Przyczyny, objawy, leczenie depresji po schizofrenicznej

Depresja post-schizofreniczna to epizod depresyjny trwający od 2 tygodni do 2 miesięcy, będący następstwem schizofrenii.

Dlaczego wystąpił awaria

Dokładne przyczyny depresji po schizofrenicznej nie są znane. Istnieje kilka hipotez dotyczących genezy tego zaburzenia.

Depresja post-schizofreniczna może być chorobą endogenną: objawy depresyjne były obecne wcześniej, ale halucynacje i urojenia, objawy schizofrenii paranoidalnej, maskowały je. Kiedy usunięto ostrą psychozę, zauważono objawy zaburzeń emocjonalnych.

Nie zapominaj, że schizofrenia, podobnie jak psychoza, wyczerpuje ludzkie ciało, a zatem może pojawić się taka reakcja biologiczna, jak depresja.

Inna hipoteza dotycząca przyczyn tego zaburzenia jest konsekwencją przedłużonego leczenia schizofrenii z niektórymi neuroleptykami. Najbardziej znana jest "depresja aminina" - po zastosowaniu aminazyny.

Zmniejszenie nastroju może wystąpić podczas stabilizacji procesu schizofrenicznego, kiedy jego pojawienie się jest w dużej mierze związane z sezonowym, psychogennym (obniżenie nastroju i inne objawy działają jako osobowa reakcja na fakt choroby psychicznej), czynniki sytuacyjne.

Obraz kliniczny

W depresji post-schizofrenicznej muszą występować pewne objawy schizofrenii (zarówno negatywne, jak i pozytywne), ale nie są już one przyczyną klinicznego obrazu choroby. Objawy depresyjne w tej patologii nie są tak wyraźne, jak w ciężkim epizodzie depresyjnym, nie występuje wyraźny niepokój, pobudzenie lub zahamowanie, ale nawet w tym stanie pacjenci mogą podejmować próby samobójcze.

Zaburzenie to charakteryzuje się niekompletnością, "usunięciem" właściwych objawów depresji. W swoich objawach wywodzi się z atypowej depresji. Codzienne fluktuacje stanu psychicznego są słabo wyrażone.

Można określić następujące objawy depresji po schizofrenicznej:

  • urojeniowe idee związku, które są w stanie embrionalnym i nie mają poważnego wpływu na zachowanie człowieka;
  • przewartościowane obawy przed zaostrzeniem schizofrenii;
  • epizodyczne fragmentaryczne doświadczenia halucynacyjne;
  • bezduszność;
  • obojętność wobec własnego przeznaczenia;
  • zubożenie interesów;
  • brak motywacji, pragnienie jakiejś aktywności;
  • utrata zdolności do przyjemności (anhedonia);
  • tęsknota;
  • ponure tło nastroju;
  • dolegliwości hipochondryczne;
  • opóźnienie psychomotoryczne;
  • zwiększony niepokój;
  • poczucie winy;
  • idee o niskiej wartości,
  • zaburzenia snu;
  • myśli samobójcze.

Możesz również dowiedzieć się, jak przejawia się schizofrenia u mężczyzn, jej główne objawy.

Co do zasady w obrazie klinicznym choroby występują tylko niektóre z powyższych objawów, w zależności od ich kombinacji rozróżnia się kilka wariantów choroby.

Warianty depresji po schizofrenicznej:

  • niepokój;
  • depresyjno-apatyczny;
  • astheno-depresyjny;
  • hipochondryk;
  • depresyjny-dystymiczny;
  • dystymiczny.

Funkcje terapii

Leczenie depresji post-schizofrenicznej jest wykonywane z uwzględnieniem obecności i nasilenia poszczególnych objawów. Głównymi grupami leków stosowanych w tym celu są leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne.

Najczęściej zaleca się stosowanie małych dawek tradycyjnych leków przeciwpsychotycznych, takich jak sulpiryd, tiorydazyna, flupenthiksol lub leki przeciwpsychotyczne nowej generacji (olanzapina, risperidon, kwetiapina, sól).

Można również zastosować leczenie skojarzone - neuroleptyk i lek przeciwdepresyjny z grupy SSRI (cytalopram, paroksetyna).

Wsparcie społeczne, korzystny mikroklimat rodzinny, rehabilitacja pacjenta, a także możliwość kontynuowania pracy, obniżają poziom demoralizacji osoby ze schizofrenią, przyczyniają się do szybszego wychodzenia z zaburzeń depresyjnych po schizofrenii.

Depresja i schizofrenia. Czy istnieje między nimi związek?

Wszyscy, w taki czy inny sposób, natknęli się na pojęcia "depresja" i «schizofrenia". Stan depresyjny, wielu z nas często doświadczało i na podstawie osobistych doświadczeń wie, jakie objawy towarzyszą temu. Jednak teraz mówimy nie o krótkotrwałych przejawach depresji, a nie o leniwych refleksjach na temat zaburzeń psychicznych, ale o faktycznej klinicznej manifestacji tych odchyleń w pracy mózgu.

Objawy

Predyspozycje genetyczne, a także obecność czynników prowokujących, odgrywają ważną rolę w procesie występowania określonego zaburzenia psychicznego. Pod tym względem depresja i schizofrenia wyjątki nie stanowią.

Współczesna medycyna nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o przyczyny rozwoju tych chorób. Główna wersja jest naruszeniem funkcjonalności specjalnych neurotransmiterów (depresja) i układu limbicznego mózgu (schizofrenii).

Depresja kliniczna może przejawiać się w dwóch postaciach: jednobiegunowej i dwubiegunowej. Pierwsza forma charakteryzuje się głębokimi atakami rozpaczy, depresji i braku zainteresowania życiem. Druga forma może być przedstawiona w formie wahadła: nastrój pacjenta zmienia się dramatycznie od bezczynności depresyjnej do maniakalnego podniecenia.

Jest to depresja dwubiegunowa, której towarzyszą halucynacje słuchowe i wzrokowe, różnego rodzaju maniakalne. Ten fakt daje podstawy do stwierdzenia, że depresja i schizofrenia mają podobne objawy psychotyczne i przyczyny rozwoju.

Głównym objawem schizofrenii jest rozbieżność między zmysłowym postrzeganiem świata a procesem myślenia. W działaniach pacjentów brak jest logiki i zdrowego rozsądku. Pacjenci ze schizofrenią często mają obsesję na punkcie absurdalnych pomysłów, które wydają im się racjonalne i jedyne prawdziwe. Kolejnym charakterystycznym objawem schizofrenii jest halucynacja.

Czynniki ryzyka

W jakich warunkach może depresja i ciężka choroba - schizofrenia? Czy można tworzyć prognozy?

Stan depresyjny można uznać za charakterystyczną chorobę współczesnego społeczeństwa:

  • Osoba komunikuje się bardziej z technologią i sztuczną inteligencją kosztem żywej komunikacji.
  • Często w trudnych sytuacjach jest tylko jeden.
  • Witalny rytm megacity "zapewnia" stały stres.
  • Wyścig o wysoki standard życia zmienia karierę zawodową w tragedię itp.

Pod tym względem depresja jest częstym zjawiskiem. Leczenie tego zaburzenia polega głównie na przyjmowaniu leków przeciwdepresyjnych.

Schizofrenia zaczyna objawiać się w wieku dorosłym lub w dojrzewaniu, szybko postępuje, czyniąc osobę zakładnikiem własnych iluzji. W związku z tym depresja i schizofrenia serdecznie inny.

Naukowcy nie byli jeszcze w stanie jednoznacznie zidentyfikować czynników, które powodują schizofrenię. Dlatego jedynym sposobem zapobiegania jest monitorowanie dzieci z genetyczną predyspozycją do choroby. Leczenie schizofrenii opiera się na przebiegu przyjmowania leków blokujących dopaminę (neurotransmiter mózgu).

Rozpoznanie chorób związanych z zaburzeniami mózgu jest znacznie bardziej skomplikowane ze względu na obecność ukrytych i podobnych objawów. Ponadto ta sama choroba może objawiać się na różne sposoby i odzwierciedlać tylko pewną grupę objawów. Bardzo często, a jego poszczególne formy są błędnie diagnozowane jako lub odwrotnie.

Czy depresja może przekształcić się w schizofrenię? W tym wydaniu opinie naukowców są różne. Ale najczęściej stany depresyjne nie są przyczyną, ale skutkiem schizofrenii lub jednym z jej objawów.

Czy mogę przestać brać leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne w schizofrenii? - Blog dr. Minutko

Jesteś tutaj

Opublikowany w piątek 27/04/2018 - 16:10

Ostre odstawienie leków przeciwpsychotycznych u pacjentów ze schizofrenią wiąże się z wcześniejszymi i często cięższymi nawrotami choroby (epizodów) niż ze stopniowym zaprzestaniem leczenia.

Leki przeciwpsychotyczne mogą powodować różne zaburzenia zespoły silnikowe, ale nagłe zakończenie związanych z nimi paradoksalnie objawia się jako rozwój takich zespołów mechanicznych, takich jak anulowanie dyskinezy objawów parkinsonizmu i dystonii złośliwy zespół neuroleptyczny.

Leki wyzwalające dopaminę i agonistyczne dopaminy są stosowane w leczeniu niektórych zespołów motorycznych (zaburzeń motorycznych) wywołanych przez leki przeciwpsychotyczne, ale ich nagłe odstawienie może być również związane z zespołami deprywacji. Gdy leki przeciwpsychotyczne, litu lub niektóre leki przeciwpadaczkowe, są stosowane w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, szybkiego i gwałtownego zaprzestania ich podawania, może prowadzić do większej stabilności nastrojów i nawrotom manii. Jeśli to konieczne, leki te należy stopniowo wycofywać w celu zminimalizowania wszelkiego rodzaju niepożądanych skutków zaprzestania stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci powinni być świadomi możliwych niekorzystnych skutków nagłego (nagłego) odstawienia leków psychotropowych.

W naszej klinice anulujemy leki psychotropowe zgodnie ze specjalnym schematem, dokładnie monitorując obiektywne wskaźniki (biomarkery) bezpieczeństwa wycofywania leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych. W większości przypadków, anulować preparatów, powołanie podobne leki ubezpieczenia pacjenta nawrotu (nasilenie) psychozy afektywne zespołach, jak również przy użyciu różnorodnych metod leczenia nielekowymi (terapia instrumentalna, fizykoterapii, metody alternatywnej leku).

Leczenie atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi nadal niesie ryzyko dyskinezy, a także leczenia klasycznymi lekami przeciwpsychotycznymi. Występują przypadki rozwoju dyskinezy utajonej, która objawia się wkrótce po odstawieniu arypiprazolu.

Pomimo faktu, że literatura pełna jest badań na temat skutków zniesienia tytoniowych, kofeina, używek i narkotyków, przeprowadzono stosunkowo niewiele badań, które zostały zbadane skutki zniesienia leków psychotropowych. Odstawienie benzodiazepin posiada dużą bazę badawczą niż większość klas leków psychotropowych, takich jak odstawieniu leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI, nie wspominając o neuroleptyki badano wiele mniej.

Różne raporty i kontrolowane badania wykazały, że przerwanie leczenia u niektórych pacjentów z selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny oraz inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, rozwijają się objawy, które nie mogą być przypisane do odzyskania stanu podstawowego pacjentów (Euthymia). Objawy te różnią się i zależą od stanu pacjenta, głównie od leków psychotropowych, ale częściej występują w połączeniu z kilkoma lekami.

Nie ma specyficznego leczenia zespołu deprywacji, z wyjątkiem ponownego wprowadzenia leku lub zastąpienia go innym mechanizmem działania z lekiem. Zespół odstawienia zwykle ustępuje w ciągu kilku dni lub tygodni, nawet jeśli nie jest leczony. Obecna praktyka jest stopniowo wycofać leki psychotropowe, takie jak paroksetyna i wenlafaksyna, ale nawet przy bardzo niskiej redukcji dawki u niektórych pacjentów będzie wykazywać pewne objawy lub nie będzie w stanie całkowicie zatrzymać jego lekarstwa. Niektórzy eksperci bywają zwolennicy anty - psychiatria uwierzyć, że odmówić przyjęcia leków psychotropowych jest trudniejsze niż się zatrzymać ostry nawrót psychozy lub dać ten ostatni delikatnie poluzować jej nasilenia. Być może jednym ze sposobów rozwiązania problemu unieważnienia jest zastosowanie szerokiej gamy fizjoterapeutycznych metod leczenia, specjalizujących się w leczeniu zaburzeń psychicznych.

Wszystkie selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny są zaangażowane w zespół reakcji lub odstawienia, przy czym paroksetyna najczęściej wymieniana jest w raportach w tym kontekście. Reakcje niepełnosprawności najczęściej charakteryzowały się zawrotami głowy, zmęczeniem / osłabieniem, nudnościami, bólem głowy, bólem mięśni i parestezją. Pojawienie się objawów odstawienia nie wydaje się być związane z dawką lub czasem trwania leczenia. Objawy pojawiają się zwykle 1-4 dni po odstawieniu leku i utrzymują się do 25 dni. Tak więc, wszystkie SSRI mogą powodować objawy odstawienia, a jeśli nagle przerywać im, że są wzmacniane, więc te leki przeciwdepresyjne powinny być podnoszone stopniowo w ciągu 1-2 tygodni, aby zminimalizować prawdopodobieństwo wystąpienia niekorzystnych objawów. Niektórzy pacjenci mogą potrzebować dłuższego okresu stopniowego wycofywania leków przeciwdepresyjnych. W ostatnich latach, niektórzy amerykańscy psychiatrzy wezwała FDA wymaga firmom farmaceutycznym bardziej dokładnej analizy profilu ustania leków psychotropowych dla publiczności i naukowcy mogą uzyskać jaśniejszy obraz zjawiska odwołaniu.

Większość osób jest przepisywana na leczenie psychiatryczne, ponieważ konieczne jest zatrzymanie objawów choroby psychicznej. Nie przyjmuj leków często nie jest opcją - przynajmniej do momentu osłabienia objawów (co często może trwać miesiące lub nawet lata). Psychoterapia i fizykoterapia często pomagają nie tylko z pierwszorzędowymi objawami choroby psychicznej, ale także jako mechanizm przezwyciężania objawów odstawienia po odstawieniu leku. Tak więc możliwość zaprzestania stosowania leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych może być trudna i bolesna. Bardzo powolny harmonogram miareczkowania - być może przez kilka miesięcy - może czasami pomóc, ale nie zawsze wystarcza. W niektórych przypadkach pomocny może okazać się specjalista (psychiatra), który koncentruje się na pomaganiu ludziom w zaprzestaniu przyjmowania leków psychotropowych.

Stracone zainteresowanie życiem: co to jest - depresja czy schizofrenia?

Depresja i schizofrenia może mieć podobne objawy - obniżenie nastroju, poczucie winy, „zapętlenie” człowieka na niewłaściwych pomysłów (że jest poważnie chory, albo nie udało się w życiu). I tam, i tam osoba może dni i tygodni nie wstać z łóżka, wyrzucić zwykłe rzeczy, przestać rozmawiać z bliskimi ludźmi, a nawet próbować popełnić samobójstwo.

Aby odróżnić depresję od schizofrenii, może tylko lekarz-psychoterapeuta. Nie jest wykluczone, że dana osoba cierpi na jedno i drugie, dlatego nie należy odkładać wizyty u specjalisty.

Depresja może również wystąpić po schizofrenii - z powodu wyczerpania organizmu i skutków ubocznych terapii. W depresji post-schizofrenicznej (depresja po schizofrenii) lekarz prowadzący powinien dostosować terapię - zmienić kombinację leków, wybrać odpowiednie dawki. Zaangażuj się w samodzielne leczenie i opóźnij leczenie do lekarza nie powinno, ponieważ w tym stanie osoba ma wysokie ryzyko samobójstwa.

Depresja w schizofrenii

Co czwarta osoba ze schizofrenią doświadcza depresji. Objawy depresji dominują, natomiast objawy choroby psychicznej są nieco częściej z objawami negatywnymi (brak woli, emocjonalny chłód) niż pozytywnych (urojenia, omamy).

Potwierdź depresję w objawach schizofrenii, które objawiają się następująco:

  • hamowanie psyhodvigatelnaya - osoba nie wychodzi z utrudnionego stanu, ciągle obojętna (apatii) i nie chce nic robić;
  • Mrok, melancholia, obojętność na wszystko - osoba nie reaguje na to, co się dzieje, jest równie obojętna zarówno na radosne, jak i smutne wydarzenia.
  • zaburzenia snu i niepokój.

Czy depresja może przejść w schizofrenię?

Czasami długotrwała depresja stopniowo przechodzi w schizofrenię. Doświadczony specjalista na początku zauważy objawy schizofrenii - nietypowe objawy depresji, zmiany w analizie, niewystarczające działanie leków.

Z czasem specjalne metody pomagają zdiagnozować problem:

  1. Badanie kliniczne i anamnestyczne - psychiatra prosi daną osobę i ujawnia objawy (oczywiste i ukryte).
  2. Badania patologiczne - psycholog kliniczny ujawnia w osobie określone zaburzenia myślenia.
  3. Nowoczesne metody laboratoryjne instrumentalne (Neyrotest układu neurofizjologiczne Test) - można dokładnie i obiektywnie potwierdzenia diagnozy „schizofrenia” i określenia stopnia zaawansowania choroby.

Badanie kliniczne i anamnestyczne w psychiatrii jest uważane za główną metodę diagnozy. Psychiatra rozmawia z pacjentem, zauważa osobliwości stanu psychicznego, obserwuje mimikę twarzy, odpowiada na pytania, intonuje, zauważa coś, co nie jest widoczne dla laika. Jeśli to konieczne, lekarz przepisze dodatkowe badania.

Jak odróżnić depresję od schizofrenii? Prawidłowa odpowiedź tylko do lekarza.

Leczenie zależy od nasilenia objawów. Korektę objawów za pomocą leków przeprowadza się:

  • Neuroleptyki;
  • antydepresanty;
  • środki uspokajające;
  • środki uspokajające.

Po ustąpieniu objawów pacjent może przejść do psychoterapii, którą prowadzi profesjonalny terapeuta. Osoba z pomocą specjalisty określa, co doprowadziło do choroby - stres, konflikty z bliskimi, wewnętrzne doświadczenia. Dzięki temu może zrozumieć przynajmniej niektóre z przyczyn choroby i zwiększyć szanse na utrzymującą się i długotrwałą remisję.

Leczenie schizofrenii - 10 nowoczesnych metod, lista leków i narkotyków

Zasady leczenia schizofrenii

Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym (i zgodnie z aktualną klasyfikacją ICD-10 jest grupą zaburzeń) o przewlekłym przebiegu, który wywołuje dezintegrację reakcji emocjonalnych i procesów myślowych. Cure to w pełni możliwe. Niemniej jednak, w wyniku długotrwałego leczenia, możliwe jest przywrócenie aktywności społecznej i zdolności do pracy, zapobieganie psychozie i osiągnięcie stabilnej remisji.

Leczenie schizofrenii tradycyjnie składa się z trzech etapów:

Zatrzymaj terapię - terapię mającą na celu usunięcie psychozy. Celem tego etapu leczenia jest zahamowanie pozytywnych objawów schizofrenii - delirium, gebefrenii, katatonii, halucynacji.

Terapia stabilizująca - stosowana w celu utrzymania wyników zaprzestania terapii, ma za zadanie ostatecznie usunąć pozytywne objawy wszystkich typów.

Terapia wspomagająca - ma na celu utrzymanie stabilnego stanu psychiki pacjenta, zapobieganie nawrotom, maksymalizację czasu następnej psychozy.

Zatrzymanie terapii powinno być przeprowadzone tak wcześnie, jak to możliwe; Konieczne jest skontaktowanie się ze specjalistą, gdy tylko pojawią się pierwsze oznaki psychozy, ponieważ już rozwinięta psychoza jest trudniejsza do zatrzymania. Ponadto, psychoza może powodować zmiany osobowości, które pozbawiają osobę zdolności do pracy i możliwości angażowania się w normalne codzienne czynności. Aby zmiany były mniej wyraźne, a pacjent ma możliwość prowadzenia zwykłego trybu życia, konieczne jest zatrzymanie ataku w odpowiednim czasie.

Obecnie opracował, przetestował i powszechnie stosowane sposoby leczenia schizofrenii stanów - Psychopharmacology, różnego rodzaju uderzenia w stanie śpiączki, terapia komórek macierzystych zaawansowanej tradycyjny psychoterapii traktowania cytokinami i detoksykacji organizmu.

Leczenie szpitalne jest konieczne natychmiast w momencie psychozy, po zatrzymaniu ataku, stabilizację i leczenie podtrzymujące można wykonać w warunkach ambulatoryjnych. Pacjent, który był leczony przez długi czas i znajduje się w stanie remisji, nadal musi przejść coroczne badanie i przejść do leczenia szpitalnego w celu skorygowania możliwych zmian patologicznych.

W rzeczywistości czas na pełne leczenie schizofrenii po kolejnej psychozie trwa od roku i dłużej. Od 4 do 10 tygodni jest przeznaczana na uśmierzaniu ataku i stłumienia objawów wytwórczych, wtedy konieczne jest ustabilizowanie wyników sześciu miesiącach leczenia i 5-8 miesiącach leczenia w celu zapobiegania nawrotom i remisji i wystarczająco stabilna, aby przeprowadzić rehabilitację społeczną pacjenta.

Metody leczenia schizofrenii

Metody leczenia schizofrenii podzielono na dwie grupy - metody biologiczne i terapię psychospołeczną:

Terapia psychospołeczna obejmuje terapię poznawczo-behawioralną, psychoterapię i terapię rodzinną. Metody te, choć nie dają natychmiastowych rezultatów, ale pozwalają na wydłużenie okresu remisji, poprawiają efektywność metod biologicznych, przywracają człowieka do normalnego życia w społeczeństwie. Terapia psychospołeczna może zmniejszyć dawkowanie leków i długość pobytu w szpitalu, umożliwia osobie samodzielne wykonywanie codziennych zadań i monitorowanie ich stanu, co zmniejsza prawdopodobieństwo nawrotu.

Terapie biologiczne - poprzeczny, insulinokomatoznaya, parnopolyarizatsionnaya, leczenie elektrowstrząsami, detoksyfikację i przezczaszkową polem magnetycznym mózgu, jak również psychofarmakologii i zabiegów chirurgicznych.

Stosowanie leków wpływających na mózg jest jedną z najskuteczniejszych metod biologicznych leczenia schizofrenii, pozwalającą na usuwanie symptomów produkcyjnych, zapobieganie destrukcji osobowości, zaburzenie myślenia, woli, pamięci i emocji.

Współczesne leczenie schizofrenii podczas ataku

Podczas psychozy lub ataku schizofrenii należy podjąć wszelkie środki w celu jej szybkiej ulgi. Atypowe leki przeciwpsychotyczne są leki przeciwpsychotyczne, ten nowoczesny leki, które nie tylko usunąć produktywnych objawy jak słuchowe lub wzrokowe halucynacje i urojenia, ale również zmniejsza możliwość zaburzenia mowy, pamięci, emocji, woli i innych funkcji psychicznych, minimalizując w ten sposób ryzyko zniszczenia osobowości pacjenta.

Narkotyki z tej grupy są przepisywane nie tylko pacjentom na etapie psychozy, ale także wykorzystywane do zapobiegania nawrotom. Atypowe leki przeciwpsychotyczne są skuteczne w przypadkach, gdy pacjent ma alergie na inne neuroleptyki.

Skuteczność leczenia uzależnionego od opiatów zależy od takich czynników:

Czas trwania choroby - w okresie do trzech lat pacjent ma duże szanse na skuteczne leczenie z długim okresem remisji. Terapia bańką usuwa psychozę, a nawrót choroby przy prawidłowo przeprowadzonym leczeniu stabilizującym i przeciwwysyłkowym może nie wystąpić do końca życia. Jeśli schizofrenia pacjenta trwa od trzech do dziesięciu lat i dłużej, wówczas zmniejsza się skuteczność terapii.

Wiek pacjenta - schizofrenia w późniejszym wieku jest łatwiejsza do leczenia niż nastoletnia schizofrenia.

Początek i podczas zaburzeń psychotycznych - ostrego ataku choroby przed uderzeniem wystąpienie, który charakteryzuje się silnymi objawami emocjonalne wpływa na ekspresję (fobie, mania, depresja, lęk) dobrze reagują na leczenie.

Magazyn osobowości pacjenta - jeśli przed pierwszą psychozą pacjent miał harmonijny i zrównoważony magazyn osobowości, istnieje więcej szans na udane leczenie niż ludzie z infantylizmem, niedorozwój intelektu przed debiutem schizofrenii.

Przyczyną zaostrzenia schizofrenii - jeśli atak był spowodowany czynnikami egzogenicznymi (stres spowodowany utratą bliskich lub przeciążeniem w pracy, przygotowaniem do egzaminu lub zawodów), leczenie przebiega szybko i skutecznie. Jeśli zaostrzenie schizofrenii nastąpiło spontanicznie bez wyraźnego powodu, wówczas zatrzymanie ataku jest trudniejsze.

Charakter zaburzeń - z wyraźnymi negatywnymi objawami choroby, jako naruszenie myślenia, percepcji emocjonalnej, cech wolicjonalnych, pamięci i koncentracji, leczenie trwa dłużej, zmniejsza się jego skuteczność.

Leczenie zaburzeń psychotycznych (delirium, omamy, iluzje i inne objawy produktywne)

Zaburzenia psychotyczne są zatrzymywane przez leki z neuroleptykami, które są podzielone na dwie grupy - konwencjonalne neuroleptyki i bardziej nowoczesne atypowe leki przeciwpsychotyczne. Wybór leku jest oparty na obrazie klinicznym, konwencjonalne neuroleptyki są stosowane, jeśli atypowe neuroleptyki są nieskuteczne.

Olanzapina jest silnym lekiem przeciwpsychotycznym, który można przepisać wszystkim pacjentom ze schizofrenią podczas ataku.

Aktywuje przeciwpsychotycznym risperidon i amisulprydu przepisanej dla psychozy, w którym to halucynacje i urojenia zastępcę z negatywnymi objawami i depresji.

Kwetiapina jest przepisywana, jeśli pacjent podczas psychozy ma zwiększoną pobudliwość, rozdartą mowę, urojenia i halucynacje z silnym pobudzeniem psychomotorycznym.

Konwencjonalne lub klasyczne leki przeciwpsychotyczne są przepisywane w złożonych postaciach schizofrenii - katatonicznej, niezróżnicowanej i gebefrenikowej. Są one stosowane w leczeniu przedłużonych psychoz, jeśli leczenie wyżej wymienionymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi nie zadziałało.

W schizofrenii paranoidalnej Trisedil

Do leczenia postaci katatonicznych i hebefrenicznych, Mazeptyl

Jeśli te leki były nieskuteczne, pacjentowi przepisano leki przeciwpsychotyczne z selektywnym działaniem, jednym z pierwszych leków w tej grupie był haloperidol. Usuwa symptomy produkcyjne psychozy - bzdury, automatyczne ruchy, pobudzenie psychoruchowe, halucynacje werbalne. Jednak wśród skutków ubocznych związanych z długotrwałym stosowaniem jest zespół neurologiczny objawiający się sztywnością mięśni i drżeniem kończyn. Aby zapobiec tym zjawiskom, lekarze przepisują cyklodol lub inne leki korekcyjne.

W leczeniu schizofrenii paranoidalnej należy:

Meterazin - jeśli atakowi towarzyszy usystematyzowane delirium;

Triftazine - z niesystematycznym majaczeniem podczas psychozy;

Moditen - o wyraźnych negatywnych objawach z mową, myśleniem, emocjami i wolą.

Nietypowe neuroleptyki, które łączą właściwości leków atypowych i konwencjonalnych - Piportil i Klozapine.

Leczenie neuroleptykami następuje 4-8 tygodni po ataku, po którym pacjent zostaje przeniesiony do terapii stabilizującej z dawkami podtrzymującymi leku, lub lek zostaje zmieniony na inny, z łagodniejszym efektem. Dodatkowo można przepisać leki, które łagodzą pobudzenie psychoruchowe.

Zmniejszenie emocjonalnego nasycenia doświadczeń związanych z delirium i halucynacjami

Leki przeciwpsychotyczne są podawane przez dwa do trzech dni po wystąpieniu objawów, wybór dokonywany jest w zależności od obrazu klinicznego, w połączeniu z dożylnym podawaniem diazepamu:

Kwetiapina - przepisana pacjentom z wyraźnym pobudzeniem maniakalnym

Clopixon - jest przepisywany w leczeniu pobudzenia psychomotorycznego, któremu towarzyszy gniew i agresja; może być stosowany w leczeniu psychoz alkoholowych, schizofrenii u osób, które są w stanie odstawienia po przyjęciu alkoholu lub narkotyków.

Klopikson-Akupaz - długotrwała postać leku, jest przepisywany, jeśli pacjent nie jest w stanie zażywać leku regularnie.

Jeśli opisane powyżej leki przeciwpsychotyczne były nieskuteczne, lekarz przepisałby konwencjonalne neuroleptyki o działaniu uspokajającym. Czas przyjęć wynosi 10-12 dni, czas trwania jest niezbędny do ustabilizowania stanu pacjenta po ataku.

Konwencjonalne neuroleptyki o działaniu uspokajającym obejmują:

Aminazyna - przepisana na agresywne manifestacje i gniew podczas ataku;

Tizertsin - jeśli obraz kliniczny jest zdominowany przez lęk, niepokój i dezorientację;

Melperon, Proparin, Chlorprotixen - są przepisywane pacjentom w wieku 60 lat lub starszym lub osobom z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nerek i wątroby.

Leki neuroleptyczne są stosowane w leczeniu pobudzenia psychoruchowego. Aby zmniejszyć stopień emocjonalnych doświadczeń pacjenta, spowodowany halucynacjami słuchowymi, werbalnymi lub wzrokowymi oraz majaczeniem, dodatkowo przepisano leki przeciwdepresyjne i normotymiczne. Leki te powinny być podjęte w przyszłości w ramach wspomagającego leczenia zapobiegawczego, ponieważ nie tylko ułatwiają subiektywny stan pacjenta i dostosować jego zaburzeń psychicznych, ale pozwalają mu szybko przekształcić się w normalnym życiu.

Leczenie depresyjnego komponentu w zaburzeniach emocjonalnych

Depresyjny składnik epizodu psychotycznego usuwa się za pomocą leków przeciwdepresyjnych.

Wśród środków przeciwdepresyjnych do leczenia depresyjnego składnika izoluje się grupę inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. Najczęściej przepisywana wenlafaksyna i Ixel. Wenlafaksyna usuwa lęk, a Ixell skutecznie radzi sobie z ponurym składnikiem depresji. Tsipraleks łączy oba te działania.

Heterocykliczne leki przeciwdepresyjne są stosowane jako leki drugiego rzutu o niskiej skuteczności powyższych. Ich działanie jest silniejsze, ale tolerancja pacjenta jest gorsza. Amitryptylina łagodzi niepokój, Melipramina usuwa ponury składnik, a klomipramina skutecznie radzi sobie z każdym przejawem depresji.

Leczenie składnika maniakalnego w zaburzeniach emocjonalnych

Składnik maniakalny pomaga usunąć połączenie neuroleptyków z normotymikami zarówno podczas epizodu psychotycznego, jak i w przyszłości z terapią przeciwwstrząsową. Narkotykami z wyboru w tym przypadku - normotymikami Valprokom i Depakin, szybko i skutecznie eliminując manifestacje maniakalne. Jeśli objaw maniakylowy jest słabo wyrażony, przepisywany jest lek Lamotigine - ma minimalne skutki uboczne i dobrą tolerancję pacjentów.

Sole litu są najskuteczniejsze w leczeniu maniakalnego składnika zaburzeń emocjonalnych, ale należy je stosować ostrożnie, ponieważ źle oddziałują na klasyczne leki przeciwpsychotyczne.

Leczenie psychozy odpornej na leki

Preparaty farmaceutyczne nie zawsze mają skuteczność w leczeniu schizofrenicznych ataków. Następnie rozmawiają o ludzkiej oporności na leki, podobnej do odporności na antybiotyki, wytwarzanej w bakteriach o stałym wpływie.

W tym przypadku pozostaje uciec się do intensywnych metod wpływania:

Terapia elektrowstrząsami - krótki kurs, w czasie z podawaniem neuroleptyków. Aby użyć elektrowstrząsów, pacjentowi przepisuje się znieczulenie ogólne, które sprawia, że ​​procedura jest złożona jak operacja. Takie ekstremalne traktowanie zwykle wywołuje szereg naruszeń funkcji poznawczych: uwagi, pamięci, świadomej analizy i przetwarzania informacji. Efekty te są obecne przy użyciu dwustronnych drgawek elektrycznych, ale istnieje również jednostronne zastosowanie terapii, która oszczędza system nerwowy.

Terapia insulinowo-szokowa to intensywny efekt biologiczny wywierany na organizm pacjenta przez ogromne dawki insuliny, co powoduje śpiączkę hipoglikemiczną. Powołany pod nieobecność jakichkolwiek skutków stosowania leków. Nietolerancja na leki jest absolutnym wskaźnikiem użycia tej metody. Nazywana również terapią insulinowo-komatozową, wymyśloną jeszcze w 1933 r., Jest nadal stosowana w leczeniu schizofrenii w postaciach paranoidalnych o charakterze epizodycznym lub ciągłym.

Niekorzystna dynamika przebiegu choroby stanowi dodatkowy powód do przepisywania terapii szokowej insuliną. Kiedy zmysłowy majacz staje się interpretatywny, a lęk, manię i roztargnienie zastępują podejrzenia i niekontrolowaną złośliwość, lekarz ma tendencję do używania tej metody.

Zabieg wykonuje się bez przerwy w przebiegu leków neuroleptycznych.

Obecnie istnieją trzy możliwe sposoby wykorzystania insuliny do leczenia schizofrenii:

Tradycyjne - wstrzyknięcie podskórne substancji czynnej odbywa się w sposób regularny (najczęściej codziennie), aż do sprowokowania śpiączki. Skuteczność tego podejścia jest najwyższa;

Wymuszone - insulina jest podawana za pomocą zakraplacza, aby osiągnąć maksymalne stężenie w ciągu jednego dnia infuzji. Taki sposób wywoływania śpiączki hipoglikemicznej pozwala ciału odroczyć zabieg o najmniej szkodliwych skutkach;

Potentiated - polega na wdrożeniu terapii insulinowej na tle fizjoterapii bocznej, którą przeprowadza się stymulując skórę elektrycznością w miejscach, w których nerwy przechodzą do półkul mózgowych). Wprowadzenie insuliny jest możliwe zarówno w pierwszej, jak i drugiej kolejności. Dzięki fizjoterapii możliwe jest ograniczenie przebiegu leczenia i skoncentrowanie efektu zabiegu na objawach halucynacji i urojeń.

Hypothermia craniocerebral - specyficzna metoda stosowana w toksykologii i narkologii, głównie do łagodzenia ciężkich postaci stanu "łamania". Procedura polega na stopniowym obniżaniu temperatury mózgu w celu wytworzenia neuroprotekcji w komórkach nerwowych. Potwierdza się skuteczność metody w leczeniu katatonicznej postaci schizofrenii. Szczególnie zaleca się to ze względu na epizodyczną oporność patologii takiej różnorodności na leki.

Terapia boczna jest metodą sztywnego odciążenia stymulacji psychomotorycznej, halucynogennej, maniakalnej i depresyjnej. Polega na elektroanezji określonego obszaru kory mózgowej. Efekt energii elektrycznej "uruchamia ponownie" neurony, gdy komputer włącza się po awarii zasilania. W ten sposób odrywają się uprzednio utworzone połączenia patologiczne, dzięki czemu osiągany jest efekt terapeutyczny.

Detoksykacja jest rzadkim rozwiązaniem, mającym na celu zrekompensowanie skutków ubocznych przyjmowania ciężkich leków, takich jak neuroleptyki. Najczęściej jest stosowany w przypadku powikłań związanych z przyjmowaniem leków przeciwpsychotycznych, alergii na podobne leki, opornością lub słabą podatnością na leki. Detoksykacja polega na przeprowadzeniu procedury hemosorpcji.

Sorpcja jest wytwarzana przez węgiel aktywowany lub żywice jonowymienne, które są w stanie wchłonąć i zneutralizować składniki chemiczne pozostawione we krwi po zażyciu ciężkich leków. Hemosorpcję przeprowadza się w kilku etapach, zwiększając w ten sposób wrażliwość na leki przepisane po tej procedurze.

Jeśli jest przedłużone psychozy lub zaburzenia pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm i brak koordynacji ruchów wynikających z uwagi na długotrwałe działanie kursy otrzymujących neuroleptyki typowo przypisane plazmaferezy (pobieranie próbek krwi, a następnie poprzez usunięcie jego części płynnej - osocza zawierającego szkodliwe toksyny i metabolitów). Podobnie jak podczas hemosorpcji, wszelkie leki przepisane wcześniej są anulowane, tak że po ponownym wytworzeniu się plazmaforezy przebieg łagodniejszy z mniejszą dawką lub drastyczną zmianą stosowanych leków.

Stabilizujące leczenie schizofrenii

Stabilizacja stanu pacjenta jest konieczna przez 3 do 9 miesięcy od momentu całkowitego wyzdrowienia ze schizofrenii. Przede wszystkim podczas stabilizacji pacjenta konieczne jest osiągnięcie zaprzestania halucynacji, urojeń, objawów maniakalnych i depresyjnych. Ponadto podczas leczenia konieczne jest przywrócenie pełnej funkcjonalności pacjenta, w pobliżu jego stanu przed atakiem.

Leczenie stabilizujące jest zakończone dopiero po osiągnięciu remisji, a następnie w leczeniu podtrzymującym przed nawrotem.

Lekami z wyboru są głównie amisulpryd, kwetiapina i rysperydon. Są one stosowane w niskich dawkach, aby łagodnie korygować takie objawy schizofrenii, jak apatia, anhedonia, zaburzenia mowy, brak motywacji i woli.

Inne leki muszą być stosowane, jeśli osoba nie może samodzielnie przyjmować leków przeciwpsychotycznych, a jego rodzina nie może jej kontrolować. Długotrwałe leki można przyjmować raz w tygodniu, w tym Clomixol-Depot, Rispolept-Konsta i Fluanksol-Depot.

Przy objawach natury nerwicopodobnej, w tym fobie i nasilonym lęku, należy przyjmować Fluansoxol Depot, natomiast ze zwiększoną wrażliwością, drażliwością i objawami maniakalnymi pomaga Clomixol Depo. Usuń pozostałości halucynacji i delirium można Rispolept-Const.

Konwencjonalne leki przeciwpsychotyczne przepisują w ostateczności, jeśli wszystkie z powyższych leków nie poradzą sobie z zadaniem.

W leczeniu stabilizującym należy zastosować:

Haloperydol - użyj go, jeśli atak jest zadokowany słabo i nie całkowicie, lek usuwa pozostałości psychotycznych zjawisk w celu zwiększenia stabilności remisji. Należy zachować ostrożność podczas stosowania haloperydolu, ponieważ może to prowadzić do zaburzeń pozapiramidowych, zespołu neurologicznego. Pamiętaj o połączeniu z lekami naprawczymi.

Triftazan - stosowany w leczeniu epizodycznej schizofrenii paranoidalnej;

Moditen-Depot - usuwa pozostałości objawów halucynacyjnych;

Piportil - stosowany w leczeniu schizofrenii paranoidalnych lub katatonicznych.

Leczenie wspomagające (zapobiegające nawrotom) w leczeniu schizofrenii

Leczenie wspomagające jest konieczne, aby zapobiec nawrotowi choroby. Przy dobrej zbieżności różnych okoliczności, dzięki temu rodzajowi terapii, następuje znaczne wydłużenie remisji i częściowe lub nawet całkowite przywrócenie funkcji społecznych pacjenta. Leki przepisane podczas leczenia przeciwwstrząsowego są w stanie skorygować zaburzenia pamięci, wolę, zbyt silną wrażliwość emocjonalną i procesy myślowe, które są spowodowane stanem zaburzeń psychotycznych.

Przebieg leczenia wynosi zwykle dwa lata, w przypadku wystąpienia epizodu psychotycznego po raz pierwszy. Po jego powtórzeniu terapia przeciwwrzodowa powinna trwać co najmniej pięć lat. Rzadko, ale chodzi o to, że psychoza dzieje się po raz trzeci. W takim przypadku leczenie musi trwać do końca życia, w przeciwnym razie nawrót jest nieunikniony.

Na liście leków stosowanych w leczeniu podtrzymującym stosuje się te same neuroleptyki, co w leczeniu ataków, ale w znacznie mniejszej dawce - nie więcej niż jedną trzecią ilości niezbędnej do tradycyjnego złagodzenia psychozy.

Nielekowe leczenie lekami

Do najskuteczniejszych leków wspomagających leczenie przeciwwirusowe należą: rysperydon, kwetiapina, amisulpryd i inne atypowe leki przeciwpsychotyczne. Wraz ze spadkiem indywidualnej wrażliwości na substancje czynne oprócz powyższych leków można wyznaczyć sertindol.

Kiedy nawet atypowe leki przeciwpsychotyczne nie przynoszą pożądanego efektu i ustabilizować stan pacjenta do przedłużenia remisji nie jest to możliwe, należy używać zwykłego leki przeciwpsychotyczne: Piportil, ditt Depot, haloperidolu, Triftazin.

Przedłużone (depotowe) formy leków mogą być przepisywane w przypadku, gdy pacjent nie otrzymuje regularnych leków, a jego opiekunowie nie mogą go kontrolować. Depozycji Fluansoxol Depot, Clopixol Depo i Risporent-Consta dokonuje się domięśniowo lub podskórnie raz w tygodniu.

Inną grupą leków stosowanych w terapii przeciwwstrząsowej są leki normotymiczne, które wykazują dość wysoką skuteczność w leczeniu schizofrenii o powolnym początku. Przy takich zaburzeniach poznawczych, jak ataki paniki i depresja, wyznacza się Valprokom i Depakin. Sole litu, Lamotrygina pomagają usunąć zaburzenia pasywne - niepokój i ponury nastrój, a karbamazepina jest wskazana pacjentom ze skłonnością do drażliwego zachowania i agresji.

Nielecznicze metody terapii przeciwwstrząsowej

Fizjoterapia boczna jest stosowana w celu zwiększenia skuteczności leczenia farmakologicznego. Metoda polega na działaniu elektrycznym na obszarach skóry, regulowanym przez prawą lub lewą półkulę mózgu.

Fototerapia boczna jest z powodzeniem stosowana w leczeniu szerokiego zakresu fobii, zwiększonej lub zmniejszonej wrażliwości, lęku, paranoi i innych objawów nerwicy. Podczas zabiegu fototerapii prawą i lewą część siatkówki naprzemiennie poddaje się impulsom świetlnym, których częstotliwość zależy od działania stymulującego lub łagodzącego.

Promieniowanie laserem wewnątrznaczyniowym - oczyszczanie krwi specjalnym urządzeniem laserowym. Może zwiększać wrażliwość na leki, co zmniejsza ich wymagane dawkowanie i minimalizuje działania niepożądane.

Terapia parnapolaryzacyjna jest procedurą korekcji zaburzeń w sferze emocjonalnej poprzez zastosowanie energii elektrycznej do powierzchni kory mózgowej.

Przezczaszkowa mikropolaryzacja jest metodą selektywnego działania na strukturę mózgu za pomocą pola elektrycznego, które pozwala na usunięcie halucynacji i zjawisk szczątkowych na etapie remisji.

Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna jest rodzajem działania na strukturę mózgu, która może łagodzić depresję; w tym przypadku wpływ na mózg występuje poprzez stałe pole magnetyczne;

Enterosorpcja. Podobnie jak wewnątrznaczyniowe napromienianie laserem, ten typ działania ma na celu zwiększenie wrażliwości organizmu na leki w celu obniżenia ich dawki, co jest konieczne do uzyskania efektu terapeutycznego. Jest to przebieg narkotyków, sorbentów, wzięty do wewnątrz, w tym węgiel aktywowany, Enterosgel, Filtrum, Poliphepanum, Smecta. Substancje sorpcyjne są stosowane ze względu na zdolność wiązania różnych toksyn w celu usunięcia ich z organizmu za pomocą środków organicznych.

Immunomodulatory - mają kompleksowy wpływ na organizm, umożliwiając nie tylko poprawę skuteczności odporności, która pomaga człowiekowi w regeneracji po urazach spowodowanych atakiem, ale także w zwiększeniu wrażliwości na leki neuroleptyczne.

W złożonej terapii stosuje się różne środki immunomodulujące:

Interakcje leków przeciwpsychotycznych z innymi lekami

Pomimo faktu, że priorytet dla terapii lekowej schizofrenii badanym jednego leku przeciwpsychotycznego monoterapię, w niektórych przypadkach, w obecności współistniejących chorób psychicznych, odmiany oporne na schizofrenię lub pewnego przekształcenia obrazu klinicznego choroby można stosować leczenie skojarzone. Rzadko, szczególnie w warunkach oporności, zaleca się stosowanie dwóch leków przeciwpsychotycznych, często nietypowych i typowych. Częstsze kombinacje stabilizatorów nastroju, leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, w szczególności wtórnego wychwytu serotoniny i grupy selektywnych inhibitorów lekami wpływającymi na układ glutaminianu (glicyna D-cykloserynę) (zob. Tabela 44).

Jednocześnie należy zauważyć, że długie wyznaczanie kilku leków jest uzasadnione tylko wtedy, gdy istnieje stała i wyraźna poprawa stanu psychicznego pacjenta.

Tabela 44. Połączona terapia lekowa na schizofrenię

Klasa leków

Najkorzystniejsza kombinacja

Cel

Zarządzanie odpornymi objawami paraliobójczymi

Kupirovanie odporne objawy objawowe

Kupirovanie pobudzenie psychoruchowe, stany lękowo-depresyjne, pobudzenie

Osłabianie nasilenia objawów negatywnych

Osłabienie nasilenia deficytów poznawczych

Nietypowe leki przeciwpsychotyczne + selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny

Leczenie zaburzeń ze spektrum depresyjnego, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne

Łączona terapia dyktuje potrzebę dokładnej analizy natury interakcji stosowanych leków.

Interakcje leków przeciwpsychotycznych z innymi lekami są ważne z punktu widzenia farmakokinetyki. Zgodnie z jej głównymi postanowieniami, konieczne jest określenie początku komedykacji, poziomu stężenia leków w osoczu krwi, czasu interakcji, działania inhibitorów enzymów i induktorów enzymów.

Czynniki farmakokinetyczne wpływające na charakter interakcji z lekami

  • Czas trwania początkowego etapu komedykacji
  • Poziom stężenia leków w osoczu krwi
  • Całkowity interwał czasu interakcji
  • Wpływ inhibitorów enzymów i induktorów enzymów

W wyniku połączenia leków możemy uzyskać wzmocnienie ich toksycznych właściwości (poliformacy), wzmocnienie efektu terapeutycznego lub, przeciwnie, osłabienie efektu.

System Oxygenase prowadzi do wprowadzenia hydrofilowych grup funkcyjnych, czyni substancję leku bardziej polarną, sprzyja koniugacji, wpływając w ten sposób na stan enzymów wątrobowych CYP-P450. Spośród tych enzymów, CYP3A4, który uczestniczy w nie mniej niż 30% metabolizmu leków, ma szczególne znaczenie w leczeniu przeciwpsychotycznym (tabela 45). W związku z powyższym należy pamiętać, że stężenie w osoczu rysperydonu i haloperidolu zmniejsza się, gdy karbamazepina jest podawana pacjentom (układ CYP3A4). Ponadto stężenie klozapiny zmniejsza się po podaniu walproinianu sodu (CYP1A2).

Ze względu na właściwości metabolizmu leku w wątrobie (cytochrom P450), powinny być uważane za niepożądane, jednoczesne podawanie olanzapiny i klozapiny, wraz z fluwoksaminą, cymetydyna, karbamazepina (CYP1A2, w zależności od wieku). Podczas leczenia tymi lekami palenie powinno być wykluczone lub ograniczone.

Stosowanie leków antycholinergicznych podczas przyjmowania leków przeciwpsychotycznych może zwiększać ryzyko majaczenia.

Barbiturany i inne środki uspokajające, nasenne, inhibitory konwertazy angiotensyny, środki przeciwnadciśnieniowe, środki przeciwdepresyjne, metylodopa, środki znieczulające mogą wzmocnić przejawy niedociśnienie, niedociśnienie włączając jego wariant.

Niektóre typowe leki przeciwpsychotyczne (sertindol, kwetiapinę, zyprazydon) nie może być stosowany w połączeniu z lekami, które zwiększają odstęp QT w tiorydazyna, erytromycyna, litu.

Tabela 45. Środki psychotropowe, które są substratami, inhibitorami i induktorami izoenzymów cytochromu P450

Metabolizm leku w wątrobie

CY2 D6

CYP 1A2

CYP 3A4

Leki przeciwpsychotyczne

Uwaga: 0 - nie ma znaczenia, + słaby, ++ średnia, +++ duża wartość

Należy unikać atypowe leki przeciwpsychotyczne w połączeniu z inhibitorami cytochromu R4503A: środki przeciwgrzybicze (ketokonazolu), antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna), blokery kanału wapniowego (werapamil).

Benzodiazepiny

Benzodiazepiny próbowali przypisać pacjentów ze schizofrenią od 1960 Leki te mają małą aktywność przeciwpsychotycznym, a zatem odgrywają drugoplanową rolę w leczeniu chorych na schizofrenię. Biorąc pod uwagę możliwość szybkiego tworzenia zależności, pożądane jest ograniczenie ich stosowania w czasie. Można je jednak stosować do wspomagania terapii lekami przeciwpsychotycznymi, ponieważ przyczyniają się do zmniejszenia lęku, lęku, zmniejszenia intensywności pobudzenia psychomotorycznego i agresji. W pojedynczych badaniach wykazano, że podawanie diazepamu podczas remisji schizofrenii może zapobiec jego nawrotowi (Carpenter W. i wsp., 1999).

W wielu przypadkach benzodiazepiny są stosowane w leczeniu niektórych objawów katatonii, w celu ułatwienia akatyzji i przywrócenia zaburzonego snu.

Najczęściej stosowanymi lekami z benzodiazepin są lorazepam, klonazepam i diazepam.

Wskazania do krótkotrwałego podawania benzodiazepin w leczeniu schizofrenii:

  • Surowy niepokój;
  • Fobie;
  • Pobudzenie psychoruchowe;
  • Katatonia;
  • Akatyzja;
  • Bezsenność;
  • Agresja.

Wśród skutków ubocznych benzodiazepin należy zwrócić uwagę na senność, hamowanie, ataksję, zaburzenia poznawcze i stosunkowo rzadką paradoksalną odhamowanie.

Skutki uboczne i powikłania terapii benzodiazepinami

  • Senność;
  • Opóźnienie;
  • Ataksja;
  • Upośledzenie funkcji poznawczych;
  • Stan depresyjny;
  • Agresja i paradoksalna odhamowanie po odstawieniu benzodiazepiny;
  • Tworzenie zależności;
  • Osłabianie działania leków przeciwpsychotycznych w przypadku połączenia z benzodiazepinami przez długi czas;
  • Zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, obniżenie ciśnienia krwi, itp.);
  • Zakrzepica i diapedeza krwotoków wokół małych naczyń mózgu;
  • Tłumienie funkcji oddechowej.

Sedacja kilka benzodiazepiny zmniejsza nastroju i znosi aktywności psychomotorycznej z pojawienia się kolejnych paradoksalnego agresywność lub odhamowanie, co znacznie pogarsza się tworzenie się zgodnie ze schizofrenią (Karson C. i wsp., 1982).

Połączenie benzodiazepin z klozapiną lub domięśniowe podanie olanzapiny może prowadzić do nadmiernej sedacji, hamowania czynności serca i czynności układu oddechowego.

Długotrwałe stosowanie benzodiazepin osłabia działanie leków przeciwpsychotycznych i przyczynia się do uzależnienia od środków uspokajających. Ta okoliczność ogranicza możliwość wyboru benzodiazepin w połączeniu schizofrenii z alkoholizmem, nadużywaniem substancji lub występowaniem zależnego zaburzenia osobowości.

Jeżeli w sposobie według recepty wydaje oznaczone ospałość i senność, zalecane obniżenie dawka leków może wykonać przerwanie benzodiazepin, przyporządkowanie środków przeznaczonych do zapobiegania zakrzepicy (szczególnie u osób w podeszłym wieku).

Leki przeciwdepresyjne

Środki przeciwdepresyjne, szczególnie selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), można stosować do leczenia depresji (na wtórny postpsihoticheskih), jak również jako wsparcie leczenia przeciwpsychotycznego. Są mianowani w obecności charakterystycznych objawów depresyjnych i obsesyjno-kompulsywnych, z resztkowymi objawami negatywnymi, wyrażonymi stanami lękowymi-fobicznymi.

Jednocześnie, według większości badaczy, wpływ leków przeciwdepresyjnych na redukcję objawów negatywnych jest słabo wyrażony (Berk M. i wsp., 2001).

Wskazania do przepisywania leków przeciwdepresyjnych w schizofrenii

  • Depresja (wtórna, postpsychotyczna);
  • Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne;
  • Zaburzenie lękowe-fobowe;
  • Ciężkie objawy negatywne;
  • Ostre negatywne objawy.

Nie zaleca się mianowania antydepresantów w obecności w obrazie klinicznym schizofrenii wyrażonej pozytywną symptomatologią, ze względu na możliwość zaostrzenia tej ostatniej.

Podczas przepisywania leków przeciwdepresyjnych należy wziąć pod uwagę osobliwości ich interakcji z lekami przeciwpsychotycznymi, a w szczególności osobliwości ich metabolizmu i wpływu na enzymy wątrobowe (Tabela 46).

Tabela 46. Cechy interakcji inhibitorów P450

Przygotowania

Leki przeciwdepresyjne

Leki przeciwpsychotyczne wykazujące wzrost stężenia w osoczu krwi na tle terapii inhibitorami P450

Uwaga: stopień zahamowania +++ (silny), ++ (umiarkowany), + (słaby).

Według niektórych autorów, w przypadku utrzymujących się objawów depresji, łączne stosowanie leków przeciwdepresyjnych i przeciwpsychotycznych może trwać do 9 miesięcy lub dłużej. Inni badacze wskazują na znacznie krótszy okres.

Skutki uboczne i komplikacje w leczeniu schizofrenii za pomocą leków przeciwdepresyjnych

  • Zaostrzenie objawów pozytywnych
  • Zwiększone ryzyko samobójstwa (leki przeciwdepresyjne noradrenergiczne, fluoksetyna?)
  • Znaczny wzrost stężenia leków przeciwpsychotycznych w osoczu krwi w połączeniu z ich powołaniem na antydepresanty

Wybór leku przeciwdepresyjnego jest określana przez obraz kliniczny schizofrenii, należy pamiętać, że niektóre leki przeciwdepresyjne, zwłaszcza te, których działanie związane jest z wpływem na wymianę noradrenaliny, może zwiększyć samoubiysta ryzyka. W naszej praktyce zaobserwowaliśmy takiego smutnego doświadczenia - młody mężczyzna samobójstwa u pacjentów otrzymujących duloksetyny (duloksetyna) w połączeniu z risperidon (Rispolept).

Wymaga szczególnej kombinacji rysperydonu, haloperidolu, olanzapiny i zyprazydonu z paroksetyną i fluoksetyną (CY 2D6 - 10% osłabienie metaboliczne).

Potencjalnie niebezpieczne połączenie kwetiapiny, ziprasidonu, klozapina, haloperidolu, risperidonu, estradiol, kortykosteroidy z leków, takich jak fluoksetyna, fluwoksamina, nefazadon, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, deksametozon.

kinetyczne badania wskazują, że fluwoksamina stosunkowo silnym inhibitorem CYP1A2, powoduje wzrost stężenia w osoczu klozapiny 5-10 razy (Hiemke C. i wsp., 1994), a stężenie olanzapiny w około 2-krotnie (Hiemke C. i wsp., 2002),, co znacznie zwiększa toksyczność tych leków i może prowadzić do wyraźnych efektów antycholinergicznych. Ponadto nie zaleca się jednoczesnego stosowania klozapiny i bupropionu z powodu możliwego ataku drgawkowego.

W literaturze istnieją pewne wskazania skuteczność skojarzonego leczenia przeciwpsychotycznego fluoksetyny w leczeniu pacjentów z ciągłym paranoidalną schizofrenią (Hamburg AL Omorokov BM Vini-
Kova IN, 2000). Znaczący spadek nasilenia objawów negatywnych odnotowano pod koniec drugiego tygodnia leczenia fluoksetyną i dekanianem haloperidolu. Jednak wnioski te należy traktować z ostrożnością, ze względu na otwarty charakter i niekontrolowane warunki badania, małą próbkę grupy i ograniczony czas trwania leczenia. Według E. Spina i in. (2002), zarówno fluoksetyna jak i paroksetyna są silnymi inhibitorami CYP2D6 i są w stanie zwiększyć stężenie klozapiny i risperidonu ponad 2-krotnie.

Brak znaczącej interakcji farmakokinetycznych przeciwdepresyjnego mirtazapiny (Remeron) i takich nietypowych leków przeciwpsychotycznych, klozapina, risperidon i olanzapina sugeruje, że leki przeciwdepresyjne wykazujące aktywność serotonergiczną noradrenergicznego i ma minimalny wpływ na aktywność enzymów zaangażowanych w metabolizm leków psychotropowych. Ewentualnie, mirtazapina posiada słaby efekt hamujący na CYP1A2, CYP3A4, CYP2D6 - kluczowych enzymów uczestniczących w metabolizmie klozapina, rysperydon oraz częściowo zaangażowane w metabolizm olanzapiny (Zoccali R. et al, 2003).

W połączeniu SSRI i litu SSRI przedawkowanie może powodować syndrom serotoniny, wygląd serotoniny objawów toksyczności w pierwszym przypadku, są łagodne i przejawia drżenia, drgawki kloniczne mięśni, hiperrefleksja, gorączka o niskim stopniu złośliwości; Drugi - bardziej wyraźne i obejmują podniecenie psychiczne, bezsenność, klonusa kostki (indukowane lub spontaniczne widoczne), tachykardia, pocenie się i wysokiej temperatury (Gillman P., 1998). Szczególnie niebezpieczne kombinacja SSRI i moklobemid, nawet małe przedawkowanie moklobemid, w tym przypadku, w połączeniu z tą ostatnią preparatach mogą być przyczyną poważnych toksycznych i doprowadzić do śmierci. Ze względu vysheskaznnogo zalecany odstęp między administracjami tych leków przez co najmniej 48 godzin.

W przypadku przedawkowania SSRI, zespół serotoninowy o umiarkowanym nasileniu występuje w 10-20% przypadków. Pacjenci z objawami organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego są bardziej podatni na zespół serotoninowy niż inni pacjenci.

Blokada receptorów postsynaptycznych serotoniny (5HT2A) niektóre leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne, a następnie nagle unieważnienia tych leków może powodować pogorszenie stanu umysłowego pacjentów, która przejawia się między innymi psychoruchowej wzbudzenia, ze względu na to, że zwiększony poziom działania serotoniny na receptory wrażliwe na ten mediator. W szczególności, jeżeli nie było jednoczesne podawanie SSRI i olanzapiny, a następnie pierwszy lek został anulowany jest wykryto znaczący wzrost poziomów serotoniny klinicznie objawia się miesza i subfebrilitet. Należy pamiętać, że takie leki jak risperidon i chlorpromazyna, przycięte objawy spowodowane wysokim poziomem serotoniny.

Obecność hiperprolaktynemii wymaga korekty specjalnymi preparatami, na przykład bromokryptyną, należy pamiętać, że te ostatnie w połączeniu z SSRI mogą prowadzić do zespołu toksyczności serotoniny.

Przeciwdepresyjne serotoninergiczne

  • Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): fluwoksamina, fluoksetyna, citalopram, paroksetyna, sertralina;
  • Nieselektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny: klomipramina, duloksetyna, imipramina, milnacipran, ziele dziurawca, wenlafaksyna;
  • Prekursory serotoninowe: 5-hydroksytetroliban, L-tryptofan;
  • Agoniści serotoniny: LSD, dehydroergotamina;
  • Leki ułatwiające uwalnianie seroton (uwalnianie): amfetamina i jej pochodne (ecstasy), metylofenidat, kokaina;
  • Inhibitory monoaminooksydazy (MAOI): moklobemid, nilamid, furazolidon, iproniazyd;
  • Leki o innym mechanizmie działania: bromokryptyna, preparaty żeń-szenia.

Toksyczny wpływ ze względu na zwiększenie uwalniania serotoniny, należy odróżnić od objawów, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), który pojawia się w niektórych przypadkach po odstawieniu leków blokujących receptory dopaminowe, a jego mechanizm podobny reakcję alergiczną. W przeciwieństwie do zespołu serotoninowego NMS rozwija się powoli, jej objawy to spowolnienie ruchowe i pozapiramidowe sztywność.

Do łagodzenia zespołu serotoninowego, jak wspomniano powyżej, jest stosowany chlorpromazyna, co jest zalecane przed podjęciem leczenia hydratacji. Pierwszą dawkę można podawać chlorpromazyna pearenteralno w zakresie 12,5-25 mg dodatkowo lek jest podawany doustnie w dawce 25 mg, lek może być powtarzana co 6 godzin przed zanikiem toksyczności serotoniny.

Normotymics

Kwestia kombinacji leków przeciwpsychotycznych ze stabilizatorami nastroju jest dużo dyskusji. Według niektórych autorów, ta kombinacja jest obiecujący, szczególnie w przypadkach opornych zespołem maniakalno-urojeniowe lub zaburzenia schizoafektywne, choć innych badaczy i rozpoznać pozytywny wpływ takiej kombinacji, ale zaleca się ograniczyć je w czasie (1-2 miesięcy), zgodnie z trzecią, co stanowi stosunkowo niewielka grupa ekspertów, - jednoczesne podawanie leków, zmniejsza działanie przeciwpsychotyczne.

Analiza najnowszej literatury pokazuje, że ze wszystkich normotymików tylko walproinian i lamotrygina można łączyć z lekami przeciwpsychotycznymi w leczeniu schizofrenii.

Lit jednocześnie zaproponowano jako monoterapia w schizofrenii, ale później zaleca się jej terapii skojarzonej z lekami (Atre-vaidya N. Taylor, M., 1989). W literaturze, względnie mało pracy (w 2004 roku było tylko 20 randomizowanych badań litu w schizofrenii) (Leucht i wsp., 2004), przeznaczone do oceny skuteczności terapii skojarzonej przeciwpsychotyczne i litu, a w niektórych z nich podano wzrasta w tych przypadkach toksyczność tego ostatniego.

Na tle terapii litu w połączeniu z agonistami 5HT1 (arypiprazol), możliwe jest zwiększenie pozapiramidowych efektów ubocznych.

W większości badań dotyczących leczenia schizofrenii za pomocą karbamazepina lub jego połączenie z lekami przeciwpsychotycznymi, podobną strategię leczenia uważa się za nieuzasadnioną (Leught S. i wsp., 2002). W pojedynczych badaniach zauważono, że wyznaczenie karbamazepiny jest uzasadnione w schizofrenii, jeśli wykryto aktywność epileptyczną u pacjentów z elektroencefalogramem. Przy przepisywaniu karbamazepiny i leków przeciwpsychotycznych zwykle zmniejsza się stężenie tego ostatniego w osoczu krwi. Znacznie zwiększone ryzyko agranulocytozy w przypadku powołania karbamazepiny w połączeniu z klozapiną.

Walproinian są stosunkowo często przepisywane jako terapia adjuwantowa dla leków przeciwpsychotycznych w przypadku zaburzeń schizoafektywnych lub schizofrenii z wyraźnymi fluktuacjami afektywnymi. Jednak literatura na ten temat jest ograniczona i słabo widoczna (Conley R. i wsp., 2003).

W badaniu M. Linnoila i in. (1976), wykazano, że wspólne podawanie walproinianu i leków przeciwpsychotycznych znacznie nasila działanie tego drugiego. Niektórzy autorzy uważają, że ten ostatni jest zauważalny tylko wtedy, gdy taka terapia jest prowadzona przez długi czas.

We wszystkich przypadkach, gdy łączne podawanie leków przeciwpsychotycznych z normotymikami jest połączone, należy wziąć pod uwagę skutki uboczne tego ostatniego (Tabela 47).

Tabela 47. Skutki uboczne normotymików