Oligofrenia

Upośledzenie umysłowe (Maloumie, opóźnienie umysłowe,. starogrecki ὀλίγος - mały + φρήν - umysł) - wrodzone lub nabyte we wczesnym wieku opóźnienia lub niepełnego rozwoju umysłu, manifestującej upośledzenie intelektualne spowodowane patologią mózgu i prowadzi do wykluczenia społecznego. Przejawia się przede wszystkim w odniesieniu do umysłu (skąd pochodzi jego nazwa), także w odniesieniu do emocji, woli, mowy i umiejętności motorycznych.

Ogólny opis

Termin "oligofrenia" został zaproponowany przez Emila Krepelina. Pod wieloma względami jest to synonim nowoczesnej koncepcji upośledzenia umysłowego. Jednocześnie, ta ostatnia koncepcja jest nieco szerszy, ponieważ obejmuje nie tylko upośledzenie umysłowe spowodowane przez zaburzenia organiczne, ale, na przykład, zaniedbania społeczno-pedagogiczne i rozpoznaje się przede wszystkim na podstawie określania stopnia niedorozwoju inteligencji bez mechanizmu etiologicznego i patogenetycznego.

Niedorozwój umysłowy jako wrodzona wada psychiczna odróżnia się od nabytej demencji lub demencji (łaciński de - prefiks, oznaczający zmniejszenie, zmniejszenie, ruch w dół + lat. Mężczyźni - umysł, umysł). Nabyte otępienie jest obniżeniem intelektu z poziomu normalnego (odpowiadającego wiekowi), a gdy oligofreniczny, intelekt fizyczny dorosłego fizycznie w jego rozwoju nigdy nie osiąga normalnego poziomu i jest procesem nieprzetworzonym. Stopień niedostatków umysłowych szacuje się ilościowo za pomocą współczynnika intelektualnego według standardowych testów psychologicznych. Niektórych naukowców oligofrenicznych określa się jako "... osobnik niezdolny do samodzielnej adaptacji społecznej".

Przyczyny oligofrenii

  1. Czynniki dziedziczne, w tym patologia generatywnych komórek rodziców (ta grupa oligofrenii obejmuje chorobę Downa, prawdziwą małogłowie, formy enzymatyczne).
  2. Wewnątrzmaciczne zakażenie płodu i płodu (zaburzenia hormonalne, różyczka i inne infekcje wirusowe, kiła wrodzona, toksoplazmoza).
  3. Zagrożenia okresie okołoporodowym i pierwsze 3 lata życia (narodziny zamartwicy urodzeniowej noworodka i traumy, immunologicznej niezgodności między krwią matki i płodu - konflikt czynnika Rh, urazy głowy we wczesnym dzieciństwie, infekcje wieku dziecięcego, wrodzone wodogłowie).

Stopnie nasilenia oligofrenii

Idiotyzm

Najgłębszy stopień oligofrenii, charakteryzujący się niemal całkowitym brakiem mowy i myśli. Idioci nie mogą dokonywać znaczących czynności. Życie emocjonalne wyczerpują prymitywne reakcje przyjemności i niezadowolenia. W niektórych przeważają złośliwie rozgniewane wybuchy, inni mają letarg i obojętność na wszystko wokół siebie. Idioci mówią tylko pojedyncze dźwięki i słowa, często nie rozumieją mowy innych, nie odróżniają krewnych od obcych. Nie mają podstawowych umiejętności samoobsługi, nie mogą samodzielnie jeść, czasami nawet nie żują jedzenia, nie jedzą, potrzebują stałej opieki i nadzoru.

Imbecility

Średni stopień nasilenia oligofrenii. Imbecyle rozumieją mowę innych, mogą same wymawiać krótkie zdania. Niektórzy imbecyli potrafią wykonywać podstawowe operacje liczenia, przyswajają najprostsze umiejętności pracy i umiejętności samoobsługowe. Emocje imbecyli są bardziej zróżnicowane, przywiązane do krewnych, odpowiednio reagują na pochwałę lub pochwałę. Myślenie o imbecyli jest prymitywne, pozbawione inicjatywy, obojętne, sugestywne, łatwo gubione, gdy sytuacja się zmienia, wymagają stałego nadzoru i troski.

Degeneracja

Najłatwiejszy stopień demencji. Moronowie zwykle kończą szkołę średnią, są w stanie prowadzić niezależne życie. Mają określony opisowy typ myślenia, podczas gdy zdolność do abstrakcji jest prawie nieobecna. Niektórzy kretyni, z opóźnieniem w ogólnym rozwoju umysłowym i niskiej produktywności myślenia, charakteryzują się częściową zdolnością (doskonałą pamięcią mechaniczną lub wzrokową, zdolnością do wykonywania złożonych operacji arytmetycznych w umyśle itd.). Wśród kretynów rozróżnia się eretichny (pobudliwy), wiotcy apatyczny, złośliwie uparty, mściwy i mętny (zahamowany).

Coraz częściej, w obecnym czasie, stosowana jest klasyfikacja ICD-10 zgodnie z indeksami IQ (indeksy IQ, które są izolowane poprzez specjalistyczne testy), które określają nasilenie oligofrenii, która jest oferowana w następujących wariantach:

  • lekki stopień oligofrenii - z wartościami IQ w zakresie 50-70 punktów;
  • umiarkowany stopień oligofrenii - z wartościami IQ w zakresie 35-50 punktów;
  • ciężki stopień oligofrenii - z wartościami IQ w zakresie 20-35 punktów;
  • głęboki stopień oligofrenii - przy ilorazach inteligencji nie osiągających 20 punktów.

Na ogół nie ma jednej klasyfikacji tej choroby. Na podstawie czynników etiologicznych wywołujących rozwój oligofrenii rozróżnia się niezróżnicowaną oligofrenię i zróżnicowaną oligofrenię (niezróżnicowane upośledzenie umysłowe i zróżnicowane upośledzenie umysłowe). Zróżnicowana forma oznacza etiologicznie określone warianty choroby, odpowiednio w niezróżnicowanej postaci, których rozwój został wywołany nieznanymi przyczynami.

Objawy

Niezróżnicowany upośledzenie umysłowe lub pojawiają się w wyniku uszkodzenia mózgu zarodka lub jako część późniejszej fazie jego wewnątrzmacicznego zmian. Wyżej wymieniony stopień upośledzenia umysłowego (osłabienie, głupota i idiotyzm) i należą do gatunków niezróżnicowanych form upośledzenia umysłowego, definicja dla konkretnej postaci trzech jest na podstawie IQ spełniać pewne granice, mamy omówione powyżej.

Rozważmy wskazane stopnie upośledzenia umysłowego osobno w połączeniu z nieodłączną symptomatologią każdej z nich.

Degeneracja

Degeneracja jest najłatwiejszym przejawem niedorozwoju umysłowego pacjenta. To z kolei przejawia się w kilku formach, których definicja jest dokonywana na podstawie zgodności ze wskaźnikami IQ. Tak więc, w lekkiej formie, IQ odpowiada indeksom w zakresie 65-69 punktów, z umiarem - w zakresie 60-64 punktów, w ciężkiej postaci - w granicach 50-59 punktów. Pacjenci charakteryzują się przewagą ich specyficznego opisowego sposobu myślenia, pełne omówienie sytuacji otrzymuje się z nich z wielkim trudem - głównie zewnętrzna strona zdarzeń wymaganych do rozpatrzenia jest objęta zasięgiem. Na podstawie stopnia, w jakim nasilenie objawia się u pacjentów z osłabieniem, ta niezdolność objawia się w różnym stopniu w każdym z nich, podczas gdy naruszenie abstrakcyjnego myślenia jest w nich odnotowane w każdym przypadku. Pacjenci z demencją nie mają własnych sądów i dociekliwości umysłu, stale przyjmują poglądy innych i poglądy. Podczas zapamiętywania wyrażeń, zasad itd. Ich użycie pojawia się w stereotypowej formie, często sami zaczynają uczyć się informacji uzyskanych w ten sposób przez osoby, które je otaczają. I chociaż taki pacjent nie ma subtelnej analizy połączonej z koniecznym uogólnieniem, nie wyklucza to zręczności (w szczególności jest to w rzeczywistości łatwe) zręczności orientacji w warunkach zwykłych sytuacji. Charakterystyczną cechą pacjentów z osłabieniem jest ich łagodna podatność na upadek pod wpływem, zwiększona forma sugestywności. Taka cecha definiuje znaczące zagrożenie dla nich i dla środowiska, ponieważ w pewnych sytuacjach mogą stać się instrumentem w różnych typach machinacji i przestępstw z powodu niemożności zrozumienia wymaganego środowiska.

Imbecility

Określa średni stopień manifestacji oligofrenii z IQ w granicach 35-39 punktów. Naruszenie aktywności poznawczej determinuje możliwość tworzenia reprezentacji, jednak tworzenie pojęć, jako nieco wyższy poziom aktywności umysłowej, staje się zasadniczo procesem trudnym, a nawet całkowicie niemożliwym. Uogólnienie, abstrakcyjne myślenie w tym przypadku są wykluczone. Imbecyle mają możliwość zdobycia standardowego rodzaju umiejętności związanych z samoobsługą, a ponadto mogą wykonywać najprostsze czynności związane z pracą, co zapewnia imwiczenie naśladowcze. Na przykład mogą brać udział w sprzątaniu stoczni lub lokali, mogą przewijać wątki lub wykonywać inne operacje związane z tym samym działaniem. Imbecyl pacjenci rozumieją prostą mowę, a oni sami mogą nauczyć się pewnego zestawu słów. Podobnie jak w poprzedniej formie niedorozwoju umysłowego, nasilenie głupoty mieści się w trzech głównych opcjach (lekkiej, średniej i ciężkiej), z których każda odpowiada pewnym poziomom manifestacji. Rozważając mowę imbecyli, można rozróżnić, że składa się ze standardowych i bardzo krótkich zdań (rzeczownika z czasownikiem lub prostym przymiotnikiem). Jeśli chodzi o możliwość asymilacji czegoś nowego, jest ona przekazywana pacjentom z wielkim wysiłkiem, często tylko w ramach określonych konkretyzacji reprezentacji, które wykluczają jakąkolwiek formę uogólnienia.

Imbecyli nie mają niezależnego myślenia, w związku z czym mogą przystosować się tylko do warunków sytuacji dla siebie znanego i dostatecznie znajomego. Nawet przy minimalnym odchyleniu od planu, działań lub sytuacji pojawiają się poważne trudności, które wymagają stałego ukierunkowania.

Idiotyzm

Jest to najgłębszy stopień upośledzenia umysłowego, gdy wyniki IQ są mniejsze niż 34 punkty. W tym przypadku pacjenci są absolutnie nieprzeszkoleni, nieporadność i brak celowości w ruchach, mowa jest również praktycznie nieobecna (możliwa jest tylko niewyraźna wymowa poszczególnych słów). Przejaw emocji ogranicza się do odtworzenia najprostszych reakcji (przyjemności lub, odpowiednio, niezadowolenia). Powodem idiotyzmu jest patologia genetyczna. W przeważającej większości przypadków pacjenci są nieaktywni, nie są w stanie kontrolować oddawania moczu i defekacji, dotyczy to posiłków i często nie są w stanie odróżnić jadalnych od niejadalnych. Aby opanować takich pacjentów, mogą jedynie wizualno-przestrzenne formy koordynacji, elementarne umiejętności. Idiotyzm, z reguły wraz z surowej postaci strukturalnego uszkodzenia mózgu, oznaczonych ciężkiego i zróżnicowane wyświetlacza objawów neurologicznych, wady związane z zmysłów, drgawek, zaburzeń strukturalnych organów wewnętrznych i korpusu jako całości. Jeśli zostanie zapewniona odpowiednia opieka nad takimi pacjentami, niektóre z nich mogą przeżyć w wieku 30-40 lat, najczęściej umierają w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania z powodu rozwoju współistniejących chorób. Biorąc pod uwagę, że tacy pacjenci nie mogą rozwijać się intelektualnie, a także nie są w stanie samodzielnie zaspokoić własnych potrzeb, potrzebują stałej pomocy, opieki i nadzoru w warunkach wyspecjalizowanych instytucji.

Rozpoznanie oligofrenii

Do chwili obecnej, diagnoza upośledzenia umysłowego jest wykonywana przez zebranie szczegółowego wywiadu (dane w oparciu Położnicy na przebieg ciąży i informacji o chorobach krewnych), ogólne psychologiczne i psychometryczne ocenę pacjentów. Pozwala to na ocenę ich stanu somatycznego, stwierdzenia obecności nie tylko fizycznych (wizualnie) objawy upośledzenia umysłowego, w celu określenia poziomu rozwoju intelektualnego i zgodności z normami jego średnim wieku, a także określić zachowania i reakcje psychiczne.

Aby dokładnie określić specyficzną formę oligofrenii, mogą być wymagane testy (ogólne, biochemiczne i serologiczne badania krwi, badanie krwi na kiłę i inne infekcje, analiza moczu). Testy genetyczne są wykonywane w celu identyfikacji genetycznych przyczyn choroby.

Diagnostyka obejmuje EEG i tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny mózgu (do wykrywania miejscowych i uogólnionych defektów czaszkowych i zaburzeń mózgowych strukturalnych). Do rozpoznania "oligofrenii" konieczna jest diagnostyka różnicowa. Pomimo pewnych oczywistych oznak stanów oligophrenic (w formie charakterystycznych wad fizycznych) Wiele zaburzeń neurologicznych (niedowłady, drgawki, zaburzenia troficznych i odruchów, drgawki padaczkopodobne i inni.) Obserwuje się w innych schorzeń neuropsychiatrycznych. Dlatego ważne jest, aby nie mylić chorób oligophrenia takich jak schizofrenia, padaczka, zespół Aspergera, zespół Gellera itp Kiedy oddzielona od innych chorób, które dają psychiczne objawy niedoboru powinny być szczególnie brane pod uwagę fakt, że upośledzenie umysłowe nie może wykryć progressive, przejawia się we wczesnym dzieciństwie i w większości przypadków towarzyszą objawy somatyczne - uszkodzenia układu mięśniowo-szkieletowego, układu krążenia, układu oddechowego, oczu i przesłuchanie.

Leczenie oligofrenii

Pod względem warunkowym leczenie oligofrenii można podzielić na specyficzne, objawowe i korygujące (terapeutyczne i pedagogiczne).

  1. Konkretna terapia jest możliwa w przypadku niektórych typów oligofrenii o ustalonej etiologii i patogenezie. Tak więc terapia dietetyczna jest skuteczna w fermentopatiach: w fenyloketonurii, restrykcji białka naturalnego i jego zastąpieniu hydrolizowaną kazeiną, ubogą w fenyloalaninę; przy homocystynurii - ograniczenie produktów bogatych w metioninę (mięso, ryby itp.); z galaktozemią, fruktozurią i sukrozurią, z wyłączeniem odpowiednich węglowodanów z diety. Specjalna terapia kiły wrodzonej jest przeprowadzana według schematów zależnych od czasu wystąpienia zdarzeń klinicznych (wczesna lub późna kiła wrodzona) oraz od tego, czy istnieją realne zdarzenia lub oznaki aktywnego procesu. W tym ostatnim przypadku terapia powinna być szczególnie intensywna i trwała przy obowiązkowym stosowaniu biciliny i innych antybiotyków. Można rozważać konkretną terapię i wymienić transfuzję krwi na noworodka w konflikcie Rh Rh. Wreszcie możliwa jest specyficzna terapia z infekcjami mózgu (antybiotyki i preparaty sulfanilamidowe).
  2. Objawowe leczenie oligofrenii nie różni się zasadniczo od leczenia innych chorób (odwodnienie, resorpcja, regeneracja, leczenie przeciwdrgawkowe, uspokajające). Znacząco rozszerzyła swoje możliwości w związku z osiągnięciami psychofarmakologii. Leki objawowe mogą również obejmować leki stymulujące rozwój umysłowy - nootropy (aminalon, gamma-lon, pyracetam), a także niamid i inne środki psychostymulujące.
  3. Korygujące środki terapeutyczne i pedagogiczne są bardzo ważne w przezwyciężaniu wady oligofrenicznej. Oligofrenopedagogika, szkolenie zawodowe i adaptacja zawodowa mają duże znaczenie, które zależą od ciężkości i cech klinicznych oligofrenii, a także od wieku pacjentów (uczenie dzieci i profesjonalna adaptacja dorosłych).

Zapobieganie

Zapobieganie oligofrenii jest w wielu przypadkach nierozerwalnie związane z leczeniem. Możliwości prewencji pierwotnej uległy teraz rozszerzeniu dzięki osiągnięciom genetycznym i na jego podstawie - medycznemu poradnictwu genetycznemu. Zapobieganie oligofrenii ruberolarnej polega na zapobieganiu chorobie ciężarnych kobiet z różyczką. Zapobieganie upośledzenia umysłowego zależy od odpowiedniego badania kobiet w ciąży dla kiły toksoplazmoza, Rh afiliacji krwi i tak dalej. N. W szczególności zapobieganie kiła wrodzona i pokrewnego upośledzenia umysłowego jest zapobieganie infekcji i leczenie zapobiegawcze kobiet ciężarnych z kiłą. Zapobieganie toksoplazmozy jest związany z działalnością epidemiologicznych i eliminacji endemicznych ognisk, zapobiegawczego leczenia kobiet w ciąży zakażonych toksoplazmozą. Powodzenie leczenia i zapobieganie "żółtaczce jądrowej" zależy od wczesnego ustalenia ujemnego czynnika Rh u matki i miana przeciwciał Rh. Środki zapobiegawcze obejmują lepszą opiekę nad kobietami w ciąży i opiekę położniczą. Bardzo ważne jest zapobieganie infekcjom i urazom noworodków i małych dzieci. Zapobieganie oligofrenii i podobnym formom upośledzenia umysłowego w dużej mierze zależy od działań społecznych mających na celu poprawę środowiska i edukacji.

Adaptacja społeczna

W naszym kraju, od czasów radzieckich, istniał system oddzielania "specjalnych dzieci" od "normalnego" społeczeństwa. W rezultacie nawet dzieci ze stosunkowo łagodnymi zaburzeniami szybko przekształciły się w osoby niepełnosprawne, niezdolne do samodzielnego życia. Dzieci z rozpoznaniem "oligofrenii" z takim podejściem zmuszone są żyć w zamkniętym świecie, nie widzą swoich zdrowych rówieśników, nie komunikują się z nimi, nie interesują się zainteresowaniami, hobby zwykłych dzieci. Z kolei zdrowe dzieci także nie widzą tych, którzy nie spełniają "standardu", a spotykając osobę niepełnosprawną na ulicy, nie wiedzą, jak go leczyć, jak zareagować na jego pojawienie się w "zdrowym" świecie.

Ostatnio istnieje tendencja do edukowania dzieci z różnymi rodzajami niepełnosprawności związanych z rozwojem domowym, w rodzinie. Jeśli wcześniej (20-30 lat temu), mama nadal w szpitalu starał się przekonać do opuszczenia „wadliwy” dziecko, przekazać go w instytucji, to jest teraz bardziej oligophrenia dziecko jest pod opieką kochających rodziców, którzy są gotowi do walki o ich rozwoju i adaptacji w społeczeństwie. Przy pomocy bliskich osób takie dziecko ma możliwość zakwalifikowania się do edukacji, leczenia (w razie potrzeby), komunikacji z rówieśnikami.

Praktyka pokazuje, że nawet "najcięższe" dzieci, jeśli są odpowiednio traktowane, są chętne do komunikacji i aktywności. Maluchy, które nie potrafią mówić, słabo rozumieją mowę innych, patrzą z zainteresowaniem na dzieci i dorosłych, zaczynają interesować się zabawkami granymi przez swoich rówieśników. Poprzez proste, dostępne gry rozpoczyna się interakcja z nauczycielem, a następnie - szkolenie dziecka pod kątem umiejętności, które później okaże się niezbędne dla niego (zjedzenie łyżki, picie z kubka, ubieranie).

Oligofrenia - mechanizmy występowania i sposoby leczenia

W każdym momencie narodziły się "specjalne" dzieci. Niestety, trend narodzin takich dzieci rośnie z każdym rokiem. Oligofrenia lub w inny sposób, brak inteligencji, dziś diagnozuje się u 3% światowej populacji. Chłopcy w strefie podwyższonego ryzyka dla rozwoju choroby niż dziewczynki 2: 1.

Oligofrenia - co to jest?

Oligofrenia jest wrodzonym lub nabytym niekompletnym rozwojem umysłowym (dr.g. ίλίγος - mały, mały, φρήν - umysł). Upośledzenie umysłowe w międzynarodowej klasyfikacji chorób (ICD-10) jest szyfrowane w pozycjach F 70-79. W przypadku demencji występują następujące procesy:

  • zmniejszyć umiejętności, które pojawiają się w procesie rozwoju człowieka;
  • opóźnienie ogólnej inteligencji (kognitywna, sfera językowa, zdolności motoryczne, zdolność społeczna).

Jaka jest różnica między ZPR a oligofrenią?

Upośledzenie umysłowe (PPR) jest ogólnym terminem, który łączy określone naruszenia w rozwoju psychiki. Kto jest oligofreniczny i jakie są różnice różnicowe dziecka z tą diagnozą od cierpiącego ZPR:

  1. Oligofrenię trudno się nauczyć, dzieci z DZP mogą osiągnąć dobre wyniki w nauce dzięki odpowiednio dobranemu programowi.
  2. Dzieci z ZPP akceptują pomoc innych podczas opanowywania intelektualnych zadań, a następnie stosują je w podobnych operacjach umysłowych lub zadaniach. W oligofrenii, nawet wielokrotnej asymilacji jednego zadania intelektualnego, asymilacja zachodzi w niewielkim stopniu (w zależności od ciężkości choroby).
  3. Oligofrenia jest całkowitym zaburzeniem funkcji mózgu, z CRD charakteryzującym się mozaiką (niedorozwojem niektórych funkcji mózgu, z całkowitym zachowaniem innych).
  4. CPR jest bardziej charakterystyczne dla niedojrzałości emocjonalnej, infantylizmu psychofizycznego. Oligofrenia to intelektualna dysontogeneza.
  5. Dzieci z PZD z należytą uwagą i szkoleniem mogą stać się pełnoprawnymi obywatelami społeczeństwa. Oligofrenicy często potrzebują opieki i opieki nad rodzicami lub państwem.

Przyczyny oligofrenii

Oligofreniczny = to jest osoba, u której zdiagnozowano oligofrenię. Dlaczego dzieci rodzą się z tak poważną patologią umysłową? Specjaliści w dziedzinie genetyki i psychiatrii wymagają wielu różnych powodów:

  1. Zmiany genetyczne: duplikacji i delecji chromosomu (zespół Downa), niektóre geny zespół dysfunkcji (kruche chromosomy X, autyzm, zespół Retta).
  2. Głębokie wcześniactwo płodu.
  3. Dziedziczne zaburzenia metaboliczne (fenyloketonuria)
  4. Ciężkie choroby matki w czasie ciąży (kiła, listerioza, toksoplazmoza) i narażenie na chemiczne, fizyczne niekorzystne czynniki (stosowanie substancji psychoaktywnych, napromienianie).
  5. Rhesus-conflict.
  6. Skomplikowane porody (asfiksja płodu, urazy porodowe, użycie kleszczyków).
  7. Urazy czaszkowo-mózgowe dziecka.
  8. Przełożony w okresie niemowlęcym i wczesnym dzieciństwie, ciężkie choroby zakaźne o działaniu neurotoksycznym na ośrodkowy układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).
  9. Zaniedbania pedagogiczne w okresach szybkiego rozwoju funkcji poznawczych.
  10. Niejasna etiologia.

Oligofrenia - objawy

Jeśli dziecko jest oligofreniczne urodzone w bezpiecznej rodzinie, uważni rodzice natychmiast zauważają pewne alarmujące cechy. Przy łagodnym stopniu demencji może upłynąć pewien czas, co oznacza utracone możliwości korekty. Jak rozpoznać oligofrenię na wczesnym etapie - istnieją pewne oznaki oligofrenii w zależności od stopnia:

  • nieprawidłowa struktura czaszki (mikrocefalus, ancephalus, wodogłowie);
  • spłaszczony nos, zadarte, szeroko ustawione, ukośne oczy;
  • epicanthus ("trzecia powieka");
  • naruszenie umiejętności mowy;
  • niedorozwój sfery emocjonalnej;
  • zmiany wielonarządowe;
  • zaburzenie funkcji poznawczych.

Rodzaje oligofrenii

Mechanizmy powstawania oligofrenii z góry określają kategorię lub gatunki, którym choroba zostanie przypisana. Istnieje kilka klasyfikacji oligofrenii:

  1. Pierwotna (wrodzona) oligofrenia (mutacje genetyczne).
  2. Wtórna lub nabyta oligofrenia.

Kolejna klasyfikacja oligofrenii według MS. Pevzner (psychiatra dziecięcy - defektolog), zrewidowany w 1979 r.:

  • nieskomplikowany (łatwy);
  • z naruszeniem procesów wzbudzania i hamowania;
  • z naruszeniem w systemie analizatora;
  • z przewagą psychopatycznych form zachowania;
  • z wyraźnym niedorozwojem płatów czołowych.

Etapy oligofrenii

Zaburzenia w przebiegu oligofrenii zachodzą w zależności od nasilenia patologii i dzielą się na etapy:

  1. Degeneracja - lekki stopień oligofrenii. Później, w porównaniu z rozwojem zdrowych dzieci artykulacji, zdolności motorycznych, funkcji poznawczych, wad mowy. Oligofrenia w fazie osłabienia charakteryzuje się wiekiem na poziomie 8-12 lat. Dzieci uczą się w instytucjach specjalnego typu. Poziom IQ wynosi 50-69.
  2. Imbecility - Średni stopień. Oligofreniczny jest w stanie przystosować się w znanym środowisku, niezależnie zaspokajając potrzeby fizjologiczne. Zwiększone libido i rozwiązłość seksualna, agresywność w zachowaniu. Przedstawione w dwóch postaciach: nie wyrażone (odpowiada psychologicznemu wieku 6-9 lat, IQ 35-49;) i wyraźnej niezdolności (3-6 lat, IQ 20-34).
  3. Idiotyzm - najcięższy stopień, w którym najbardziej rażące naruszenia inteligencji (mniej niż 30, wiek psychologiczny 1-3 lat). Trening jest niemożliwy. Z powodu poważnego uszkodzenia ciała, rzadko żyje do 30, tylko przy należytej staranności.

Leczenie oligofrenii

Oligofrenia jest chorobą prowadzącą do życia "na całe życie". Wyjątkiem jest choroba fenyloketonurii, z odpowiednią diagnozą i prawidłowo przepisaną dietą dziecko może zacząć normalnie się rozwijać. Leczenie oligofrenii jest starannie dobierane indywidualnie przez lekarza, a terapia objawowa ma na celu utrzymanie ważnych narządów i układów.

Oligofrenia

Oligofrenia - ogólne uporczywe niedorozwój umysłowy spowodowany organicznym uszkodzeniem mózgu w okresie prenatalnym lub pourodzeniowym. Przejawia się przez zmniejszenie inteligencji, emocjonalne, o silnej woli, zaburzenia mowy i motorycznych. Oligofrenia jest chorobą polietylenową, może rozwijać się z powodu niekorzystnych efektów wewnątrzmacicznych, nieprawidłowości genetycznych, TBI i niektórych chorób. Diagnozę i ocenę stopnia oligofrenii przeprowadza się, biorąc pod uwagę specjalne kryteria. Aby określić przyczynę rozwoju oligofrenii, przeprowadza się kompleksowe badanie. Wymaga leczenia podstawowej choroby, rehabilitacji i adaptacji społecznej.

Oligofrenia

Oligofrenia lub upośledzenie umysłowe - forma dysonezogenezy psychicznej, charakteryzująca się dominującą nieadekwatnością sfery intelektualnej. Może być wrodzony lub występować we wczesnym okresie pourodzeniowym. Jest dość powszechną patologią. Według statystyk, w krajach rozwiniętych, niedorozwój umysłowy, wpływających na około 1% populacji, podczas gdy 85% chorych ma łagodne upośledzenie umysłowe, 10% - umiarkowany, 4% - ciężkie i 1% - bardzo ciężki. Niektórzy eksperci uważają, że upośledzenie umysłowe jest dostępny w około 3% populacji, ale niektórzy pacjenci nie przychodzą do wiadomości lekarzy ze względu na słabą ekspresją patologii, zadowalającej adaptacji w społeczeństwie i różnorodności podejść do diagnozy.

U chłopców oligofrenia rozwija się 1,5-2 razy częściej niż u dziewcząt. Większość przypadków rozpoznaje się w wieku 6-7 lat (początek nauki) i 18 lat (ukończenie studiów, wybór specjalizacji, służba w wojsku). Ciężkie stopnie oligofrenii są zwykle wykrywane w pierwszych latach życia. W innych przypadkach wczesna diagnoza jest trudna, ponieważ istniejące metody oceny myślenia i umiejętności adaptacji społecznej są lepiej dostosowane do dość "dojrzałej" psychiki. Podczas diagnozowania we wczesnym wieku życia jest to raczej kwestia określenia warunków wstępnych dla rozproszonego opóźnienia rozwoju umysłowego i określenia prognozy. Leczenie oligofrenii prowadzone jest przez psychiatrów i psychoneurologów we współpracy z lekarzami innych specjalności, psychologami, logopedami i defektologami.

Przyczyny i klasyfikacja oligofrenii

Istnieje kilka przyczyn upośledzenia umysłowego: genetyczne uszkodzenie spowodowane płód w macicy wiąże się ze znaczącym wcześniactwo powstałe podczas dostawy spowodowane uszkodzeniami mózgu (pourazowe, zakaźne, etc.) i wywołało zaniedbania pedagogicznego. W niektórych przypadkach nie można określić przyczyny upośledzenia umysłowego.

Około 50% przypadków ciężkiej oligofrenii jest wynikiem zaburzeń genetycznych. Lista takich chorób obejmuje chromosomalnych nieprawidłowości u pacjentów z zespołem Downa i zespół Williamsa, zaburzeń procesu tłoczenia z zespołem Pradera-Williego i zespołem Angelmana i różne mutacje genetyczne i zespół Retta niektórych enzymopathies. Do płodu, które mogą powodować opóźnienie umysłowe obejmują promieniowanie jonizujące płodu niedotlenienie, przewlekłe zatrucie przez niektóre związki chemiczne, alkoholu i narkotyków matka Rh konfliktu lub konfliktu immunologiczne pomiędzy matki i dziecka, zakażenia wewnątrzmacicznego (syfilis, wirusem cytomegalii, wirusem opryszczki, różyczka, toksoplazmoza).

Oligofrenia ze znacznym wcześniactwem wynika z niedorozwoju wszystkich układów ciała i braku zdolności do autonomicznej egzystencji. Oligofrenia w patologicznym porodzie może rozwinąć się w wyniku asfiksji i urazu porodowego. Wśród uszkodzeń mózgu, które wywołują oligofrenię, znajdują się: uraz czaszkowo-mózgowy, wodogłowie, zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Niedostateczność społeczno-edukacyjna, jako przyczyna upośledzenia umysłowego, jest zwykle wykrywana u dzieci alkoholików i narkomanów.

Wcześniej tradycyjnie wyróżniałyśmy trzy stopnie oligofrenii: osłabienie, głupotę i idiotyzm. Obecnie wymienione nazwy są wyłączone z Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i nie są używane przez specjalistów ze względu na piętno stygmatyzacji. Współcześni lekarze i wychowawcy odróżniają nie trzy, ale cztery stopnie oligofrenii i używają neutralnych oznaczeń, które nie mają negatywnego zabarwienia. Łagodny oligophrenia IQ wynosi 50-69 na umiarkowany - 35-49, z ciężką - 20-34, w głęboko - mniej niż 20. Istnieją również bardziej złożone klasyfikacja upośledzenia umysłowego, biorąc pod uwagę nie tylko poziom inteligencji, ale nasilenie innych zaburzeń: zaburzenia sfery emocjonalno-wolicjonalnej, niedorozwój mowy, zaburzenia pamięci, uwagi i percepcji.

Objawy oligofrenii

Charakterystyczną cechą oligofrenii jest wszechstronna i kompleksowa porażka. Nie tylko intelekt, ale także inne funkcje cierpią: mowa, pamięć, wola, emocje, zdolność koncentracji uwagi, postrzegania i przetwarzania informacji. W większości przypadków obserwuje się zaburzenia ruchowe w różnym stopniu. Przy wielu chorobach wywołujących oligofrenię ujawniają się zaburzenia somatyczne i neurologiczne.

Cierpienie na myślenie wyobrażeniowe, umiejętność uogólniania i abstrakcji. Myślenie pacjentów z ciężką oligofrenią przypomina myślenie małych dzieci. Przy łagodnych postaciach oligofrenii zakłócenia są mniej wyraźne, jednak uwaga skupia się na konkretności procesów myślowych, niezdolności do wyjścia poza obecną sytuację. Zdolność koncentracji uwagi jest mniejsza. Pacjenci z oligofrenią łatwo się rozpraszają, nie mogą skoncentrować się na wykonaniu określonego działania. Inicjatywa ma charakter niedojrzały, epizodyczny i nie wynika z planowania i wyznaczania celów, lecz z natychmiastowych reakcji emocjonalnych.

Pamięć jest zwykle osłabiona, w niektórych przypadkach z oligofrenią, obserwuje się dobre selektywne zapamiętywanie mechaniczne prostych danych: imiona, nazwiska, cyfry. Mowa jest skąpa, uproszczona. Uwagę zwraca ograniczone słownictwo, tendencja do stosowania krótkich zdań i prostych zdań, a także błędy w konstruowaniu zdań i zdań. Często wykrywane są różne wady mowy. Zdolność czytania zależy od stopnia oligofrenii. Przy łagodnym upośledzeniu umysłowym możliwe jest czytanie i rozumienie czytania, ale trening trwa dłużej niż u zdrowych rówieśników. W ciężkiej oligofrenii pacjenci albo nie umieją czytać, albo, w przypadku lat uporczywego uczenia się, rozpoznają litery, ale nie mogą zrozumieć znaczenia tego, co czytają.

Występuje mniej lub bardziej wyraźny spadek umiejętności rozwiązywania codziennych codziennych problemów. Pacjenci z upośledzeniem umysłowym jest trudno wybrać ubrania w oparciu o pogodzie, na własną rękę, aby kupić żywności, przygotowania posiłków, wykonaj czyszczenie w mieszkaniu, i tak dalej. D. Pacjenci łatwo podjąć pochopnych decyzji i są pod wpływem innych ludzi. Poziom krytyki jest zredukowany. Stan fizyczny może się znacznie różnić. Niektórzy pacjenci rozwijają się normalnie, czasami rozwój fizyczny jest znacznie wyższy niż przeciętny, ale w większości przypadków z oligofrenią występuje pewne opóźnienie w stosunku do normy.

Oligofrenia u dzieci

Nasilenie klinicznych objawów oligofrenii zależy od wieku. Większość objawów staje się bardzo widoczna po 6-7 latach, ale niektóre objawy można rozpoznać we wcześniejszym wieku. Dzieci często mają zwiększoną drażliwość. Są gorsze niż ich rówieśnicy wchodzą w emocjonalny kontakt z dorosłymi, komunikują się mniej z rówieśnikami, wykazują niewielkie zainteresowanie środowiskiem. Nauczanie dzieci z podstawową działalnością oligofrenii (przy użyciu sztućców, ubrań i treningów) trwa znacznie dłużej.

W przypadku oligofrenii wykryto niedorozwój normalnej aktywności wiekowej. Do 3-4 lat, gdy inne dzieci aktywnie uczą się grać, pacjenci z oligofrenią często nie wykazują zainteresowania zabawkami, nie próbujcie nimi manipulować. Następnie pacjenci preferują proste gry. Kiedy zdrowe dzieci zaczynają aktywnie naśladować działania dorosłych, kopiując ich zachowanie w przestrzeni do zabawy, dzieci z oligofrenią wciąż zmieniają i obracają zabawki, poznając ich po raz pierwszy z nowymi przedmiotami. Rysowanie, formowanie i projektowanie nie przyciągają pacjentów ani nie są przeprowadzane na dość prymitywnym poziomie (bazgroły w wieku, w którym inne dzieci już planują obrazy fabularne itp.).

Oligofrenia negatywnie wpływa na zdolność rozpoznawania właściwości obiektów i interakcji ze światem zewnętrznym. Dzieci albo wykazują chaotyczną aktywność, albo działają na sztywnym szablonie, nie biorąc pod uwagę prawdziwych okoliczności. Zdolność koncentracji uwagi jest mniejsza. Rozwój mowy pozostaje w tyle za normą wieku. Pacjenci z oligofrenią późno zaczynają bełkotać, wymawiać pierwsze słowa i frazy, gorzej niż rówieśnicy rozumieją przemówienie do nich, w kolejnych - słabo dostrzegalne instrukcje słowne.

Aby zapamiętać materiał wizualny i słowny, pacjenci z oligofrenią wymagają dużej liczby powtórzeń, podczas gdy nowe informacje są słabo zachowane w pamięci. W wieku przedszkolnym zapamiętywanie jest mimowolne, tylko żywe i niezwykłe pozostaje w pamięci. Z powodu słabości lub braku wyobraźni, dzieci z oligofrenią źle rozwiązują problemy abstrakcyjne, postrzegają obrazy na zdjęciach, jako rzeczywiste okoliczności itp. Występuje osłabienie cech silnej woli: impulsywność, brak inicjatywy, brak niezależności.

Rozwój emocjonalny podczas oligofrenii również pozostaje w tyle za normą wieku. Gama doświadczeń jest znacznie mniejsza w porównaniu do zdrowych rówieśników, emocje są powierzchowne i niestabilne. Często obserwowano nieadekwatność, przesadę emocji, ich niekonsekwencję. Charakterystyczną cechą upośledzenia umysłowego jest nie tylko całkowite zaległości, ale również oryginalność: nierówna „dojrzewania” niektórych aspektów aktywności umysłowej i aktywności ruchowej, z uwzględnieniem norm wiekowych, rozwój spowolnienia, z kurczowego rozwoju poszczególnych „kolców”.

Rozpoznanie oligofrenii

Diagnoza zwykle nie jest trudna. Rozpoznanie "oligofrenii" dokonuje się na podstawie wywiadu (dane dotyczące opóźnienia rozwoju umysłowego i fizycznego), wywiadów z pacjentem i wyników specjalnych badań. Podczas rozmowy lekarz ocenia poziom pacjenta z upośledzeniem umysłowym, mowy jego słownictwa, zdolności do uogólniania i myślenia abstrakcyjnego, samooceny i krytycznego postrzegania otaczającego świata. W celu dokładniejszej oceny procesów psychicznych stosuje się różne testy psychologiczne.

Podczas badania opóźnienie myślenie i psychicznego pacjenta poproszony o wyjaśnienie znaczenia przysłów czy metafor, aby ustalić kolejność wydarzeń przedstawionych na kilku rysunkach porównać kilka pojęć i tak dalej. W celu oceny pacjenta oferują pamięć pamiętać o kilku słów lub krótką historię do opowiedzenia. Aby określić przyczynę rozwoju oligofrenii, przeprowadza się kompleksowe badanie. Lista analiz i badań instrumentalnych zależy od rozpoznanych zaburzeń somatycznych, neurologicznych i psychicznych. Pacjentów z oligofrenią można przypisać do MRI mózgu, EEG, kariotypów, testów na kiłę wrodzoną i toksoplazmozę i innych.

Leczenie i rehabilitacja oligofrenii

Korekta opóźnienia rozwoju umysłowego jest możliwa tylko przy wczesnym wykryciu fermentacji. W innych przypadkach wskazana jest terapia objawowa w przypadku oligofrenii. Podczas wykrywania zakażeń wewnątrzmacicznych wykonuje się odpowiednie leczenie. Pacjentom z oligofrenią przepisane są witaminy, leki nootropowe, antyoksydanty, przeciwutleniacze i środki poprawiające metabolizm w mózgu. Podczas stymulacji psychomotorycznej stosuje się środki uspokajające, z hamowaniem - miękkie środki pobudzające.

Najważniejszym zadaniem specjalistów z dziedziny psychiatrii, psychologii, neurologii, defektologii i pedagogiki jest maksymalna możliwa adaptacja pacjenta do samoobsługi i życia w społeczeństwie. Dziecko z oligofrenią, będąc wśród ludzi, często żyje w odosobnieniu. Nie rozumie ludzi wokół siebie, inni nie rozumieją go dobrze. Ta cecha jest często zaostrzona przez brak emocjonalnego kontaktu z najbliższymi krewnymi.

Uczucia rodziców po rozpoznaniu oligofrenii pogarszają spontaniczne rozumienie doświadczeń dziecka. Dzieciak, który już nie reaguje wystarczająco na innych ludzi, nie otrzymuje wystarczającego wsparcia i idzie do siebie, co utrudnia dalszą edukację i socjalizację. Aby wyeliminować ten problem, przeprowadzają sesje z rodzicami i dziećmi, ucząc dorosłych, aby nawiązać kontakt i komunikować się z dzieckiem cierpiącym na oligofrenię, a dziecko - skontaktować się z rodzicami, innymi dorosłymi i rówieśnikami. Pacjent jest kierowany do logopedy na sesje korekcyjne z systemowym niedorozwojem mowy.

Dużo uwagi poświęca się dołączeniu do grupy rówieśniczej: klasy, grupy w przedszkolu, grupie uczącej lub grającej. Wykonuj prace, aby poprawić umiejętności samoobsługi. Dziecko jest wysyłane do specjalnej klasy lub szkoły poprawczej, w przyszłości - pomagają pacjentowi z oligofrenią w wyborze odpowiedniej specjalizacji i zdobyciu niezbędnych umiejętności zawodowych. Plan leczenia, rehabilitacja i adaptacja są indywidualnie, biorąc pod uwagę stopień oligofrenii, cechy rozwoju fizycznego, obecność lub brak zaburzeń neurologicznych i somatycznych.

Rokowanie w przypadku oligofrenii zależy od stopnia upośledzenia umysłowego, czasu diagnozy i początku leczenia. Dzięki terminowemu leczeniu i rehabilitacji pacjenci z łagodnymi stopniami oligofrenii są w stanie rozwiązywać codzienne problemy, opanować proste zajęcia i niezależnie istnieć w społeczeństwie. Czasami potrzebują wsparcia w rozwiązywaniu złożonych problemów. Pacjenci z umiarkowaną i ciężką oligofrenią mogą być przeszkoleni do wykonywania prostych zadań domowych. Konieczne jest regularne wsparcie, w obecności specjalnie wyposażonych miejsc pracy, możliwe jest zatrudnienie. Pacjenci z głęboką oligofrenią wymagają stałej opieki.

Jakie są objawy oligofrenii u dzieci poniżej jednego roku życia?

Oligofrenia uważana jest za jedną z najniebezpieczniejszych chorób. Rozwój choroby powoduje upośledzenie umysłowe u dziecka.

Mogą wystąpić objawy oligofrenii u dzieci na etapie rozwoju wewnątrzmacicznego lub w ciągu kilku miesięcy po urodzeniu.

W leczenie tej choroby zaangażowanych jest kilku specjalistów. Prognozy dotyczące patologii zależą bezpośrednio od terminowości i przydatności podjętych środków.

O symptomach i oznakach zespołu Downa u noworodka dowiesz się z naszego artykułu.

Pojęcie i opis choroby

Oligofrenia u dzieci - zdjęcie:

Oligofrenia to uporczywy niedorozwój umysłowy. Choroba powstaje podczas rozwoju wewnątrzmacicznego lub w okresie poporodowym.

Choroba ta została sklasyfikowana jako polietiologichesky chorób i mogą być wywołane przez działanie pewnych chorób kobiet przed poczęciem lub podczas ciąży, zaburzenia genetyczne lub niekorzystne wpływy na płód.

Oligofrenia uważana jest za jedną z najbardziej złożonych chorób, praktycznie nie nadaje się do leczenia. Terminowe leczenie może znacząco poprawić zdrowie dziecka i ułatwić jego adaptację społeczną.

Przyczyny i czynniki prowokujące

Wiele czynników zewnętrznych i wewnętrznych może wywołać oligofrenię.

W niektórych przypadkach specjaliści nie może określić konkretnego czynnika, co doprowadziło do rozwoju dolegliwości u dziecka.

Najczęściej lekarze wiążą objawy patologii z predyspozycjami genetycznymi (50% przypadków w praktyce lekarskiej). Drugą najczęstszą przyczyną oligofrenii jest wcześniactwo dziecka.

W tym przypadku obserwuje się niedorozwój systemów wewnętrznych, co zwiększa ryzyko poważnych odchyleń w rozwoju dziecka.

Do przyczyny oligofrenii obejmują następujące czynniki:

  • niedotlenienie płodu w czasie ciąży;
  • uraz czaszkowo-mózgowy otrzymany przez noworodka;
  • nieprawidłowości chromosomalne;
  • zakaźna choroba płodu;
  • uraz mózgu dziecka podczas porodu;
  • naruszenia poziomu genetycznego;
  • chroniczne zatrucie płodu szkodliwymi chemikaliami;
  • choroby, które mają negatywny wpływ na mózg;
  • krytyczny brak składników odżywczych w ciele kobiety w ciąży;
  • obecność innych wrodzonych zaburzeń psychicznych u dziecka;
  • asfiksja i trauma porodowa;
  • skłonność kobiety do szkodliwych nawyków podczas ciąży;
  • konflikt immunologiczny między płodem a kobietą;
  • obecność konfliktu Rh;
  • zakażenie układu moczowo-płciowego u kobiet.

Jak rozpoznać małogłowie u dziecka? Przeczytaj o tym tutaj.

Objawy i oznaki

Najbardziej intensywna symptomatologia oligofrenii przejawia się u dzieci w wieku sześciu lat.

Do tego wieku można rozpoznać oznaki choroby, ale rodzice mogą je przyjmować dla cech dziecka.

Ponadto zależy bezpośrednio od stopnia nasilenia choroby od lokalizacji uszkodzeń mózgu. W niektórych przypadkach objawy oligofrenii są wykrywane na etapie rozwoju płodowego oraz w pierwszych miesiącach życia małego pacjenta.

Symptomatologia patologii w zależności od kategorii wiekowej dzieci:

  1. Miej noworodki Pierwsze oznaki upośledzenia umysłowego uznane za nadmierne rozdrażnienie, osłabienie mięśni, skłonność do stanów drgawkowych, dysproporcja w strukturze ciała, zwiększona wielkość czaszki, inne wady zewnętrzne (szeroko rozstawione oczy „rozszczep wargi” zbyt małe małe palce do rąk, spłaszczony kształt nosa i twarzy).
  2. Miej dzieci poniżej jednego roku życia jest brak zainteresowania światem zewnętrznym, kontakt z rówieśnikami, są one trudne do zrozumienia mowy dorosłych, mówi do nich, staje się bardziej wyraźne opóźnienie w rozwoju w porównaniu z rówieśnikami, dzieci z upośledzeniem umysłowym trudne do odtworzenia słowa powtórzyć pokazać im działanie (zewnętrzne objawy utrzymują się i stają się bardziej wyraźny).
  3. Miej przedszkolaki Objawy upośledzenia umysłowego objawia się w sposób bardziej wyraźny formie, dzieci przez długi czas, mają trudności w wykonywaniu prostych zadań (rysowanie, modelowanie, a nawet manipulacji zabawek), istnieje tendencja do reprodukcji powtarzalnych czynności (dziecko może spędzić wiele godzin badając samą zabawkę, starają się zrozumieć obraz na zdjęciu itp.).
  4. Dziecko wiek szkolny osłabiona zdolność rozpoznawania właściwości obiektów, charakteryzują się one aktywnością chaotyczny, zaburzenia mowy wystąpić zniekształcenie otrzymanych informacji objawia utratę pamięci (do przechowywania elementarne dzieci akcja trwa sporo czasu), twórcze myślenie może być całkowicie nieobecny, empatia jest zmniejszona w znacznym stopniu.

Jaka jest średnia długość życia dziecka z zespołem Retta? Odpowiedz już teraz.

Stopnie i rodzaje patologii

Przez długi czas w praktyce lekarskiej oligofrenia była podzielona na trzy typy - osłabienie, głupota i idiotyzm.

Ten rodzaj klasyfikacji został anulowany. Priorytetem był podział choroby na określone typy zgodnie z ICD-10.

Podstawą są specjaliści inteligencja, które są kryterium przypisywania choroby do określonego stadium rozwoju patologii.

Ponadto oligofrenia jest podzielona na zróżnicowaną i niezróżnicowaną postać. W pierwszym przypadku można ustalić przyczyny choroby, w drugim przypadku nie ma takiej możliwości.

Według stopnia zaawansowania choroba dzieli się na następujące typy:

  • łatwy stopień (intelekt nie przekracza 50-70 punktów);
  • umiarkowana forma (maksymalne IQ osiąga 35-50 punktów);
  • ciężki etap (intelekt nie przekracza 25-30 punktów);
  • Typ głęboki (poziom inteligencji nie osiąga 20 punktów).

Zgodnie z etiologią oligofrenia jest podzielona na patologie spowodowane czynnikami dziedzicznymi, wewnątrzmacicznym uszkodzeniem płodu, nieprawidłowościami w jego rozwoju i traumą porodową.

Osobna kategoria obejmuje choroby spowodowane nieokreślonymi przyczynami. Tylko specjalista może określić czynniki negatywne, które zakłóciły rozwój dziecka na podstawie złożonego badania małego pacjenta.

Diagnostyka

Jednym z głównych etapów diagnozy oligofrenii jest testy psychologiczne.

Lekarz ocenia mowę i rozwój umysłowy małego pacjenta, jego słownictwo, poziom percepcji otaczającego świata i zdolność do abstrakcyjnego myślenia.

Takie techniki ułatwiają identyfikację obecności patologii, ale można je stosować u dzieci od trzeciego roku życia. W przypadku niemowląt diagnoza jest przeprowadzana w inny sposób.

Podczas diagnozowania choroby, następujące metodologie:

  • MRI mózgu;
  • ocena pamięci dziecka;
  • badanie kariotypu;
  • Badanie krwi pod kątem niedoczynności tarczycy i fenyloketonurii;
  • testy genetyczne;
  • encefalografia;
  • kompleksowe badanie ciała;
  • testy na wrodzone choroby zakaźne.
do treści ↑

Co obejmuje leczenie?

Całkowite wyeliminowanie oligofrenii jest niemożliwe. Względna korekta stanu dziecka jest typowa tylko dla chorób wykrywanych na najwcześniejszych etapach rozwoju.

W innych przypadkach dzieci są przydzielane leczenie objawowe i prewencyjne.

Zajęcia z wyspecjalizowanymi specjalistami są integralną częścią leczenia patologii, niezależnie od jej etiologii, stopnia zaawansowania i formy.

Kiedy leczenie oligofrenii można stosować następujące techniki:

  1. Przyjmowanie środków uspokajających (preparaty od środków uspokajających, diazepamu, fenazepamu).
  2. Terapia neuroleptyczna (leki o działaniu przeciwpsychotycznym, Nootropil, Relatin).
  3. Stosowanie leków hormonalnych (Gipofizin, Thyreoidin).
  4. Odbiór preparatów fitopreparatu w celu usprawnienia pracy mózgu i zaopatrzenia go w tlen, a także w stabilizację ośrodkowego układu nerwowego (Fezam, Pyracetam, Pantocrin).
  5. Profilaktyczne leczenie kompleksami witaminowymi (należy zwrócić szczególną uwagę na uzupełnienie rezerwy witaminy B).
  6. Kurs Kwas glutaminowy (pomaga zmniejszyć objawy upośledzenia umysłowego).
  7. Psychokorekcja, psychoterapia i zajęcia z logopedą.
  8. LFK i masaż leczniczy (regularne kursy 10-dniowe).
  9. Gimnastyka psychomotoryczna (lepiej powierzyć tę procedurę specjaliście).

Czy zespół Tourette'a jest przenoszony przez dziedziczenie? Dowiedz się o tym z naszego artykułu.

Funkcje edukacji

Zachowanie i stosunek rodziców do dziecka z rozpoznaniem oligofrenii mają specjalne znaczenie do ciągłej terapii.

Jeśli dziecko zostanie wychowane w niesprzyjających warunkach, dolegliwość rozwinie się z przyspieszeniem.

Dziecko będzie wykazywać oznaki agresji wobec otaczającego go świata i skuteczność kursu rehabilitacyjnego zostanie znacznie zmniejszona.

Rodzice w edukacji dziecka z oligofrenią są ważni, aby zapamiętać kilka zasad, których w żadnym wypadku nie można pogwałcić.

Rodzice są zobowiązani:

  • zapewniają stały nadzór nad dzieckiem;
  • zapewnić dziecku pomoc psychologiczną;
  • bądź przyjazny dla dziecka;
  • Pozytywnie motywuj dziecko;
  • nauczyć dziecko podstawowych umiejętności;
  • stosować się do wszystkich zaleceń wyznaczonych przez lekarzy;
  • uczęszczać na specjalne lekcje z wyspecjalizowanymi specjalistami.
do treści ↑

Jaka prognoza?

Korzystne prognozy są możliwe tylko po wczesnym wykryciu oligofrenii u dziecka.

Dzięki szybkiej terapii łagodnej choroby dzieci nabywają umiejętność wykonywania podstawowych zadań domowych.

W dorosłości, oni dobrze opanuj niektóre rodzaje zawodów, w niektórych przypadkach może być wymagane specjalne miejsce pracy.

Jeśli oligofrenia postępuje w przyspieszonym tempie, to dziecko przez całe życie potrzebuje opieki. Niezwykle trudno będzie mu samodzielnie wykonywać proste czynności.

Niekorzystne prognozy kiedy zaawansowana oligofrenia:

  • przez całe życie niższość intelektu;
  • niepełnosprawność;
  • wyraźne zaburzenia psychiczne.
do treści ↑

Czy zapobieganie jest możliwe?

Zapobieganie oligofrenii u dziecka jest możliwe tylko na etapie planowania ciąży.

Rodzice muszą przejść pełne badanie, wyleczyć wszystkie istniejące choroby, wykluczyć obecność zakażeń w organizmie i określić ryzyko wrodzonej predyspozycji do patologii mózgu u przyszłego dziecka.

Eliminacja wszystkich negatywnych czynników zwiększa szanse na zdrowe dziecko. Jeśli dziecko urodziło się z podejrzeniem o oligofrenię, środki zapobiegawcze nie doprowadzą do spodziewanych rezultatów.

Środki mające na celu zapobieganie patologii obejmują następujące zalecenia:

  1. Przejście przez oboje rodziców ankiety na różyczce, toksoplazmozie i innych chorobach zakaźnych (na etapie planowania ciąży).
  2. Zapobieganie choroby wirusowe w okresie ciąży i wszelki negatywny wpływ czynników zewnętrznych na organizm kobiety.
  3. Wyjątek traumy porodowe noworodka (prawidłowa położnictwo).
  4. Terminowe leczenie wrodzone choroby u dziecka, gdy zostaną wykryte.

Oligofrenia jest jedną z nich nieuleczalne patologie. Choroba ta staje się przyczyną intelektualnych, silnych, emocjonalnych zaburzeń u dziecka. Mowa i zdolności motoryczne dziecka nie pasują do jego wieku.

Jeśli terapia zostanie rozpoczęta na czas i przeprowadzona w całości, wówczas dziecko będzie miało możliwość dostosowania się do otaczającego świata.

O tym, czym jest oligofrenia, możesz dowiedzieć się z filmu:

Gorąco prosimy, abyś nie angażował się w samoleczenie. Zanotuj lekarzowi!