Dysocjalne zaburzenie osobowości

Antyspołeczne zaburzenia osobowości (socjopatię lub antyspołeczne zaburzenie osobowości, które nazywano psychopatia, antyspołeczne psychopatia, psychopatia geboidnoy) - zaburzenia osobowości, który charakteryzuje się niedorozwoju wyższych nastrojów moralnym. Zaburzenie przejawia się w impulsywnym i agresywnym zachowaniu, ignorując normy społeczne i bardzo ograniczoną zdolność do tworzenia przywiązań. Zgodnie z przyjętą w nowoczesnej psychiatrii punktu widzenia, ten typ zaburzeń osobowości tworzy się do dorosłości i jest trwała zmiana w dojrzałej osobowości.

Spis treści

Informacje ogólne

Pierwszy opis dissocial zaburzenia osobowości można uznać za opis grupy wrodzonych degeneracyjnych zaburzeń psychicznych, które w 1835 roku dał psychiatra John angielskiego. Pritchard. Opisany stan patologiczny, które autor nazywa obłęd moralny, wyróżnia się brakiem poczucia moralnego, emocjonalnego częściowego „głupoty”, z przewagą instynktów, naruszenie samoregulacji, fałszu, lenistwo i celowo gdy bezpieczny inteligencja.

W 1890 r. K. Kollbaum opisał heboidofrenię (syndrom heboidalny), który wielu psychiatrów uważał za etap rozwoju psychopatii typu pobudliwego lub schizofrenii. Zespół Geboidny przejawia się w odhamowanie prymitywnych napędów, egocentryzmu, brak współczucia i litości, zaprzeczenie przyjętych norm oraz skłonności do czynów antyspołecznych i braku zainteresowania działalnością produkcyjną.

Następnie wielu psychiatrów uznało dyssocjalne zaburzenie osobowości w procesie tworzenia krajowych schematów klasyfikacji zaburzeń psychicznych:

  • Kraepelin w 1915 roku wyróżniony kategorię patologicznych osobowości, które z bezpieczeństwem poznawczych były niestabilne wola i niedostateczny rozwój uczuć moralnych „(osobno opisanych patologicznych przestępców”, cechy, które odpowiada opisowi z dissocial zaburzenia osobowości;
  • Ch.Lombrozo w tym samym okresie, opracował jeden z pierwszych klasyfikacji przestępców, podkreślając jednocześnie „Born przestępcę”, który różnił się brakiem skruchy, niezdolność do skruchy, cynizmu, próżność, okrucieństwa i mściwości.

Zarówno E. Krapelin, jak i C. Lombroso po raz pierwszy zidentyfikowali prototypy osób z dyssocjalnymi zaburzeniami i zachowaniami przestępczymi.

Dzięki pomocy niemieckiego psychiatry I. Kocha, który wprowadził w latach 1891 - 1904. nazwano "niższością psychopatyczną", początek dwóch kierunków rozwoju teorii psychopatii. W anglo-amerykańskiej tradycji psychiatrycznej termin "psychopatia" stopniowo zaczął być używany w odniesieniu do określonego zaburzenia osobowości, aw tradycji europejskiej termin ten był używany w odniesieniu do grupy różnych zaburzeń osobowości. W wyniku idei dyssocjalnego zaburzenia osobowości powstały one pod wpływem dwóch konceptualnych podejść do zjawiska psychopatii.

W 1933 roku, PB Gannushkina opublikowała fundamentalne dzieło „The psychopatii klinika, ich statyki, dynamiki, taksonomia”, w którym opisał grupę antyspołecznych psychopatów różnią bezpieczne inteligencję i wyraźne wady moralne, egocentryzm, skłonność do nadużywania zwierząt, emocjonalnego otępienia i inne

W 1927 r. AK Lentz, w celu podkreślenia wpływu niekorzystnych warunków społecznych na powstawanie psychopatii, wprowadził pojęcie "socjopatia".

W 1941 r. Amerykański psychiatra H. Kleckley opublikował systematyczne badanie tego zjawiska, w tym opis 16 diagnostycznych objawów psychopatii.

W 1952 r. K. Schneider, który uważał termin "psychopatia" za przestarzały i nie odzwierciedlał istoty tego zjawiska, sugerował znalezienie substytutu nazwy tego zaburzenia. Schemat klasyfikacji Schneidera nie różnił się systematycznie, ale zawierał "niewrażliwych psychopatów", nie doświadczających poczucia winy i współczucia, niezaangażowanych, instynktownych i niegrzecznych. Schneider zauważył, że ta grupa obejmuje nie tylko przestępców, ale także tych, którzy mają tendencję do "przechodzenia przez zwłoki", ludzi, którzy są społecznie stęchliwi.

W 1952 r. W DSM-I termin "psychopatia" został zastąpiony przez "socjopatia", aw 1980 r. W DSM-III - termin "osobowość antyspołeczna".

W latach siedemdziesiątych. kanadyjski psycholog R.D. Oznaki psychopatii HAEROM zostały poszerzone do 20. W tym samym czasie R.D. Haar podkreślił, że zaburzenie osobowości dyssocjalnej jest syndromem, więc w procesie diagnozy ważne jest, aby zwracać uwagę nie na pojedyncze objawy, ale na obecność wszystkich oznak u pacjenta. R.D. Haer zaproponował również model "dwuczynnikowy", który dzieli wszystkie oznaki zaburzenia na dwie grupy (zaburzenia emocjonalne i interpersonalne oraz zaburzenia zachowania społecznego).

W 1991 roku więcej niż wystarczające zaczął rozważać model trzy-Factor (podzielono na 2 czynników emocjonalnych i interpersonalnych), a od 2000 - cztery-factor (zaburzenia zachowań społecznych podzielona przez współczynnik, który opisuje styl życia i czynnik, który opisuje zachowanie antyspołeczne). Wszystkie te modele są aktywnie wykorzystywane przez anglo-amerykańskich badaczy.

Obecnie istnieje 5 podejść do zrozumienia zjawiska dyssocjalnego zaburzenia osobowości:

  • Klasyczny. Psychopatia jest uważana za główny nurt twórczości H. Cleckleya i R.D. Haer.
  • Klasyfikacja (przedstawiona w DSM-IV-TR i ICD-10). Jego celem jest ustalenie związku między schematem pojęciowym a objawami psychopatii.
  • Prawne. Uważa, że ​​zaburzenie osobowości dyssocjalnej jest pojęciem prawnym i obejmuje zaburzenia psychiczne, które różnią się przynależnością nozologiczną.
  • Możliwość dostosowania. Jego celem jest znalezienie odpowiedników socjopatii wśród różnych wariantów zaburzeń osobowości.
  • Nihilistyczny. Zaprzecza istnieniu tego zaburzenia osobowości.

W wyniku różnic w zrozumieniu zjawiska socjopatii nie jest możliwe oszacowanie dokładnego zakresu występowania dyssocjalnego zaburzenia osobowości. Według niektórych doniesień po 40 latach osłabia się objawy głównych objawów choroby, co również utrudnia diagnozę.

Komplikuje również zadanie:

  • rzadkie leczenie pacjentów z tym zaburzeniem u lekarza (przyczyną leczenia są zwykle zaburzenia psychiczne lub zachowania niezgodne z prawem);
  • naddiagnozą, obecną w zakładach penitencjarnych.

Według R.D. Haer, socjopatię obserwuje się u 1% ogółu populacji.

Rozpowszechnienie dyssocjalnego zaburzenia osobowości według różnych badań epidemiologicznych wynosi 0,5 - 9,4% całkowitej populacji, a średni poziom wynosi 4%.

W instytucjach penitencjarnych socjopatia jest wykrywana znacznie częściej (15-30%).

U mężczyzn psychopatia występuje częściej niż u kobiet (3 - 4,5% wśród mężczyzn i 0,8 - 1% wśród kobiet).

Zaburzenie ujawnia się głównie wśród mieszkańców miast (często są to osoby bez wykształcenia wyższego w wieku około 45 lat).

W 94% przypadków pacjenci mają problemy z zatrudnieniem, w 67% występują poważne problemy w relacjach rodzinnych.

Formularze

Dyskocjacyjne zaburzenie osobowości z punktu widzenia pozycji klinicznych uważa się za w dużej mierze pojęcie warunkowe. Zgodnie z założeniem P.B. Gannushkina, która znajduje coraz więcej dowodów, socjopatia jest tym samym rodzajem rozwoju różnych form konstytucyjnych, które mogą przyłączyć się do:

  • psychoza schizoidalna (ta grupa obejmuje emocjonalnie schizoidalne, ekspansywne schizoidy);
  • zaburzenia narcystyczne (osoby niestabilne emocjonalnie).

Przyczyny rozwoju

Przyczyny rozwoju dyssocjalnego zaburzenia osobowości, pomimo znacznej liczby badań naukowych, nie zostały do ​​tej pory wiarygodnie ustalone.

Aż do początku XX wieku. sądzono, że podstawą rozwoju psychopatii są czynniki konstytucyjne, a otoczenie społeczne jest tłem, które pozwala na ujawnienie się dziedzicznej struktury choroby.

Wraz z gromadzeniem danych na temat roli czynników społecznych w rozwoju psychopatii i wprowadzeniem terminu "socjopatia" powstały idee o wiodącej roli czynników społecznych.

Pod koniec XX wieku. Hipoteza o charakterze polietologicznym dyssocjalnego zaburzenia osobowości stała się powszechna.

Analizując przyczyny dyssocjalnego zaburzenia osobowości, rozważamy:

  • Teoria biologii, oparta na założeniu niższego poziomu stymulacji mózgu u pacjentów-socjopatów. Liczne badania wskazują na obecność niedojrzałych czołowych struktur mózgu u osób z tej grupy i brak równowagi neuroprzekaźników, więc negatywne zdarzenia nie powodują silnego lęku charakterystycznego dla osób bez zaburzeń osobowości. W rezultacie trudno socjopacie uchwycić sytuacje zagrażające lub związane z innymi emocjami, nie boją się kłopotów. Zgodnie z założeniami naukowców osoby z dyssocjalnym zaburzeniem osobowości często podejmują ryzyko ze względu na ostre odczucia wywołane lekką stymulacją fizjologiczną.
  • Teoria behawioralna, sugerująca rozwój poważnych objawów dyssocjalnego zaburzenia osobowości w wyniku naśladowania zachowania rodziców i innych osób. Diesocjalne zaburzenie osobowości, według behawiorystów, rozwija się również w wyniku nieprawidłowej edukacji (dorosły, chcąc uspokoić dziecko, jest gorszy, jeśli dziecko wykazuje agresję). Na powstanie tego zaburzenia psychicznego wpływa odrzucenie emocjonalne, niespójność w wpływach edukacyjnych i hipoprotekcja (brak uwagi i kontroli). Socjopaci często mają psychopatologicznie obarczoną anamnezę (uzależnienie od alkoholu lub zaburzenia osobowości u przynajmniej jednego z rodziców). Rodzina rodziców jest społecznie nieudana, a we wczesnym dzieciństwie doświadczyła przemocy fizycznej, psychicznej lub seksualnej.
  • Teoria kognitywna, sugerująca rozwój aspołecznego zaburzenia osobowości w wyniku braku zrozumienia znaczenia interesów i potrzeb otaczających ludzi. Zgodnie z tą teorią socjopaci nie są w stanie zrozumieć innego punktu widzenia.
  • Teoria psychodynamiczna, zgodnie z którą podstawa dyssocjalnego zaburzenia osobowości ułożona jest w dzieciństwie pod nieobecność rodzicielskiej miłości. Następnie dziecko traci zaufanie do wszystkich otaczających go osób.

U osób z dyssocjalnym zaburzeniem osobowości potrzeby emocjonalne i biologiczne często stają się sfrustrowane w dzieciństwie. Wykorzystywanie dzieci odnotowano w 51,8% wszystkich przypadków zidentyfikowanego zaburzenia.

Ważne jest również zwrócenie uwagi na obecność w anamnezie organicznych uszkodzeń mózgu, które wywołują psychopatie organiczne, które mają pewne różnice w objawach.

Współcześni naukowcy zwracają uwagę przede wszystkim na określenie warunków, które zwiększają ryzyko rozwoju dyssocjalnego zaburzenia osobowości, a nie na poszukiwanie przyczyn tego zaburzenia. Ostatnio zwrócono uwagę na kompleksowe badania mechanizmów i warunków interakcji genotyp-środowisko oraz ich wpływu na rozwój indywidualnych objawów tego zaburzenia.

Patogeneza

Patogeneza dyssocjalnego zaburzenia osobowości nie jest w pełni ustalona, ​​ale dynamika tego zaburzenia jest podobna do dynamiki innych zaburzeń osobowości. Przydziel:

  • Typ, którego dynamika odpowiada kryzysom wieku. Manifestacje zaburzeń osobowości przypominają zmiany w naturze zdrowych harmonijnych osobników, które obserwuje się w okresie dojrzewania i okresie klimakterium. Dysocjacyjne zaburzenie osobowości w tym typie charakteryzuje się bardziej spiczastymi przejawami charakteru.
  • Typ, którego dynamika zaburzeń wynika ze stresu i efektów psychotraumatycznych. Dla tego rodzaju kompensacji charakteryzuje się mniej lub bardziej adekwatną adaptacją jednostki do mikrokosmosu i dekompensacją, w której wszystkie nieodłączne cechy są zaostrzone.

Patocharakterologiczne cechy osobowości w kompensacji nie przeszkadzają podmiotowi w przystosowaniu się do otaczającego życia, chociaż ta adaptacja jest wystarczająco delikatna. Kompensacja jest możliwa w sprzyjających warunkach zewnętrznych. W tym przypadku osobowość rozwija wtórne (fakultatywne) cechy, łagodząc podstawowe cechy charakteru.

Kiedy zdekompensowane drugorzędne znaki znikają i pojawiają się obowiązkowe (podstawowe) właściwości osobowości, a dostępna adaptacja społeczna zmniejsza się lub jest tracona.

DSM-IV prowadzi zobowiązać właściwości osobnika cierpiącego na zaburzenie dissocial, niezdolność do przestrzegania norm społecznych, co wynika z aspektów rozwoju pacjenta podczas dojrzewania i dorosłych. Ta niezdolność do przestrzegania norm społecznych powoduje długi okres działań antyspołecznych i przestępczych.

Dysocjacyjne zaburzenia osobowości powstają w większości przypadków w populacji mężczyzn żyjących w ubogich obszarach miejskich i slumsach. Średni wiek zaburzenia wynosi 15 lat. Istnieją dowody na obecność tego zaburzenia u krewnych pacjenta (częstość występowania jest 5-6 razy większa niż liczba przypadków dyssocjalnego zaburzenia osobowości w populacji jako całości).

Przebieg choroby jest wolny od narkotyków, szczyt zachowań aspołecznych jest późny okres dojrzewania. W wieku dorosłym, często kojarzonym z somatyzacją i zaburzeniami afektywnymi, występuje nadużywanie substancji psychoaktywnych, które przyczyniają się do niedostosowania społecznego.

Pacjent nigdy nie może formalnie stać w sprzeczności z prawem, ale cechy dyssocjalne (fałsz, nieodpowiedzialność i wykorzystywanie innych dla własnej korzyści) przejawiają się w życiu zawodowym i rodzinnym.

Objawy

Socjopatia w większości przypadków przyciąga uwagę z powodu ogromnej dysproporcji norm społecznych i zachowań panujących w danym społeczeństwie.

Objawy socjopatii obejmują:

  • manifestacja własnej sprawiedliwości i silne przekonanie o słuszności we wszystkich sytuacjach;
  • całkowity brak krytycznej oceny własnych działań;
  • uważać każdą obserwację lub karę za przejaw niesprawiedliwości;
  • zaniedbanie w obchodzeniu się z pieniędzmi;
  • zwiększony konflikt;
  • niezdolność do współczucia, skrucha, brak współczucia i winy;
  • skłonność do picia alkoholu, co wywołuje jeszcze więcej gniewu i agresji;
  • niska samokontrola;
  • brak skłonności do systematycznej pracy;
  • skłonność do szukania emocji;
  • brak głębokich przywiązań i odpowiednich relacji, bezduszność;
  • niski próg frustracji (reakcje emocjonalne występują przy najmniejszej okazji).

Towarzyski, ludzie nie unikają, a nawet próbują nawiązać znajomości.

Całe życie socjopatów jest ciągiem ciągłych konfliktów z zasadami i porządkiem społecznym (od drobnych przestępstw po brutalne akty przemocy). Motywy przestępstw obejmują nie tylko samolubne interesy - socjopat nie uświadamia sobie swojej winy i odczuwa chęć urażania innych i denerwuje ich.

Chociaż nie rozpoznaje się zaburzeń dysspresyjnych u dzieci, objawy zaburzeń rozwojowych obejmują:

  • impulsywność;
  • rozpusta;
  • fałsz;
  • samolubstwo;
  • skłonność do nękania zwierząt i młodszych dzieci;
  • brak zainteresowania dowolnymi wartościami duchowymi;
  • sprzeczne zachowanie telefoniczne;
  • problemy z koncentracją, niepokój;
  • skłonność do wulgaryzmów, walk i ucieczki z domu.

Socjopaci nie realizują własnych emocji z powodu wysoce rozwiniętej "reakcji".

Diagnostyka

Dysocjacyjne zaburzenia osobowości są wykrywane za pomocą kryteriów diagnostycznych (pacjent musi mieć co najmniej trzy znaki).

Objawy socjopatii u dorosłych obejmują:

  • całkowita obojętność i niezrozumienie uczuć innych ludzi;
  • wulgarna i uporczywa manifestacja zaniedbania w stosunku do zasad i obowiązków społecznych, nieodpowiedzialność;
  • niemożność utrzymania odpowiednich relacji w połączeniu z brakiem trudności w ich rozwoju;
  • wyjątkowo niski próg frustracji i rozładowania agresji, nawet przemocy;
  • niezdolność do czerpania korzyści z doświadczenia życiowego (szczególnie bezskutecznego i związanego z karami), braku poczucia winy;
  • wyraźna tendencja do obwiniania wszystkich niepowodzeń i problemów innych lub wyjaśniania ich zachowań z przekonującymi motywami, co powoduje konflikt między podmiotem a społeczeństwem.

Dodatkowym znakiem może być ciągła drażliwość.

Dzieci i młodzież w wieku poniżej 15 lat mogą doświadczać zaburzeń zachowania (muszą być spełnione co najmniej trzy kryteria):

  • często pomija szkołę;
  • ucieka z domu (przynajmniej dwa razy w nocy lub raz przez dłuższy czas);
  • często wchodzi na pierwszy plan;
  • stosuje broń podczas walki;
  • zmuszanie kogoś do stosunków seksualnych;
  • pokazuje okrucieństwo wobec zwierząt;
  • celowo niszczy czyjąś własność;
  • aranżuje podpalenie;
  • leży bez powodu (nie ma celu, aby uniknąć kary);
  • kradnie lub fałszuje dokumenty;
  • oszustwa (w tym gry karciane).

Ponieważ kryteria te nie są specyficzne i często są nieodłączne nawet u niektórych zdrowych nastolatków, dostępność tych kryteriów jest ważna w badaniu anamnezy.

Podczas diagnozowania konieczne jest uwzględnienie norm kulturowych i regionalnych warunków społecznych, które określają zasady i obowiązki, które pacjent ignoruje.

Podczas diagnozowania należy upewnić się, że zachowanie antyspołeczne pacjenta nie ma związku z epizodami maniakalnymi lub schizofrenią. Należy również wykluczyć niestabilne emocjonalnie zaburzenie osobowości (F60.3-) i zaburzenia zachowania (F91.x).

Do diagnostyki używa się:

  • techniki patopsychologiczne i różne testy (MMPI, test Rorschacha itp.);
  • wywiad kliniczny;
  • podłużna obserwacja kliniczna, pomagająca wykryć głęboką patologię z powierzchownymi oznakami zaburzeń osobowości;
  • metody biochemiczne i elektrofizjologiczne pozwalające zidentyfikować dysfunkcję kory czołowej, naruszenie funkcji wolicjonalnych, obecność agresji i ich korelaty neuropsychologiczne.

Leczenie

Osoby z zaburzeniem osobowości dyssocjalnej rzadko przychodzą do terapeuty samodzielnie - w większości przypadków członkowie rodziny nalegają na odwiedzenie terapeuty, pracodawcy lub pacjenta są wysyłane przez organy ścigania. W zakresie widzenia terapeuty socjopaci mogą być również zaangażowani w związku z innym zaburzeniem.

W rezultacie pacjenci rzadko są zdolni do stworzenia przymierza roboczego z psychoterapeutą, który jest krytyczny dla większości rodzajów terapii (ten sojusz jest szczególnie ważny w terapii psychoanalitycznej). Konsekwencją tej sytuacji jest niezwykle niska skuteczność leczenia i poprawa manipulacyjnych zachowań socjopatów.

Według statystyk około jedna trzecia wszystkich osób cierpiących na to zaburzenie jest narażona na terapię, ale żadna z metod nie została jeszcze uznana za skuteczną.

Istnieją dowody na udane zastosowanie w leczeniu osób z dyssocjalnym zaburzeniem osobowości metod psychoterapii egzystencjalnej i kognitywnej. Ograniczony efekt zapewniają metody terapii behawioralnej, które zwykle stosuje się w warunkach ograniczających (ograniczających swobodę działania).

Metody terapii rodzinnej mogą być przydatne do adaptacji, ale realizacja osiągniętego sukcesu w codziennych sytuacjach jest rzadkością.

W procesie psychoterapii ważne jest ustanowienie jasnych ram, które utrudniają manipulację pacjenta (w szczególności szantaż samobójczy). Psychoterapeuta powinien pomóc pacjentowi w rozróżnieniu:

  • kontrola i kara;
  • konfrontacja z rzeczywistością i zemsta.

Ważne jest również wzięcie pod uwagę chęci pacjenta do przechytrzenia lekarza, a nie odczuwania rosnącej społecznej akceptacji jego zachowania. Dysocjatywni psychopaci nie powinni mówić, że nie należy robić pewnych rzeczy - należy je stymulować, aby znaleźć alternatywne rozwiązania.

Wraz z towarzyszącymi syndromami lękowo-depresyjnymi i do kontroli impulsywności, środki uspokajające są stosowane z ostrożnością. Epizody agresywnego zachowania są korygowane za pomocą preparatów litu. Podczas stosowania farmakoterapii należy pamiętać, że:

  • socjopaci są grupą narkomanów wysokiego ryzyka;
  • środki uspokajające zmniejszają motywację do pracy nad sobą.

/ zaburzenie osobowości / aspołeczne zaburzenie osobowości

Antyspołeczne zaburzenie osobowości.

Osoby aspołeczne mogą otrzymać pomoc psychoterapeutyczną w różnych warunkach, w zależności od specyficznej mieszaniny zachowań przestępczych i psychopatologii klinicznej. Mogą to być więźniowie przebywający w więzieniu lub zakładzie poprawczym, ambulatoryjni w szpitalu psychiatrycznym lub (rzadziej) ambulatoryjni pacjenci polikliniki lub prywatni psychoterapeuci. Bez względu na to, czy jest to więzień, ambulatoryjny czy stacjonarny, źródłem motywacji do leczenia jest zwykle ktoś, kto wywiera presję na pacjenta, aby się zmienił. Pracodawcy lub nauczyciele mogą nalegać, aby osoba aspołeczna poszła na leczenie z powodu problemów z wykonywaniem pracy lub intensywnych relacji interpersonalnych. Często takie wskazówki są prawdziwym ultimatum: albo pójść na leczenie, albo stracić pracę albo zostać wydalonym ze szkoły. Sądy często wymagają traktowania aspołecznych przestępców. W wielu przypadkach wizyta w psychoterapii jest wymagana do warunkowego zwolnienia. Biorąc pod uwagę ich typową wyzyskującą postawę wobec innych ludzi, nie jest zaskakujące, że osoby aspołeczne są traktowane z powodu przewlekłego konfliktu w małżeństwie lub z ich dziećmi. Pacjenci aspołeczni z różnymi wymyślonymi przez siebie formami psychopatologii mogą również dobrowolnie ubiegać się o opiekę ambulatoryjną w celu uzyskania recepty na niektóre leki. W tym ostatnim przypadku niezwykle ważne jest ustalenie próby manipulacji i zapewnienie odpowiedniego leczenia lub skierowania do narkologa w celu leczenia uzależnienia od narkotyków.

Antyspołeczne zaburzenie osobowości (ARD) jest trudnym i społeczno-złośliwym problemem. Znany ze swoich specyficznych znaków behawioralnych w kryteriach diagnostycznych DSM-III i DSM-III-R (Tabela 8.1), zaburzenie to obejmuje przestępstwa, które zagrażają ludziom i własności. Obiektywne kryteria diagnostyczne wykazały najwyższą wiarygodność wśród wszystkich zaburzeń osobowości wg DSM-III podczas badania na stacjonarnym pacjencie psychiatrycznym (k = 0,49; Mellsop, Varghese, Joshua, Hicks, 1982), ale być może ze względu na pewne zmniejszenie trafności klinicznej.

Tabela 8.1. Kryteria dla antyspołecznych zaburzeń osobowości DSM-III-R

A. Wiek w tej chwili nie jest młodszy niż 18 lat.

B. Przynajmniej trzy zaburzenia zachowania następujące, objawiające się do 15 lat:

1) pacjent często pomijał godziny lekcyjne;

2) przynajmniej dwa razy potajemnie od rodziców lub osób, które je zastąpiły, opuścił dom na całą noc (lub jeden raz, ale nie wrócił następnego ranka);

3) często rozpoczynały walki;

4) używał broni w więcej niż jednej walce;

5) zmusić kogoś do nawiązania stosunku seksualnego;

6) wykazały okrucieństwo wobec zwierząt;

7) przejawiały okrucieństwo wobec ludzi;

8) celowo zniszczył czyjąś własność (z wyjątkiem podpalenia);

9) umyślnie popełnione podpalenie;

10) często kłamał (nie w celu ochrony przed przemocą fizyczną lub seksualną);

11) ukradł, nie atakując ofiary, w więcej niż jednym przypadku (w tym fałszerstwa);

12) ukradł, atakując ofiarę (na przykład rabunek z użyciem przemocy, wyrwanie torebki, wymuszenia, rozbój z bronią w ręku).

B. Wzór nieodpowiedzialnego i aspołecznego zachowania po 15 latach, co przynajmniej udowodniono cztery z następujących funkcji:

1) pacjent nie jest w stanie systematycznie wykonywać pracy, o czym świadczy którykolwiek z poniższych znaków (w tym badania, jeżeli jest to uczeń):

a) bezrobocie przez sześć miesięcy lub dłużej w okresie pięciu lat, kiedy spodziewano się, że będzie pracował i będzie mógł znaleźć pracę;

b) częste nieobecności w pracy z powodu choroby lub choroby członka rodziny;

c) zwolnienie z wielu stanowisk bez realistycznych planów zatrudnienia;

2) nie może dostosować się do norm społecznych zachowań prawnych, jak wskazany przez powtarzające się akty antyspołecznych, które są podstawą do aresztowania (niezależnie od tego, czy było zatrzymanie), na przykład zniszczenie mienia, wkraczanie na kradzież tożsamości, angażowanie się w działalność niezgodną z prawem;

3) środki drażniące i agresywne, o czym świadczą powtarzające się bójki lub ataki (z wyjątkiem działań przeprowadzanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych lub w celu ochrony innych osób lub ich samych), w tym pobicie małżonka lub dziecka;

4) wielokrotnie nie wywiązywał się ze zobowiązań finansowych, o czym świadczyła regularna niezapłacanie długów lub alimentów na dzieci lub inne osoby zależne;

5) nie jest w stanie zaplanować swoich działań lub jest impulsywny, na co wskazuje jedna lub obie z następujących cech:

a) przemieszcza się z miejsca na miejsce bez wcześniejszego znalezienia pracy i braku wyraźnego celu podróży lub reprezentacji, kiedy podróż się skończy;

b) nie ma stałego adresu przez miesiąc lub dłużej;

6) nie jest skłonny do mówienia prawdy, o czym świadczą powtarzające się kłamstwa, używania pseudonimów i "oszukiwania" innych dla osobistego zysku lub przyjemności;

7) zaniedbuje własne bezpieczeństwo lub bezpieczeństwo innych osób, na co wskazuje jazda w stanie odurzenia lub okresowe przekroczenie prędkości;

8) jeżeli jest rodzicem lub opiekunem, nie ponosi odpowiedzialności, na co wskazuje jedno lub więcej z poniższych:

a) niewystarczające karmienie dziecka;

b) choroba dziecka spowodowana brakiem minimum higieny;

c) brak zapewnienia pomocy medycznej ciężko chorym dzieciom;

d) dbałość o odżywianie i ochronę dziecka przysługuje sąsiadom lub osobnym krewnym;

e) odmowa zatrudnienia niani dla małego dziecka, gdy rodzic jest nieobecny w domu;

e) powtarzające się wydatki na osobiste potrzeby pieniędzy wymaganych dla gospodarstw domowych;

9) nigdy nie utrzymywały w pełni monogamicznego związku przez ponad rok;

10) jest pozbawiony sumienia (uważa za słuszne wyrządzenie krzywdy, złego traktowania lub kradzieży).

D. Obecność tych objawów nie tylko w ostrym okresie schizofrenii lub w przypadku epizodów maniakalnych.

Uwaga: Z "Podręcznika diagnostyki i klasyfikacji statystycznej zaburzeń psychicznych" (wyd. 3, zrewidowany), (Podręcznik diagnostyczny i statystyczny zaburzeń psychicznych (3rd ed., Rev.). American Psychiatric Association, 1987, Washington, DC: Autor, str. 344-348). © 1987, American Psychiatric Association. Reprodukowane za zgodą.

Badania nad psychopatologią aspołeczną opierały się na założeniu, że istnieje zaburzenie o charakterze systematycznym, które różni się od zachowania przestępczego. Jednak znaczenie zachowania przestępczego jest kwestią sporną. Na podstawie pracy Cleckleya (1976) i Millona (1981), Hare (1985a, 1986) twierdzi, że w DSM-III zbyt wiele uwagi poświęca się przestępczym i przestępczym zachowaniom, a problem cech osobowości, które mogą leżeć u podstaw tych zachowań, jest ignorowany. Jak wskazuje Hare, brak konfliktu z prawem w młodym wieku może pozwolić osobie uniknąć diagnozy DSM-III, nawet jeśli ujawnią się inne istotne cechy psychopatii.

Wczesna praca Cleckleya (1976) i Robins (1966) pomogła zidentyfikować niektóre cechy osobowości, które często mają antyspołeczni ludzie. Hare (1985b) zrewidował listę kontrolną zaproponowaną przez Cleckleya (1976), aby określić te zasadnicze cechy (Tabela 8.2). Podobnie jak większość ocen opartych na pomiarze cech, lista kontrolna psychopatii zawiera pewne opisy zdolności, ale wymaga bardziej subiektywnych ocen niż behawioralne kryteria diagnozy DSM-III-R.

Tabela 8.2. Przedmioty z "Poprawionej listy kontrolnej psychopatii"

1. Wzajemny / powierzchowny urok.

2. Hipertroficzne poczucie własnej wartości.

3. Potrzeba stymulacji / skłonności do nudy.

4. Patologiczne kłamstwa.

5. Skłonność do oszustwa / manipulacji.

6. Brak sumienia lub winy.

7. Powierzchowne emocje.

8. Bezduszność / brak empatii.

9. Pasożytniczy styl życia.

10. Niemożność kontrolowania własnego zachowania.

11. Promienne zachowanie seksualne.

12. Wczesne problemy z zachowaniem.

13. Brak realistycznych, długoterminowych planów.

16. Niemożność wzięcia odpowiedzialności za własne działania.

17. Duża liczba krótkotrwałych związków małżeńskich.

18. Delikatne zachowanie w okresie dojrzewania.

19. Anulowanie warunkowego zwolnienia.

20. Wielostronne postępowanie przestępcze.

Uwaga: Z "Poprawionej listy kontrolnej psychopatii" R. Hare, 1985, op. : MN Ben-Aron, S. J. Hucker i S. Webster (wyd.), Kryminologia kliniczna. Toronto: M. M. Grafika. © 1985 M. M. Grafika. Reprodukowane za zgodą.Przegląd historyczny.

Terminy "psychopatia", "socjopatia" i "aspołeczne zaburzenia osobowości" są często używane zamiennie. Niestety, nie ma jednego zestawu kryteriów definiujących, które są wspólne dla trzech z tych terminów. W dużej liczbie istniejącej literatury istnieje wymienne stosowanie tych terminów, wraz z różnicami w metodach określania badanej populacji. W rezultacie postawę badania psychopatii i socjopatii u pacjentów z ARL można ustalić jedynie eksperymentalnie, ponieważ wśród tych populacji mogą występować znaczące różnice. Niemniej jednak literatura dotycząca leczenia ARL opierała się głównie na badaniach empirycznych przeprowadzonych na osobach (zazwyczaj przestępcach, a nie pacjentach psychiatrycznych), określanych jako psychopaci lub socjopaci. Z tego powodu ważne jest, aby krótko przejrzeć główne trendy w tej literaturze.

W literaturze na temat psychopatii zwraca się dużą uwagę na różnicę między psychopatią "pierwotną" i "wtórną" (Cleckley, 1976). Podstawowy psycho wyróżnia się widocznym brakiem niepokoju lub winy na temat jego niewłaściwego lub niemoralnego zachowania. Ze względu na jego zdolność, na przykład, do celowego kłamania dla osiągnięcia osobistych korzyści lub wyrządzania fizycznej szkody innej osobie bez doświadczania nerwowości, zwątpień lub skruchy, podstawowa psychopatia jest uważana za brak moralnej odpowiedzialności. Wtórny psychopata jest osobą, która może wykazywać takie samo wyzyskliwe zachowanie, ale zgłasza poczucie winy spowodowane wyrządzeniem krzywdy innej osobie. Może obawiać się prawdopodobnych konsekwencji niewłaściwego postępowania, ale nadal zachowuje się w sposób antyspołeczny, być może z powodu słabej kontroli motywacji i labilności emocjonalnej. Więźniowie posiadający kwalifikacje na podstawie znacznie niższego lęku jako pierwszorzędni psychopaci często wykazywali poważne formy agresywnego zachowania (Fagan Lira, 1980) i odnotowali mniej wzbudzenia somatycznego niż osoby z wtórną psychopatią w sytuacjach, w których odczuwali wrogość od innych (Blackburn Lee-Evans, 1985).

Hipotezę przetestowali wiele badań laboratoryjnych, że główne socjopatami cierpiących na zaburzenia centralnego układu nerwowego, w wyniku zwiększonej odpowiedzi autonomicznego układu nerwowego dla progu zagrożenia (Lykken, 1957; Quay, 1965). Jednakże, jak wskazał Hare (Hare, 1986), istnieje dowód, że w wielu przypadkach psychopaci jako grupy nie różniły się od normalnych ludzi reakcjami autonomicznego systemu nerwowego i reakcje behawioralne. Na przykład psychopaci odkryli zdolność uczenia się na podstawie doświadczenia pod wpływem określonych, dobrze zdefiniowanych, istotnych pod względem materialnym i osobistym okoliczności, takich jak zdobywanie lub utrata dostępu do papierosów. Tak więc, według Hare, wyniki badań laboratoryjnych obniżonej aktywności GHR w podstawowej psychopacie mogły być przecenione, zwłaszcza, że ​​wiele form aktywności poznawczej może wpływać na tę odpowiedź. Alternatywnie, charakterystykę reakcji psychopatów można wyjaśnić, różnicując cechy motywacyjne i poznawcze.

Biorąc pod uwagę niektóre badania rozwoju poznawczego, Kagan (1986) konkluduje, że socjopaci mają opóźnienie w rozwoju od dojrzałości moralnej i funkcji poznawczych. Kagan opisuje moralny i kognitywny rozwój socjopatów zorganizowany na drugim poziomie epistemologicznym, zgodnie z Kohlbergiem (1984), który obserwuje się u dzieci z opóźnieniem rozwojowym. Na tym poziomie funkcje poznawcze są regulowane zgodnie z koncepcją konkretnych operacji Piageta. Tacy ludzie zwykle nie są w stanie prawidłowo ocenić swoich możliwości. Opierają się bardziej na osobistej, niż na interpersonalnej reprezentacji świata. Używając terminów socjognitywnych, możemy powiedzieć, że nie mogą brać pod uwagę punktu widzenia innych ludzi, zachowując własne. Nie mogą również pełnić roli innej osoby. Ich myśli są linearne i dotyczą innych ludzi tylko wtedy, gdy zdają sobie sprawę z pragnień tych pacjentów. Z powodu tych ograniczeń poznawczych ich działania nie są oparte na wyborze społecznym.

Kagan odwołuje się również do badań Eriksona (1950) osób z opóźnieniem rozwojowym w kontekście problemu rozwoju i staranności psychospołecznej. Ludzie, którzy mają problemy ze starannością, mają tendencję do osiągania korzyści i są "pełni planów", nie martwią się o to, jak oceniają je inni, co jest typowe dla okresu dojrzewania i dorastania. Co więcej, Kagan sugeruje, że interwencje terapeutyczne w socjopatii najlepiej jest prowadzić, kierując się strategią, która obejmuje ograniczenie dążenia pacjentów do niezależności i zachęcanie do zrozumienia praw i uczuć innych.Interwencje terapeutyczne.Uwagi ogólne.

Interwencje terapeutyczne w kontaktach z ludźmi z ARV wiążą się ze znacznymi trudnościami. Istnieje niewiele dowodów na skuteczność leczenia dla tych klientów, nie licząc wzmocnienia kontroli nad ich niszczycielskimi formami zachowań w obrębie ścian zakładów karnych. Niemniej jednak, w przypadkach z ARL, interwencje przeprowadzono na różnych populacjach bez wstępnej systemowej diagnozy (Barley, 1986; Templeton Wollersheim, 1979). W literaturze pesymistyczne spojrzenie na ten problem jest powszechne, a pierwotni psychopaci są przedstawiani jako ludzie pozbawieni poczucia winy i zdolności do miłości (McCord McCord, 1964), a co za tym idzie, nie reaguje na psychoterapię z powodu braku sumienia. Terapia psychoanalityczna jest zwykle uważana za nieodpowiednią i bezużyteczną dla ARL, z wyjątkiem sytuacji, gdy zaburzenie to łączy się z narcyzmem (Kernberg, 1975, Person, 1986).

Podstawy psychoterapii kognitywnej.

Pozostała część tego rozdziału poświęcona jest klinicznemu zastosowaniu w psychoterapii kognitywnej modelu APL Beck (Beck, 1967, Beck, Rush, Shaw, Emery, 1979). W tym modelu leczenia zakłada się, że zmiany w emocjach i zachowaniach mogą być spowodowane zaangażowaniem pacjentów w proces oceny i weryfikacją ich kluczowych założeń dotyczących kluczowych obszarów problemowych. Ponadto zakłada się, że struktury poznawcze, emocje i zachowania są odzwierciedleniem podstawowych wzorców lub reguł. Dysfunkcjonalne reżimy mogą być związane z problemami rozwoju psychospołecznego, które należy rozwiązać, jeśli cel długofalowej poprawy zostanie ustalony (Freeman, 1986).

Terapia poznawczo ARV nie stara się budować lepszą strukturę moralną poprzez indukcję niepokoju, takie jak emocje lub wstydu, jego celu - poprawy zachowań moralnych i społecznych poprzez poprawę funkcji poznawczych. Ogólnie rzecz biorąc, oparte na podstawowych teorii moralności (Kohlberg, 1984; Gilligan, 1982), a także rozwoju psychospołecznego (Erikson, 1950), proponujemy do planu leczenia baza na strategii proponowanej przez Kagana (Kagan, 1986) w celu promowania wzrostu poznawczych. Obejmowałoby to zachęcanie do przejścia od konkretnych operacji i samostanowienia do bardziej formalnych operacji poznawczych abstrakcyjnego myślenia i analizy relacji międzyludzkich. Moralność jest postrzegana jako wymiar w szerszym kontekście epistemologicznym lub sposobach myślenia i poznania.

Zamiast podziału pacjentów na podstawie pierwotnych i wtórnych kategorii zaburzeń, które prowadzić do zaniedbywania pacjentów jako podstawowy Wicked poznawczego podejścia jest rozróżnienie pacjentów Foresight i rachunkowości umiejętności ewentualnych negatywnych skutków ich działania. Ponadto na działania osób aspołecznych silnie wpływają różne dysfunkcjonalne przekonania o sobie, świecie i przyszłości, które zwykle są wspierane przez oddzielne doświadczenia. Psychoterapia poznawcza ma na celu pomóc pacjentowi z ARV porzucić myślenie przede wszystkim w konkretnych, natychmiastowych koncepcjach i rozważyć szerszy zakres możliwości i alternatywnych przekonań.Znaki diagnostyczne.

Gdy pacjent z ARD jest dopuszczony do leczenia, klinicysta musi stawić czoła początkowemu zadaniu określania zaburzenia i zawarcia umowy leczenia. Podczas formułowania umowy o leczenie klinicysta powinien otwarcie poinformować pacjenta o swojej diagnozie ARV i ustalić wyraźne granice jego udziału w leczeniu. W przeciwnym razie jest mało prawdopodobne, aby pacjent aspołeczny miał uzasadnienie lub cel kontynuowania psychoterapii. Tacy ludzie widzą swoje problemy w tym, że inni ludzie nie są w stanie ich zaakceptować lub chcą ograniczyć swoją wolność.

Aby ustalić rozpoznanie ARV konieczne jest dokładne omówienie historii życia pacjenta. Powinna ona obejmować otrzymanie informacji o relacjach, sukces w szkole i pracy, służby wojskowej, aresztowań i wyroków, a także warunków życia, zdrowia fizycznego, stosowanie substancji i samoocena. Należy również podjąć próbę rozważenia dodatkowych źródeł danych, aby nie polegać wyłącznie na perspektywie pacjenta. W ramach wspólnego badania terapeuta może zaoferować pacjentowi, aby przyniósł sensownym osobom sesję psychoterapeutyczną, tak aby mogli z ich pozycji opowiedzieć o życiu pacjenta. Znaczącymi innymi może być małżonek lub inni członkowie rodziny, krewni lub przyjaciele. Terapeuta musi również, za pisemną zgodą pacjenta, uzyskać kopie niezbędnych dokumentów, takich jak historia choroby lub rejestry kryminalne.

W wyniku gromadzenia tych informacji można zestawiać listę obszarów problematycznych. Listę tę można następnie wykorzystać do wyboru treści i punktu zastosowania kolejnych sesji psychoterapeutycznych. Po zidentyfikowaniu listy konkretnych problemów pożądane jest nawiązanie niezbędnej współpracy i wzajemnego zrozumienia, a także zapoznanie pacjenta z podstawową strukturą psychoterapii. Mając na uwadze niską tolerancję antyspołecznego pacjenta na nudę, ważne jest, aby nie spędzać zbyt wiele czasu na gromadzeniu informacji i budowaniu relacji bez konieczności podejmowania pewnych interwencji terapeutycznych. Zatem krótki przegląd życia i aktualnego stanu pacjenta oraz wstępne "testowanie psychoterapii" jest wszystkim, co musi zrobić terapeuta przed rozpoczęciem leczenia.

W każdym obszarze problemowym przydatne jest identyfikowanie zniekształceń poznawczych, do których będzie kierowana interferencja. Pacjent z ARL ma zwykle różne usługi oparte na przekonaniach, które służą jego zainteresowaniom, które determinują jego zachowanie. Często zawierają one następujące sześć przekonań, choć niekoniecznie są one ograniczone do nich.

1. Uzasadnienie: "Pragnienie czegoś lub chęć uniknięcia czegoś usprawiedliwia moje działania".

2. Zaufanie do myśli: "Moje myśli i uczucia są całkowicie dokładne, po prostu dlatego, że są moje".

3. Własna nieomylność: "Zawsze dokonuję właściwego wyboru".

4. Uczucia określają fakty: "Wiem, że mam rację, ponieważ dobrze się czuję w tym, co robię".

5. Bezsilność innych: "Opinia innych ludzi nie ma znaczenia dla moich decyzji, jeśli nie ma wpływu na wynik moich działań".

6. Niedoszacowanie konsekwencji: "Niepożądane konsekwencje nie wystąpią ani nie dotkną mnie".

W ten sposób automatyczne myśli i reakcje pacjentów antyspołecznych są często zniekształcane przez przekonania, które im służą, co podkreśla znaczenie natychmiastowej satysfakcji i minimalizacji przyszłych konsekwencji. Podstawowa wiara we własne prawa sprawia, że ​​jest mało prawdopodobne, że będą kwestionować swoje działania. Pacjenci mogą różnić się stopniem zaufania lub nieufności wobec innych osób, ale w niektórych konkretnych przypadkach nie będą szukać pomocy lub porady. Ponieważ ich zachowanie jest zazwyczaj niepożądane, a nawet oburzające dla innych osób, pacjenci z ARV mogą często otrzymywać niezaproszone porady od innych, którzy chcą, aby zmieniali swoje zachowanie. Zamiast rozpoznawać potencjalną przydatność takich informacji, pacjenci z ARL mają tendencję do odrzucania tych informacji jako niezwiązanych z ich celami. Ponadto zniekształcenia antyspołeczne wskazują na utratę zdolności przewidywania przyszłości. Nieobecność niepokoju o przyszłość u pacjentów antyspołecznych można umieścić na jednym końcu kontinuum, a z drugiej - nadmiernego pacjenta natręctw natręctw, dążącego do perfekcjonistycznych celów.Cele psychoterapii kognitywnej.

ARL proces terapii poznawczej można przedstawić w kategoriach hierarchii zdolności poznawczych, gdy lekarz stara się prowadzić pacjenta na wyższy, bardziej abstrakcyjnym poziomie myślenia z Managed dyskusji strukturyzowanych ćwiczenia poznawcze i eksperymenty behawioralne. Zaczynamy od podstawowej hierarchii, która opiera się na teoriach rozwoju moralnego i poznawczego. Należy opracować konkretne kroki w oparciu o indywidualne cechy problemowego myślenia i problematycznych działań pacjenta. Na najniższym poziomie hierarchii pacjent myśli wyłącznie w kategoriach osobistego interesu, opierając wybory o zdobywaniu nagród lub unikaniu bezpośrednich kar, nie biorąc pod uwagę innych ludzi. Na tym poziomie pacjenci antyspołeczni działają przez większość czasu przed leczeniem. Opisane już dysfunkcyjne wierzenia działają na tym poziomie jako zasady bezwarunkowe. Pacjenci aspołeczni na tym poziomie robią, co chcą, mocno wierząc, że zawsze działają we własnym interesie i pozostają odporni na informacje zwrotne o charakterze korekcyjnym.

Na kolejnym głównym poziomie pacjent jest świadomy konsekwencji swojego zachowania i do pewnego stopnia rozumie, jak wpływa na innych, a także widzi jego korzyści w przyszłości. Jest to poziom, na którym lekarz zazwyczaj próbuje wycofać pacjenta z ARL. Można tego dokonać, pomagając pacjentowi w poznaniu pojęcia dysfunkcjonalnych myśli i zachowań i zachęcając go do testowania alternatywnych rozwiązań, które mogłyby zmienić jego zasady życiowe. Na przykład pacjenci z ARL mogą zdawać sobie sprawę, że opinie innych ostatecznie wpływają na uzyskanie tego, czego chcą, nawet jeśli natychmiastowy wynik danej sytuacji nie zależy od takich oświadczeń. Stopniowo ci pacjenci nabywają umiejętność rozważania "możliwych" opcji i jednocześnie widzą aktualną sytuację. Nie są już tak mocno przekonani, że zawsze mają "rację"; są w stanie zrozumieć nowe informacje i zgodnie z nimi zmienić swoje zachowanie.

Trzeci główny poziom hierarchii jest trudniejszy do zdefiniowania, ponieważ wśród naukowców istnieją sprzeczności co do tego, co stanowi najwyższy poziom rozwoju moralnego. Jeśli chodzi o moralność lub stosunki międzyludzkie, osoba wykazuje poczucie odpowiedzialności lub troski o innych, co oznacza poszanowanie potrzeb i pragnień innych osób lub przestrzeganie praw jako przewodnich zasad życia dla dobra społeczeństwa. Na drugim poziomie człowiek czuje się zaniepokojony niektórymi ludźmi w pewnych sytuacjach, kiedy może coś dostać lub coś stracić. Na trzecim poziomie człowiek znajduje większą zdolność do uwzględnienia potrzeb innych. Potrafi uszanować ustalony porządek lub zobowiązania względem innych ludzi, ponieważ dba o ich dobre samopoczucie i uważa relacje z ludźmi za ważną część ich życia.

Krótki przykład może pomóc zilustrować ogólny zarys opisanej właśnie hierarchii kognitywnej. Zastanów się nad antyspołecznym mężczyzną, który stara się zaspokoić atrakcję seksualną. Na pierwszym poziomie ściga wybranego partnera, nie biorąc pod uwagę jej interesów ani konsekwencji swoich działań. Na przykład jeden młody człowiek opisał swoją typową relację jako obejmującą jedynie aktywność seksualną w czasie, gdy było to dla niego wygodne. Jego przyjaciel wielokrotnie prosił go, aby poszedł z nią do miejsca publicznego, takiego jak restauracja, ponieważ chciała, by zaprosił ją na "randkę". Młody człowiek nie miał ochoty odpowiedzieć na żadne z jej próśb o rozszerzenie ich związku, a nawet na jej prośby o zastosowanie niektórych technik seksualnych. Czuł się bardzo swobodnie realizując własne cele seksualne, bez względu na jej uczucia.

Na drugim poziomie zainteresowania lub pragnienia innych ludzi mogły w jakiś sposób wpłynąć na tego antyspołecznego młodego człowieka. Na przykład, dla własnego dobra może czasami spełniać niektóre prośby przyjaciela. "Od czasu do czasu musisz ją uszczęśliwić, a ona będzie nadal dawać mi to, czego chcę" - to może być jego wyjaśnienie jego działań. Na trzecim poziomie mógł skupić się bardziej na wspólnych interesach, a także na długofalowych konsekwencjach swojego zachowania. Na przykład, mógłby dołożyć starań, aby zaspokoić, nie zniweczyć swoją dziewczynę, bo to jest - najlepszym sposobem radzenia sobie z innymi ludźmi, a ponieważ przyczyniłoby się to do bardziej zrównoważonego i satysfakcjonujące zarówno ich związku.Oddzielne interwencje.

Od samego początku, aby przeciwdziałać ustawienie ochronną pacjenta w odniesieniu do leczenia, terapeuta może sformułować problem jako naruszenie jego stylu życia, który ma swoje korzenie w dzieciństwie lub wczesnej młodości, rozwija się w czasie i spowodować poważne negatywne skutki. Można również zauważyć, że ARL jest ukrytym zagrożeniem, ponieważ osoby cierpiące na to zaburzenie zwykle nie mogą uświadomić sobie swoich objawów i nie odczuwają dyskomfortu, dopóki nie rozwinie się zaburzenie. Gdy zaburzenie przejawia się, terapeuta może zaoferować próbę zaangażowania się w psychoterapię, podczas której pacjent uczy się, jak działa leczenie i decyduje, czy chce w nim uczestniczyć. Pacjentów należy również poinformować, że po próbie próbnej czas trwania leczenia można zwiększyć do 50 lub więcej sesji, w zależności od ciężkości choroby i powodzenia leczenia.

Dysocjalne zaburzenie osobowości

Wniosek "Socjopatia" jest przekierowywany tutaj.

Dysocjalne zaburzenie osobowości (aspołeczne zaburzenie osobowości przez DSM; socjopatia; przestarzałe nazwy - zaburzenie osobowości niezdolne emocjonalnie, psychopatia aspołeczna, psychopatia hemocytowa, psychopatia) - zaburzenie osobowości, charakteryzujące się aspołecznością, ignorowaniem norm społecznych, impulsywnością, agresywnością i skrajnie ograniczoną zdolnością do tworzenia przywiązań.

Spis treści

ICD-10

Kryteria diagnostyczne z wersji Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób z 10. rewizji ICD-10, przystosowanej do stosowania w Rosji (ogólne kryteria diagnostyczne zaburzeń osobowości, których zgodność musi być we wszystkich podtypach zaburzeń): [1]

Stany, które nie są bezpośrednio związane z rozległymi uszkodzeniami lub chorobami mózgu lub innymi zaburzeniami psychicznymi i które spełniają następujące kryteria:

  • a) zauważalną dysharmonię w postawach i zachowaniach osobistych, obejmującą zwykle kilka sfer funkcjonowania, na przykład uczuciowość, pobudliwość, kontrolę motywacji, procesów percepcji i myślenia, a także styl stosunku do innych ludzi; w różnych warunkach kulturowych może być konieczne opracowanie specjalnych kryteriów dla norm społecznych;
  • b) chroniczny charakter nienormalnego zachowania, które powstało dawno temu i nie jest ograniczone do epizodów choroby psychicznej;
  • c) nienormalny styl zachowania jest kompleksowy i wyraźnie narusza adaptację do szerokiego zakresu sytuacji osobistych i społecznych;
  • d) powyższe objawy występują zawsze w dzieciństwie lub w wieku dojrzewania i nadal istnieją w okresie dojrzałości;
  • e) zaburzenie prowadzi do znacznego stresu osobistego, ale może się to ujawnić dopiero na późniejszych etapach upływu czasu;
  • e) zazwyczaj, ale nie zawsze, zaburzeniu towarzyszy znaczne pogorszenie wydajności zawodowej i społecznej.

- Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (wersja dziesiąta), przystosowana do użytku w Federacji Rosyjskiej - / F60 / Szczególne zaburzenia osobowości. Kryteria diagnostyczne [1]

Klasyfikacji zaburzeń osobowości konkretnego jednego z ICD-10 podtypów (dla rozpoznania większość podtypów) niezbędne do spełnienia co najmniej trzy określone kryteria dla tego typu [1].

Kryteria diagnostyczne urzędnika, międzynarodowa wersja ICD-10 przez Światową Organizację Zdrowia (ogólne kryteria diagnostyczne zaburzeń osobowości, której przestrzeganie powinno być dostępne dla wszystkich podtypów zaburzeń): [2]

  • G1. Wskazanie, że charakterystyczne i uporczywe rodzaje wewnętrznych doświadczeń i zachowań jednostki jako całości znacznie odbiegają od spodziewanego kulturowo i przyjętego zasięgu (lub "normy"). Takie odchylenie powinno przejawiać się w więcej niż jednym z następujących obszarów:
    • 1) sferę poznawczą (tj. Naturę percepcji i interpretacji przedmiotów, ludzi i zdarzeń, kształtowanie relacji i obrazów "ja" i "innych");
    • 2) emocjonalność (zakres, intensywność i adekwatność reakcji emocjonalnych);
    • 3) sterowanie napędami i zaspokojenie potrzeb;
    • 4) relacje z innymi i sposób rozwiązywania sytuacji interpersonalnych.
  • G2. Odchylenie powinno być kompletne w tym sensie, że brak elastyczności, braku możliwości adaptacji lub innych dysfunkcyjnych cech występuje w szerokim zakresie sytuacji osobistych i społecznych (to znaczy, nie ograniczając się do jednego "czynnika uruchamiającego" lub sytuacji).
  • G3. W związku z zachowaniem określonym w ust G2, odczuwany jest osobisty niepokój lub niekorzystny wpływ na otoczenie społeczne.
  • G4. Powinny istnieć dowody na to, że odchylenie jest stabilne i długotrwałe, począwszy od starszego dziecka lub okresu dojrzewania.
  • G5. Odchylenie nie można wyjaśnić jako przejaw lub skutek innych zaburzeń psychicznych wieku dorosłym, choć epizodyczne lub przewlekłe stany odcinków od F0 do F7 tej klasyfikacji mogą występować jednocześnie lub pojawiają się na jej tle.
  • G6. Jako możliwy powód odstępstwa należy wykluczyć organiczne choroby mózgu, uraz lub dysfunkcje mózgu (jeśli zostanie wykryte takie kondycjonowanie organiczne, należy zastosować F07 07).
  • G1. Dowód na to, że cechy jednostki i trwałe wzorce wewnętrznego doświadczenia i zachowania odbiegają wyraźnie od całości od kulturowo oczekiwanego i akceptowanego zakresu (lub "normy"). Odchylenie to musi objawiać się w więcej niż jednym z następujących obszarów:
    • (1) poznanie (tj. Sposoby postrzegania i interpretowania rzeczy, ludzi i zdarzeń, kształtowania postaw i obrazów siebie i innych);
    • (2) uczuciowość (zasięg, intensywność i stosowność reakcji pobudzenia emocjonalnego);
    • (3) kontrola nad impulsami i potrzeba zaspokojenia;
    • (4) dotyczące innych osób i sposobu postępowania w sytuacjach interpersonalnych.
  • G2. Odchylenie musi przejawiać pervasively jako zachowanie, które jest nieelastyczny, nieadaptacyjny, lub w inny sposób dysfunkcyjnych w szerokim zakresie sytuacji osobistych i społecznych (czyli nie jest ograniczony do jednego konkretnego „wyzwalania” bodźca lub sytuacji).
  • G3. Istnieje osobiste cierpienie lub niekorzystny wpływ na otoczenie społeczne lub jedno i drugie, wyraźnie przypisywane zachowaniom.
  • G4. Muszą istnieć dowody na to, że odchylenie jest stabilne i długotrwałe, a jego początek następuje w późnym dzieciństwie lub w okresie dojrzewania.
  • G5. Odchylenie to nie może być wyjaśnione jako przejaw lub konsekwencja innych dorosłych zaburzeń psychicznych, chociaż epizodyczne lub przewlekłe warunki z sekcji F0 do F7 tej klasyfikacji mogą współistnieć lub być na nią nałożone.
  • G6. Organiczną chorobę mózgu, uraz lub dysfunkcję należy w jak największym stopniu wykluczyć z odchylenia (jeżeli taka organiczna przyczynowość jest możliwa do wykazania, należy zastosować kategorię F07).

- Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (wersja dziesiąta) - / F60 / Specyficzne zaburzenia osobowości. Kryteria diagnostyczne [2]

Zaburzenie osobowości, zazwyczaj przyciągające uwagę dużą różnicą między zachowaniem a dominującymi normami społecznymi, które charakteryzują następujące (zdiagnozowane, czy istnieją ogólne kryteria diagnostyczne zaburzeń osobowości z trzema lub więcej kryteriami):

  • a) bezduszna obojętność na uczucia innych;
  • b) trudna i trwała pozycja nieodpowiedzialności i lekceważenia zasad i obowiązków społecznych;
  • c) niemożność utrzymania wzajemnych relacji bez trudności w ich rozwoju;
  • d) wyjątkowo niska zdolność do wytrzymania frustracji, a także niski próg w zakresie rozładowania agresji, w tym przemocy;
  • e) niezdolność do odczuwania poczucia winy i korzystania z doświadczeń życiowych, w szczególności kary;
  • e) wyraźna tendencja do obwiniania innych lub wysuwania prawdopodobnych wyjaśnień ich zachowania, prowadzących podmiot do konfliktu ze społeczeństwem.

Dodatkowym znakiem może być ciągła drażliwość. W dzieciństwie i okresie dojrzewania potwierdzenie rozpoznania może być zaburzeniem zachowania, chociaż nie jest konieczne.

Uwaga: W przypadku tego zaburzenia zaleca się, aby stosunek norm kulturowych i regionalnych warunków społecznych był brany pod uwagę w celu określenia reguł i obowiązków, które są ignorowane przez pacjenta. Ponieważ w przypadku pojedynczego naruszenia przez społeczeństwo ustalonych norm wszyscy ludzie, którzy zostali w ten sposób oszukani, nie uważają już społeczeństwa za przyzwoitego pod względem dalszego wdrażania pozostałych norm.

  • zaburzenie socjopatyczne;
  • osobowość socjopatyczna;
  • niemoralna osobowość;
  • osobowość antyspołeczna;
  • zaburzenie aspołeczne;
  • osobowość antyspołeczna;
  • psychopatyczne zaburzenie osobowości.

DSM-IV i DSM-5

Do diagnozy antyspołecznego zaburzenia osobowości, DSM-IV-TR i DSM-5 wymagają, oprócz ogólnych kryteriów zaburzeń osobowości, obecności trzech lub więcej z następujących punktów [3]:

  1. Niezdolność do przestrzegania norm społecznych, przestrzeganie praw przejawiających się w ich systematycznym naruszaniu, prowadzącym do aresztowań.
  2. Hipokryzja przejawia się w częstych kłamstwach, użyciu pseudonimów lub zwodzeniu innych w celu osiągnięcia zysku.
  3. Impulsywność lub niezdolność do planowania z wyprzedzeniem.
  4. Drażliwość i agresywność, przejawiające się w częstych walkach lub innych zderzeniach fizycznych.
  5. Ryzykowność bez względu na bezpieczeństwo dla siebie i innych.
  6. Konsekwentna nieodpowiedzialność przejawiająca się powtarzającą się niezdolnością do wytrzymania określonego rodzaju pracy lub wypełnienia zobowiązań finansowych.
  7. Brak żalu, przejawiający się w obojętnym stosunku do wyrządzania krzywdy innym, złego traktowania innych lub kradzieży innych ludzi.

Według kryterium B tę diagnozę robi tylko dorosły. Kryterium C - muszą istnieć dowody na te same objawy, które występowały przed 15 rokiem życia. Zachowania antyspołeczne należy odnotowywać nie tylko podczas epizodów schizofrenii lub manii [4].

W pracach Piotra Borisowicza Gannuszkina o psychopatiach konstytucyjnych, analogiem dyssocjalnego zaburzenia osobowości jest "psychopatia aspołeczna"[5].

Doktor filozofii w dziedzinie psychologii eksperymentalnej, znany badacz w dziedzinie psychologii kryminalnej, Robert D. Haar (angielski) rosyjski. używa w swoich pracach słowa "psychopata"Odnosić się do osób z tym zaburzeniem osobowości [6].

McWilliams

W twórczości Nancy Mc-Williams zaburzenie osobowości dyssocjalnej opisuje się w ramach koncepcji "osobowość psychotyczna"I jego synonim"osobowość antyspołeczna". Mc Williams opisuje to zaburzenie osobowości jako oparte na głębokiej niezdolności (lub bardzo osłabionej zdolności) do tworzenia przywiązań do innych ludzi, w tym ich własnych rodziców i dzieci. Z jej punktu widzenia socjopata nie widzi przywiązań między innymi ludźmi i interpretuje ich związek wyłącznie jako wzajemną manipulację. Zgodnie z jej postrzeganie społeczeństwa buduje socjopatą i jego relacji z innymi ludźmi: manipulacji, w celu zaspokojenia własnych pragnień. Ponieważ socjopata nie ma przywiązań, potrzeby i pragnienia innych ludzi nie mają żadnej wartości i działa on wyłącznie na własną rękę. Skoro on nie spodziewa się, że ktoś weźmie pod uwagę własne potrzeby, tylko długoterminowy plan w celu zapewnienia bezpiecznego współżycia ze społeczeństwem, które może budować - jest „dostać każdy, aby go słuchać.” Od otaczającej socjopatą oczekuje tego samego, a co za tym idzie, nie widzi długoterminowe korzyści zgodności z normami społecznymi, w tym prawnie zagwarantowane: normy społeczne i moralność są postrzegane jako antyspołeczne psychopaty środka przymusu i manipulacji. Socjopaci, bez wstydu, kłamią i popełniają bezprawne czyny. W większości przypadków są one napędzane przez ich własny zysk / wady, ale tylko w krótkim okresie. Działają impulsywnie i nie są skłonni do planowania. Ograniczenia swobody i spełnienia swoich pragnień zbyt trudne, staraj się to dla nich dostępne metody głównie przez groźby lub użycia siły fizycznej. Odmowa użycia silnych metod jest postrzegana jako słabość. Mogą przez jakiś czas wywrzeć wyjątkowo pozytywne wrażenie, aby następnie mogli je wykorzystać dla własnej korzyści. Nie wyrzuty sumienia, czy raczej nie mają sumienia, albo mieć go w bardzo niedojrzałych postaci (rozwój Sumienie jest bezpośrednio związana z tworzeniem uczucia przywiązania).

Ważne jest zrozumienie, że tacy ludzie całkiem "rozumieją" normy społeczne, ale je ignorują. Są w stanie wchodzić w interakcje ze społeczeństwem zgodnie z jego zasadami, ale nie czują potrzeby i źle kontrolują własną impulsywność [7].

Eric Berne

Zgodnie z definicją Eric Bern, socjopaci są dwojakiego rodzaju:

  1. Pierwszy typ, utajony lub pasywny socjopata, większość czasu zachowuje się całkiem dobrze, biorąc prowadzenie jakiegoś organu zewnętrznego, takiego jak religię lub prawem lub związany czasami do jakiegoś bardziej silnej osobowości, uznawany za ideał (chodzi tu nie o tych, którzy używają religii lub prawo do kierowania sumienie, ale o tych, którzy używają takich doktryn zamiast sumienia). Ludzie ci kierują się nie zwykłymi względami przyzwoitości i człowieczeństwa, ale jedynie przestrzegają interpretacji, którą przyjęli z tego, co jest napisane w "książce".
  2. Drugi typ - aktywny socjopata. Jest pozbawiony wewnętrznych i zewnętrznych opóźnień. Choć może to w pewnym momencie do opanowania siebie i nosić integralności maski (zwłaszcza w obecności osób oczekujących mu godnego i odpowiedzialnego zachowania), ale jak tylko te socjopaci są poza zasięgiem władzy dla tych osób, wymagający dobrego zachowania, natychmiast przestaje się powstrzymać.

Charakterystyczne rodzaje zachowań dewiacyjnych w socjopatii mogą obejmować:

  • bezpośrednio przestępcy - napaści na tle seksualnym na ludziach, zabójstwa z motywów chuliganów lub oszustwa;
  • formalnie nie podlega karze, ale jest obwiniany przez społeczeństwo - niewłaściwe zachowanie kierowców na drodze, celowe uchylanie się od wykonywania obowiązków w pracy, drobne, brudne sztuczki dla innych. Jednak "niedyskryminujący" socjopaci nie dbają o niebezpieczeństwo lub dodatkową pracę, którą będą ponosić od innych ludzi, i są obojętni na ich możliwe straty.

Antyspołeczni psychopaci są niecierpliwi i drażliwi. Trudno im arbitralnie skupić swoją uwagę na jednej rzeczy. W konsekwencji mają znaczne trudności ze szkoleniem, nie są skłonni do systematycznej pracy. Często mogą krytykować innych, ale nigdy - siebie; wolą odpisać swoje błędy od okoliczności i innych. Socjopaci często nie zdają sobie sprawy z emocji, zwłaszcza negatywnych nie doświadczaj ich. Wynika to z faktu, że mają wysoko rozwiniętą "odpowiedź".

Cechy osobowości antyspołecznych psychopatów często prowadzą ich do popełniania przestępstw, aw konsekwencji do przebywania w więzieniu, ale nigdy nie żałują popełnienia przestępstwa, ale tylko, że się na to zapadli. Mogą też same się urzeczywistnić jako przywódcy sekt, grup przestępczych i oszukańczych. Często stają się narkomanami lub nadużywają alkoholu, ale nie tak bardzo, ponieważ unikają rzeczywistości, ale dlatego, że oddają się swoim pragnieniom.

Przyczyny do tej pory nie zostały zidentyfikowane w sposób wiarygodny. Są diametralnie przeciwnego punktu widzenia, według którego jedna socjopatię jest dziedziczna chorobą lub wynikiem defektu genetycznego (ewentualnie mutacji), zgodnie z innym - przyczyny socjopatię w poszczególnych leżą wyłącznie na problemy edukacji i środowiska społecznego. Większość psychologów zajmuje pośrednie stanowisko w tej kwestii, w zależności od ich przekonań w tym czy innym kierunku. Znaczący wpływ może mieć równoczesne zaburzenia psychiczne (psychoza, schizofrenia, upośledzenie umysłowe), a także historię urazie mózgu.

Prawie nigdy samodzielnie nie przychodzą do psychoterapeutów i praktycznie nie są w stanie stworzyć krytycznego sojuszu na terapie (głównie psychoanalityczne) z terapeutą. Czasami jednak czuję, że postawa innych ludzi, jak widać, są zbudowane na innych zasadach niż ich, a w konsekwencji brak czegoś ważnego, że w końcu może doprowadzić je do sesji z psychologiem. Niektórzy też, że psychoanalitycy specjalnie próbując zdyskredytować ich w oczach innych, zmuszając ostatni z ich wizerunku jako szaleniec, który bez przerwy chce zaatakować, gwałt, okraść lub dokonać aktów zastraszania, w wyniku zachowują się bardzo agresywnie wobec każdego, kto próbuje zastosować dla nich standardowa psychoanaliza. [7]. Aby skorygować impulsywność, normotymikę, można zastosować neuroleptyki uspokajające.