Depresja w starości

W badaniach europejskich stwierdzono, że rozpowszechnienie depresja u osób starszych wynosi około 12%. A kobiety z tej liczby to 14%, a mężczyźni 9%. Według statystyk Światowej Organizacji Zdrowia, 40-45% starszych pacjentów, którzy konsultowali się z lekarzem z różnymi chorobami, ma wyraźne objawy depresji w starszym wieku.

Przyczyny depresji w starości

Głównym powodem rozwoju państwa depresyjnego jest odrzucenie sytuacji własnego starzenia się. W związku z ogólnym starzeniem się organizmu stale rośnie niemoc fizyczna i trudności w samoobsługi. Ze względu na to, że wraz z wiekiem dochodzi do osłabienia wzroku i słuchu, pojawiają się trudności w komunikowaniu się z innymi ludźmi, osoba staje się samotna, pozostaje sama ze swoimi problemami i myślami. Oprócz tego starzenie się wciąż stanowi bagaż nie tylko zakupów, ale także dużej liczby strat. Może to być strata z powodu śmierci bliskiej osoby lub poważna choroba małżonka, separacja od dzieci, emerytura, utrata pracy, utrata określonego statusu społecznego.

Z tego wszystkiego, co zostało powiedziane, można zidentyfikować pewne czynniki w związku, z którym występuje stan depresyjny u osób starszych. Te czynniki to:

  • samotność, pogarszająca się, jeśli utrata bliskiej osoby;
  • brak lub brak wsparcia społecznego;
  • obecność stresujących sytuacji w życiu.

Mogą również obejmować wszystkie ciężkie choroby serca, nadciśnienie, migotanie przedsionków, raka, cukrzycę i demencja. Razem z tym możesz dodać:

  • niekontrolowane przyjmowanie niektórych leków lub ich kombinacji;
  • zewnętrzne wady fizjologiczne, takie jak: amputacja każda kończyna, operacja usunięcia guza lub udar z widocznymi konsekwencjami);
  • dziedziczna predyspozycja do stanu depresyjnego;
  • strach przed śmiercią;
  • zwiększony niepokój;
  • życie w izolacji, częściowa lub całkowita izolacja od społeczeństwa;
  • różne choroby;
  • tendencje samobójcze w przeszłości;
  • silny ból o charakterze przewlekłym;
  • ataki depresji w przeszłości;
  • niedawna utrata bliskich;
  • alkoholizm lub nadużywanie substancji.

Podczas skanowania mózgu starszych osób chorych na zaburzenie depresyjne można zaobserwować wiele ciemnych plam. To wskazuje na pogorszenie krążenia krwi, krew do tych części mózgu po prostu nie dociera. W rezultacie zachodzą reakcje chemiczne, które zwiększają szanse na depresję, niezależnie od tego, czy w życiu istnieje stres, czy nie.

Objawy depresji w starości i jej rozwoju.

Rozwój depresji nie następuje natychmiast, wystarczająco wolno. Po pierwsze pojawia się i stopniowo rozwija się depresja ogólna, związana z nieuzasadnionymi i przesadnymi obawami o zdrowie. Osoba doświadcza zwiększonego niepokoju u bliskich osób, ich stanu, materialnego samopoczucia. Osoba starsza ciągle myśli w przeszłości, ubolewa nad utraconymi szansami. Myśli o swojej niekonsekwencji i że w tej chwili nie potrzebuje nikogo. Świadomość osoby starszej jest wchłaniana przez wewnętrzne funkcjonowanie organizmu, myśli, że ma najstraszliwszą chorobę na świecie i nikt mu nie wierzy. Cały świat wokół niego staje się nieistotny, prawie wszyscy przestają się nim interesować.

Objawy depresji w starości przejawiają się, gdy osoba przestaje czytać całkowicie, siada na programach telewizyjnych lub talk show, które opowiadają skomplikowane historie z życia, które powodują współczucie. Człowiek utożsamia się z bohaterami takich programów. Jeśli ktoś stara się okazywać zainteresowanie taką osobą, wspieraj go lub uspokajaj, dla niego wydaje się nieszczery, głupi, pusty. Dość często takie próby dają odwrotny skutek.

Sam człowiek nie zauważa jego depresyjnego stanu, wydaje mu się, że jego nastrój jest normalny i naturalny. Wszystkie propozycje dotyczące pomocy psychologicznej są odrzucane, podobnie jak odrzucenie i stosowanie leków przeciwdepresyjnych. Krewni osoby starszej często są zaskoczeni, że taki stan osoby bliskiej jest uważany za zaburzenie depresyjne. W wyniku takiej postawy pacjenci nie mogą otrzymać koniecznego leczenia, próbują samodzielnie poradzić sobie z chorobą, choć łatwo poddają się leczeniu.

Depresja w starości dość często trwa znacznie dłużej niż u młodszych osób. To znacznie zwiększa szanse na zawał serca, a nawet szybką śmierć z powodu przewlekłej choroby. Depresja w starszym wieku zmniejsza zdolność osoby do rehabilitacji.

Według statystyk, wszystkie osoby starsze, które potrzebują profesjonalnej opieki medycznej, w obecności stanu depresji, potencjalni zamachowcy-samobójcy. Szczególnie podwyższona śmiertelność wśród pacjentów, którzy przeżyli zawał mięśnia sercowego. Dlatego ważne jest, aby osoby bliskie i krewni zapewniały chorym pełnoprawne skuteczne leczenie.

Stan depresyjny w starszym wieku postępuje przeciwko lękowi i udręce. Ich doświadczenia są pełne nieokreślonych ponurych przeczuć, podniecenia, oczekiwania na wszystkie nieszczęścia. Poziom lęku stale rośnie. Szczególnie ciężkie objawy depresji w podeszłym wieku w godzinach wieczornych lub w nocy są zazwyczaj negatywnymi przeżyciami. Ludzie cierpiący na depresję, lamentują, narzekają, mówią coś, wzdychają, a czasem szlochają.

Rozglądają się wokół w zamieszaniu i chodzą po pokoju, ciągle zmieniając niektóre rzeczy lub robiąc coś ze sobą. Stan lękowo-melancholijny znajduje połączenie z powolną, ciągnącą mową, letarg i brak mobilności. Czasami osoba, jakby zamarzła na miejscu, wpadając w stan autystyczny, nie zauważa ani nie słyszy nikogo.

Powikłania depresji w starszym wieku

Depresyjny stan wśród mężczyzn dość często prowadzi do prób samobójczych. Często samobójstwo występuje w wieku 80-84 lat. Według National Institute of Health, depresja w starości jest jedną z najpoważniejszych chorób, która jest powszechna w nowoczesnym społeczeństwie.

W stanie depresji osoba traci sen, w którym to czasie sen staje się przerywany. Rano, wczesne przebudzenie pojawia się w połączeniu ze złym stanem zdrowia. Pomimo istniejącego mitu o długości snu osób starszych. Ludzie powinni spać tyle, ile spali w młodym wieku, a nawet więcej. Do tej pory bezsenność jest jednym z objawów depresji. Bezsenność może spowodować wystąpienie i ponowne wystąpienie powikłania depresji w starszym wieku.

Dość często, z późną depresją, ludzie narzekają na złą pamięć, utratę koncentracji, dezorientacja. Ale te naruszenia nie są wskaźnikiem demencji. Są z natury odwracalne. Osoba starsza jest na 100 procent pewna beznadziejności swojej pozycji. Uważa, że ​​taki stan będzie trwać w nieskończoność, że jego życie pozostanie niezmienione, że nigdy nie było lepiej i nigdy nie będzie lepsze. W życiu osoby z depresją nie ma radości w życiu, nic nie daje przyjemności. Dla takich osób typowe jest narzekanie na poczucie pustki w duszy i życiu, bezsens życia przeżywanego i dziś. Większość dnia spędzają w łóżku, nic nie interesuje, to, co dzieje się wokół nich, jest obojętne, czasami schodzą na dół i przestają obserwować higienę osobistą. Pacjenci ci często mówią, że torturują swoich krewnych, że wszystko będzie lepiej, jeśli się nie stanie.

Leczenie depresji w podeszłym wieku

W medycynie i psychologii istnieje kilka metod leczenia depresji u osób starszych. To jest leczenie farmakologiczne, i sesje psychoterapeutyczne, i terapia elektrowstrząsowa. Jeśli przebieg depresji występuje w ciężkiej postaci, należy połączyć i połączyć wszystkie metody leczenia. Jako środek łagodzący objawy należy stosować leki przeciwsenne. W leczeniu bezsenności nowe pigułki nasenne są bezpieczne dla osób starszych. Jeśli te leki nie doprowadziły do ​​pożądanego rezultatu, psycholog może zalecić równoczesny odbiór środków uspokajających z wizytą w psychoterapii.

Z reguły leki przeciwdepresyjne pomóc złagodzić objawy depresji w starszym wieku. Większość leków przeciwdepresyjnych daje pozytywny wynik w leczeniu depresji. Ale z powołaniem tych leków, należy pamiętać, że są efekty uboczne i niezgodność z innymi lekami. W wieku dorosłym leki przeciwdepresyjne zaczynają działać znacznie później.

Psychoterapia na depresję. Duża liczba pacjentów potwierdza, że ​​aktywne wsparcie krewnych i przyjaciół, udział w samopomocy, wizyty w grupach wsparcia, sesje psychoterapeutyczne dają dobre wyniki. Najbardziej skuteczną metodą psychoterapii jest sytuacja, w której dana osoba nie chce przyjmować leków.

Metoda terapii elektrowstrząsowej. Ta metoda odgrywa ważną rolę w medycynie, a leczenie depresji w starszym wieku jest potwierdzeniem. Gdy osoba z depresją nie może przyjmować leków z powodu ich odrzucenia, alternatywną terapią, która daje skuteczny wynik, jest terapia elektrowstrząsowa. Najważniejszą rzeczą w leczeniu depresji jest terminowa diagnoza stanu danej osoby i wybór skutecznych metod.

Leki przeciwdepresyjne dla osób starszych

Leczenie depresji u osób starszych

Robert Baldwin - od 1985 r. Konsultant-gerontopsihiatre Manchester Royal Hospital, od 2000 r. - honorowy profesor psychiatrii na Uniwersytecie w Manchesterze. Zakres zainteresowań naukowych obejmuje głównie badanie zaburzeń nastroju w późnym okresie życia; ma liczne publikacje na ten temat. Rebecca Wild została internowana jako stażystka w Greater Manchester, obecnie gerontopsychiatrist w Bolton Royal Hospital w Lancashire.

W leczeniu depresji późnego wieku skuteczne są oba leki przeciwdepresyjne i różne metody psychoterapii. Niemniej jednak nadal trudno jest osiągnąć korzystniejsze rokowanie u osób starszych cierpiących na depresję. Coraz większa liczba leków przeciwdepresyjnych nie poprawia rokowania, dlatego obecnie rozważa się nowe kombinacje metod leczenia, nowe sposoby opieki medycznej i pogłębienie zrozumienia zasad leczenia. Obecnie najbardziej obiecującą okazuje się współpraca między lekarzem psychiatry i lekarzem pierwszego kontaktu, metoda zarządzania przypadkami i wieloaspektowe interwencje. Przekonujące dowody na skuteczność terapii lekowej i psychologiczne metody leczenia w utrzymaniu dobrego stanu pacjenta po odzyskaniu.

Ze wszystkich zaburzeń psychicznych u osób starszych najczęściej występuje depresja (Beekman i wsp., 1999). Wpływa negatywnie na jakość życia, znacznie pogarsza niepełnosprawność z powodu choroby fizycznej (Penninx i wsp., 2000) i jest główną przyczyną samobójstw wśród osób starszych (Cuijpers Smit, 2002). Pomimo dostępności skutecznych metod leczenia, depresja jest słabo rozpoznawana i często słabo leczona (Baldwin i wsp., 2002). W tym artykule opisano nowe dane na temat leczenia depresji uzyskanej po wcześniejszym przeglądzie tematu zainteresowania (Katona, 1996).

Częstość występowania depresji wśród osób starszych

Według metaanalizy częstość klinicznie znaczącej depresji wśród osób starszych żyjących w społeczności wynosiła 13,5% (Beekman i wsp., 1999). Ważnymi wyznacznikami występowania depresji jest niepełnosprawność i ograniczenia społeczne, nie jest zaskakujące, że częstość występowania tej choroby jest przynajmniej dwukrotnie wyższy wśród pacjentów w szpitalach i domach opieki. Pomiędzy depresją i udaru, choroby Parkinsona i demencji (demencja naczyniowa często towarzyszą depresji) są możliwe neurobiologicznych ogniwa Ponadto te objawy depres- często obserwowany w pewnych przewlekłych chorób somatycznych, w tym choroby serca (Ariyo i wsp., 2000) i obturacyjnych chorób układu oddechowego (Yohannes i wsp., 1998).

Pole 1. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę podczas diagnozowania depresji w późnym wieku

Zmodyfikowane objawy depresji późnego wieku

 Praktycznie nie ma skargi na smutek i przygnębienie.

• Zaburzenia hipochondryczne i somatyczne zamiast skarg na smutek i przygnębienie.

 Skargi na słabą pamięć lub obraz kliniczny przypominający demencję.

 Późne pojawienie się objawów neurotycznych (poważny lęk, objawy natręctw i histeryczne).

 Apatia i niski poziom motywacji.

Objawy trudne do interpretacji z powodu współistniejącej choroby somatycznej1

 Zmniejszona masa ciała.

1 Aby porozmawiać, zobacz Koenig et al. (1997).

Ocena depresji w podeszłym wieku

Określone czynniki, które należy uwzględnić w diagnostyce depresji u osób starszych, są wymienione w ramce 1. możliwość zbierania wywiadu lekarskiego, badania stanu psychicznego, aby przeprowadzić badanie fizykalne oraz niezbędne badania laboratoryjne nie mniej ważne niż innych zaburzeń psychicznych. Biorąc pod uwagę wysokie prawdopodobieństwo ujawnienia patologii organicznej, pogarszając przebieg depresji wraz z wiekiem, ta umiejętność widocznie jest jeszcze ważniejsza. Pola 2 i 3 opisują bardziej znaczące przyczyny epizodów depresyjnych pochodzenia organicznego.

Pole 2. Produkty lecznicze, które mogą powodować organiczną depresję

Blokery kanału wapniowego (na przykład nifedypina - nifedypina).

Inhibitory COX-2 (np. Celekoksyb-celekoksyb, rofekoksyb-rofekoksyb).

Leki pokazane w parkinsonizmie

Leki psychotropowe (mogą powodować obraz kliniczny przypominający depresję)

Pole 3. Zaburzenia somatyczne, które mogą służyć jako organiczna przyczyna depresji

Endokrynologiczne i metaboliczne

Niedoczynność tarczycy i nadczynność tarczycy

Hiperkalcemia (pierwotna nadczynność przytarczyc lub rak)

Niedobór kwasu foliowego

Organiczne uszkodzenia mózgu

Choroba naczyń / udaru mózgu

Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego

Toczeń rumieniowaty układowy

Przewlekłe choroby zakaźne

Najpopularniejszym narzędziem przesiewowym jest Skala Depresji w Starym i Starym wieku (Skala Depresji Geriatrycznej), która zaczęła być stosowana od 1983 r. (Yesavage et al., 1983). Krótką i rozszerzoną wersję, a także tłumaczenia tej skali można znaleźć na stronie http://www.stanford.edu/

yesavage / GDS.html. opcja skala, która składa się z 15 elementów (z modyfikacją 4 i 5 pkt) są podane w ramce 4. Opcja pięciu punktów został niedawno validiziro van na próbce, która składała się z osób mieszkających w danej społeczności, pacjentów szpitali i mieszkańców domów osoby niepełnosprawne (Rinaldi et al., 2003).

Pole 4. Skala późnej depresji (15 punktów) z pytaniami o skale cztery i pięć punktów

Instrukcje: wybierz odpowiedź, która najlepiej pasuje
Twoje dobre samopoczucie w ciągu ostatniego tygodnia.

1. Czy jesteś w zasadzie zadowolony ze swojego życia? Tak / Nie (Nie)

2. Ile straciłeś lub straciłeś swoje interesy? Tak / Nie (Tak)

3. Czy czujesz, że twoje życie jest puste? Tak / Nie (Tak)

4. Czy często doświadczasz nudy? Tak / Nie (Tak)

5. Czy jesteś w dobrej formie? Tak / Nie (Nie)

6. Czy boisz się, że stanie się coś złego? Tak / Nie (Tak)

7. Czy w większości przypadków czujesz się dobrze? Tak / Nie (Nie)

8. Czy często czujesz się bezradny? Tak / Nie (Tak)

9. Czy wolisz zostać w domu i nie wychodzić?
i zrobić coś nowego? Tak / Nie (Tak)

10. Czy uważasz, że twoja pamięć jest zepsuta więcej niż
większość ludzi? Tak / Nie (Tak)

11. Czy uważasz, że to miło się czuć
energiczny i energiczny? Tak / Nie (Nie)

12. Czy czujesz się jak kompletna nonentość? Tak / Nie (Tak)

13. Czy czujesz się dość energiczny? Tak / Nie (Nie)

14. Czy uważasz, że twoja sytuacja jest beznadziejna? Tak / Nie (Tak)

15. Czy uważasz, że życie większości ludzi jest bogatsze niż twoje? Tak / Nie (Tak)

Wersja kwestionariusza składającego się z czterech elementów zawiera pytania 1, 2, 6 i 7.

Kwestionariusz zawierający pięć pytań zawiera pytania 1, 4, 8, 9 i 12.

Odpowiedzi w nawiasach wskazują na możliwą depresję.

Możliwe prognozy limitów:
 5 - dla wariantu 15 punktów;
 2 - dla wariantów czterech i pięciu punktów.

Rodzaje depresji u osób starszych

Mała i duża depresja

Chociaż 13,5% osób w podeszłym wieku cierpi na ciężką depresję, częstość epizodów depresyjnych (duża depresja) jest znacznie niższa - około 2% (Beekman i wsp., 1999). Mała depresja jest jednym z terminów używanych do opisania mniej poważnej depresji, która dotyka resztę tej populacji. Najnowsze dane wskazują, że depresja (mała i duża) u osób w podeszłym wieku ma takie same czynniki ryzyka i że w populacji niekorzystne skutki małej depresji zajmują pozycję pośrednią między dużą depresją a jej całkowitą nieobecnością (Cuijpers Smit, 2002). W przypadku małej depresji wydaje się, że bardziej charakterystyczne są objawy poznawcze i mniej objawów somatycznych. Niezwykle zaskakujący jest brak danych na temat skutecznego leczenia. W jednym z badań, zarówno z utrzymującą się niewielką depresją, jak i dystymią u pacjentów z upośledzeniem czynnościowym, paroksetyna okazała się umiarkowanie skuteczna, a metoda rozwiązania problemów nie przyniosła pozytywnych rezultatów (Williams i wsp., 2000). Wystąpiły jednak znaczne wahania w jakości leczenia z wykorzystaniem metody rozwiązywania problemów w różnych warunkach jej stosowania. W innym badaniu (Mossey i wsp., 1996), leczenie podobne do metody rozwiązywania problemów było skuteczne u pacjentów z depresją podprogową i współistniejącą chorobą somatyczną.

Objawy kliniczne to niedawno wybranego podtypu depresji - apatia, spowolnienie psychoruchowe, słaba aktywność wykonawcza (dla wyników badań poznawczych), myślenie mniej depresyjne (np winy lub uwłaczających myśli) i późny wiek zachorowania. Podobno ten podtyp depresji opiera się na zmianach w istocie białej spowodowanych niedokrwieniem (Baldwin O'Brien, 2002). Ten podtyp depresji jest prawdopodobnie mniej prawdopodobny w leczeniu lekami przeciwdepresyjnymi (Simpson i wsp., 1998), ale powrót do zdrowia jest możliwy po terapii elektrowstrząsami (ECT), ale ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia majaczenia po leczeniu.

Cole and Bellavance (1997)a) zgłosili, że po zbadanym epizodzie depresji około 60% pacjentów w służbach opieki wtórnej albo pozostało dobrze, albo wystąpiły nawracające nawroty. Mniej więcej w jednym z pięciu przebieg choroby stał się przewlekły. Wynik choroby u ludzi żyjących w społeczności był niekorzystny. Według innej metaanalizy, u jednego z pięciu pacjentów, którzy byli w depresji i leczeni w oddziałach somatycznych i chirurgicznych odzyskano (Cole Bellavance, 1997b). Niskie wskaźniki wykrywalności i niewystarczające leczenie częściowo wyjaśniają te słabe wyniki (Baldwin, 2000).

Wyrażenie Katony, dokonane w jego wcześniejszej recenzji, jest nadal prawdziwe: depresja w starszym wieku wiąże się z przewlekłym przebiegiem i wysokim ryzykiem nawrotu choroby po wyzdrowieniu. Dotyczy to jednak młodszych osób dorosłych, które zachęca do rzeczywistego zainteresowania pacjentami z zaburzeniami depresyjnymi w ramach modelu chronicznej choroby (Rost i wsp., 2002).

U osób w podeszłym wieku z depresją obserwuje się wysoką śmiertelność, głównie z powodu współistniejących chorób somatycznych (Tuma, 2000).

Leczenie depresji u osób starszych powinno być kompleksowe (W tym leczenia fizycznego i psychicznego wraz z interwencji socjalnej) i wszechstronny (odnosząc się do opieki pielęgniarek, pracowników socjalnych i specjalistów w dziedzinie terapii zajęciowej, a także, w razie potrzeby, dietetycy, logopedzi i chorób stóp). Niektóre ogólne cele leczenia i sposoby ich osiągnięcia opisano w tabeli. 1

Tabela 1. Zasady leczenia

(Baldwin i wsp., 2002). Ograniczenia społeczne związane z chorobą są ściśle związane z depresją późnego wieku. Dlatego czynniki społeczne, takie jak dostęp do transportu i ograniczenie przestępczości, mogą mieć pozytywny wpływ na zmniejszenie częstości występowania depresji.

Skuteczne leczenie jest takie samo jak w przypadku młodych dorosłych: leki przeciwdepresyjne, psychospołeczne i psychologiczne lub ich kombinacja (Anderson i wsp., 2000), a także ECT.

Wraz ze starzeniem się organizmu zmienia się farmakokinetyka i farmakodynamika, które dodatkowo zostają zaburzone z powodu współistniejącej choroby somatycznej i podawania leków. U osób starszych obserwuje się wyraźne indywidualne cechy metabolizmu leków. Z tego powodu trudno jest przewidzieć wymaganą dawkę. Lepiej postępuj zgodnie z mądrym powiedzeniem: "zacznij od niskiej dawki, anuluj stopniowo". Mniej problemów powstaje w przypadku nowych leków przeciwdepresyjnych, dla których dawki początkowe i terapeutyczne są identyczne. Jednak z prób, które są prowadzone w celu ich zbadania, często wykluczają bardzo stare i bardzo zgrzybiałe, więc nasza wiedza na ich temat jest niekompletna. Chociaż nie jest konieczne dobieranie dawek wielu nowych leków przeciwdepresyjnych dla pacjentów w podeszłym wieku, zaburzenia czynności nerek i wątroby wymagają ostrożności przy przepisywaniu każdego leku antydepresyjnego. W tabeli. 2 wymienia główne leki przeciwdepresyjne, a także opisuje uzgodnioną dawkę początkową, średnią dzienną dawkę (Alexopoulos i wsp., 2001; Baldwin i wsp., 2002) i skutków ubocznych.

Starsi pacjenci potrzebują więcej czasu, aby dojść do siebie. Aby wykazać oznaki odpowiedzi terapeutycznej u młodych pacjentów, wystarczą cztery tygodnie, podczas gdy u pacjentów w podeszłym wieku okres ten wynosi zwykle 6-8 tygodni lub nawet dłużej. Obecnie w Wielkiej Brytanii dostępnych jest prawie 20 leków przeciwdepresyjnych. Biorąc pod uwagę tak dużą różnorodność, pacjent może być najlepiej dopasowany do pacjenta, podczas gdy wybór jest wcześniej określony przez istniejące objawy choroby, tolerancję i prawdopodobieństwo wystąpienia efektów ubocznych lub interakcji lekowych.

W najnowszym przeglądzie systemowym Cochrane (Wilson i wsp., 2001) wyraźnie wykazały skuteczność leków przeciwdepresyjnych w leczeniu pacjentów w podeszłym wieku z ciężką (ciężką) depresją, podczas gdy nie było znaczącej różnicy między klasami leków przeciwdepresyjnych. Jednak tylko 17 prób spełniało kryteria włączenia, a próby kontrolowane placebo nowych leków przeciwdepresyjnych były nieliczne. W najnowszych badaniach metodę porównania "1 x 1" zastosowano do porównania starych i nowych leków przeciwdepresyjnych. Wyniki tych testów wskazują, że zazwyczaj preferowane są selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i wenlafaksyna ze względu na łagodniejsze działania niepożądane (Katona Livingston, 2002). Ponadto oddzielne dane uzyskano w badaniach z udziałem pacjentów w różnych grupach wiekowych (Anderson i wsp., 2000), że selektywni pacjenci z depresją melancholiczną selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny są mniej skuteczne niż trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Wilson i współpracownicy (2001) doszli do wniosku, że uzyskano niewystarczające dane, aby zalecić leczenie epizodu depresji za pomocą niskich dawek leków przeciwdepresyjnych w ramieniu podstawowej opieki. Potrzebne są dalsze badania.

U pacjentów z depresją psychotyczną zwykle konieczne jest stosowanie leczenia skojarzonego z dodatkiem leku przeciwpsychotycznego lub ECT. U osób starszych często diagnozuje się współwystępujące choroby somatyczne. Metaanaliza wyników leczenia przeciwdepresyjnego i placebo (chociaż nie wszyscy pacjenci w podeszłym wieku) wskazała, że ​​czterech pacjentów z depresją i zaburzeniami somatycznymi wymaga leczenia (Gill Hatcher, 1999). Podobną liczbę odnotowano w recenzjach Wilsona i współpracowników (2001) oraz Katona i Livingston (2002), ale dotyczyło to starszych pacjentów z depresją, ale bez współistniejących zaburzeń somatycznych. MacHale opisał praktyczne metody leczenia pacjentów z współistniejącymi chorobami somatycznymi (MacHale, 2002).

Tolerancja i skutki uboczne

Ważną zasadą, która powinna być przestrzegana w leczeniu pacjentów w podeszłym wieku, jest nigdy nie zapomnieć o ich niewystarczających zasobach fizjologicznych i większym prawdopodobieństwie gwałtownego zakłócenia homeostazy. Na przykład wyraźna depresja u osoby starszej szybko prowadzi do odwodnienia, utraty wagi, a nawet odleżyn. Ponadto u pacjentów w podeszłym wieku często występują działania niepożądane leków.

Antycholinergiczne skutki uboczne trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, takich jak zaparcia, zaburzenia widzenia oraz suchość w jamie ustnej są bardzo bolesne dla osób w podeszłym wieku, i hipotonia ortostatyczna, zaburzenia rytmu serca lub przedawkowanie jest bardzo niebezpieczne. Czasami rozwija się delirium, częściej u pacjentów z ostrymi chorobami fizycznymi. Lofepramina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny drugiej generacji, rzadko powoduje te działania niepożądane. Jest droższy niż stare tricykliczne leki przeciwdepresyjne, jednak nie jest droższy niż selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Te ostatnie nie mają działania kardiotoksycznego i zwykle nie prowadzą do śmierci w przypadku przedawkowania, ale mają inne niepożądane działania uboczne. Znane zaburzenia przewodu żołądkowo-jelitowego, ale bardziej niepokojące przypadki krwawienia z przewodu pokarmowego, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku (van Walraven i wsp., 2001). Należy zachować ostrożność podczas przepisywania leków przeciwdepresyjnych pacjentom przyjmującym niesteroidowe leki przeciwzapalne lub aspirynę. Sertralina i citalopram mają minimalny potencjał interakcji z innymi lekami. Konieczne jest unikanie stosowania leków przeciwdepresyjnych w epilepsji.

Leki przeciwdepresyjne wszystkich klas mogą wyeliminować objawy choroby osiem i więcej tygodni po rozpoczęciu leczenia. Objawy te są częstsze i bardziej nasilone w przypadku leków przeciwdepresyjnych o krótkim okresie półtrwania. Niewystarczające wydzielanie hormonu antydiuretycznego często obserwuje się przy użyciu selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, ale może to być efekt uboczny leków przeciwdepresyjnych wszystkich klas. Starszy wiek, płeć żeńska i leki zmniejszające stężenie sodu są czynnikami ryzyka, ale mało systematycznych danych (Kirby Ames, 2001). Objawy często (ale nie zawsze) występują przy stężeniu sodu w surowicy poniżej 130 mmol / l. Oznaki niedostatecznego wydzielania hormonu antydiuretycznego - letarg, senność, zmęczenie, zaburzenia snu, bóle głowy i skurcze mięśni i - pokrywają się z objawami depresji. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność.

Tabela 2. Średnie dawki i skutki uboczne leków przeciwdepresyjnych (według Baldwina i wsp., 2002)

Wielkość efektu: od mniejszego (+) do znaczącego (++++).

Starsi ludzie dobrze tolerują moklobemid. Chociaż specjalna dieta nie jest wymagana, pacjenci powinni być świadomi interakcji lekowych z lekami przeciwbólowymi i innymi lekami przeciwdepresyjnymi. Wenlafaksyna jest skutecznym lekiem dla tej grupy wiekowej pacjentów, jest dobrze tolerowana, szczególnie przy powolnym zwiększaniu dawki. Główne działania niepożądane - nudności i zaburzenia żołądkowo-jelitowe - zwykle mają charakter przejściowy. Ten lek nie wpływa na ciśnienie krwi, ale badania wykazały, że osoby starsze (przynajmniej te, które są predysponowane) są bardziej podatne na ten efekt w porównaniu do młodszych pacjentów. Uzyskano dane, które pozwalają nam zalecić wenlafaksynę pacjentom, u których selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny są nieskuteczne, ale nie są specyficzne u pacjentów w podeszłym wieku (Poirier Boyer, 1999).

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny mają minimalny wpływ na aktywność poznawczą pacjentów w podeszłym wieku z depresją. Istnieją również dowody, że selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i lofepramina powoduje mniejsze upośledzenia zdolności poznawczych (to konieczne, na przykład podczas prowadzenia pojazdu) niż starszych trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne.

Psychologiczne metody leczenia

Starsi pacjenci z depresją rzadko są poddawani leczeniu psychologicznemu. Zmiana postaw i podnoszenie świadomości, najwyraźniej, zmienia ten stan rzeczy. W dużym badaniu przeprowadzonym w ramach podstawowej opieki nad osobami starszymi z depresją zaproponowano wybór leczenia: 50% preferowało metodę psychologiczną, a nie terapię lekową (Untzer i wsp., 2002). Ponadto istnieją dowody na to, że u starszych osób z łagodną lub umiarkowaną depresją skuteczność interwencji psychologicznej jest taka sama jak skuteczność terapii lekowej (McCusker i wsp., 1998; Pinquart Sorensen, 2001). Powstaje więcej wątpliwości, czy usługi są odpowiednio zorganizowane, aby sprostać tym potrzebom. Na przykład w Anglii kontrola operacyjna usług psychoterapeutycznych przeprowadzona przez kierownictwo National Health Service potwierdziła potrzebę dostępności tych metod i kapitału dla wszystkich grup pacjentów (National Health Service Executive, 1996).

W leczeniu depresji najlepiej sprawdziła się terapia poznawczo-behawioralna i uzyskano dane dotyczące skuteczności tej metody u pacjentów w podeszłym wieku (Thompson i wsp., 2001)., Jednak większość badań użyciu CBT zaobserwowano u pacjentów bez zaburzeń poznawczych i ze stabilną zdrowia fizycznego, dlatego jego skuteczność spoza tej grupy nie jest do końca ustalone. W małych badaniach i raportach poszczególnych przypadków choroby wskazuje, że Behawioralnej mogą być przystosowane do stosowania u pacjentów z fizycznego niedołęstwa oraz u osób z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi, ale potrzebne są dalsze badania. Psychoterapia interpersonalna jest również skuteczna w zapobieganiu nawrotom (Reynolds i wsp., 1999a, b). Mniejsza, ale rosnąca baza danych z wykorzystaniem metody rozwiązywania problemów (Arean i wsp., 1993; Untzer i wsp., 2002). Przy dużym zaburzeniu depresyjnym połączenie leków przeciwdepresyjnych i psychoterapii jest bardziej skuteczne niż każda z tych metod, szczególnie w zapobieganiu nawrotom choroby (Reynolds i wsp., 1999b; Thompson i wsp., 2001). Dużym powodzeniem cieszyły się również prace edukacyjne z zakresu psychiatrii w tej grupie wiekowej. Na przykład, w jednym z ostatnich badań, kurs grupowy dotyczący radzenia sobie z depresją i lękiem okazał się skuteczny w obniżaniu skali depresji późnego starszego wieku (Schimmel-Spreeuw i wsp., 2000).

Wreszcie, terapia rodzinna została z powodzeniem przystosowana do stosowania u osób starszych, w tym osób cierpiących na depresję (Benbow i wsp., 1990), ale dane z badań kontrolowanych nad jego skutecznością nie zostały opublikowane.

Terapia elektrowstrząsami pozostaje najskuteczniejszym i najtańszym sposobem leczenia ciężkiej depresji, a wskaźnik powrotu do zdrowia w regionie wynosi 80%. Jest dobrze tolerowany nawet przez bardzo starych ludzi (Tew i wsp., 1999). Stosuje się go zwykle w tych przypadkach, gdy istnieje zagrożenie życia spowodowane niedożywieniem lub zachowaniami samobójczymi lub leki przeciwdepresyjne są nieskuteczne. Uzyskano dane, które są szczególnie skuteczne w depresji psychotycznej (Baldwin i wsp., 2002). Nie ma żadnych bezwzględnych przeciwwskazań do jego stosowania, ale doświadczony anestezjolog powinien ocenić możliwość powikłań. Gdy tylko jest to możliwe, po terapii elektrowstrząsami powinno następować optymalne leczenie nadciśnienia i niewydolności serca. Nie przepisuj ECT w ciągu pierwszych trzech miesięcy po ataku lub udarze. U osób w podeszłym wieku po EWT częściej występują splątanie i upośledzenie funkcji poznawczych, dlatego te objawy należy ściśle monitorować podczas leczenia. Upośledzenie pamięci jest często bardziej wyraźne przy dwustronnym umieszczaniu elektrod, chociaż reakcja terapeutyczna na dwustronną elektrokardiografię może pojawić się szybciej.

Inne zabiegi

Szybka przezczaszkowa stymulacja magnetyczna jest obiecującym nowym sposobem leczenia depresji. Pierwsze dowody sugerują, że może on być mniej skuteczny u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w obecności nawet niewielkiego atrofii płatów czołowych (Manes i wsp., 2001). Lecznicze zioło św. Jana jest popularne, ale nie ma zadowalającej bazy danych na temat jego skuteczności. Dane epidemiologiczne potwierdzają, że osoby starsze mają związek między objawami depresji a brakiem ćwiczeń fizycznych w celu poprawy zdrowia (Baldwin i wsp., 2002), ale nie ma opublikowanych danych na temat ich stosowania w leczeniu depresji w późnym okresie życia.

Staranne badanie, w kategoriach, które zapewniają odtwarzanie rozszerzonych modeli opieki (znany również jako „turowa pomocy”), przeznaczone do stosowania u młodszych pacjentów w podstawowej opiece zdrowotnej, Untzer i współpracownicy (2002) wykazali, że wielowymiarowy leczenie bardziej skuteczne niż zwykle opieka nad starszymi pacjentami. Wybranego modelu koncentruje się na zarządzaniu pacjenta, stosowanie leków przeciwdepresyjnych i metody (lub) rozwiązywania problemów i poprawę powiązań między usługami podstawowej opieki zdrowotnej i usług opieki specjalność.

Depresja odporna na leczenie

Chociaż definicje oporności na leczenie oporne różnią się, co najmniej 30% pacjentów w podeszłym wieku nie reaguje na leczenie lekami przeciwdepresyjnymi pierwszego rzutu (McCusker i wsp., 1998). Po pierwsze, musisz upewnić się, że pacjent nie ominie choroby fizycznej, że toleruje i przyjmuje leki oraz że dawka jest optymalna.

Nowe dowody wskazują, że jeśli w ciągu pierwszych czterech tygodni pacjent słabo reaguje lub nie reagują (obiektywną poprawę w czasie krótszym niż jedna czwarta odpowiedniej skali ocen) w dawkach terapeutycznych, odzyskanie jest mało prawdopodobne (Mottram i wsp., 2002). W takich przypadkach najlepiej zastąpić lek przeciwdepresyjny przedstawicielem innej klasy. Jeśli jednak wystąpi częściowa reakcja, lekarz staje przed wyborem. Inne rzeczy są równe, gdy starsi pacjenci odzyskują dłużej (Anderson i wsp., 2000), cierpliwe czekanie na oznaki poprawy i wsparcie pacjenta mogą być uzasadnione. W innych okolicznościach zalety i wady związane z dodaniem kolejnej interwencji terapeutycznej i zastąpieniem leku przeciwdepresyjnego - dwiema możliwymi strategiami dla lekarza - są opisane w Ramce 5.

Pole 5. Czynniki uzasadniające dodanie lub zastąpienie leku (po Mulsant i wsp., 2001)

· Wspiera poprawę już osiągniętą u pacjentów z częściową odpowiedzią na wcześniejsze leczenie.

· Zapobiega opóźnieniu w odpowiedzi terapeutycznej związanej z odstawieniem leku.

· Może działać synergistycznie na dwa układy neuroprzekaźników.

· Pozwala dłużej przyjmować główny lek przeciwdepresyjny, który ma częściowy efekt terapeutyczny.

· Pozwala uniknąć możliwych interakcji lekowych.

· Bardziej prosty tryb.

· Niższe koszty.

· Łatwiej jest wyjaśnić skutki uboczne i ocenić tolerancję.

W Wielkiej Brytanii lekarze zwykle zastępują leki przeciwdepresyjne jedną klasą drugiej. Nieodwracalne inhibitory monoaminooksydazy nie są już stosowane, chociaż w przeszłości uważano je za skuteczne. Inne podejście, a mianowicie kombinacja trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny, ustąpiły nowych leków przeciwdepresyjnych o podwójnym działania, oraz wenlafaksynę, lub ich kombinacje, takie jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i mirtazapiny. Uzyskano dane potwierdzające ich zastosowanie w opornej depresji (Anderson i wsp., 2003), choć niekoniecznie u pacjentów w podeszłym wieku. Czasami zalecane wysokie dawki wenlafaksyny nie zawsze są tolerowane przez starszych pacjentów. Podobnie stworzono wystarczającą bazę danych na temat możliwości dodania litu, ale nie jest on tolerowany przez starszych pacjentów. Podczas podawania litu należy regularnie sprawdzać jego stężenie w surowicy.

Pozostaje otwarte pytanie o to, jak długo należy kontynuować leczenie. Ostatnie pojednawcze oświadczenie ekspertów wskazuje, że po pierwszym epizodzie ciężkiej depresji większość lekarzy decyduje się na ciągłe leczenie pacjenta przez co najmniej rok. Mniej zgody dotyczyło dwóch epizodów, ale dla pacjentów z co najmniej trzema nawrotami większość lekarzy zalecała długotrwałe leczenie (Alexopoulos i wsp., 2001). Podobnie jak w przypadku innych grup wiekowych ważne jest, aby utrzymać leczenie wspomagające pacjenta lekami zgodnie z tym samym schematem, który doprowadził go do remisji.

Co zaskakujące, trudno jest znaleźć żadnych informacji, które wskazywałyby, że nowe leki przeciwdepresyjne, które pojawiły się w ciągu ostatnich 20 lat, przyczyni się do poprawy rokowania depresji późno na życie. Jednak istnieje większy optymizm co do ich zdolności do zapobiegania nawrotom. Istnieją mocne dowody na skuteczność dalszego leczenia pacjenta po odzyskaniu trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (Starość Depresja Interest Group, 1993), selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny citalopramu (Klysner i wsp., 2002) lub lek przeciwdepresyjny w połączeniu z psychoterapią (Reynolds i wsp., 1999b). W niedawnym badaniu sertralina, podawana przez dwa lata w zwykłej dawce terapeutycznej, okazała się nieskuteczna w zapobieganiu nawrotom u starszych pacjentów żyjących w społeczności (Wilson i wsp., 2003). Dlatego nie można założyć, że wszystkie leki przeciwdepresyjne są równie skuteczne jako środki zapobiegawcze.

Alexopoulos, G. S., Katz, I. R., Reynolds, C. F., et al (2001) Farmakoterapia zaburzeń depresyjnych u starszych pacjentów. Specjalny raport o medycynie podyplomowej. White Plains, NY: Expert Knowledge Systems.

Andersen, I. M. (2003) Leczenie depresji: refleksje na temat dowodów. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 9, 11-20.

Anderson, I. M., Nutt, D.J. Deakin, J. F. W. (2000) Oparte na dowodach wytyczne dotyczące leczenia zaburzeń depresyjnych za pomocą leków przeciwdepresyjnych: przegląd wytycznych British Association for Psychopharmacology. Journal of Psychopharmacology, 14, 3020.

Arean P. A., Perri, M. C., Nezu, A. M., et al (1993) Porównawcza skuteczność terapii rozwiązywania problemów społecznych i terapii reminiscencji jako leczenia depresji u osób starszych. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 61, 1003-1010.

Ariyo, A. A., Haan, M., Tangen, C.M., et al (2000) Objawy depresyjne i ryzyko choroby wieńcowej oraz śmiertelność u starszych Amerykanów. Zespół ds. Badań nad chorobami układu sercowo-naczyniowego. Circulation, 102, 1773-1779.

Baldwin, R. C. (2000) Prognozy depresji. Aktualne opinie w psychiatrii, 13, 81-85.

Baldwin, R.C. O'Brien, J. (2002) Naczynia naczyniowe z zaburzeniami depresyjnymi o późnym początku. British Journal of Psychiatry, 180, 157-160.

Baldwin, R. C., Chiu, E., Katona, C., i wsp. (2002) Wytyczne dotyczące depresji u osób starszych: Praktykowanie dowodów. Londyn: Martin Dunitz.

Beekman, A. T., Copeland, J. R. Prince, M.J. (1999) Przegląd społeczności występowania depresji w późniejszym życiu. British Journal of Psychiatry, 174, 307-311.

Benbow, S., Egan, D.., Marriott, A., et al (1990) Korzystanie z cyklu życia rodziny z późniejszymi rodzinami. Journal of Family Therapy, 12, 321-340.

Carson, A. J., MacHale, S., Alien, K., et al (2000) Depresja po udarze i lokalizacja zmiany: systematyczny przegląd. Lancet, 356, 122-126.

Cole, M.G. Bellavance, F. (1997aPrognozy depresji na starość. American Journal of Geriatric Psychiatry, 5, 4-14.

Cole, M.G. Bellavance, F. (1997b) Depresja u pacjentów w wieku podeszłym: metaanaliza wyniku. Canadian Medical Association Journal, 157, 1055-1060.

Cuijpers, P. Smit, F. (2002) Nadmierna śmiertelność w depresji: metaanaliza badań społeczności. Journal of Affective Disorders, 72, 227-236.

Garner, J. (2002) Praca psychodynamiczna i osoby starsze. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 8, 128-135.

Gill, D. Hatcher, S. (1999) Leki przeciwdepresyjne u pacjentów z depresją, którzy również chorują fizycznie. Biblioteka Cochrane, numer 3. Oxford: Aktualizuj oprogramowanie.

Katona, C. (1996) Zarządzanie depresją u osób starszych. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 2, 178-185.

Katona, C. Livingston, G. (2002) Jak dobrze działają leki przeciwdepresyjne u osób starszych? Systematyczny przegląd numeru potrzebnego do leczenia. Journal of Affective Disorders, 69, 47-52.

Kirby, D. Ames, D. (2001) Hiponatremia i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego u pacjentów w podeszłym wieku. International Journal of Geriatric Psychiatry, 16, 484-493.

Klysner, R., Bent-Hansen, J., Hansen, H. L., et al (2002) Skuteczność cytalopramu w zapobieganiu nawrotom depresji u pacjentów w podeszłym wieku: kontrolowane placebo badanie terapii podtrzymującej. British Journal of Psychiatry, 181, 29-35.

Koenig, H. G., George, L. K., Peterson, B. L., et al (1997) Depresja u chorych hospitalizowanych w starszym wieku: częstość, charakterystyka i przebieg objawów. American Journal of Psychiatry, 154, 1376-1383.

MacHale, S. (2002) Zarządzanie depresją w chorobie fizycznej. Postępy w leczeniu psychiatrycznym, 8, 297-305.

Manes, F., Jorge, R., Morcuende, M., et al (2001) Kontrolowane badanie powtarzalnej przezczaszkowej stymulacji magnetycznej jako leczenia depresji u osób starszych. Międzynarodowa Psychogeriatria, 13, 225-231.

McCusker, ]., Cole, M., Keller, E., et al (1998) Skuteczność leczenia depresji u starszych pacjentów ambulatoryjnych. Archives of Internal Medicine, 158, 705-712.

Mossey, J. M., Knott, K. A., Higgins, M., et al (1996) Skuteczność interwencji psychospołecznej, poradnictwo interpersonalne, dla depresji subdystymicznej u chorych w podeszłym wieku. Journal of Gerontology: Medical Sciences, 51A, M172-M178.

Mottram, P. G., Wilson, K. C. M., Ashworth, L., et al (2002) Profil kliniczny reakcji starszych pacjentów na leki przeciwdepresyjne - otwarte badanie sertraliny. International Journal of Geriatric Psychiatry, 17, 574-578.

Mulsant, B. H., Alexopoulos, G. S., Reynolds III, C. E, et al (2001) Farmakologiczne leczenie depresji u starszych pacjentów podstawowej opieki zdrowotnej: algorytm PROSPECT, International Journal of Geriatric Psychiatry, 16, 585-592.

National Health Service Executive (1996) Usługi psychoterapii w Anglii: przegląd polityki strategicznej. Leeds: NHS Executive.

Zespół ds. Depresji w podeszłym wieku (1993 r.) Jak długo starsze osoby powinny przyjmować leki przeciwdepresyjne? Podwójnie zaślepione kontrolowane placebo badanie kontynuacji / profilaktyki za pomocą dothiepin. British Journal of Psychiatry, 162, 175-182.

Penninx, B. W., Deeg, D. J., van Eijk, J. T., et al (2000) Zmiany w depresji i fizycznym spadku u osób starszych: perspektywa podłużna. Journal of Affective Disorders, 61, 1-12.

Pinquart, M. Sorensen, S. (2001) Jak skuteczne są psychoterapeutyczne i inne psychospołeczne interwencje ze starszymi osobami dorosłymi? Meta-analiza. Journal of Mental Health and Aging, 7, 207-243.

Poirier, M.F. Boyer, P. (1999) Wenlafaksyna i paroksetyna w depresji lekoopornej. Podwójnie ślepe, randomizowane porównanie. British Journal of Psychiatry, 175, 12-16.

Reynolds III, C. R, Miller, M. D., Pasternak, R. E., et al (1999a) Leczenie poważnych epizodów depresyjnych związanych z żałobą w późniejszym życiu: kontrolowane badanie ostrego i kontynuacyjnego leczenia nortryptyliną i psychoterapią interpersonalną. American Journal of Psychiatry, 156, 202-208.

Reynolds III, C. F., Frank, E., Perel, J. M., et al (1999b) Nortryptylina i psychoterapia interpersonalna jako leczenie podtrzymujące nawracającą poważną depresję: randomizowane badanie kontrolowane u pacjentów w wieku powyżej 59 lat. JAMA, 281, 39-45.

Rinaldi, P., Mecocci, P., Benedetti, C., et al (2003) Walidacja pięciostopniowej skali depresji geriatrycznej u osób w podeszłym wieku w trzech różnych ustawieniach. Journal of the American Geriatric Society, 51, 694-698.

Rost, K., Nutting, P., Smith, J. L., et al (2002) Leczenie depresji jako choroby przewlekłej: randomizowane badanie ciągłego leczenia w podstawowej opiece zdrowotnej. BMJ, 325, 934-937.

Schimmel-Spreeuw, A., Linssen, A.C. G. Heeren, T. J. (2000) Radzenie sobie z depresją i lękiem: wstępne wyniki standardowego kursu dla starszych kobiet w depresji. Międzynarodowa Psychogeriatria, 12, 77-86.

Simpson, S., Baldwin, R. C., Jackson, A., et al (1998) Czy choroba podkorowa jest związana ze słabą odpowiedzią na lek przeciwdepresyjny? Neurologiczne, neuropsychologiczne i neuroradiologiczne objawy w późnej depresji. Medycyna psychologiczna, 28, 1015-1026.

Tew, J. D., Mulsant, B. H., Haskett, R. F., et al (1999) Ostra skuteczność ECT w leczeniu dużej depresji u starości. American Journal of Psychiatry, 156, 1865-1870.

Thompson, L. W., Coon, D. W., Gallagher-Thompson, D., et al (2001) Porównanie dezypraminy i terapii poznawczo-behawioralnej w leczeniu starszych pacjentów ambulatoryjnych z łagodną i umiarkowaną depresją. American Journal of Geriatric Psychiatry, 9, 225-240.

Tuma, T. A. (2000) Wynik leczenia depresji szpitalnej po 4,5 roku. Porównywana jest grupa osób starszych i młodych dorosłych. British Journal of Psychiatry, 176, 224-228.

Untzer, J., Katon, W., Callahan, C., et al (2002) Współdziałanie w opiece nad pacjentami w późnej fazie depresji w warunkach opieki podstawowej. JAMA, 288, 2836-2845.

van Walraven, C., Mamdani, M. Wells, P. (2001) Hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny przez leki przeciwdepresyjne i krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego u pacjentów w podeszłym wieku: retrospektywne badanie kohortowe. BMJ, 323, 655-658.

Williams, J. W., Barrett, J., Oxman, T., et al (2000) Leczenie dystymii i małej depresji w podstawowej opiece zdrowotnej: randomizowane badanie kontrolowane u osób starszych. JAMA, 284, 1519-1526.

Wilson, K., Mottram, P., Sivanranthan, A., et al (2001) Lek przeciwdepresyjny w porównaniu z placebo u osób w depresji w podeszłym wieku. Biblioteka Cochrane, numer 4. Oxford: Aktualizuj oprogramowanie.

Wilson, K. C. M., Mottram, P. G., Ashworth, L., et al (2003) Starsi mieszkańcy gminy z depresją: długotrwałe leczenie sertraliną. Randomizowane, podwójnie ślepe badanie kontrolowane placebo. British Journal of Psychiatry, 182, 492-497.

Yesavage, J. A., Brink, T. L., Rose, T. L., et al (1983) Opracowanie i weryfikacja skali przesiewowej w kierunku geriatrycznym: raport wstępny. Journal of Psychiatric Research, 17, 37-49.

Yohannes, A. M., Roomi, J., Baldwin, R. C., et al (1998) Depresja u pacjentów w podeszłym wieku z upośledzającą przewlekłą obturacyjną chorobą płuc. Wiek i starzenie się, 27, 155-160.

Pytania wielokrotnego wyboru

1. Zaburzenia depresyjne u osób starszych:

a) rozwija się w jednym na 100;

b) służy jako silny prognostyk przyszłej demencji;

c) rozwija się u prawie połowy osób cierpiących na chorobę Parkinsona;

d) częściej z otępieniem naczyniowym niż z Alzheimerem;

e) często objawia się jako objawy hipochondrykalne.

2. Zasady leczenia:

a) głównym celem jest zmniejszenie objawów;

b) konsultacja z dietetykiem;

c) ocena zaniedbania pacjenta;

d) stężenie żelaza w surowicy krwi;

e) dokładne badanie neuropsychologiczne.

a) zawsze zaczyna się od wyznaczenia selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny;

b) należy zmienić, jeżeli po czterech tygodniach leczenia odpowiedź terapeutyczna wynosi 25-50%;

c) umiarkowanie ciężka depresja za pomocą metod terapii poznawczo-behawioralnej - skuteczna alternatywa dla antydepresantów;

d) łagodniejsze przypadki chorób związanych z lekami w połączeniu z metodą psychologiczną skuteczniej niż każde z nich indywidualnie;

e) osoby w bardzo zaawansowanym wieku, stosujące metodę ECT, nie zawsze są skuteczne.

a) nawrót wymaga leczenia trwającego nie dłużej niż sześć miesięcy;

b) nawrót jest możliwy tylko przy pomocy tricyklicznego antydepresanta;

c) nawrót po trzecim epizodzie z długotrwałym leczeniem lekiem przeciwdepresyjnym;

d) nawrót łagodnej lub ciężkiej depresji najprawdopodobniej polega na połączeniu antydepresantu z terapią interpersonalną;

e) Depresja przewiduje środki mające na celu ograniczenie ograniczeń społecznych.