroby egzogenne i somatogenne (zatrucia, infekcje, gorączka, TBI, choroby oparzeń, niewydolność naczyń).

Niekorzystny rozwój choroby podstawowej (somatycznej, zakaźnej, z powodu zatrucia itp.) Może prowadzić do rozwoju ciężkich postaci delirium - profesjonalnego i mussifying.

Profesjonalne delirium (Delirium zajęty, zajęty majaczenie) - Delirium z przewagą monotonnej wzbudzenia silnika w postaci zwykłej, wykonanej w codziennych czynnościach życia: jedzenia, picia, czyszczenia itp lub działań mających bezpośrednie znaczenie dla zawodu chorych - zostawić towary, szycie, praca przy kasie itp. Podniecenie motoryczne z zawodowym majaczeniem występuje z reguły w ograniczonej przestrzeni. Towarzyszy mu wymawianie pojedynczych słów lub "głupota". Halucynacje i iluzje są albo nieobecne albo elementarne Kontakt mowy jest często niemożliwy. Czasem można uzyskać monosylabiczną odpowiedź. Jego treść odzwierciedla doświadczenia patologiczne.

Mutant Delirium (delirium z mruczeniem, cichym delirium) - delirium z nieskoordynowanym wzbudzeniem motorycznym, pozbawione całościowych działań i monotonne ich manifestacje, pojawia się w łóżku. Pacjenci biorą coś, drżą, czują, chwytają. Działania te są często definiowane przez słowo "rozbój". Wzbudzenie mowy jest cichą i niewyraźną wypowiedzią indywidualnych dźwięków, sylab, wykrzyków. Wejście w komunikację z pacjentami jest niemożliwe, są całkowicie oderwane od środowiska. Zmęczeniowe delirium zwykle zastępowane jest przez profesjonalne. Profesjonalne, a zwłaszcza musujące majaczenie w ciągu dnia może być zastąpione objawami oszołamiania. Pogłębienie oszołomienia w tych przypadkach świadczy o ważeniu podstawowej choroby.

W zależności od czynnika etiologicznego (z najwyższą częstotliwością zatrucia) delirium może towarzyszyć zaburzeniom wegetatywnym i neurologicznym. Zaburzeń autonomiczne oznaczone tachykardię, szybki oddech, pocenie się, zmiany w ciśnieniu krwi, z tendencją do poprawienia, i objawów neurologicznych - hipotonia, hiperrefleksja mięśni, drżenie, ataksja, osłabienie zbieżności nistagmoid, Marinescu objawów. W ciężkiej delirium, zwłaszcza gdy mussitiruyuschem, ciśnienie krwi spada, może rozwinąć się stany collaptoid, często naznaczone ciężką hipertermii centralnego pochodzenia, istnieją oznaki odwodnienia. Wśród objawy neurologiczne zaznaczono sztywność karku, objawów Kernig objawy automatyzm ustnej, objawy oczne (oczopląs, opadanie powiek, strobizm, stałe STARÉ) athetoid i horeoformnye hiperkineza.

Czas trwania delirium zwykle waha się od trzech do siedmiu dni. Zanik zaburzenia często występuje krytycznie po dłuższym śnie. Odchylenia od średniego czasu trwania są możliwe zarówno w kierunku skracania, jak i w kierunku istotnego wydłużenia się występowania delirium objawów. U pacjentów osłabionych somatycznie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, rozłożenie i poważne deliryczne zdjęcia mogą być obserwowane przez kilka tygodni.

Pacjenci, którzy przeżyli rozwinięte delirium, częściowo pamiętają treść doświadczeń. Zazwyczaj wspomnienia te są fragmentaryczne i odnoszą się do objawów psychopatologicznych - halucynacji, afektu, delirium. U pacjentów z delirium profesjonalnym i przesadnym obserwuje się całkowitą amnezję.

Najczęściej delirium jest zastępowane przez astenię, w ciężkich przypadkach może rozwinąć się zespół Korsakowa.

ONEUROID SYNDROME (onyroid, onyroid, ciemnienie świadomości, senne zaciemnianie świadomości) - senne pomieszanie świadomości z napływem fantastycznych wizualnych pseudo-halucynacji.

Orientacja w otoczeniu czasowym jest naruszona. Orientacja we własnej osobowości zostaje zachowana. To głębsze pomieszanie świadomości niż delirium. Zazwyczaj obserwuje się to przy depresji, manii i wiąże się z patologią śródmózgowia.

Doświadczenia pacjentów różnią się znacznie pod względem złożoności i fantazji: sceny z wojen, katastrofy światowe, loty na inne planety, podróżowanie po "wehikule czasu" do odległej przeszłości, przebywanie w raju, piekle itd.

Iluzoryczne obrazy są postrzegane nie jako fakty realnego świata, ale jako zjawiska należące do innych sfer, które są niedostępne dla zwykłej percepcji (pseudo-halucynacje). Często pacjenci mentalnie uczestniczą w niesamowitych przygodach, ale mają okazję, jak gdyby, obserwować siebie z zewnątrz. Ich zachowanie w tym samym czasie nie odzwierciedla całego bogactwa doświadczanych fantastycznych doświadczeń. Ruchy pacjenta są przejawami syndromu katatonicznego - stereotypowego zamachu, mutyzmu, negatywizmu, elastyczności wosku, działań impulsywnych. Czasami mowa pacjentów jest całkowicie niezrozumiała (pęknięcie), czasami odpowiadają na pytania, a następnie można zidentyfikować naruszenia w orientacji.

W przypadku tętniaka możliwy jest objaw podwójna fałszywa orientacja, gdy pacjenci uważają się za zwykłych pacjentów w szpitalach psychiatrycznych i przy jednocześnie członkami niezwykłych fantastycznych zdarzeń ( „Posłaniec z innej galaktyki”, „rycerz bez lęku i bez zarzutu”, „kryształowej kuli, niosąc ludziom świetle wiedzy”, itd.). Często pojawia się uczucie szybkiego poruszania się, ruchu wielkich mas: zdaje się chorym, że przebijają przestrzeń i czas, że wszystkie siły zła i dobra są chwytane w śmiertelnej bitwie, że ludzkość jest zagrożona śmiercią.

Tworzenie się psychozy następuje stosunkowo szybko, ale może potrwać kilka tygodni. Pierwszymi oznakami początkowej psychozy są zaburzenia snu i rosnące poczucie niepokoju. Koncern szybko osiąga pewien stopień zamieszania. Żywe emocje i zjawiska derealizacji są podstawą fragmentarycznych niesystematycznych urojeń (ostry zmysłowy delirium). Początkowy lęk zostaje wkrótce zastąpiony przez afekt zdenerwowania lub ekstazy. Pacjenci uspokajają się, zafascynowani rozglądając się, zafascynowani kolorami i dźwiękami. Później często rozwija się katatoniczne otępienie lub pobudzenie. Czas trwania onyroidalnego zaciemnienia świadomości jest inny. Częściej psychoza zostaje rozwiązana w ciągu kilku tygodni. Wyjście z psychozy jest stopniowe: po wyjściu z psychozy amnezja jest bardziej wyraźna niż w przypadku delirium. pacjenci mogą opisywać niektóre fragmenty bolesnych doświadczeń, ale ich historia jest niespójna, podobnie jak same doświadczenia.

AMENSION (zespół emocjonalny, anomalne zaciemnienie świadomości) jest formą pomieszania świadomości z przewagą niespójności mowy, zdolności motorycznych i dezorientacji.

Meinert - "ostry nonsens".

Występuje z ciężkimi i długotrwałymi chorobami somatycznymi i zakaźnymi. Zaczyna się od głębokiego osłabienia, po czym następuje wyczerpanie. Pacjent jest zdezorientowany w czasie, środowisku i własnej osobowości. Kontakt mowy nie jest możliwy. Myślenie pacjentami jest niespójne, mowa rejestruje się w przyrodzie (składa się z pojedynczych słów o zwykłej treści, sylab, nieartykułowanych dźwięków wymawianych cicho, głośno lub śpiewających z tymi samymi intonacjami). Często obserwuje się perseweracje. Nastrój pacjentów jest zmienny, czasem przytłumiony i alarmujący, a następnie nieco podniesiony z cechami entuzjazmu, a następnie obojętny.

Mogą być oszustwa percepcji, pacjenci słuchają czegoś. Przez mimikę widać zmianę reakcji emocjonalnych.

Pobudzanie silnika podczas amenacji odbywa się w ograniczonej przestrzeni, zwykle w łóżku. Jest wyczerpany przez oddzielne ruchy: pacjenci obracają się, wykonują ruchy obrotowe, zginają się, wzdrygają, odrzucają swoje kończyny, rzucają się na łóżko.

Nie ma możliwości nawiązania komunikacji werbalnej z pacjentami. Zgodnie z ich oddzielnymi stwierdzeniami można stwierdzić, że mają one wpływ na oszołomienie i niejasną świadomość ich bezradności - symptomy stale napotykane w zamieszaniu. Zdezorientowany wyraz twarzy pacjentów świadczy również o dezorientacji.

Czas trwania amenacji może wynosić kilka tygodni i miesięcy. Okres stanu amnezyjnego jest całkowicie amnezyjny. Po odzyskaniu, amenię zastępuje albo długotrwała astenia, albo zespół psycho-organiczny.

Zewnętrznie pacjenci z amenią wyglądają jak ciężcy pacjenci somatyczni (ostre rysy, blade, wycieńczone, z niską temperaturą, niskie A / D).

Obecnie bardziej powszechne asteniczne zamieszanie. Pacjenci są zaniepokojeni, nastrój jest zmniejszony, zdezorientowany, nie miej na uwadze tematu rozmowy. Są częste perseweracje, przeskakują z jednego tematu do drugiego. Mogą się pojawić niesystematyzowane idee o szczególnym znaczeniu, ale po kilku minutach krytykują majaczenie. Zewnętrznie, wyglądają na kobiety wycieńczone, blade, akrocyjanoza, nadmierne pocenie się i brak miesiączki. Z reguły w tym okresie pacjenci tracą na wadze, pomimo wystarczającej ilości przyjmowanego pokarmu.

Wyjdź z astenicznego pomieszania poprzez astenię.

DWUSTRONNA KONDENSACJA ŚWIADOMOŚCI to typowy napad padaczkowy. Psychoza charakteryzuje się nagłym początkiem, stosunkowo krótkim czasem trwania (od dziesiątek minut do kilku godzin), nagłym (czasem nagłym) wygaśnięciem i całkowitą amnezją całego okresu upośledzonej świadomości.

Zmierzch nagle się rozwija. Orientacja jest całkowicie zepsuta. Pacjenci są odłączeni od rzeczywistości. Przestają odpowiadać na pytania. Niemożliwe jest nawiązanie z nimi komunikacji. Spontaniczna mowa jest albo nieobecna, albo ograniczona do stereotypowego powtarzania indywidualnych wykrzyków, słów, krótkich zdań.

W niektórych przypadkach pozostają kolejne, częściej stosunkowo proste, ale na pozór celowe działania. Jeśli towarzyszy im mimowolna wędrówka, porozmawiajmy o automatyzmie ambulatoryjnym. Przez chwilę automatyzm ambulatoryjny nazywany jest fugą lub transiem; automatyzm ambulatoryjny powstający podczas snu, somnambulizmu lub lunatykowania. Pacjenci wykonują zautomatyzowane ruchy (idą gdzieś, przeciągają meble, układają ubrania).

W wielu przypadkach pacjenci w zmroku, w ciemnościach świadomości, wykonują niezwykle niebezpieczne agresywne działania. W takich przypadkach, po wyjaśnieniu świadomości, może nastąpić reakcja depresyjna na doskonały czyn i jego konsekwencje. Te absurdalne i niebezpieczne działania pacjentów, a także niekiedy ich fragmentaryczne okrzyki podczas zlecania takich działań, wskazują, że zaburzeniom świadomości w półmroku mogą towarzyszyć doświadczenia omamowe-iluzjonistyczne.

Przywrócenie klarowności świadomości następuje zwykle stopniowo i może mu towarzyszyć pojawienie się przejściowego, ostrego zubożenia aktywności umysłowej, w związku z którym pacjenci wydają się słabo myślący. W niektórych przypadkach dochodzi do snu terminalnego. Mroczne zaciemnienie świadomości trwa zwykle minuty i godziny i towarzyszy jej pełna amnezja.

SYNDROME REJESTRU AMNESTE.

PSYCHOORGANICHESKY SYNDROM - kompleks objawów, któremu towarzyszy spadek pamięci, inteligencji i labilności afektywnej.

Zaburzenia charakterystyczne dla zespołu psychoorganicznego różnią się różnym stopniem nasilenia. Jeśli są lekkie - mówią o organicznym spadku poziomu osobowości; jeśli są poważne - określa je termin "otępienie organiczne".

Zaburzenia pamięci w zespole psychologiczno-organicznym wpływają na jeden lub inny stopień wszystkich trzech głównych aspektów: zapamiętywania, retencji (zdolność do zatrzymania postrzegania) i reprodukcji (zdolność do aktywacji rezerw pamięci). W niektórych przypadkach dominujące zaburzenia dysmno-zyczne, w innych - amnestyczne, przede wszystkim utrwalające i (lub) postępująca amnezja. Zaburzeniom pamięci, zwłaszcza w postaci amnezji, często towarzyszy pojawienie się wspomnień obrazowych z przeszłych wydarzeń życiowych, aw niektórych przypadkach konfabulacji.

Zespołowi psycho-organicznemu towarzyszy zaburzenie percepcji środowiska - zmniejszenie lub nawet niemożność opanowania całej sytuacji: pacjenci wychwytują tylko jedną konkretną chorobę. Ilość uwagi, szczególnie pasywna, jest ograniczona - automatyczna reakcja na pojawiający się bodziec. Upośledzona pamięć, percepcja i uwaga są ściśle związane z pogorszeniem orientacji - najpierw w środowisku, aw przypadku cięższego stanu - i we własnej osobowości.

Różne aspekty aktywności intelektualnej gubią się nierównomiernie. Do tej pory nie znaleziono żadnej innej zasady, poza tym, że umiejętności nabyte w pierwszej kolejności cierpią, podczas gdy te stare utrzymują się przez długi czas, a pacjenci mogą nawet prześcignąć w nich zdrowe osoby. Na naruszenie aktywności intelektualnej wskazuje spadek poziomu osądów (umiejętność rozumienia otrzymywanych informacji, ważenie różnych alternatyw i formułowanie jasnego planu działania) oraz wnioskowanie (nawiązywanie relacji i relacji między poszczególnymi obiektami świata zewnętrznego i wewnętrznego).

Jednym z pierwszych oznak upadku intelektualnego jest naruszenie zdolności krytycznych w odniesieniu do poczucia własnej wartości i oceny środowiska.

Reakcje afektywne są niestabilne, czasami zmieniają się co minutę, szybko się manifestują (nietrzymanie afektu, afektywna labilność), ale zwykle krótkie i szybko wychodzą. Zmiana afektu występuje zarówno spontanicznie, jak i pod wpływem czynników zewnętrznych, niekiedy najbardziej nieistotnych. W szczególności wpływ pacjenta jest łatwy i zmienia się wiele razy w zależności; od tonu, w którym prowadzi się z nim rozmowę. Chwiejność emocjonalna łatwo podporządkowuje działania pacjentów, a jednoczesny spadek krytyki może prowadzić do popełnienia ich nielegalnych czynów.

Ograniczając zakres interesów, rozumiejąc niemożliwość trudnych sytuacjach, wyczerpywanie pomysłów, naruszenie subtelnych emocji (takt, poczucie obowiązku, itd.), Co powoduje emocjonalną obojętność wobec pacjentów, którzy nie są bezpośrednio związane z rządzącej one obecnie wpływają i ich interesują. Zaburzona uczuciowości i zmniejszenie zdolności krytycznego w połączeniu z podwyższonym sugestię, ze wzrostem i nawet nie wiem, upór środków lub obu współistnieją. Zwykle tempo procesów umysłowych jest mniej lub bardziej spowolnione. Słownictwo jest zredukowane, często towarzyszy mu używanie słów pomocniczych, wzorów słownych. Jest to łatwe do utknąć na tych samych zgłoszeń, nie może natychmiast przełączać się z jednej myśli innych, nie są w stanie rozmawiać z dyrektorem, zatrzymany na nieistotnych szczegółów. Dysartria i perseweracja są powszechne.

W początkowej fazie rozwoju zespołu Psycho-organicznym i w tych przypadkach, gdy jej objawy są łagodne, często pojawia się ostrzenie cech charakteru właściwych dla pacjenta, w szczególności, pojawiają zaburzenia psychopatycznym. Kiedy zespół psycho-organiczny jest wyrażany, cechy osobowości są wyrównane do ich całkowitego zniknięcia. W przypadku niektórych chorób (postępujący paraliż, choroba Picka) poziom osobowości obserwuje się już od samego początku choroby, co wskazuje na jej ciężkość.

Zespół psychoorganiczny często towarzyszy bólom głowy, odczuwaniu ciśnienia w głowie, zawrotom głowy, słabej tolerancji ciepła, zmianom ciśnienia atmosferycznego; może mu towarzyszyć szereg objawów neurologicznych.

U znacznej liczby pacjentów z zespołem psycho-organicznym pojawienie się egzogennych typów reakcji charakteryzuje się wpływem chorób współistniejących i różnych zatruć, aw niektórych przypadkach także terapią, w tym lekami psychotropowymi. Częściej niż inni, zwykle w nocy, występuje delirium, rzadziej - zmierzch świadomości.

Przyczyny zespołu Psycho-organicznych są zróżnicowane, choroby naczyniowo-mózgowe, uraz czaszkowo-mózgowy, zatrucia (alkohol, narkotyki, ołów i inne metale ciężkie, tlenek węgla), zapalenie mózgu, przewlekłe zaburzenia metaboliczne syfilitycznych chorób ośrodkowego układu nerwowego, guzy mózgu i ropnie, procesy zanikowe przed wiekiem, a także epilepsja i wszystkie choroby z towarzyszącym zespołem padaczkowym.

SYNDROMA CORSAKOVA (zespół amnestyczny) - połączenie amnezji utrwalającej (obecnie zaburzenia pamięci), pseudoreminiscencje i konfabulacja. Opisane po raz pierwszy. Korsakow w 1887 r. W rozprawie doktorskiej "O paraliżu alkoholowym".

Zaburzenia pamięci w zespole Korsakowa dotyczą przede wszystkim zapamiętywania bieżących i niedawnych wydarzeń. Pacjent niemal natychmiast zapomina o otrzymanych wrażeniach. Czas, w którym są wygładzane, można policzyć w kilka sekund. Pacjent natychmiast zapomina nie tylko nazwę, ale również wygląd osoby, z którą miał rozmawiać, a więc wielokrotnie witany z tą samą osobą, a pytania o to drugie, dlaczego on to robi, jeśli dzisiaj mają już widział pacjenta, gdy odpowiedź, że ta osoba widzi po raz pierwszy. Pacjent nie wie, co zjadł dzisiaj i czy to jest jedzenie, opowiada tę samą historię, nie pamiętam jak długo chorował i na jak długo w szpitalu. Rozmowa z lekarzem, pacjent często powtarza te same pytania i zwraca się do Rady, który otrzymał liczne czytania, chorzy wielokrotnie ponownie przeczytać to samo za każdym razem jak coś nowego dla niego itp Pamięć słowną cierpi najbardziej. Jednocześnie pamięć afektywna (pamięć zdarzeń związanych z nieprzyjemnymi przeżyciami dla pacjenta) cierpi mniej.

Zaburzenia orientacji, często nazywane amnestyczną dezorientacją, wyrażane są w różnym stopniu. Najbardziej zaburzona orientacja w czasie. Pacjent często nie jest w stanie podać nie tylko numeru, dnia tygodnia i miesiąca, ale także pory roku, a także roku bieżącego. Orientacja w miejscu, w tym orientacja przestrzenna, jest poważnie zagrożona. Dlatego pacjent nie jest w stanie zrozumieć pomieszczeń wydziału, w szczególności nie wie, gdzie znajduje się jego łóżko, toaleta itp. Wielu pacjentów nie jest w stanie powiedzieć, jakie osoby je otaczają, aw niektórych przypadkach nazywają imiona swoich przyjaciół.

Pseudoreplikacja pojawia się zwykle przy odpowiednich pytaniach, a nie spontanicznie. Ich treść odnosi się przede wszystkim do przeszłych wydarzeń dnia codziennego lub sytuacji związanych z działalnością zawodową. W tych przypadkach mówi się o zastępczych (mnemonicznych) pseudo-reminiscencjach. Konflikty fantastycznych treści są znacznie mniej powszechne. Zwykle nie ma równoległości między stopniem braku równowagi pamięci a stopniem konfabulacji.

Pacjenci z zespołem Korsakowa zawsze charakteryzują się pewnym stopniem intelektualnego spadku, w tym zmniejszeniem krytycznego nastawienia do ich stanu. Jednocześnie wiele z wiedzy i umiejętności z przeszłości jest dla nich całkiem satysfakcjonujących. Na przykład pacjenci zachowują profesjonalną wiedzę, są w stanie grać w gry karciane, grać w szachy, rozwiązywać różne problemy, logicznie poprawnie omawiać problemy związane z ich wcześniejszym doświadczeniem i wiedzą. Stary system tożsamości pacjentów jest wystarczający. W większości, pomimo zmniejszenia krytyki, zawsze istnieje świadomość choroby, głównie w zakresie zaburzeń pamięci, pacjenci za pomocą różnych sztuczek mają tendencję do ukrywania swojej fałszywej wady.

U pacjentów z zespołem Korsakova poziom osądu i aktywności jest zawsze zmniejszony. Ciągle możliwe jest ujawnienie zmęczenia psychicznego i fizycznego. Te zaburzenia są bardziej widoczne u osób starszych.

W większości przypadków zespół Korsakowa pojawia się ostro, za stanami zaciemnienia świadomości, najczęściej po majaczeniu, zwykle ciężkim.

Zespół Korsakova obserwuje się przy różnych zatruciach (głównie alkoholizmem) po urazie czaszkowo-mózgowym. z guzami mózgu i chorobami zakaźnymi, po ostrym niedotlenieniu (zatrucie tlenkiem węgla, powieszenie itp.), z procesami zanikowymi i naczyniowymi.