Leczenie zaburzeń lękowych

Lęk (niepokój) jest jednym z najczęstszych zaburzeń psychiki. Jest alarm z emocjonalnym bardzo bolesnym doświadczeniem wewnętrznego dyskomfortu z niepewności perspektyw.

Leczenie zaburzeń lękowych jest często trudne, wymaga czasu, wytrwałości i kreatywności. Ważnym zadaniem każdej wykształconej osoby jest wykrycie zaburzeń lękowych, wyjaśniając jego niepokojący rodzinę i przyjaciół bolesny charakter ich doświadczeń i konieczności leczenia. Proste zniechęcenie do nieuzasadnionego niepokoju w takich przypadkach z reguły nie wystarczy.

Główne podejścia do terapii zaburzeń lękowych to:

Do celów leczniczych można zastosować proste techniki relaksacyjne (rozluźnienie mięśni, spokojny oddech, dystrakcja). Poprawę stanu ułatwia również przyjacielska i zachęcająca rozmowa.

Główne grupy leków do leczenia lęku:

  • Uspokajające serie benzodiazepinowe (fenazepam, diazepam, alprazolam, klonazepam itp.)
  • Leki przeciwdepresyjne
    • selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (paxil, prozac, zoloft, tsipramil, cyproplex)
    • tricykliczne leki przeciwdepresyjne (amitryptylina)
    • preparaty o podwójnym działaniu (remeron, excel, simbalta)
  • Neuroleptyki (sonapaks, eglonyl, tiapryd itp.)
  • Środki uspokajające niebędące benzodiazepinami (atarax)

Benzodiazepiny - są silne, szybko zatrzymują zaburzenia snu i objawy lękowe. Wśród niedociągnięć benzodiazepin leczenia można wymienić: syndrom „odrzutu” (szybkiego odnowienia lub wzmocnienia przemijających objawów po odstawieniu leku), ryzyko uzależnienia i rozwoju uzależnienia, zaburzenia funkcji poznawczych (uwaga, koncentracja, pamięć), braku koordynacji. Dlatego preparaty z grupy benzodiazepin nie powinny być przyjmowane dłużej niż 2-4 tygodnie

Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne są silnymi lekami, które łagodzą wszystkie objawy lękowe-depresyjne (działające zarówno na objawy lękowe ciała, jak i psychiczne), zaburzenia snu. Może być stosowany do długotrwałego leczenia i zapobiegania lękowi. Tricyclic leki przeciwdepresyjne mają bardziej wyraźne skutki uboczne (suchość śluzówki, zaparcia, zaburzenia sercowo-naczyniowe, przemijające zaburzenia funkcji poznawczych). Pogarsza to tolerancję i zwiększa listę przeciwwskazań do ich stosowania, w leczeniu lęku, szczególnie u pacjentów z współistniejącymi chorobami somatycznymi.

Selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny - relatywnie bezpieczny zakres mający minimum efektów ubocznych nie uzależniających, a zatem można je stosować jako długotrwałego leczenia podtrzymującego. Ich względną wadą jest długi okres "oczekiwania" przed klinicznym działaniem leku (od 2 do 4 tygodni). Ponadto ta grupa leków przeciwdepresyjnych mieć skutki uboczne, takie jak przyrost apetytu i przyrostu masy ciała, nudności, luźne stolce, zaparcia, pocenie się, zaburzenia snu, funkcji seksualnych (libido i orgazmu).

W tym roku na Kongresie Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego pojawiły się zachęcające dane na temat korzyści podwójnego działania leków przeciwdepresyjnych w leczeniu lęku i depresji. Coraz więcej dowodów wskazuje, że podwójne działanie preparatów zostały odziedziczone z poprzednimi generacjami leków przeciwdepresyjnych wysoką skuteczność i dobrą tolerancję (minimum skutków ubocznych), działają one przeciwko szerokiemu spektrum objawów lęku i depresji.

W niektórych przypadkach pozytywny efekt w leczeniu lęku uzyskuje się przy użyciu neuroleptyków - sonapaksa, eglonila, tiaprida, itp. Zazwyczaj stosuje się małą dawkę tych leków. Niemniej jednak, z powołaniem neuroleptyków może pojawić się osłabienie, niższe ciśnienie krwi, naruszenie cyklu miesiączkowego, zwiększenie masy ciała, uwolnienie siary, zmniejszenie libido.

Wreszcie międzynarodowe zalecenia prowadzą do innego leku do leczenia lęku - atarax. Który w swojej przeciwlękowe efekt jest nieco niższe w stosunku do wyżej wymienionych leków, z drugiej strony wykazuje szybki początek działania, bez narkomanii i uzależnienia od narkotyków, nie narusza funkcje poznawcze, ma działanie przeciwświądowe i przeciwzapalne wymiotny. Głównym efektem ubocznym leków - senność i senność (przebiegającą zasadniczo w pierwszych 5-7 dniach leczenia), suchość w ustach, niestrawność, i zawroty głowy.

Ważne!
Informacje te są przeznaczone wyłącznie do ogólnych informacji i po raz kolejny podkreślają potrzebę specjalistycznej porady dotyczącej konkretnych warunków zdrowotnych.
Lekarz-psychiatra, kandydat nauk medycznych Lapin I.A..

Leki przeciwdepresyjne do niepokoju

ANTYDESZCZESNY W LECZENIU ZABURZENIA ALKOHOLU

Allan Scott, Alan Davidson Karen Palmer
Adres do korespondencji: Allan Scott, Andrew Duncan Clinic, Royal Edinburgh Hospital, Edynburg EH10 5HF.
Leki przeciwdepresyjne w leczeniu zaburzeń lękowych
© 2001 The Royal College of Psychiatrists.
Wydrukowano za zezwoleniem

Allan Scott jest psychiatrą-konsultantem i starszym wykładowcą honorowym. Alan Davidson i Karen Palmer są psychiatrami. Autorzy podjęli ten projekt, aby przyczynić się do aktywności polityki definiowania zespołów psychiatrycznej poradnie podstawowej opieki zdrowotnej, pracując w sektorze północno-wschodniej ogólnych usług psychiatrycznych dla dorosłych, w połączeniu z Andrew Duncan Clinic, Royal Edinburgh Hospital.

Terapia lekami w zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych (Fineberg, 1999) i zaburzeniami stresu pourazowego została ostatnio omówiona w przeglądzie opublikowanym w czasopiśmie Postępy w leczeniu psychiatrycznym (Turner, 2000), więc tutaj nie będzie to brane pod uwagę. Terapia ekspozycyjna jest metodą z wyboru dla określonych fobii (Nutt Bell, 1997), ich leczenie również wykracza poza zakres tego artykułu. Kontrowersyjne kwestie poruszone w tekście tego przeglądu wymieniono w ramce 1.

Ramka 1. Kontrowersyjne zagadnienia terapii lekowej zaburzeń lękowych

Czy możliwe jest wiarygodne odróżnienie zaburzeń lękowych i depresyjnych, czy też znajdują się one wzdłuż kontinuum jednego zaburzenia afektywnego?

Czy patofizjologia zaburzeń lękowych, na przykład paniki, lepiej znana niż patofizjologia zaburzeń depresyjnych, jest obecnie lepiej znana?

Czy na ogół nie wystarczają leki stosowane w zaburzeniach lękowych?

Czy ryzyko leczenia benzodiazepinami jest przesadzone?

W konsekwencji nie są nadmiernie stosowane inne leki, takie jak leki przeciwpsychotyczne i beta-blokery?

Czy leki przeciwdepresyjne są niewystarczające?

Zazwyczaj fizyczna ciężkość przebiegu zaburzeń lękowych, zmienia się w czasie, a najwcześniej kontrolowanych badaniach terapeutycznych leku uzyskuje się znaczną poprawę spowodowane przez niepożądane środków lub placebo. Dlatego głównym celem tego przeglądu jest identyfikacja randomizowanych badań kontrolowanych, w których zastosowano leczenie placebo. Ponadto wyniki badań powinny zostać opublikowane i przejrzane. Szczególnie interesujące są te badania wykazały, że stosuje się metodę losowego przydziału pacjentów w grupach przyporządkowanych inną ustaloną dawką, jak można było ocenić związek przepisanej dawki z jego skuteczności i tolerancji. Ostateczna data włączenia badań do przeglądu to 1 czerwca 2000 r. Literatura została przeszukiwana w elektronicznych bazach danych MEDLINE, EMBASE oraz w bazie danych systematycznych przeglądów Cochrane. Przeanalizowano również listy literatury zawarte w ankiecie. Według Do brytyjskiego katalogu produktów medycznych (Brytyjskie Stowarzyszenie Medyczne Royal Pharmaceutical Society, marzec 2000) określiło producentów; każdy z nich napisał list w dniu 1 marca 2000 r. z prośbą o nadanie nazwiskom badań odpowiednich dla naszego tematu. Lęk może być objawem depresji, więc leki przeciwdepresyjne skutecznie eliminują taki lęk, skutecznie lecząc podstawową chorobę - depresję. Obecnie kilka leków przeciwdepresyjnych jest licencjonowanych do leczenia lęku związanego z zaburzeniem depresyjnym. Ale celem tego badania jest przegląd danych dotyczących ich skuteczności (idealnej) w pierwotnych zaburzeniach lękowych. Aby uzyskać więcej informacji na temat strategii badań, zobacz A.S.

Z historycznego punktu widzenia, sensowne jest rozpoczęcie od paniki, ponieważ prawie 40 lat temu Klein po raz pierwszy wykazał skuteczność imipraminy w zmniejszaniu częstotliwości ataków paniki.

Skuteczność imipraminy została wyraźnie ustalona w leczeniu zespołu lęku napadowego z agorafobią lub bez niej (Cowen, 1997). Oznaki zauważalnego działania leku na objawy paniki i fobii pojawiają się zwykle po czterech tygodniach, a maksymalnego efektu nie można uzyskać po 12 tygodniach. W początkowych stadiach leczenia możliwe jest paradoksalne zaostrzenie objawów lękowych, dlatego proponuje się początkowo przepisać 12,5 mg na dobę (pół tabletki). Z biegiem lat sugerowano, że zaburzenie lękowe można bardzo dobrze leczyć za pomocą niskich dawek imipraminy, ale nie zostało to potwierdzone w badaniach kontrolowanych placebo z ustalonymi dawkami. Prawdopodobnie dla optymalnego działania konieczne jest stopniowe zwiększanie przepisanej dawki do nieco ponad 2 mg / kg / dzień.

Założono, że powodem, aby myśleć o niższej sprawności innych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych dla lęku napadowego, w porównaniu z imipramina, prawie żaden. Mimo dowodów na poparcie lub obalić tę opinię nie wystarczy, ale nie ma dowodów na to, nierówne skuteczność trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, które można wyjaśnić różnicami w ich zdolności do hamowania wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny lub. Dezypramina w przeważającej mierze hamuje wychwyt zwrotny norepinefryny. Jego skuteczność została oceniona przez 12 tygodni u 56 osobników, w stanie, który odpowiada kryterium napady paniki z udziałem lub bez agorafobii (DSM-III-R; American Psychiatric Association, 1987). Jednak pacjenci nie cierpieli na dużą depresję. Stwierdzono, że dezypraminy w dawkach aż do 200 mg / dzień była bardziej skuteczna niż placebo podano liczbę osobników bez napadów paniki po leczeniu (Lydiard i wsp., 1993). Szacunki innych wyników wciąż wskazywały na aktywne leczenie; być może większe badanie ustali statystycznie istotną przewagę aktywnego leczenia. Wyniki mogą być również zniekształcony, ze względu na znaczną różnicę pomiędzy liczbą przerwać albo aktywnego leczenia lub placebo: 12 tygodni ukończyli badanie 93% osobników losowo umieszczone w grupie leczonej dezypraminą, w grupie placebo - tylko 61%. Maprotiline to kolejny selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny. Jego skuteczność nie jest w stosunku do placebo, ale przez sześć tygodni, w tym czterech tygodni pełnej dawki, 24 pacjentów ambulatoryjnych, których stan spełnili kryteria dla lęku napadowego z agorafobią lub bez wyraźnej uniknąć sytuacji, które wywołują lęk (DSM-III-R; American Psychiatric Association, 1987), nie doprowadziło do zmniejszenia częstotliwości ataków paniki (den Boer Westenberg, 1998). Odwrotnie, klomipramina jest znacznie silniejszym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny. Modigh i wsp. (1992) opisali dane z badania 68 osób, których stan spełnił kryteria panicznego zaburzenia z agorafobią lub bez (DSM-III-R), ale nie z dużą depresją. Wszyscy pacjenci zostali losowo przydzieleni do trzech grup: jedna otrzymująca placebo, druga otrzymująca imipraminę i trzecia otrzymująca klomipraminę. Badanie trwało 12 tygodni. Maksymalna dopuszczalna dawka leku przeciwdepresyjnego wynosi 250 mg / dobę; średnia maksymalna dawka klomipraminy wynosi 109 mg / dobę, imipramina wynosi 124 mg / dobę. Clomipramine niezawodnie zmniejszyła liczbę ataków paniki i złagodziła niepokój wyprzedzający niż imipramina i placebo.

Błędem byłoby dołączyć zbyt dużego znaczenia do danych z poszczególnych badań, ale nie ma dowodów, że trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, który jest silnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (klomipramina) może być szczególnie skuteczne w lęku napadowego. Przeciwnie, jest wątpliwa skuteczność tricyklicznych leków przeciwdepresyjnych, które są selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego norepinefryny.

Przeprowadziliśmy badania skuteczności kontrolowane placebo nieodwracalnych inhibitorów oksydazy monoaminowej (MAO) z agorafobią i (lub), fobię społeczną, ale było poprzedzone przez wprowadzenie zespołu paniki w DSM-III (American Psychiatric Association, 1980). Co więcej, nie zgłosili wpływu leczenia na częstotliwość i nasilenie napadów paniki. Nutt i Bell (1997) zaproponowali stosowanie fenolzyny tylko jako możliwy lek drugiego rzutu w leczeniu pacjentów, którym nie pomagano w odzyskaniu innego leku antydepresyjnego.

Moklobemid, brofaromina oraz - odwracalne i selektywnymi inhibitorami MAO typu A. Różnią się one od nieodwracalnych inhibitorów, które nie wywołują potencjalne interakcje leków i śmiertelna nietolerancja na żywność zawierającą tyraminę. Oba leki badano w leczeniu zaburzeń lękowych, ale w dużych ilościach dostępny jest tylko moklobemid.

Stwierdzono tylko w jednym badaniu kontrolowanym placebo skuteczności moklobemid, który wskazuje, że lek ten jest przyporządkowany okres ośmiu tygodni w dawce 600 mg / dzień była bardziej skuteczna niż placebo w zmniejszaniu unikanie otwartych przestrzeni (Loerch i wsp., 1999). W badaniu nie ma mocy statystycznej, ponieważ bezpośrednie porównanie skuteczności placebo i aktywnym leczeniem wykonano jedynie u 25 pacjentów, stan, który odpowiada kryteriom lęku napadowego z agorafobią (DSM-III-R; American Psychiatric Association, 1987). Zidentyfikowano dwa międzynarodowe wieloośrodkowe badania, w których skuteczność moklobemidu porównano przez osiem tygodni ze skutecznością fluoksetyny (Tiller i wsp., 1999) i klomipramina (Kruger Dahl, 1999). W pierwszym porównaniu odsetek pacjentów bez napadów paniki wśród tych, którzy trwale kontynuowali leczenie, wyniósł 63% dla moklobemidu i 70% dla fluoksetyny. W drugim przypadku odsetek pacjentów bez napadów paniki wśród tych, którzy trwale kontynuowali leczenie, wyniósł 49% dla moklobemidu i 53% dla klomipraminy. W obu przypadkach różnica była statystycznie niewiarygodna. Średnia maksymalna dawka fluoksetyny wynosi około 20 mg / dobę. Ta dawka była nieskuteczna (patrz poniżej). Początkowa dawka klomipraminy wynosiła 10 mg / dobę i osiągnęła 75 mg / dobę tylko w 19. dniu badania. Skuteczność moklobemidu nie jest jasno określona.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny

W ostatnich badaniach nad leczeniem farmakologicznym w zaburzeniu lękowym, skuteczność selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (den Boer i wsp., 2000). Niektórzy autorzy przeglądu stwierdzili, że te leki jako grupa są skuteczne w leczeniu zespołu lęku napadowego i że należy je uznać za leki pierwszego rzutu, ponieważ są one lepiej tolerowane i bezpieczniejsze niż tradycyjne trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Niemniej jednak przyszłe badania mogą potwierdzić te ogólne wnioski, ale należy przytoczyć kilka zastrzeżeń opartych na bieżących danych. Tylko dwa z dostępnych selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny zostały ocenione przeciwko placebo w badaniach ze stałymi dawkami leków. Stwierdzono, że sertralina w dawce 50-200 mg / dobę jest bardziej skuteczna niż placebo. Nie wszystkie badania kontrolowane placebo wykazały wyższą skuteczność fluwoksaminy w porównaniu z placebo. W badaniach z wynikiem pozytywnym zastosowano średnią maksymalną dawkę większą niż 200 mg / dobę. Ustalona minimalna skuteczna dawka paroksetyny wynosi 40 mg / dobę, a optymalna dawka citalopramu wynosi 20-30 mg / dobę.

Fluoksetyna jest najbardziej skutecznym spośród selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, które mają znak towarowy. Prawdopodobnie będzie on stosowany jeszcze szerzej w chwili obecnej, kiedy substancja lecznicza może być użyta do produkcji analogów. Niestety, nadal należy wykazać, że fluoksetyna jest naprawdę skuteczna w leczeniu zespołu lęku napadowego. W badaniu z udziałem 243 pacjentów, których stan odpowiada kryterium lęku panicznego (DSM-III-R) (liczba punktów „Skala Oceny Depresji” mniej niż 23; Hamilton, 1960), są rozmieszczone przypadkowo lub w grupie otrzymującej placebo, albo grupa potraktowana fluoksetyna w dawce 10 mg / dobę (lub 20 mg). Po dziesięciu tygodniach różnica między odsetkiem pacjentów bez napadów paniki wśród osób otrzymujących placebo i wśród osób przyjmujących fluoksetynę była nieznaczna. Jednak statystycznie istotne różnice różniły się od innych szacunków lęku wskazujących na aktywne leczenie (Michelson i wsp., 1998).

Przeprowadzono kontrolowane placebo badanie wenlafaksyny, ale przeprowadzono je na niewielkiej grupie pacjentów, co nie pozwoliło na żadne przekonujące wnioski. Nie znaleziono kontrolowanego placebo badania trazodonu, ale ten związek zastosowano do porównania skuteczności imipraminy i alprazolamu (Charney i wsp., 1996). Trazodon był tak źle tolerowany, że tylko czterech z 27 pacjentów, do których został przydzielony, ukończyło ośmiotygodniową próbę, a tylko dwóch można było uznać za wyleczonych. To kontrolowane badanie porównawcze zostało tutaj wspomniane ze względu na tradycyjny pogląd, że leki przeciwdepresyjne o silnym działaniu uspokajającym mogą być szczególnie użyteczne u pacjentów z lękiem; Pozorna nieskuteczność trazodonu w zaburzeniu lękowym rzuca cień na ten tradycyjny pogląd.

Klomipramina i paroksetyna

Skuteczność i tolerancję klomipraminy i paroksetyny porównano w wieloośrodkowym badaniu przeprowadzonym w 13 krajach i finansowanym przez producentów paroksetyny (Lucrubier i wsp., 1997). Trzysta sześćdziesiąt siedem ambulatoryjnych pacjentów, których stan spełnione kryteria napady paniki z udziałem lub bez agorafobii (DSM-III-R), ale nie głębokiej depresji losowo podzielono na trzy grupy: jedna otrzymała placebo, drugi - klomipramina i trzeci - paroksetyna. Około 70% pacjentów przyjmujących aktywne leki ukończyło 12-tygodniowe badanie. Oba leki wykazały taką samą skuteczność; około 50% pacjentów nie miało ataków paniki pod koniec leczenia w porównaniu z 30% osób, które otrzymywały placebo. Aktywne metody leczenia równie skutecznie zmniejszały poziom lęku wyprzedzającego i zmniejszały unikanie sytuacji powodujących strach. Skuteczność tych leków przewyższała skuteczność placebo. Zmniejszenie częstotliwości ataków paniki w pierwszych tygodniach leczenia jest najbardziej zauważalne podczas stosowania paroksetyny. Nie jest jasne, w jakim stopniu nieskuteczne dawki mogłyby dać taki wynik; ponieważ paroksetynę można przepisać do 60 mg / dobę, podczas gdy maksymalna dopuszczalna dawka klomipraminy wynosi 150 mg / dobę. Z powodu działań niepożądanych, 7,3% pacjentów przerwało leczenie paroksetyną, a 14,9% odmówiło przyjęcia klomipraminy; różnica nie była statystycznie wiarygodna.

Stwierdzono tylko dwa opublikowane badania oceniające skuteczność dłuższego leczenia samym antydepresantem. W przypadku tego odzyskanego pacjenta, pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy placebo lub do grupy, która kontynuowała przyjmowanie leku. Michelson i jego współpracownicy (1999) badali pacjentów, u których w dziesięć tygodni po rozpoczęciu leczenia fluoksetyną (10-20 mg / dobę) nastąpiła znaczna lub umiarkowana poprawa. Trudno interpretować wyniki tego badania, ponieważ taka dawka fluoksetyny jest nieskuteczna (patrz wyżej). Nie można zakładać, że pacjenci, których stan po zabiegu znacznie się poprawił, stanowili reprezentatywną grupę większości pacjentów cierpiących na zespół lęku napadowego. Mavissakalian i Perel (1999) przeprowadzili badania metodologiczne. Osoby, stan, który odpowiada kryterium napady paniki z udziałem lub bez agorafobii (DSM-III-R), ale nie z głęboką depresją z melancholii, imipraminę w ściekach (2,25 mg / kg / dzień) przez 24 tygodni; 59 pacjentów zakończyło leczenie, po 24 tygodniach nastąpiła remisja. Pięćdziesięciu sześciu pacjentów podzielono losowo na dwie grupy: pierwsze kontynuowane leczenie, a drugie w podwójnie ślepej próbie w ciągu trzech tygodni stopniowo zmniejszało dawkę imipraminy. U 3% pacjentów kontynuujących leczenie nawrót wystąpił w ciągu 12 miesięcy, w porównaniu z 37% pacjentów otrzymujących placebo. Różnica była statystycznie wysoce wiarygodna. Wskaźniki te niewątpliwie potwierdzają skuteczność kontynuowania leczenia imipraminą w ciągu 12 miesięcy po wyleczeniu, co miało miejsce u pacjentów cierpiących na zaburzenie lękowe z agorafobią. Nie wiadomo, w jakim stopniu wyniki można rozszerzyć na mniej poważne formy zaburzeń lękowych.

Porównanie z psychologicznymi metodami leczenia

Wiadomo, że kilka terapii psychologicznych jest skutecznych w leczeniu lęku napadowego lub lęku napadowego z agorafobią. Obejmują one metodę relaksacji, psychologiczne zarządzanie stanem paniki, terapię poznawczo-behawioralną i psychoterapię narażeniem. Odpowiednie omówienie porównawczych zalet leczenia psychologicznego i farmakologicznego wykracza poza zakres tego przeglądu, ale niektóre ogólne uwagi dotyczące danych literaturowych mogą być istotne. Zawsze ciekawe było, która kombinacja zabiegów lub która daje najbardziej wymowny wynik w krótkim czasie. Ale ostatnio było pewne, że terapia psychologiczna może być skuteczniejsza przez dłuższy czas, zmniejszając funkcjonalność i zmniejszając ryzyko nawrotu. Dostępne dane są trudne do oszacowania, ponieważ wyniki badań porównawczych większości kontrolowanych nie mają mocy statystycznej z powodu małej próbce, oprócz różnych kryteriów włączenia pacjentów stosowanych w badaniu. Odwrotnie, Barlow i Kolegov (2000) opublikował dane z badania, w którym cztery specjalizujące się w badaniach kliniki alarmowych porównywano skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej, imipramina, a także ich kombinacji w leczeniu 312 pacjentów, których stan odpowiada kryteriom lęku napadowego z łagodną lub bez agorafobii (DSM-III-R). U 27% pacjentów zdiagnozowano dużą depresję. W ostrej fazie choroby zarówno imipramina, jak i terapia poznawczo-behawioralna są bardziej skuteczne niż placebo, ale połączenie tych metod nie jest. Wśród odzyskanych osób imipramina spowodowała reakcję "wyższej jakości". Sześć miesięcy po zakończeniu leczenia odsetek pacjentów, u których choroba nie jest przedłużony, wynosiła 96% w odniesieniu do przebiegów jedynie terapia poznawczo-behawioralna i tylko 75% u leczonych samym imipramina (różnica statystycznie istotna). Dane dotyczące skuteczności połączenia tych terapii nie są zgłaszane. Psychologiczne i farmakologiczne metody leczenia, zarówno profilaktyczne, jak i wspomagające, zasługują na dalsze badania.

Fobia społeczna, znana również jako zaburzenie lękowe, stała się tematem dyskusji. Niektórzy badacze zauważyli, że jest to najbardziej powszechne zaburzenie lękowe, wykrywalne podczas badań populacji, i że może być czynnikiem ryzyka w przypadku innych zaburzeń psychicznych, takich jak agorafobia, duża depresja lub uzależnień. Jednak do roku 1992 choroba nie została przydzielona w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (World Health Organization, 1992), a większość pacjentów zidentyfikowanych podczas badania populacji nie są leczone w specjalistycznych usług zdrowia psychicznego.

Podczas wyszukiwania nie znaleziono badań kontrolowanych placebo. W małych niekontrolowanego badań stwierdzono, że ponad jedna trzecia pacjentów zaprzestali leczenia imipraminą ciągu ośmiu tygodni, z powodu efektów ubocznych, i zakończeniu leczenia tylko 22%, wystąpiła wyraźna poprawa (Simpson i wsp., 1998).

Wśród nieodwracalnych inhibitorów uważa się fenelzynę. Wykazano, że przez osiem tygodni powodował znaczne osłabienie lęku, unikanie społeczne i strach przed mówieniem (Walker Kjernisted, 2000). Nie przeprowadzono badań z ustalonymi dawkami, a średnia maksymalna dawka przekraczała 65 mg / dobę. Stopień poprawy klinicznej po leczeniu fenelzyną nie był tak wyraźny jak w ostatnich badaniach. Przyczyna tego nie została ustalona, ​​ale możliwe jest wytłumaczenie, że w ostatnich badaniach, w przeciwieństwie do pierwszego kontrolowanego placebo, pacjenci z towarzyszącą dużą depresją byli koniecznie wykluczeni.

Badano także moclobemid i brofarominę, chociaż tylko pierwszy lek wchodzi na rynek leków (Walker Kjernisted, 2000). W pierwszym badaniu kontrolowanym placebo stwierdzono, że moklobemid 600 mg / dzień jest skuteczniejsze niż placebo i porównywalną skuteczność do fenelzyna. Te dane nie zawsze są spójne. Badanie stałej dawki wykazała, że ​​leczenie moklobemid przez 12 tygodni w dawce poniżej 900 mg / dzień, bardziej skuteczna niż placebo w dniach, w wieloośrodkowych badaniach którym uczestnicy byli 523 osoby z fobią społeczną (DSM-III-R) (Noyes i wsp., 1997).

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny

Uogólnione zaburzenie lękowe

Sam Klein wątpił w skuteczność leczenia uogólnionych lęków środkami przeciwdepresyjnymi, uważając, że leki takie jak imipramina są mniej skuteczne w przewidywaniu lęku niż w ataku paniki. Kilka badań poprzedzających wprowadzenie DSM-III wykazało, że tricykliczne leki przeciwdepresyjne, na przykład amitryptylina i imipramina, są skuteczne w leczeniu objawów lękowych (Kahn i wsp., 1987), ale niektórzy autorzy przeglądu twierdzili, że leki są skuteczne tylko u pacjentów z lękiem z towarzyszącą chorobą lękową lub depresyjną. Trudno to dyskutować, ponieważ pacjenci byli zwykle zaangażowani w badania zarówno z lękiem, jak i depresją. Temat ten został uwzględniony w ostatnich badaniach na dużą skalę.

Rickels i jego współpracownicy (1993) przeprowadzili badanie, w którym 230 pacjentów z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi (DSM-III), ale bez ciężkiej depresji i bez lęku napadowego losowo podzielono na cztery grupy: pierwsza odebrany imipramina, w drugim - trazodon, w trzecim - diazepam, a w czwartym - w placebo. Średnia maksymalna dzienna dawka imipraminy wynosi 143 mg, 255 mg trazodonu i 26 mg diazepamu. Obraz kliniczny oceniono przed rozpoczęciem badania i osiem tygodni po jego zakończeniu. Zastosowano "Skalę oceny lęku" Hamiltona. Leczenie diazepam spadła najwięcej wskaźników alarmowych przez pierwsze dwa tygodnie, jednak traktuje się imipraminy powoduje najbardziej znaczącą i trwałą poprawę w porównaniu z placebo. Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi zostali wykluczeni z badania, ale autorzy oceniali związek pomiędzy objawami lękowymi i redukcji ciśnienia ilości i (lub) nasilenia objawów depresji na początku leczenia. Na ogół nie stwierdzono korelacji pomiędzy spadkiem poziomu lęku spowodowanym przez każdy lek przeciwdepresyjny a nasileniem objawów depresji na początku leczenia. Jednak pacjenci, którzy wprowadzają cztery argumenty, które są charakterystyczne dla depresji (o maksymalnej liczbie do włączenia do badania), przyszedł wyraźną poprawę po leczeniu każdego leku przeciwdepresyjnego niż po leczeniu diazepamu.

Nie znaleźliśmy żadnego kontrolowanego placebo badania selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. Niektórzy autorzy przeglądu sugerowali, że leki te prawdopodobnie będą skuteczne w uogólnionych zaburzeniach lękowych (cytowane przez badania Rocca i współpracowników w 1997 r.). Autorzy ci stwierdzili, że paroksetyna jest tak samo skuteczna jak imipramina, ale odkrycia są trudne do zinterpretowania, ponieważ maksymalna dopuszczalna dawka imipraminy wynosi 100 mg / dobę, a stosowane dawki wynoszą średnio 75 mg / dobę.

Największym na ten temat było badanie 377 pacjentów wybranych w kilku ośrodkach w USA i leczonych wenlafaksyną (Rickels i wsp.,2000). Stan pacjenta spełniał kryteria uogólnionego zaburzenia lękowego (DSM-IV), ale nie występował poważnej depresji, ponadto pacjenci byli wykluczani z badania, jeśli wskaźnik "Skala oceny depresji" (Raskin i wsp., 1993) było więcej niż trzy w jednym punkcie. Uczestnikom badania przepisano formę wenlafaksyny o powolnym uwalnianiu substancji czynnej w dawce 75, 150 lub 225 mg / dobę przez osiem tygodni. Pacjenci, którym przypisano najniższą dawkę otrzymaną na początku badania, oraz w grupie, która otrzymała najwyższą dawkę, uzyskano ją dwa tygodnie po rozpoczęciu badania. Głównymi ocenami wyników były wskaźniki "Alarm Scale" dla Hamiltona. Największy spadek poziomu lęku zanotowano w ciągu pierwszych dwóch tygodni leczenia, ale poziom lęku zmniejszył się podczas ośmiotygodniowego badania. Każda dawka wenlafaksyny przyczyniła się do większego zmniejszenia lęku niż placebo, ale najbardziej znaczący spadek zaobserwowano przy najwyższej dziennej dawce leku.

Coraz więcej dowodów na to, że leczenie zaburzeń lękowych za pomocą leków przeciwdepresyjnych może być skuteczne, nie tylko wtedy, gdy są one objawami innej choroby psychicznej, takiej jak depresja. Nie wszystkie leki przeciwdepresyjne potwierdziły ich skuteczność lub taką samą tolerancję na określone zaburzenie lękowe; ponadto obecnie dostępnych jest więcej danych w celu poprawy jakości selekcji. Jednak nadal istnieją znaczne luki w dowodach. Działanie imipraminy na ataki paniki ustalono 40 lat temu. Ale do tej pory nie wiadomo, czy leczenie tym lekiem przeciwdepresyjnym bardziej skuteczne w spontanicznych ataków paniki, w przeciwieństwie do sytuacyjnych, w lęku napadowego z sytuacji, unikając powodując strach lub bez niej, i to lepiej traktować pewne fizyczne objawy ataki paniki niż inne. Należy zachować ostrożność przed fluoksetyną, najpopularniejszym antydepresantem na świecie, który ma znak towarowy. Chociaż duża kontrolowanym placebo badaniu stwierdzono, że fluoksetynę (10-20 mg / dzień) na ataki paniki bardziej skuteczna niż placebo jednak pozostaje do ustalenia, czy to ze względu na dany lek lub metodologii badawczej Pharmacology zadanym zakresie np dawki. Warto również zauważyć, że nie wykazano skuteczności fluoksetyny w kontrolowanym placebo badaniu fobii społecznej. Niestety, nie ma przekonujących dowodów na skuteczność selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny w uogólnionym zaburzeniu lękowym.

Chociaż nowe dane inspirują pacjentów i praktyków, nadal istnieje kilka kontrowersyjnych kwestii (pole 2). Niektóre badania zależały od wyboru pacjentów z objawami niepokoju niezwiązanymi z innymi chorobami psychicznymi. Rzeczywiście, wielu pacjentów stało się uczestnikami tych badań dzięki ogłoszeniom w gazetach; w innych okolicznościach mogliby nigdy nie poprosić o pomoc psychiatryczną. Dlatego też psychiatrzy muszą upewnić się, że ta ilość dowodów naukowych będzie odpowiednia dla pacjentów, z którymi spotykają się w swojej praktyce klinicznej. Niestety, nie ustalono jeszcze, w jakim stopniu uzyskane dane można rozszerzyć na praktykę psychiatryczną. Ponadto istnieje ostra krytyka takich badań nad leczeniem lekiem zaburzeń lękowych, ponieważ wielu pacjentów, którzy nie przyjmują leków, nie jest branych pod uwagę. Ponadto badania nie porównują metod leczenia farmakologicznego z metodami psychologicznymi, które wymagają więcej czasu, ale mają bardziej trwałe korzystne wyniki leczenia. Niewątpliwie potrzebne są badania pragmatyczne, w których metody terapii lekowej zaburzeń lękowych są porównywane z prostymi psychologicznymi metodami leczenia, na przykład grupową terapią poznawczo-behawioralną. Pomogłoby to nie tylko ustalić, która metoda (lub połączenie tych metod) da najkorzystniejszy długoterminowy efekt, ale także poinformuje pacjentów o najbardziej odpowiednim typie leczenia.

Ramka 2. Nierozwiązane sporne kwestie terapii lekowej zaburzeń lękowych

Rekrutacja uczestników badania

Czy wyniki uzyskane od pacjentów, którzy zostali zaproszeni do udziału w badaniu za pomocą ogłoszeń prasowych, mogą zostać rozszerzone na praktykę psychiatryczną?

Czy wykluczenie pacjentów z towarzyszącą chorobą psychiczną oznacza, że ​​wyników nie można przenieść na praktykę psychiatryczną?

Metody aktywnej terapii

Czy badania nad aktywnymi metodami terapeutycznymi były zbyt krótkotrwałe, aby można było porównać ich skuteczność z efektywnością severalfoldu placebo?

Czy oceny mają związek z praktyką kliniczną? Czy korzystne działania leku utrzymają się po leczeniu w nagłych wypadkach?

Jak długo lek powinien być kontynuowany po początkowej poprawie? Czy skuteczność psychologicznych metod leczenia będzie bardziej zrównoważona?

Czy nie lepiej inwestować pieniędzy wydanych na nowe leki przeciwdepresyjne w metodach psychoterapii grupowej, które są wykorzystywane przez personel niemedyczny?

American Psychiatric Association (1980) Podręcznik diagnostyczny i statystyczny zaburzeń psychicznych (3rd edn) (DSM-III). Waszyngton, DC: APA.

- (1987) Podręcznik diagnostyczny i statystyczny zaburzeń psychicznych (3rd ed., Poprawiony) (DSM-III-R). Waszyngton, DC: APA.

- (1994) Podręcznik diagnostyczny i statystyczny zaburzeń psychicznych (4th edn; (DSM-IV) Washington, DC: APA.

Baldwin, D., Bobes, J., Stein, D. J., et al (1999) Paroksetyna w fobii społecznej / zaburzeniach lękowych. Randomizowane, podwójnie ślepe badanie kontrolowane placebo. British Journal of Psychiatry, 175, 120-126.

Barlow, D.H., Gorman, J.M., Shear, M.K., et al (2000) Terapia poznawczo-behawioralna, imipramina lub ich kombinacja do zaburzeń lękowych. The Journal of American Medical Association, 283, 2529-2536.

Brytyjskie Stowarzyszenie Medyczne Royal Pharmaceutical Society of Great Britain (2000) British National Formulary. Londyn Wallingford: BMJ Books Pharmaceutical Press.

Charney, D. S., Woods, S. W., Goodman, W. K., et al (1986) Leczenie farmakologiczne zaburzeń lękowych: porównywalna skuteczność imipraminy, alprazolamu i trazodonu. Journal of Clinical Psychiatry, 47, 580-586.

Cowen, P. J. (1997) Farmakoterapia zaburzeń lękowych: dostępne leki. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 3, 66-71.

den Boer, J.A. Westenberg, H. G. (1988) Wpływ inhibitorów wychwytu serotoniny i noradrenaliny w zaburzeniu lękowym; podwójnie zaślepione badanie porównawcze z fluwoksaminą i maprotyliną. Międzynarodowa psychofarmakologia kliniczna, 3, 59-74.

-, Bosker, F.J. Slaap, B. R. (2000) Leki serotoninergiczne w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych. Human Psychopharmacology, 15, 315-336.

El-Khayat, R. Baldwin, D.S. (1998) Leki przeciwpsychotyczne dla pacjentów niepsychotycznych: ocena stosunku korzyści do ryzyka w uogólnionym zaburzeniu lękowym. Journal of Psychopharmacology, 12, 323-329.

Fineberg, N. (1999) Oparta na dowodach farmakoterapia zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 5, 357-365.

Hamilton, M. (1960) Skala ocen depresji. Journal of Neurology, Neurosurgery and Psychiatry, 23, 56-62.

Kahn, R. J., McNair, D.M. Frankenthaler, L. M (1987) Trójcykliczne leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego. Journal of Affective Disorders, 13, 145-151.

Kruger, M.B. Dahl, A. A. (1999) Skuteczność i bezpieczeństwo moklobemidu w porównaniu z klomipraminą w leczeniu zespołu lęku napadowego. Europejskie Archiwa Psychiatrii i Neurologii Klinicznej, 249 (suppl.1), S19-S24.

Loerch, B., Graf-Morgenstern, M., Hautzinger, M., et al (1999) Randomizowana, kontrolowana placebo próba moklobemidu. terapia poznawczo-behawioralna i ich połączenie w zaburzeniu lękowym z agorafobią. British Journal of Psychiatry, 174, 205-212.

Lucrubier, Y., Bakker, A., Dunbar, G., et al (1997) Porównanie paroksetyny, klomipraminy i placebo w leczeniu zespołu lęku napadowego. Acta Psychiatrica Scandinavica, 95, 145-152.

Lydiard, R. B., Morton, W. A., Emmanuel, N. P., et al (1993) Wstępny raport: kontrolowane placebo, podwójnie ślepe badanie klinicznych i metabolicznych skutków dezypraminy w zaburzeniu lękowym. Biuletyn Psychopharmacology, 29, 183-188.

Mavissakalian, M.R. Perel, J. M. (1999) Długotrwałe utrzymanie i przerwanie terapii imipraminą w zaburzeniu lękowym z agorafobią. Archives of General Psychiatry, 56, 821-827.

Michelson, D., Lydiard, R. B., Pollack, M. H., et al (1998) Ocena wyniku i poprawa kliniczna w przypadku paniki; dowody z randomizowanej kontrolowanej próby fluoksetyny i placebo. American Journal of Psychiatry, 155, 1570-577.

--, Pollack, M., Lydiard, R. B., et al (1999) Kontynuacja leczenia zespołu lęku napadowego po ostrej odpowiedzi: randomizowane, kontrolowane placebo badanie z fluoksetyną. British Journal of Psychiatry, 174, 213-218.

Modigh, K., Westberg, P. Eriksson, E. (1992) Wyższość klomipraminy w stosunku do imipraminy w leczeniu zespołu lęku napadowego: próba kontrolowana placebo. Journal of Clinical Psychopharmacology, 12, 251-261.

Noyes, R., Moroz, G., Davidson, J. R. T, et al (1997) Moclobemid i fobia społeczna: próba kontrolowanej odpowiedzi na dawkę. Journal of Clinical Psychopharmacology, 17, 247-254.

Nutt, D. Bell, C. (1997) Praktyczna farmakoterapia lęku. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 3, 79-85.

Raskin, A., Schulterbrant, J., Reatig, N., et al (1969) Replikacja czynników psychopatologicznych w wywiadzie, zachowaniu słów i autoportretach. Journal of Nervous and Mental Diseases, 148, 87-98.

Rickels, K., Downing, R., Schweizer, E., et al (1993). Leki przeciwdepresyjne do leczenia uogólnionych zaburzeń lękowych. Archives of General Psychiatry, 50, 884-895.

--, Pollack, M.H., Sheehan, D.V., et al (2000) Skuteczność wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu u pacjentów bez zaburzeń depresyjnych z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi. American Journal of Psychiatry, 157, 968-974.

Rocca, P., Fonzo, V., Scotta, M., et al (1997) Skuteczność paroksetyny w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych. Acta Psychiatnca Scandinavica, 95, 444-450.

Simpson, H. B., Schneier, F. R., Campeas, R. B., et al (1998) Imipramina w leczeniu fobii społecznej, Journal of Clinical Psychopharmacology, 18, 132-135.

Tiller, J. W. G., Bouwer, C. Behnke, K. (1999) Moclobemide i fluoxetine for panic disorder. Europejskie Archiwa Psychiatrii i Neurologii Klinicznej, 249 (suppl.1), S7-S10.

Turner, S. (2000) Pomoc psychiatryczna dla osób, które przeżyły tortury. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 6, 295-303.

Tyrer, P. (1997) Farmakoterapia zaburzeń lękowych: stosowanie dostępnych leków. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 3, 72-78.

Walker, J, R. Kjernisted, K. D. (2000) Strach: wpływ i leczenie fobii społecznej. Journal of Psychopharmacoloy, 34 (suppl.1), S13-S23.

Światowa Organizacja Zdrowia (1992) The ICD-10 Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i behawioralnych: opis kliniczny i wytyczne diagnostyczne. Genewa: WHO.

Pytania wielokrotnego wyboru

1. Istnieją przekonujące dowody na skuteczność następujących leków w postaci napadów paniki:

2. Prawidłowe minimalne skuteczne dawki leków na zaburzenie lękowe są następujące:

a) imipramina - 25 mg / dzień;

b) trazodon - 150 mg / dzień;

c) fluoksetyna - 10 mg / dzień;

d) paroksetyna - 40 mg / dzień;

c) citalopram - 20-30 mg / dzień.

3. Istnieją przekonujące dowody na skuteczność następujących leków w fobii społecznej:

4. Istnieją przekonujące dowody na skuteczność następujących leków w uogólnionym zaburzeniu lękowym:

5. W leczeniu lęku napadowego nie ma jednoznacznych dowodów na to, że:

a) wybór tricyklicznego antydepresanta znacząco wpływa na wynik leczenia w nagłych wypadkach;

b) korzystne jest leczenie imipraminą po 12-tygodniowym kursie;

c) pacjenci bez współistniejącej dużej depresji są podatni na leki przeciwdepresyjne;

d) każda psychologiczna metoda leczenia, z wyjątkiem terapii poznawczo-behawioralnej, jest skuteczna w leczeniu nagłym;

c) terapia poznawczo-behawioralna jest skuteczniejsza niż imipramina w zapobieganiu nawrotom po nagłym leczeniu.

Odpowiedzi na pytania wielokrotnego wyboru

Leki przeciwdepresyjne przeciw lękowi - za czy przeciw? Rozwiązanie lub...

Decyzja lub... pozytywne i negatywne aspekty przyjmowania leków przeciwdepresyjnych w lęku i lęku.

Temat antydepresantów (AD) teoretycznie powinien być rozważony w aneksie do depresji. I rozważcie psychiatrów i psychoterapeutów. Jestem gotów na każdą krytykę z ich strony, a nawet zachęcam do pozostawienia komentarzy w tej notatce. Otrzymali wykształcenie medyczne, studiowali farmakologię. Ale...!

Dlaczego ja, jako psycholog, wciąż nie tylko mam swoją opinię, ale także zuchwale uważam, że jest to przydatne dla moich klientów?

Na początek znam wpływ ciśnienia krwi na własną rękę i na podstawie osobistych doświadczeń związanych z jego przyjęciem. Jak na ironię, po raz pierwszy przepisano mi neurologa, a nie psychoterapeutę. Chociaż z rzekomo przygnębionej. I po raz drugi zostały przepisane przez psychoterapeutę i lęk. Oczywiście, mam opinie i opinie na temat odbioru i działania niektórych AD od moich klientów. Coś, co znam z komunikacji i wymiany opinii z moimi kolegami, psychoterapeutami i neurologami. Zebrałem trochę informacji z literatury specjalistycznej. Wszystko to ukształtowało moją wizję tego tematu, który najpierw chciałbym podzielić się z klientami, którzy mają zaburzenie lękowo-fobiczne.

1. Pytanie numer jeden dla wszystkich klientów - ile potrzebuję AD, czy pomogą one w leczeniu mojego lęku i obaw?

Pomoc. Ostatnia generacja ciśnienia krwi, szczególnie z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazała wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń lękowych. Nie będę dyskutować mechanizmu działania leków z tej serii, dodam tylko, że czasami, w zależności od pacjenta i jego sytuacja przepisać ciśnienie krwi, pomaga nie tylko zwiększają poziom serotoniny, ale także dopaminę lub nonadreanlina. Następnie, odpowiednio, preaprate będzie również selektywnym inhibitorem tego neuroprzekaźnika. Zawsze możesz poprosić swojego psychoterapeutę lub psychiatrę o to, jak ciśnienie krwi będzie działać w twoim przypadku i dlaczego ten konkretny lek został ci przepisany.

2. Jak bezpieczne jest ciśnienie krwi?

AD, zwłaszcza ostatnia generacja są dość bezpieczne, testowane z długotrwałym przyjmowaniem, nie powodują uzależnienia. Pod warunkiem, że są one powoływane i monitorowane przez ich przyjęcie przez specjalistę, który go powołuje. W przypadku wątpliwości należy zawsze omówić je z lekarzem. Z ogólnych zasad, które warto poznać - dobry lekarz przepisuje ciśnienie krwi przez co najmniej sześć miesięcy, najlepiej przez rok lub nawet dłużej. Wstęp zazwyczaj rozpoczyna się nie od dawki terapeutycznej, ale za mniej i może mu towarzyszyć tak zwany "lek". osłona w postaci jakiegoś anksjolitycznego.

Istotny lęk przed ciśnieniem krwi u niespokojnych pacjentów powoduje liczne działania niepożądane wskazane w adnotacjach do ciśnienia krwi. Jednak, moim zdaniem, pod wieloma względami sama obecność skutków ubocznych jest raczej konsekwencją nie tyle niebezpieczeństwa samego BP, ale raczej specyfiki samego pacjenta. Ich niespokojne oczekiwania związane z inicjacją ciśnienia krwi mogą powodować "pobochki" w placebo. Dodatkowo, lęk pacjenci są bardzo wrażliwi na zmiany w ich ciele i są uziemione w hiper-kontroli dla tych zmian.

Tak więc, jak tylko pojawią się zmiany, niepokój i panika u takiego pacjenta mogą przejściowo narastać. Tutaj wiele zależy od profesjonalizmu i doświadczenia lekarza, od umiejętności prawidłowego "gry" i wyboru rodzaju leku i dawkowania.

3. Kluczowe pytanie brzmi: czy AD wyleczy mnie z niepokoju?

Wydaje się, że to pytanie wydaje się powtarzać pytanie numer jeden? Powtarza się, ale nie do końca.

Istnieje różnica między pomaganiem i leczeniem. Na przykład, nie możesz obyć się bez AD, jeśli silny alarm idzie w parze z depresją i ta para po prostu nie pozwala ci na prowadzenie psychoterapii z klientem. Jednak rozciągając klienta, przenosząc go w stan remisji bardzo często widzimy obraz dość szybkiego powrotu wszystkich jego objawów. Oznacza to, że do czasu, gdy BP jest mniej lub mniej przyjmowane. Następnie zostaje anulowana, a wszystkie problemy klienta (pacjenta) są zwracane, dodając również lęk przed nieuleczalną chorobą. Nowy kurs ciśnienia krwi jest przypisany, może nawet inny, ponieważ stary nie pomaga. I za kilka lat wszystko znów się powtarza. Dlaczego tak jest?

Ponieważ BP działa jak "kuli" dla niespokojnego klienta, pomagając podnieść poziom niezbędnego neuroprzekaźnika, wydany w wyniku stałego przeciążenia jego neuronowego sytemu przez samego klienta. Innymi słowy, ciśnienie krwi i inne leki pozwalają na istnienie dość dobrze na bardzo wysokim poziomie przepięcia. ALE ten poziom jest bardzo szkodliwy dla ludzi, a teraz nawet pod tabletami, niektóre zaczynają się cofać. Drugi szkodliwy wpływ ciśnienia krwi polega na tym, że człowiek jest bardzo konserwatywny i leniwy. Jeśli tak dobrze, po co zmieniać coś. Odpowiednio poziom motywacji do trudnej osobistej pracy na sobie zmierza do zera. Po co chodzić co tydzień do psychoterapii, zmieniać coś w sobie, odrabiać zadania domowe, zmieniać nawyki. Jeśli możesz rzucić pigułkę i zrobić sobie dobrze.

Jak widzę wyjście z takiej sprzeczności. Na podstawie własnego doświadczenia mogę powiedzieć - nie bój się wziąć BP doprowadziło eksperta (i to nie jest psychologiem, umysł cię, ale lekarze, terapeuci i psychiatrzy), zwłaszcza jeśli czujesz, że nie ma siły, aby przetrwać, nie ma siły do ​​psychoterapii. Nie bój się efektów ubocznych, nie są one tak straszne i tymczasowe (z siły trzech do czterech tygodni). Pamiętaj, że efekt BP nie może być odczuwany od razu, czasami w ciągu dwóch do trzech miesięcy. Stabilna poprawa następuje od sześciu miesięcy do roku.

Ale jeśli nagle sprawę, że pobochki tak silny, że jesteś gotów zrezygnować z tabletek, a zatem może znieść, nawet przez skrajne dyskomfort, ale może zanimatsya psychoterapii - zaczynają się zajmować. Niezależnie od książek o samopomocy (http://www.b17.ru/article/44125/) lub ze specjalistą. Ale aby być zaręczonym, nie siedzieć i nie czekać, to samo minie, że ktoś przyjdzie i wszystko się poprawi dla ciebie. To będzie pierwszy krok w kierunku odpowiedzialnego i zdrowego zachowania.

p.s. Czasami można odczytać z moich kolegów psychologów tutaj takich „arcydzieł”: „Najbardziej popularne leki przeciwdepresyjne, przeciwlękowe są Melipromin, Glycine, Tsipraleks, Afabazol i inne leki, które można zobaczyć codziennie podczas oglądania reklam w telewizji. Takie leki są ogólnie dostępne w aptekach iw przypadku jakichkolwiek emocji, na przykład, zdawania egzaminu, spóźnienia się na pociąg lub samolot, z uczuciami emocjonalnymi, i można je bezpiecznie stosować. "

Prawdziwe ciśnienie krwi nie jest sprzedawane bez recepty, glicyna i aphabalina nie są żadnym ciśnieniem krwi. Te schematy ciśnienia krwi nie są brane jednorazowo, tylko kursy długoterminowe. I pod nadzorem lekarza, a nie psychologa, bez względu na to, ile wiedział o ciśnieniu krwi.

Tabletki ze stresu i nerwów

Stres jest prawie nieunikniony, ten sam rodzaj złożonej reakcji układu nerwowego na konflikty, ekstremalne efekty i zewnętrzne bodźce. Zwykłe emocje zamieniają się w drażliwość, niepokój, niepokój, a nawet strach, które mogą stać się winowajcą pojawienia się wyczerpania adaptacyjnego systemu ochronnego, zaburzeń układu endokrynologicznego i odpornościowego.

Pojęcie stresu i jego zagrożenia dla ludzi

Pierwszy przypadek z reguły charakteryzuje się dużą i nagłą drażliwością, która może przekształcić się w chroniczny stres.

Wskutek adaptacyjnego systemu ochrony nie jest w stanie poradzić sobie w sytuacjach stresowych i osoba staje się drażliwy, psychicznie niestabilny, pasywny, nieuważny, nieskuteczne, a nawet może wystąpić depresja.

Depresja nie jest słabą wolą, nie jest brakiem asortymentu, jest chorobą, która wymaga leczenia. Dlatego też, w odniesieniu do leczenia stresu, większość lekarzy jest bardzo poważnych i zaleca pacjentom, aby nie ignorowali zmęczenia nerwowego.

W prawie wszystkich przypadkach leki psychotropowe stosuje się w leczeniu stresu.

Leki psychotropowe

Pomagają układowi nerwowemu dostosować pracę, właściwie postrzegać rzeczywistość i radzić sobie w napiętych sytuacjach.

Ale zasada działania każdego z nich jest inna. Trochę spokoju, a niektórzy mogą "rozweselić".

Zostały one podzielone na kilka grup, z których każda jest używana w indywidualnych przypadkach. Rozważmy bardziej szczegółowo

Neuroleptyki

Jest to grupa leków przeciwpsychotycznych, które siłą hamują system nerwowy i przejmują kontrolę nad wyższą czynnością nerwową człowieka.

Oprócz wpływu na pożądany obszar mózgu, odpowiedzialny za pojawienie się zaburzeń psychicznych, neuroleptyki mają również wpływ na zdrowe obszary mózgu.

A to może prowadzić do poważnych naruszeń. Innymi słowy, człowiek może stać się prostą, bezmyślną i niewrażliwą istotą.

Ta grupa leków jest przepisywana:

  • Psychicznie niezdrowi ludzie, którzy wyobrażają sobie, że są nieziemską istotą lub historycznie znaną osobą
  • Z amnezją, delirium, nadmierną niekontrolowaną aktywnością fizyczną i mową
  • W ostrej i / lub chronicznej schizofrenii
  • Z depresją o różnym pochodzeniu.

Czy wiesz, jak manifestuje się obrzęk mózgu u dorosłego? Wszystko na temat wodogłowia, przyczyn jego pojawienia się, leczenia i prognozy.

Co to jest pierwotny glioblastoma mózgu jest tutaj napisane. Tutaj możesz przeczytać o jego charakterystycznych objawach.

Leki przeciwdepresyjne

Najpopularniejsza grupa tabletów od stresu i lęku. Pomagają łagodzić lub zapobiegać pojawieniu się depresji, poprawiać nastrój, poprawiać jakość życia (pod względem dobrego samopoczucia emocjonalnego), a nawet unikać samobójstw.

Są przepisane do użycia, gdy:

  • Depresja o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego
  • Schizoafektywne zaburzenie paniczne
  • Niepokój
  • Fobia społeczna.

Konieczne leki w postaci leków przeciwdepresyjnych powinny być przepisywane tylko przez lekarza, ponieważ ich niewłaściwe stosowanie może doprowadzić do pojawienia się objawów omamowych i paranoidalnych.

Tranquilisers

Przygotowania tej grupy przyczyniają się do silnego tłumienia emocji, w wyniku czego człowiek staje się bardzo spokojny, zahamowany i obojętny na otaczający go świat.

Powoduje senność (sedację), poczucie lęku, złość, panikę, złość, wewnętrzne napięcie znika.

W związku z takimi działaniami zdolność osoby do pracy, uwagi i nastroju staje się mniej neutralna.

Przypisywanie do użycia, gdy:

  • Niepokój
  • Nadmierna ekscytacja
  • Zły sen
  • Niepokój
  • Nerwica
  • Padaczka.

Niekontrolowane stosowanie takich leków często prowadzi do uzależnienia, niepożądanych konsekwencji i zwiększonych skutków ubocznych.

Nootropics

Znaczenie tego terminu z języka greckiego oznacza "noos" - umysł, myślenie i "tropos" - aspiracja. Leki tej kategorii aktywują wpływ na niektóre funkcje mózgu odpowiedzialne za uczenie się, pamięć i aktywność umysłową.

Takie środki zaradcze różnią się od klasycznych psychostymulantów tym, że nie mają takich niepożądanych skutków ubocznych jak uzależnienie, upodobanie, pobudzenie mowy i aktywność motoryczna.

Są mianowani, gdy są przestrzegani:

  • Zmniejszenie poziomu aktywności życiowej, która może być spowodowana wieloma chorobami
  • Upośledzona adaptacja
  • Zmniejszenie aktywności umysłowej podczas starzenia
  • Zaburzenie krążenia mózgowego
  • Zmęczenie i tak dalej.

Dzieciom przepisuje się nootropowe środki na mózgową, intelektualną niewydolność i różne zaburzenia u wcześniaków.

Leki normotymiczne

Są one również nazywane "normotymikami", które stabilizują nastrój. Za pomocą leków normotymicznych zapewnia się łagodną terapię, która polega na stosowaniu niewielkich dawek leku.

  • Leczenie zaburzeń afektywnych
  • Zapobieganie ich nawrotom
  • Nerwowość
  • Spitfire
  • Manifestacja "ostrych kątów charakteru"
  • Impulsywność.

Ich wyjątkowość polega na tym, że normotymiki są stosowane w depresji, która występuje naprzemiennie z manią. Skutki uboczne tej grupy leków psychotropowych są nieznaczne, rzadko pojawia się wysypka.

Środki uspokajające

Uspokajają, minimalizują stan lęku, stresu i normalizują sen. Zredukuj także pobudliwość, usprawnij procesy hamowania.

W przeciwieństwie do innych leków, które łagodzą podrażnienia i stres, środki uspokajające nie powodują uzależnienia.

W praktyce medycznej są one przepisywane:

  • Leczenie stanów neurotycznych
  • Zakłócenia snu
  • Bezsenność
  • Zwiększona pobudliwość ośrodkowego układu nerwowego
  • Neurozy serca.

Preparaty z tej grupy są dość dobrze tolerowane przez pacjentów, a także mają minimalne ryzyko działań niepożądanych, ponieważ są one tylko łagodzącymi tabletkami na stres i lęk.

Co zrobić z bezsennością w czasie ciąży? W tym artykule znajdziesz odpowiedź. Ponadto istnieje wiele przydatnych wskazówek, jak zachowywać się w ciągu dnia, aby uniknąć tego problemu.

Jakie objawy manifestują się osteochondroza szyjki macicy, kiedy się tutaj uczymy.

Środki, które stymulują centralny układ nerwowy

Są używane, gdy dana osoba doświadcza zwiększonych obciążeń fizycznych i moralnych.
Istnieje kilka podgrup:

  • Psychostymulujące
  • Analeptyczny
  • Te, które działają głównie na rdzeń kręgowy
  • Tonizowanie centralnego układu nerwowego.

Pierwsza podgrupa czynników ma szybki pożądany efekt stymulujący. Druga podgrupa stopniowo rozwija działanie. Trzecia podgrupa może zawierać lek taki jak strychnina. Czwarta podgrupa leków nadaje ton całemu OUN, w wyniku czego osoba doświadcza przebudzenia, aktywności i wydajności.

Najpopularniejsze pigułki na stres

Kiedy osoba jest systematycznie narażona na stres, może rozwinąć się w różne chroniczne choroby o kierunku psychologicznym.

Dlatego lekarze przepisują takie tabletki na stres i depresję, które są dwojakiego rodzaju:

  • Tabletki ziołowe. Mają delikatny efekt, do osiągnięcia którego trzeba przejść kompletny i konieczny przebieg leczenia. Główną zaletą jest minimalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
  • Preparaty syntetyczne. Tutaj, oczywiście, pacjent odczuje efekt szybciej niż przy przyjmowaniu tabletek ziołowych ze stresu. Chociaż można je wydawać bez recepty, nie zaleca się stosowania takich środków z własnej inicjatywy.

Najpopularniejsze z populacji używają quattrexu, tenotenu, afobazolu. Leki te sprzedawane są bez recepty.

Tabletki ze stresu Tenoten są stosowane w przypadku nerwic, chorób psychosomatycznych i nerwicowych, a także w przypadku ciężkiego stresu. Są one uwalniane w postaci tabletek do resorpcji i roztworu alkoholu. Dawkowanie jest ustalane przez lekarza prowadzącego.

Lek jest również wytwarzany w niższej dawce dla dzieci. Podczas ciąży i karmienia piersią nie jest to zalecane.

Quattrex jest lekiem o szerokim spektrum działania. Może być stosowany u kobiet w okresie menopauzy oraz u dzieci cierpiących na tiki nerwowe, jąkanie, nietrzymanie moczu.

Tabletki Quatrix chronią nie tylko przed stresem, ale także pomagają radzić sobie z bezsennością, a także z zaburzeniami neurotycznymi.

Lekarze stosują ten lek w leczeniu objawów alkoholizmu i jego konsekwencji, takich jak: zespół odstawienia alkoholu, encefalopatia, polineuropatia i inne zaburzenia psychiczne związane z nadużywaniem alkoholu.

Ponadto lek jest przeciwwskazany u dzieci w wieku poniżej 11 lat, w ciąży i karmiących piersią, a także u osób z niewydolnością nerek lub z nietolerancją osobniczą.

Lek, podobnie jak każdy inny, ma wiele działań niepożądanych, które mogą pojawić się po pierwszym zastosowaniu w postaci senności, łagodnego bólu głowy i nudności. Mogą również występować wysypki skórne.

Tabletki ze stresu Afobazol, w przeciwieństwie do poprzednich leków należą do klasy środków uspokajających i są przepisywane najczęściej w leczeniu stanów lękowych, które przejawiają się w panice, nieuzasadnionym lęku i strachu.

Człowiek może myśleć, że jest obserwowany i ma ciągłe napięcie. Ten stan koliduje z normalnymi warunkami życia i, oczywiście, musi być leczony.

Popularne reklamy tabletów od Stress Afobazol:

Średnie ceny tabletów w celu złagodzenia stresu

Z grupy neuroleptyków:
• Aminazine (od 49 rubli do 64 rubli)
• Leomomepromazyna (od 207 rubli do 239 rubli)
• Flupentiksol (od 337 rubli do 342 rubli)

Z grupy nootropowej:
• Quattrex (od 220 rubli do 245 rubli)
• Tenoten (od 166 rubli do 183 rubli)

Z grupy leków przeciwdepresyjnych:
• Eskitalopram (od 306 rubli do 875 rubli)
• Lerivon (od 1079 rubli do około 1113 rubli)

Z grupy środków uspokajających:
• Afobazol (od 190 rubli do 207 rubli)
• Lorazepam (od 32 rubli)
• Fenazepam (od 82 rubli do 133 rubli)
• Alprazolam (od 744 rubli do 1077 rubli)

Lista tabletek stresowych może być kontynuowana w nieskończoność, ale lepiej, jeśli lekarz zdecyduje, które pigułki są odpowiednie dla ciebie. Nie zapominaj, że przyjmowanie leków może nie tylko pomóc, ale także zaszkodzi zdrowiu.

Pamiętaj, aby skonsultować się z lekarzem, jeśli zauważyłeś objawy bólu neuropatycznego.

Ponieważ może powodować takie nieprzyjemne objawy, jak nerwowy tik oka u osoby dorosłej. Więcej...

Zastąpienie leków ziołami

Wybór ziół ze stresu, podobnie jak tabletki antystresowe, powinien być odpowiedzialny i zalecany zgodnie z zaleceniami lekarza.

Jest ich dużo i każdy z nich ma pewien efekt.

Walerian. Może być stosowany z podnieceniem nerwowym jako środek uspokajający, bezsenność, histerię, konwulsje. Roślina niekoniecznie domaga się z niej wywarki, wystarczy jej wdychać jego zapach.

Motherwort. Działanie takiej rośliny jest mniej silne niż waleriany. Uspokaja centralny układ nerwowy i obniża ciśnienie krwi. Roślina jest suszona, a następnie składana do torby z bibułą i używana jako poduszka.

Chmiel. Aby wyleczyć stres, wyeliminować bezsenność i zmniejszyć pobudliwość, powinieneś używać tylko żeńskich kwiatów (szyszek). Z takiej rośliny zrobić nalewkę.

Mężczyźni muszą ostrożnie podchodzić do chmielu - popęd seksualny może się zmniejszyć.

Jakakolwiek pigułka na stres, depresję i inne choroby psychiczne nie będzie uzależniała, jeśli użyjesz odpowiedniej dawki dokładnie takiego środka, który jest wymagany w konkretnym przypadku.

Opinia psychologa na temat stosowania leków: