Agnozja

Agnozja jest stanem patologicznym, w którym dochodzi do zaburzeń procesów percepcyjnych (słuchowych, wzrokowych, dotykowych), przy zachowaniu świadomości i funkcji narządów zmysłów. W stanie agnozji dana osoba nie jest w stanie zidentyfikować obiektu za pomocą pewnego narządu zmysłów. Najczęściej występuje u dorosłych i dzieci w wieku od 10 do 17 lat.

Przyczyny

Główną przyczyną agnozji jest uszkodzenie struktur mózgu. Może to być spowodowane przez atak serca, różne urazy, nowotwory, i zwyrodnienie regionach mózgu, które są integralnymi percepcji, pamięci i identyfikacyjnego (Recognition), który jest odpowiedzialny za informacje analizy i syntezy. Rodzaj agnozji zależy bezpośrednio od lokalizacji zmiany.

Choroba ma trzy główne typy: wizualną agnozję, agnostyczną słuch i agonię dotykową. Ponadto nadal istnieje kilka mniej popularnych typów chorób (agnostyka przestrzenna i inne nieprawidłowości percepcyjne).

W wizualnych zmianach agnostycznych zlokalizowane są w płacie potylicznym mózgu. Ten typ charakteryzuje się niezdolnością pacjenta do rozpoznawania przedmiotów i obrazów, pomimo faktu, że zachowuje on odpowiednią ostrość wzroku. Wizualna agnozja może być wyrażona na różne sposoby i przejawia się w postaci następujących zaburzeń:

  • obiektywna agnozja (porażka powierzchni wypukłej lewej części regionu potylicznego): niezdolność do rozpoznawania różnych przedmiotów, w których pacjent może opisywać tylko pewne cechy obiektu, ale nie może powiedzieć, co jest przedmiotem przed nim;
  • kolor agnozja (porażenie obszaru potylicznego lewej półkuli dominującej): niezdolność do klasyfikowania kolorów, rozpoznawania tych samych kolorów i odcieni, korelowania określonego koloru z konkretnym obiektem;
  • wizualna agnozja, w słabości koncepcji optycznych (obustronne zaangażowanie potylicznej-ciemieniowy rejon): niemożność wyobrazić obiektu i opisać go (zwany rozmiar, kolor, kształt, etc.);
  • Agnozja na twarzy, czyli prosopagnosia (Przegrana dno potylicznej prawej półkuli): naruszenie procesu rozpoznawania twarzy, zachowując zdolność do odróżniania przedmiotów i obrazów, które w ciężkich przypadkach może być scharakteryzowane przez niezdolność pacjenta do uznania jego własną twarz w lustrze;
  • jednoczesna agnozja (porażka przedniej części dominującego płata potylicznego): gwałtowny spadek liczby jednocześnie postrzeganych obiektów, w których pacjent często widzi tylko jeden podmiot;
  • Zespół Balinta lub wizualna agnozja, spowodowane zaburzeniami optyczno-mechanicznych (zaangażowanie dwustronne potylicznej-ciemieniowy rejon): niemożność bezpośredniego spojrzenia we właściwym kierunku, koncentrując się na konkretnym obiekcie, który jest szczególnie wyraźny, może wystąpić podczas czytania - pacjent nie może normalnie czytać, bo to jest bardzo trudne, aby przełączyć się z jednego słowa do innego.

Słuchowa agnostja pojawia się, gdy wpływa kora skroniowa prawej półkuli. Ten typ charakteryzuje niezdolność pacjenta do rozpoznawania dźwięków i mowy, a funkcja analizatora słuchowego nie jest naruszana. W kategorii agnesów słuchowych wyróżniamy następujące zaburzenia:

  • prosta agnostja słuchowa, w której pacjent nie rozpoznaje prostych, znajomych dźwięków (szum deszczu, szelest papieru, pukanie, skrzypienie drzwi itp.);
  • agnostyka słuchowa - niemożność rozróżnienia mowy (dla osoby cierpiącej na tego rodzaju agnostycję słuchową, mowa rodzima jest przedstawiana jako zespół nieznanych dźwięków);
  • tonalna agnostja słuchowa - pacjent nie może uchwycić tonu, barwy, emocjonalnego tonu mowy, ale jednocześnie zachowuje zdolność normalnego postrzegania słów i prawidłowego rozpoznawania konstrukcji gramatycznych.

Dzięki dotykowej agnozji pacjent nie ma możliwości rozpoznawania przedmiotów za pomocą dotyku. Jednym z rodzajów dotykowej agnozji jest niezdolność pacjenta do rozpoznawania części własnego ciała i oceny ich położenia względem siebie. Ten typ dotykowej agnozji nazywa się somatoagnozją. Dotykowa agnozja, w której proces rozpoznawania przedmiotów jest przełamany przez zmysł dotyku, nazywany jest astereognozją.

Istnieje również Agnosia przestrzenne, które są wyrażane w postaci łamania identyfikujące różne miejsca parametru. Podczas zmiany z lewej półkuli przejawia się w postaci łamania stereoskopowego widzenia, choroba może być wyrażona w postaci niezdolność pacjenta do właściwego zlokalizowania obiektów w trzech wymiarach w przestrzeni, w szczególności głębokość, jak również do określenia parametrów dalej lub bliżej gdy zmian środkowe części regionu ciemieniowy, potyliczny.

Istnieją również takie rodzaje agnozji jako jednostronny agnozji przestrzennym - niezdolność do rozpoznawania jednej z połówek przestrzeni (zazwyczaj po lewej) i agnozji przestrzennej, która wyraża się z naruszeniem topograficznych pozycji, w której pacjent nie może rozpoznać znanych miejsc, ale w tym samym czasie nie ma zaburzeń pamięci.

Jednym z najrzadszych rodzajów agnozji jest naruszenie percepcji czasu i ruchu - stan, w którym osoba nie może ocenić prędkości przepływu czasu i postrzegać ruch obiektów. Ostatnie naruszenie (niemożność postrzegania poruszających się obiektów) nazywane jest ankinetopsią.

Diagnostyka

Agnozja nie jest częstą chorobą. Ten stan może wynikać z bardzo szerokiego zakresu przyczyn iw każdym indywidualnym przypadku przejawia się na różne sposoby. Czynniki te mogą poważnie komplikować diagnozę: często wymaga to kompleksowego badania neurologicznego.

Diagnoza wykorzystuje objawy kliniczne, techniki obrazowania mózgu (MRI, CT), badanie neuropsychologiczne i fizyczne. Z reguły na pierwszym etapie diagnozy lekarz prosi pacjenta o zidentyfikowanie wspólnych przedmiotów przy użyciu różnych narządów zmysłów. Następnie stosuje się metody badania neuropsychologicznego, przeprowadza się serię specjalnych testów, podczas których lekarz określa istniejące naruszenia różnych rodzajów wrażliwości, a także analizuje zdolność pacjenta do korzystania z narządów zmysłów i prawidłowo identyfikuje uzyskane informacje za ich pomocą.

Leczenie

Nie istnieją konkretne metody leczenia agnozji. Zazwyczaj głównym celem jest leczenie choroby podstawowej, która doprowadziła do uszkodzenia mózgu i pojawienia się agnozji. Jednocześnie, aby zrekompensować przejawy agnozji, często sięgają po pomoc neuropsychologów, logopedów i terapeuty zajęciowego.

Jak pokazuje praktyka, leczenie agnozji najczęściej odbywa się w ciągu trzech miesięcy - w zwykłych przypadkach czas ten wystarcza na przywrócenie pacjenta. Jednak proces odzyskiwania może zostać przedłużony na dłuższy okres (rok lub dłużej). Sukces leczenia zależy w dużej mierze od wieku pacjenta, a także od charakteru i ciężkości zmian.

Ten artykuł jest przeznaczony wyłącznie do celów edukacyjnych i nie jest materiałem naukowym ani profesjonalną poradą medyczną.

Agnozja

Agnozja to cała grupa chorób, której wspólną cechą jest utrata możliwości rozpoznawania określonych obiektów lub zjawisk pod warunkiem całkowitego zachowania świadomości.

Choroba wywodzi swoją nazwę od łacińskiego słowa gnoza, co oznacza "poznanie", przedrostek "a" w terminologii medycznej tradycyjnie wskazuje na brak jakiejkolwiek cechy lub funkcji.

Przyczyny agnozji

Z reguły agnozja jest konsekwencją rozległego uszkodzenia kory, które są częścią korowego poziomu systemów analizujących. Jednocześnie lefties Agnosia wyniki uszkodzeń prawej półkuli w praworęcznych - lewy, czyli departamenty odpowiedzialne za artystyczną lub wyobraźni percepcji.

Najczęstsze nieprawidłowości, które powodują Agnosia rozważyć różne zaburzenia krążenia mózgowego, w tym pourazowych lub pooperacyjnych, a także choroby Alzheimera i encefalopatia, niezależnie od jego typu.

Rodzaje i objawy agnozji

Współczesna medycyna wyróżnia trzy główne rodzaje agnozji: wizualną, dotykową i słuchową.

Wizualna agnozja charakteryzuje się niezdolnością pacjenta do zidentyfikowania i nazwania konkretnego obiektu lub kilku obiektów. W tym samym czasie nie ma zmniejszenia ostrości wzroku. Ten typ agnozji może przybierać różne formy, takie jak niemożność określenia współrzędnych przestrzennych (Agnosia przestrzenny), nieprawidłową klasyfikację koloru zdolność w pełnej percepcji koloru (kolor Agnosia), strata z liter czytać i umiejętności rozpoznawania (znak Agnosia) gwałtowny spadek zarówno postrzegane obiekty (równoczesna agnozja) i tak dalej.

Przyczyną pojawienia się wizualnej agnostycji jest porażka części potylicznej kory mózgowej.

Dotykowy Agnosia wynika ze zniszczenia korowych pól płacie ciemieniowym jednego lub obu półkulach mózgu i objawia się naruszenia zdolności rozpoznawania przedmiotów za pomocą dotyku lub, alternatywnie, w uznaniu niezdolności części jego ciała.

Słuchowe Agnosia wyraża się w braku zdolności pacjenta do rozpoznawania dźwięków mowy, że to z naruszeniem fonemicznej funkcji słuchu, znanych melodii muzycznych, hałas otoczenia i dźwięków, takich jak szczekanie psa lub odgłos deszczu, przy pełnym zachowaniu ostrości słuchu. W pierwszym przypadku agnostyka słuchowa z reguły prowadzi do zaburzenia rozwoju mowy. Ta forma agnozji, najczęściej jest wynikiem zniszczenia korowych pól płacie skroniowym mózgu.

Znacznie rzadziej niż trzy pierwsze gatunki mają smak i zapachową agnozję, w której pacjent traci umiejętność rozpoznawania jedzenia i przedmiotów odpowiednio według smaku i zapachu. Receptory smaku i zmysł węchu jednocześnie zachowują w pełni swoje funkcje.

W wielu przypadkach obserwuje się bolesne agnoza, które objawiają się brakiem reakcji na bolesne odczucia. Ten rodzaj agnozji, najczęściej, jest wynikiem wrodzonych uszkodzeń mózgu. Większość lekarzy uważa agnostycę bólu za jedną z tych dotykowych.

Leczenie agnozji

Leczenie agnozji polega na wyeliminowaniu jej przyczyny, czyli choroby powodującej uszkodzenie kory mózgowej i jej struktur podkorowych. Lekarze nie wymieniają konkretnych metod leczenia - w każdym przypadku metoda medycznego oddziaływania jest ustalana indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby, jej przebiegu i możliwych powikłań. Zrekompensowanie utraconej funkcji, czyli skorygowanie rzeczywistej agnozji wymaga obligatoryjnego udziału neuropsychologa, a także innych specjalistów. W przypadku wystąpienia zaburzeń mowy konieczne jest zastosowanie logopedy. W niektórych przypadkach stosuje się terapię zajęciową.

Okres rekonwalescencji zwykle trwa około trzech miesięcy, ale w obecności skomplikowanych zaburzeń może dojść do jednego roku. Jeśli to konieczne, zabieg można powtórzyć. Nawroty agnozji po usunięciu przyczyny z reguły nie występują.

Często zadawane pytania

W jakich chorobach najczęściej postrzegana jest wizualna agnozja?

Odpowiedź: Wizja agnozji jest konsekwencją porażki części potylicznej kory mózgowej. Przyczyną takiej zmiany może być przemijający udar niedokrwienny, jak również uraz czaszkowo-mózgowy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Wbrew powszechnemu przekonaniu agnozja, z rzadkimi wyjątkami, nie jest zaburzeniem psychicznym i z reguły nie wpływa na bezpieczeństwo intelektualne pacjenta. Rokowanie w tej chorobie jest nieprzewidywalne zdarzenie, ponieważ skuteczność leczenia zależy od wielu czynników, w tym od nasilenia przyczyn, które doprowadziły Agnosia oraz możliwości ich całkowitego wyeliminowania. Jednak przy systematycznie odpowiednio dobranym leczeniu pacjent może zostać przystosowany do normalnego życia w środowisku społecznym.

Agnozja

Agnozja jest chorobą charakteryzującą się naruszeniem pewnych rodzajów percepcji, które nastąpiły w wyniku uszkodzenia kory mózgowej i szeregu podkorowych struktur znajdujących się w pobliżu.

Jeżeli zaburzone są projekcje (pierwotne) części kory, pojawiają się zaburzenia wrażliwości (utrata słuchu, zaburzenia funkcji wzrokowej i bolesnej). W przypadku wpływu na wtórne części kory, utracona zostaje umiejętność postrzegania i przetwarzania otrzymanych informacji.

Słuchowa agnozja

Agnesia słuchowa pojawia się w wyniku porażenia analizatora słuchowego. Jeśli został uszkodzony skroniowej lewej półkuli, to nie jest zaburzenie fonemicznej słuchu, charakteryzującej się utratą zdolności do odróżniania dźwięków mowy, co może prowadzić do zaburzenia samego słowa w postaci afazji sensorycznej. W tym przypadku mowa ekspresyjna pacjenta to tak zwana "sałatka słowna". Ponadto może nastąpić naruszenie litery pod dyktando i głośne czytanie.

Jeśli prawa półkula jest uszkodzona, pacjent przestaje rozpoznawać absolutnie wszystkie dźwięki i odgłosy. Jeśli dotyczy to przednich części mózgu, wówczas wszystkie procesy zachodzą z zachowaniem systemów słuchowych i wzrokowych, ale z naruszeniem ogólnej percepcji i koncepcji sytuacji. Najczęściej ten rodzaj agnostyki słuchowej obserwuje się w przypadkach chorób psychicznych.

Arytmię agnostyki słuchowej charakteryzuje niezdolność do zrozumienia i odtworzenia pewnego rytmu. Patologia przejawia się w klęsce prawej świątyni.

Oddzielny rodzaj agnostyki słuchowej można zidentyfikować, co przejawia się w naruszeniu zrozumienia intonacji mowy innych osób. Występuje również w przypadku uszkodzenia prawej komory.

Widoczna agnozja

Widoczna agnozja jest naruszeniem zdolności do identyfikowania przedmiotów i ich obrazów z zachowaniem pełnego obrazu. Występuje z licznymi uszkodzeniami kory potylicznej mózgu. Wizualna agnozja podzielona jest na kilka podgatunków:

  • Jednoczesna agnozja jest naruszeniem umiejętności postrzegania grupy obrazów, które tworzą jedną całość. W takim przypadku pacjent może rozróżnić pojedyncze i pełne obrazy. Rozwija się w wyniku zmiany regionu, w którym spotykają się płaty potyliczne, ciemieniowe i skroniowe mózgu;
  • Kolor agnozja to niezdolność do rozróżniania kolorów z zachowaną wizją kolorów;
  • Alfabetyczna agnozja to niezdolność do rozpoznawania liter. Ta patologia nazywa się "nabytym analfabetyzmem". Przy zachowaniu mowy pacjenci nie mogą pisać ani czytać. Rozwija się, gdy uszkodzona jest dominująca półkula regionu potylicznego.

Dotykowa agnozja

Dotykowa agnozja jest naruszeniem rozpoznawania kształtów i przedmiotów za pomocą dotyku. Pojawia się po pokonaniu płata ciemieniowego lewej lub prawej półkuli. Istnieje kilka rodzajów agnozji tego rodzaju:

  • Przedmiot agnozja jest patologią, w której pacjent nie może określić rozmiaru, kształtu i materiału danego przedmiotu, podczas gdy jest on w stanie określić wszystkie jego cechy;
  • Dotykowa agnozja to niemożność rozpoznania liter i cyfr, które są rysowane na ramieniu pacjenta;
  • Agonia palca jest patologią charakteryzującą się naruszeniem definicji nazw palców przy ich dotykaniu, gdy oczy pacjenta są zamknięte;
  • Somatoignosia to niezdolność do zidentyfikowania części ciała i położenia ich względem siebie.

Przestrzenna agnozja

Taki gatunek, jak przestrzenna agnozja, charakteryzuje się niezdolnością rozpoznawania obrazów przestrzennych i nawigowania in situ. W takich sytuacjach pacjent nie może odróżnić prawa od lewej, myli położenie dłoni na zegarze, a słowa zmieniają litery w miejscach. Przejawia się ona w wyniku klęski płata ciemno-potylicznego. Zaburzenia dyfuzyjne struktur korowych mogą prowadzić do syndromu, w którym pacjent ignoruje połowę przestrzeni. W przypadku tego wariantu przestrzennej agnozji zupełnie nie zauważa obiektów lub obrazów umiejscowionych po jednej stronie (na przykład po prawej stronie). Podczas przerysowywania przedstawia tylko część obrazu, mówiąc, że druga część w ogóle nie istnieje.

Anosognozja

Wśród wszystkich innych form tej patologii wyróżnia się szczególny rodzaj agnozji - tzw. Anosognozja (zespół Antona-Babińskiego). Ta patologia charakteryzuje się negacją choroby pacjenta lub zmniejszoną krytycznością jego oceny. Występuje w klęsce półkuli subdominanta.

Diagnoza, leczenie i rokowanie w agnozji

Rozpoznanie agnozji występuje w trakcie kompleksowego badania neurologicznego, jego dokładna postać ujawnia się za pomocą specjalnych testów.

Leczenie tego zespołu objawów występuje podczas leczenia choroby podstawowej, a zatem różni się znaczną zmiennością. Oprócz leczenia rokowanie zależy od nasilenia podstawowej patologii. W praktyce medycznej opisywane są przypadki zarówno spontanicznego wyleczenia agnozji, jak i długotrwałego przebiegu choroby, trwającej prawie całe życie.

Informacje są uogólnione i służą wyłącznie celom informacyjnym. Przy pierwszych oznakach choroby skonsultuj się z lekarzem. Samo leczenie jest niebezpieczne dla zdrowia!

Agnozja

Agnozja - naruszenie rozpoznawania wrażeń wzrokowych, słuchowych lub dotykowych w normalnym funkcjonowaniu aparatu percepcyjnego. W związku z powyższym, lokalizacja uszkodzeń kory mózgowej stan charakteryzuje się brakiem zrozumienia tego, co widział, co słyszał, przedmioty misrecognition w uczucie, zaburzenia postrzegania własnego ciała. Zdiagnozowano według badań stanu psycho-neurologicznych, wyniki badań neuroobrazowych (TK. MRI mózgu MSCT). Leczenie odbywa etiotropowych, naczyniowym neurometabolicznym cholinesterazy pharma, w połączeniu z psychoterapią, sesje terapii mowy.

Agnozja

Gnoza w tłumaczeniu z języka greckiego oznacza "wiedzę". Jest to wyższa funkcja nerwowa, która zapewnia rozpoznawanie przedmiotów, zjawisk i własnego ciała. Agnozja to złożona koncepcja, która obejmuje wszystkie naruszenia funkcji gnostycznej. Zaburzenia Gnoza często towarzyszą procesy degeneracyjne ośrodkowego układu nerwowego, które występują w wielu organicznych, uszkodzenia mózgu w wyniku urazu, udar, choroby zakaźne i choroby nowotworowej. Agnosia klasyczny jest rzadko diagnozowana u małych dzieci, ponieważ działalność wyższy nerwowy w nich znajduje się w fazie rozwoju, różnicowania ośrodków korowych nie została zakończona. Zaburzenia gnozy często występują u dzieci w wieku powyżej 7 lat iu dorosłych. Kobiety i mężczyźni chorują w ten sam sposób.

Przyczyny agnozji

Gnostyczne zaburzenia spowodowane są patologicznymi zmianami w projekcji wtórnej - asocjacyjnych pól kory mózgowej. Te czynniki wpływają na następujące strefy:

  • Ostre zaburzenia krążenia mózgowego. Agnozja występuje w wyniku śmierci neuronów z pola wtórnego w obszarze udaru niedokrwiennego lub krwotocznego.
  • Przewlekłe niedokrwienie mózgu. Postępująca niewydolność krążenia mózgowego prowadzi do otępienia, w tym do zaburzeń gnostycznych.
  • Nowotwory mózgu. Klęska wtórnych pól korowych jest konsekwencją wzrostu guza, prowadzącego do kompresji i zniszczenia otaczających neuronów.
  • Uraz czaszkowo-mózgowy. Agnosia występuje głównie z posiniaczonym mózgiem. Rozwija się z powodu uszkodzenia wtórnych obszarów korowych w czasie urazu oraz w wyniku procesów pourazowych (powstawanie krwiaków, zmiany zapalne, zaburzenia mikrokrążenia).
  • Zapalenie mózgu. Może mieć etiologię wirusową, bakteryjną, pasożytniczą, postwiakażową. Towarzyszą temu rozproszone procesy zapalne w strukturach mózgowych.
  • Choroby zwyrodnieniowe ośrodkowego układu nerwowego: Choroba Alzheimera, Schuucker's leukoencefalitis, choroba Picka, choroba Parkinsona.

Patogeneza

Kora mózgowa ma trzy główne grupy pól zespolonych, co zapewnia wielopoziomową analizę informacji wprowadzanych do mózgu. Pierwotne pola są związane z obwodowymi receptorami, odbierając im impulsy aferentne. Wtórne strefy asocjacyjne kory odpowiadają za analizę i generalizację informacji pochodzących z pól pierwotnych. Co więcej, informacje są przenoszone na pola trzeciorzędne, gdzie przeprowadzana jest wyższa synteza i rozwój zadań behawioralnych. Dysfunkcja pól wtórnych prowadzi do rozerwania tego łańcucha, który objawia się klinicznie przez utratę zdolności rozpoznawania bodźców zewnętrznych, do postrzegania holistycznych obrazów. W takim przypadku funkcja analizatorów (słuchowych, wizualnych itp.) Nie jest naruszana.

Klasyfikacja

W zależności od obszaru zmiany w neurologii klinicznej, agnoza jest podzielona na następujące główne grupy:

  • Wizualnie - brak rozpoznawania obiektów, obrazów przy zachowaniu funkcji wizualnej. Rozwija się w patologii potylicznych, tylnych odcinków kory.
  • Słuchowe - utrata umiejętności rozpoznawania dźwięków i fonemów, postrzegania mowy. Występuje, gdy występuje kora górnego skrętu skroniowego.
  • Wrażliwe - naruszenie rozpoznawania wrażeń dotykowych i postrzegania własnego ciała. Jest to spowodowane dysfunkcją wtórnych pól podziałów ciemieniowych.
  • Olfactory Zapach rozpoznawania zapachów. Obserwuje się go w uszkodzeniu obszarów śródpiersia płata skroniowego.
  • Smak - niemożność identyfikacji odczuć smakowych przy jednoczesnym zachowaniu zdolności do ich postrzegania. Związane jest to z patologią tych samych obszarów, co węchowa agnozja.

Istnieje również naruszenie wszelkich form gnozy. Patologię tę określa się terminem "całkowita agnozja".

Objawy agnozji

Podstawowym symptomem stanu jest niemożność rozpoznawania postrzeganych wrażeń przy zachowaniu umiejętności ich wyczuwania. Mówiąc najprościej, pacjent nie rozumie tego, co widzi, słyszy, czuje. Często występuje zróżnicowana agnozja spowodowana utratą funkcji oddzielnej chorej kory. Agnozja o całkowitym charakterze towarzyszy procesom patologicznym rozproszonym rozprzestrzeniającym się w tkankach mózgowych.

Widoczna agnozja oczywiste zamieszanie obiektów, niezdolność do nazwy danego przedmiotu, srisovat go wyciągnąć z pamięci lub rysunek rozpoczęła. Podczas przedstawiania obiektu pacjent rysuje tylko jego części. Forma wizualna ma wiele opcji: kolor, osoby Agnosia wyborów (prozopagnozja) apperceptive - trzymane uczenia charakterystyki obiektu (kształt, kolor, rozmiar), asocjacyjne - pacjent jest w stanie opisać przedmiot jako całość, ale nie można nazwać, simultantnaya - brak Poznaj historię kilku obiekty zachowując rozpoznanie każdego obiektu osobno, wizualno-przestrzenne - naruszenie gnozy względnej lokalizacji obiektów. Zdenerwowany rozpoznawanie liter i symboli prowadzi do utraty zdolności do czytania (dysleksja), pisanie (dysgrafia), aby wykonywać obliczenia arytmetyczne (dyskalkulia).

Słuchowa agnozja w pokonaniu dominującej półkuli prowadzi do częściowego lub całkowitego niezrozumienia mowy (afazji sensorycznej). Pacjent postrzega fonemy jako bezsensowny szum. Stanowi towarzyszy wyrównawcze słownictwo z powtórzeniami, wstawianie przypadkowych dźwięków, sylab. Podczas pisania mogą występować pominięcia, permutacje. Czytanie zostało zapisane. Klęska półkuli subdominanta może doprowadzić do utraty ucha muzycznego, zdolności rozpoznawania znajomych dźwięków (odgłosów deszczu, szczekania psa), aby zrozumieć intonacyjne cechy mowy.

Wrażliwa agnozja zaburzenie charakteryzujące Gnoza bodźce bólowe odbierane, cieplne, dotykowe receptory proprioceptywnego. Obejmuje ona asteriognozis - niezdolność do identyfikacji obiektu w dotyku, Agnosia przestrzenna - naruszenie orientacji w miłej okolicy, w sali szpitalnej, prywatnym mieszkaniu, somatognoziyu - zaburzenia czuć własne ciało (część, rozmiar, obecność jego części). Najczęstsze formy somatognozii stać toe Agnosia - pacjent nie jest w stanie wymienić palcami, aby pokazać powiedział lekarz palec autotopagnoziya - poczucie braku odrębnego organu, gemisomatoagnoziya - uczucie tylko połowa jego ciała, anosognozja - nieświadomości obecności choroby lub pojedynczego objawu (niedowładu, utrata słuchu, zaburzenia widzenia).

Diagnostyka

Badanie ma na celu zidentyfikowanie agnozji, znalezienie jej przyczyny. Określenie klinicznej postaci agnozji pozwala ustalić lokalizację patologicznego procesu w mózgu. Główne techniki diagnostyczne to:

  • Badanie pacjenta i jego krewni. Ma na celu ustalenie dolegliwości, początku choroby, jej związku z traumą, infekcją i zaburzeniami hemodynamiki mózgowej.
  • Badanie neurologiczne. W badaniu stanu neurologicznego i psychicznego wraz z Agnosia neurologa ujawnia objawy nadciśnienia śródczaszkowego, centralny deficyt neurologiczny (niedowład, zaburzenia czuciowe, zaburzenia nerwów czaszkowych, patologicznych odruchów, zmiany w poznaniu), charakterystyczne dla choroby podstawowej.
  • Konsultacja z psychiatrą. Konieczne jest wykluczenie zaburzeń psychicznych. Obejmuje badanie patopsychologiczne, badanie struktury osobowości.
  • Tomografia. CT, MSCT, MRI mózgu pozwalają nam zwizualizować procesy zwyrodnieniowe, nowotwory, ogniska zapalne, strefy udaru, urazy pourazowe.

Agnozja jest tylko zespołem, diagnoza syndromiczna może mieć miejsce w początkowej fazie diagnozy. Rezultatem powyższych badań powinno być ustalenie kompletnej diagnozy choroby podstawowej, której obraz kliniczny obejmuje zaburzenie gnozy.

Leczenie agnozji

Terapia zależy od podstawowej choroby, może składać się z metod zachowawczych, neurochirurgicznych, rehabilitacyjnych.

  • Naczynia naczyniowe i trombolityczne. Konieczne do normalizacji przepływu krwi w mózgu. Ostre i przewlekłe niedokrwienie mózgu jest wskazówką dla czynników, które zwiększają naczyń mózgowych (winpocetyny, cynnaryzyna), środki przeciwpłytkowe (pentoksyfilina). W krwotok śródczaszkowy zastosować preparaty antyfibrynolityczne, w zakrzepicy - trombolitiki.
  • Neurometabolity i przeciwutleniacze: glicyna, kwas gamma-aminomasłowy, piracetam, pirytynol, oksymetyloetylopirydyna. Poprawiają procesy metaboliczne w tkankach mózgowych, zwiększają ich odporność na niedotlenienie.
  • Leki antycholinesterazowe: rywastygmina, donepezil, ipidakryna. Normalizacja funkcji neuropsychologicznych, poznawczych.
  • Leczenie etiotropowe zapalenia mózgu. Zgodnie z etiologią przeprowadza się leki przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwpasożytnicze.

Rehabilitacja pacjentów trwa co najmniej trzy miesiące, obejmuje:

  • Psychoterapia. Terapia sztuką, terapia poznawczo-behawioralna ma na celu przywrócenie sfery mentalnej pacjenta, dostosowując się do sytuacji, która rozwinęła się w związku z chorobą.
  • Zajęcia z logopedą. Są konieczne u pacjentów z agnostycją słuchu, dysleksją, dysgrafią.
  • Terapia zajęciowa. Pomaga pacjentom pokonać poczucie niższości, odwrócić uwagę od doświadczenia, poprawić adaptację społeczną.

Leczenie neurochirurgiczne może być wymagane w przypadku urazowego uszkodzenia mózgu, guza mózgu. Jest wykonywany na tle leczenia zachowawczego, a następnie rehabilitacji.

Prognozy i zapobieganie

Sukces leczenia zależy od ciężkości choroby podstawowej, wieku pacjenta i terminowości terapii. Agnozja, która występuje u młodych pacjentów z powodu urazu, zapalenie mózgu cofa się na tle leczenia przez 3 miesiące, w ciężkich przypadkach proces odzyskiwania trwa do 10 miesięcy. Agonizacja procesu nowotworzenia zależy od powodzenia usuwania edukacji. W przypadku procesów degeneracyjnych rokowanie jest niekorzystne, leczenie pozwala jedynie zatrzymać progresję symptomatologii. Zapobieganie polega na terminowym leczeniu patologii naczyniowej, zapobieganiu urazom głowy, skutkom onkogennym, chorobom zakaźnym.

Agnosia: co to jest? Objawy, leczenie i rodzaje agnosios

1. Podstawy funkcjonalne 2. Podstawowe przyczyny agnosias 3. Warianty agnosias 4. Patologia funkcji gnostycznych 5. Identyfikacja agnosias 6. Miary medyczne

Ludzki mózg jest organem złożonej aktywności umysłowej. Dzięki dobrze skoordynowanej pracy wszystkich jej struktur, możemy nie tylko otrzymywać informacje od zmysłów i reagować na pracę mięśni, ale także mówić, wykonywać jakościowo nowe czynności motoryczne, a także uczyć się o świecie.

Wyższe funkcje mentalne odpowiedzialne za poznanie nazywane są gnostycznymi.

Gnoza (od łacińskiego «gnozę» -. Wiedzy, rozpoznawanie) - ten analityczne-syntetyczne aktywność odrębnej analizatora, który pozwala połączyć odmienne objawy w sposób całościowy i przeprowadzenie uznanie okolicznych obiektów, zjawisk i ich interakcji, a także części jego ciała.

Aby wykonywać takie funkcje, mózg musi analizować informacje o otaczającym świecie poprzez ciągłe porównywanie informacji z matrycą pamięci. Gnosis to złożony system funkcjonalny o wielopoziomowej strukturze.

Formacja wiedzy ma odruch warunkowy i rozwija się osobiście i indywidualnie.

W wyniku szeregu patologicznych reakcji funkcje gnostyczne mogą zostać rozłączone. Bezpośrednimi przyczynami takich zaburzeń są procesy, które rozkładają połączenia nerwowe i zapobiegają tworzeniu nowych związków. Łamanie różnych rodzajów rozpoznawania z zachowanym odbiorem, świadomością i aktywnością mowy nazywa się agnozją. Zaburzenia funkcji gnostycznych znacznie zmniejszają adaptację pacjenta w środowisku społecznym i codziennym, a także negatywnie wpływają na jakość jego życia. Leczenie osób z podobnymi objawami może być dość długie i zależy od stopnia uszkodzenia kory mózgowej.

Po raz pierwszy koncepcja agnozji jako zespołu klinicznego została wprowadzona przez niemieckiego fizjologa G. Muncha w 1881 roku.

Podstawa funkcjonalna

Reprezentacje dotyczące lokalizacji funkcji gnostycznych w strukturach mózgu pozostają kontrowersyjne po dziś dzień. Ostatnie prace naukowców dowodzą istotnej roli formacji podkorowych w pracy złożonego systemu poznania.

Jednakże tradycyjnie uważa się, że głównym substratem o wyższej aktywności nerwowej jest kora półkul mózgowych.

Zdolność osoby do poznania jest w dużej mierze wynikiem wyjątkowego rozwoju kory, której masa stanowi około 78% całkowitej masy mózgu.

W korze mózgowej są:

  • pierwotne strefy projekcji. Są to centralne działy analizatorów i są odpowiedzialne za działania elementarne (wrażliwość, ruch, wzrok, węch, słuch, smak);
  • projekcja wtórna - strefy asocjacyjne, w których wykonywane są operacje poznawcze, a częściowo procesy związane ze zdolnością osoby do wykonywania ukierunkowanych czynności motorycznych;
  • trzeciorzędne strefy asocjacyjne. Powstają one w wyniku tworzenia się nowych połączeń między centralnymi podziałami różnych analizatorów i są odpowiedzialne za funkcję integracyjną, przede wszystkim poprzez znaczące operacje planowania i sterowania. Gdy zostanie zniszczony, funkcje gnostyczne również cierpią z grubsza. Jednak w przeciwieństwie do prawdziwych agnosios, te zaburzenia są klasyfikowane jako pseudo-agonie.

Ponadto złożone funkcje gnostyczne nie mogą być tworzone bez udziału systemu przechowywania informacji. Dlatego pamięć jest najważniejszym składnikiem procesu poznawczego.

Główne przyczyny agnosios

  • Choroby naczyń mózgowych;
  • Neuroinfekcje;
  • Wrodzone choroby układu nerwowego;
  • Uraz czaszkowo-mózgowy;
  • Procesy neurodegeneracyjne
  • Konsekwencje okołoporodowej patologii u dzieci.

Pseudoprzyczepy powstają w wyniku tych samych przyczyn, ale przede wszystkim cierpi motywacyjny komponent procesu poznawczego, tj. Narusza się formułowanie celów zachowania i arbitralnych wysiłków wolicjonalnych.

Są przypadki, kiedy dziecko nie ma formacji pewnych funkcji poznawczych. Najczęściej jest to spowodowane niedorozwojem pierwotnych pól projekcyjnych. W tej sytuacji mówimy o opóźnieniu w tworzeniu ośrodków gnozy i częściej używamy pojęcia "dysnosis".

Warianty agnosios

Klinicyści dzielą zaburzenia percepcyjne na podtypy. Rodzaje agnozji są spowodowane przez główny analizator, który doprowadził do powstania tego centrum poznania. W związku z tym określają również kliniczne objawy patologii. Klasyfikacja agnostyków oznacza ich podział na następujące kategorie:

Ponadto oddzielne zakłócenie schematu ciała (somatoagnosis), jako patologii skojarzeniowych włókien głównie dotykowych, a także stref projekcji wzrokowej.

W obrębie każdej grupy występują dodatkowe podgrupy agnosias, które definiują wysoce wyspecjalizowane zaburzenia poznawcze.

Konieczne jest uwzględnienie pojęcia psycho-dysgnozy.

Patologia funkcji gnostycznych

  1. Widoczna agnozja to patologia rozpoznawania wcześniej widzianych obiektów, ludzi i ich wizualnych cech przy zachowaniu wizji.

Powstaje w wyniku pokonania stref asocjacyjnych płatów potylicznych. Szczególne warianty zaburzenia percepcji wzrokowej to:

  • Kolor agnozja. Objawy patologii przejawiają się w postaci niezdolności osoby do rozpoznawania kolorów;
  • Agonia twarzy (lub prosopagnosia). Nieumiejętność rozpoznania wcześniej widzianych osób. Prozapognozję obserwuje się, gdy wpływają na podstawowe części regionu potylicznego;
  • Dosłowna agnozja. Pacjent nie może rozpoznać liter alfabetu i, odpowiednio, traci umiejętność czytania (objawia się aleksja);
  • Podmiot agnosia. Osoba nie jest w stanie rozpoznać obiektów, a także ich obrazów.
  • Optyczno-przestrzenna agnozja. Pacjenci nie mogą rozpoznać wcześniej widzianych miejsc, przeszkadzając w ten sposób percepcji przestrzeni i orientacji.

Funkcjonalnie psychanopsia podzielony apperceptive, kiedy pacjent jest w stanie przyjąć tylko poszczególne elementy widoczne i assiotsiativnuyu, charakteryzujące się integralną postrzegania przedmiotu pacjentów, jednak całkowity brak bezpośredniego procesu identyfikacji obrazów z jego pamięci. Podobnie istnieje pojęcie "jednoczesnej agnozji", która charakteryzuje się niezdolnością syntetyzowania percepcji części obrazu i uświadomienia sobie zjednoczenia postrzeganego w holistycznym obrazie.

  1. Dźwiękowa agnostyka (lub akustyczna) jest patologią rozpoznawania przedmiotów i zjawisk świata zewnętrznego przez charakterystyczne dźwięki bez kontroli wzrokowej.

Wizualne i słuchowe agliny są nazywane "duchową ślepotą" i "mentalną głuchotą" w inny sposób.

  1. Zwykle objawia się agnostyka węchowa i smakowa. Odosobnione patologie prawie nigdy nie występują. Wynika to z bliskości kortów pachnących i smakowych - w przyśrodkowych podziałach płata skroniowego, które stanowią naruszenie rozpoznawania zapachów i smaków. Zespoły te są niezwykle rzadkie i przez długi czas mogą pozostać niezauważone (zwłaszcza gnostyczne dysfunkcje węchowe). Ich wykrycie wymaga specjalnego badania neuropsychologicznego w celu ujawnienia pracy projekcji - asocjacyjnych wtórnych stref płata skroniowego.
  1. Dotykowa agnozja (lub zaburzenie percepcji zmysłowej) pojawia się, gdy dotknięty jest płat ciemieniowy. Przejawia się w niezdolności pacjenta do określania przedmiotów, gdy działają one na zachowane receptory powierzchownej i głębokiej wrażliwości. Istnieje patologia w postaci asteroognozy - naruszenie rozpoznawania przedmiotów w dotyku.
  2. W przypadku naruszenia schematu ciała, pacjent jest zaburzony przez ideę własnego ciała. Nie jest w stanie rozpoznać jego części, a także zrozumieć strukturę organizacyjną. Ta patologia nazywa się somatoagnozją.

Patologia może manifestować się jako:

  • Autopagnoza to patologia rozpoznawania części własnego ciała. Zaburzenie opcje to Agnosia toe, gemisomatoagnoziya (rozpoznawanie tylko jednej połowy ciała), psevdomelii (uczucie posiadania większej liczby kończyn), Amelia (fałszywe poczucie braku kończyn);
  • Naruszenie orientacji prawostronnej;
  • Anosognozja - ignorowanie własnej wady, deficytu neurologicznego;

Najwyraźniej naruszenie schematu ciała przejawia się, gdy dotknie płat ciemieniowy niedomianującej półkuli. Jednak jego konkretnego gatunku może być konsekwencją procesu patologicznego dominującej półkuli (na przykład, zespół Gerstman - Agnosia kombinacji palce i zaburzenia lewo-prawo orientację zaburzeń fakturze i liter).

Naruszenie różnych funkcji gnostycznych w wersji klasycznej opisane jest w książkach amerykańskiego neurologa i neuropsychologa Olivera Sachsa. Tak więc przykład prozopagnozji jest przedstawiony w jego pracy "Człowiek, który mylił swoją żonę z kapeluszem", a autopagnozą w kolekcji "Stopa jako punkt wsparcia".

Ujawnienie agnosios

Mimo że agnozja nie jest częstą patologią, ich diagnoza powinna być przeprowadzona w sposób złożony. Najczęściej dysfunkcje gnostyczne występują u dorosłych. Jednak przypadki wykrycia objawów agnosias u dziecka nie są rzadkie (w młodszym wieku prowadzą do opóźnienia w tworzeniu ośrodków gnozy, prawdziwe zaburzenia agnostyczne mogą być diagnozowane w okresie dojrzewania).

Pacjent z podejrzeniem zaburzeń funkcji poznawczych powinien zostać zbadany przez neurologa w celu określenia ogniskowego deficytu neurologicznego. Obecność dodatkowych objawów może pomóc w przeprowadzeniu diagnostyki miejscowej i ujawnić obszar uszkodzenia mózgu. Objawy prawdziwego upośledzenia poznawczego i pseudo-agonii są podobne. Dlatego w wielu przypadkach wymagane jest zastosowanie dodatkowych metod instrumentalnych do wykrywania procesu patologicznego (CT lub MRI, EEG, inne) w celu oceny bezpieczeństwa trzeciego integralnego układu mózgu.

Aby wyjaśnić rodzaj agnostyki, przeprowadza się szereg testów neuropsychologicznych. Zawiera specjalnie opracowane materiały, które pozwalają nam oceniać ogólnie wyższe funkcje korowe, a zwłaszcza ich indywidualne przejawy.

Aby ocenić stan wizualnej gnozy, pacjentowi proponuje się rozważenie obrazów obiektów, ludzi, zwierząt, roślin, schematów kolorów. Niektóre zdjęcia mogą być cieniowane lub pokryte zakrzywioną linią (tzw. Hałaśliwe rysunki). Ponadto, pacjent jest proszony o rozważenie obrazów części podmiotu, przy ich pomocy można wykryć równoczesną agnozję.

Podczas sprawdzania patologii akustycznych cech gnostyckiej pacjenta jest proszony, aby zamknąć oczy i rozmnażać najczęstsze dźwięki (często klaszczą, otrzymując słuchać tykanie budzika, klucze grzechotka).

Aby zidentyfikować asteroognozę, lekarz daje pacjentowi przedmiot, który powinien dotykać przy zamkniętych oczach, a następnie określić, co to jest. Naruszenia schematu ciała są ustalane na podstawie wywiadu z pacjentem.

Aby wyjaśnić stopień powstawania funkcji gnostycznych u dzieci, istnieją podobne materiały neuropsychologiczne dostosowane do dziecka w pewnym wieku.

Środki uzdrawiające

Agnozja nie jest niezależną chorobą, ale tylko manifestacją kliniczną, zespołem patologii. W rezultacie główne leczenie powinno wpływać na przyczyny rozwoju naruszeń funkcji poznawczych.

Leczenie agnosias powinno uwzględniać pierwotną chorobę, która spowodowała rozwój zaburzeń gnostycznych.

Leczenie objawowe, które przyczynia się do odbudowy zerwanych połączeń nerwowych między głównymi strefami projekcyjnymi kory, to adaptacja środowiskowa, socjalizacja i edukacja pacjenta. Ważne jest, aby pamiętać neuroblastyczność mózgu - zdolność neuronów mózgowych do zmiany pod wpływem doświadczenia i przywrócić utracone połączenia nerwowe między nimi. Jednak z czasem taka aktywność mózgu staje się niższa. Korekta funkcji gnostycznych jest łatwiejsza dla dzieci i młodzieży. Dlatego niezwykle ważne jest, aby szukać pomocy medycznej w odpowiednim czasie.

Agnozja i ich typy

W celu rozpoznania agnozy listowej pacjentowi proponuje się nadanie litery w różnych czcionkach, w postaci przekreślonej lub odwróconej, w lustrzanym odbiciu (ryc. 15).

Cyfrowa agnozja - wariant wizualnej agnozji, w którym pacjenci nie mogą nazwać liczb. Aby zdiagnozować cyfrową agnozję, pacjent jest proszony o wywołanie arabskich i rzymskich cyfr i cyfr w prostym, przekreślonym, odwróconym, lustrzanym odbiciu (ryc. 15).

Optyczno-przestrzenna agnozja. Charakteryzuje się naruszeniem możliwości orientacji w cechach przestrzennych środowiska i wizerunkach obiektów. Zdolność do prawidłowego lokalizowania obiektów w trzech współrzędnych przestrzeni, szczególnie na głębokości, jest naruszana. Niemożliwe jest oszacowanie odległości od obiektu, orientacja prawostronna jest trudna.

Pacjenci zapominają o drodze do domu, nie są zorientowani na mapie geograficznej, kierują się imieniem ulicy i numerem domu na ulicy, nie mogą samodzielnie wykonać rysunku (Ryc. 16).

Do tej kategorii agnosias obejmują jednostronną przestrzenną agnozję. Pacjenci tracą z pola widzenia połowę przestrzeni, częściej pozostawiają, trudną orientację przestrzenną z powodu błędów związanych z jedną stroną przestrzeni częściej pozostawioną (ryc. 16). Połowa miejsca jest ignorowana. Pacjent nie zauważa obecności bodźców z jednej strony, a odtworzenie obrazu powiela tylko połowę liczby.

Zaburzenia optyczno-przestrzenne są związane z lokalizacją ognisk w rejonie ciemieniowym (z obustronnymi zmianami), czasami bardziej w lewej półkuli. Naruszenie orientacji topograficznej w schematach, mapach wiąże się z lokalizacją skupienia w lewej półkuli, zaburzeniem orientacji w przestrzeni rzeczywistej - w prawo. Jednostronne zespół Agnosia przestrzennego wykryto w zmianach regionu ciemieniowej prawej półkuli, często z udarem niedokrwiennym w basenie tętnicy prawo sredneymozgovoy.

Agnostyka optyczno-przestrzenna jest zwykle łączona z naruszeniem konstruktywnej praktyki. Ten objaw nazywa się opto-agnostykiem. Połączenie tych zaburzeń z agrafią, aleksją, amnestyczną afazją, acalculią i phynerognozą nazywano zespołem Gerstmanna. Występuje, gdy dotknięte jest stawy w okolicy ciemieniowej, skroniowej i potylicznej dominującej półkuli. Dla rozpoznania wzrokowego-przestrzenna Agnosia pacjent jest proszony o dzwonienie czas na rękach zegara, aby strzałki wyrównania na cichym tarczy, zadzwoń główny obraz na mapie geograficznej konturu (ris.17,18) narysować plan domu trzymać linię podziału na kawałki.

Jednoczesna agnozja charakteryzuje się naruszeniem złożonej syntezy obrazów wizualnych. Ta forma agnozji charakteryzuje się niemożliwością dostrzeżenia dwóch obrazów. Prawidłowo identyfikując poszczególne obiekty, pacjenci nie mogą ocenić treści obrazu. Ta forma upośledzenia wizualnej gnozy nazywa się syndromem Ballinta. Pojawienie się syndromu wiąże się z zawężeniem objętości percepcji wzrokowej, złożonymi naruszeniami ruchów oczu, wygląd staje się niekontrolowany, co utrudnia wyszukiwanie wizualne. Lokalizacja ogniskowego procesu w zespole Ballinta wiąże się z obustronną porażką potylicznego regionu potylicznego.

Agnostyka słuchowa jest odmianą czuciowej agnozji, w której manifestuje się rozpoznawanie słyszalnych dźwięków. Pacjent nie rozpoznaje dźwięku sygnału dźwiękowego samochodu, szczekania psa i innych odgłosów domowych.

Gnostyckie zaburzenia słuchu związane z uszkodzeniami prawej półkuli w najwyższej zakrętu skroniowego, lub raczej drugorzędnych korowych stref projekcyjnych, pola 41,42,22 architektonicznych map Brodmanna. Po uszkodzeniu lewej półkuli w okolicy podobnych pól korowych rozwija się inny wariant agnostyki słuchowej - głuchota w słowach. W tym przypadku dochodzi do pogwałcenia słuchu fonemicznego, aw związku z tym do zrozumienia mowy odwróconej. Pacjent słyszy słowa, ale nie rozumie ich znaczenia. Zwykle objaw ten występuje w zespole afazji czuciowej.

Częściej występuje bardziej wymazana forma zaburzeń słuchowych w postaci defektów w pamięci słuchowej. Te ostatnie ujawniają się w specjalnych eksperymentach pokazujących, że pacjent, który jest w stanie rozróżnić zależności związane ze skokiem, nie może wyrazić różnicowania słuchowego, tj. zapamiętaj dwa (lub więcej) obraz dźwiękowy.

Kiedy dotknie się obszar skroniowy mózgu, mogą wystąpić objawy, takie jak arytmia. Przejawem arytmii jest to, że pacjenci nie mogą poprawnie ocenić struktur rytmicznych, które są im prezentowane przez ucho i nie mogą ich odtworzyć. Jedna z dobrze znanych wad słuchu niewerbalnego nazywana jest amusią. Jest to naruszenie zdolności rozpoznawania i odtwarzania znajomej melodii lub takiej, którą ktoś właśnie usłyszał, a także odróżnienia jednej melodii od drugiej. Pacjenci z amusią nie tylko nie potrafią rozpoznać melodii, ale oceniają ją jako bolesne i nieprzyjemne doświadczenie. Muzyka staje się dla nich nieprzyjemna, często powoduje bóle głowy. Ważne jest, aby pamiętać, że jeśli Amuso objaw przejawia się głównie w klęsce prawej okolicy skroniowej, zjawisko arytmii może ujawnić nie tylko dla praworęcznych, ale z ognisk lewym-skroniowe (praworęcznych). Wreszcie, objawem uszkodzenia prawego regionu skroniowego jest naruszenie intonacyjnej strony mowy.

Pacjenci z taką wadą nie tylko nie rozróżniają intonacji mowy, ale sami nie są bardzo ekspresyjni we własnej mowie. Ich mowa pozbawiona jest modulacji, odmienności intonacyjnej. Istnieją opisy pacjentów ze zmianą prawego regionu skroniowego, które, po powtórzeniu oddzielnego zdania, nie mogły zrozumieć tego samego zwrotu. Należy zatem przypisać agnostycę słuchową: właściwą agnostycję słuchu, defekty w pamięci słuchowej, arytmię, amusię, naruszenie intonacyjnej strony mowy.

Pacjenci z agnostycją słuchową skarżą się na ubytek słuchu, oszustwa słuchowe. Jednak obiektywne badanie laryngologów nie ujawnia patologii.

Aby zdiagnozować agnozję słuchową, pacjentowi proponuje się naukę przedmiotów dźwiękiem, na przykład dzwoniąc - klawisze, monety, tykanie - zegary; wymienić słynne melodie muzyczne; ważne w badaniu gnozy słuchowej i zaburzeń koordynacji ruchowej słuchu jest ocena i reprodukcja rytmów (ryc. 19); Pacjenci proszeni są o określenie charakteru rytmu (pojedynczy, podwójny, potrójny towarzysza, ich sekwencjonowanie), aby wykonać zdjęcie bije z bezpośrednim, opóźnionym (pusty) i po graniu zakłóceń (II II II III III III); wykonywać rytmy zgodnie z instrukcją mowy: a 2, 3, 2, 4 uderzenie z natychmiastowym, opóźnionym (po pustej pauzie) odtwarzaniu, po interferencji. Jednocześnie szacuje się rozkład struktur rytmicznych, obecność perseweracji.

Dotykowa agnozja charakteryzuje się niezdolnością do odróżniania obiektów po ich fakturze, gdy ich dotykają. Trudności w rozpoznawaniu takich cech obiektu, takich jak szorstkość, miękkość, twardość z zachowaniem powierzchni i głębokiej wrażliwości, stanowią sensoryczną podstawę percepcji dotykowej.

Dotykowe Agnosia występuje podczas zmiany stref wtórnego obszaru kory ciemieniowej (1, 2, 5 części pola - górny obszar ciemieniowym) i strefy trzeciorzędowe (39, 40 pól - dolny obszar ciemieniowym).

W pokonaniu obszarów centralnych kory, które graniczą ze strefami

reprezentacja ręki i twarzy w 3 polu jest pogwałceniem złożonych form dotykowych gnois, znanych jako asteroognoza. Jest to naruszenie zdolności postrzegania znajomych obiektów w dotyku z zamkniętymi oczami. Astereognozja widoczne na tle podstawami bezpiecznego percepcji dotykowej dotyku, nie jest wynikiem naruszenia syntezy elementarnych wrażeń, zaburzeniem jest trójwymiarowy i postrzeganie przestrzenne. Istnieją dwie formy tej choroby: w niektórych przypadkach, pacjent otrzymuje odpowiednią indywidualne oznaki obiektu, ale nie może syntetyzować je w spójną całość, w innych - naruszone identyfikację i te znaki.

Nawykowa i smakowa agnozja.

Te rodzaje czuciowej agnozji charakteryzują się utratą zdolności do wykrywania wrażeń węchowych i smakowych w związku ze zmianą kory śródpiersia płata skroniowego.

Somatoagnozia - agnozja przestrzeni wewnętrznej. Wynika to z naruszenia percepcji własnego ciała, rozwijającego się od wczesnego dzieciństwa na bazie odczuć dotykowych, kinestetycznych, wizualnych i innych. Istnieją 3 warianty somatoagnozowania: autopapnoza, anosognozja i fingeragnosia (agnosia palca).

Kiedy autopagnosia postrzeganie schematu ciała jest zaburzone. Pacjent traci pojęcie lokalizacji części ciała, nie może pokazać części swojego ciała na prośbę lekarza. Jest alienacja części jego ciała. Poszczególne części ciała po przeciwnej stronie mogą się wydawać zmienione pod względem wielkości i kształtu. Być może zwykle odczuwane jest odczucie trzeciego ramienia lub nogi (pseudopolimia), podwojenia głowy lub braku jakiejkolwiek części ciała, aż do odczucia braku kończyn i całej połowy ciała. W takim przypadku manifestacje te można uznać za wariant jednostronnej przestrzennej agnozji.

Autotopagnoziya kora obserwowano zmian w płacie ciemieniowym (30.40 pól) i relacje z kory ciemieniowej wzgórzach większości prawej półkuli, która jest zwykle spowodowane przez guzy, udary, urazy. Somatoignosia może być również jednym z przejawów derealizacji i depersonalizacji w epilepsji lub schizofrenii.

Kiedy anosognozja (Zespół Antona), pacjent nie zdaje sobie sprawy, że jego zaburzenia spowodowane procesem patologicznym są odrzucane. Anosognozja może odnosić się do paraliżu, ślepoty. Pacjent twierdzi, że ruchy kończyn nie są w nim naruszone, że może wstać, ale nie chce wstać. Zespół ten występuje w przypadkach rozległych zmian płata ciemieniowego w półkuli subdominanta.

Fingearognozja przejawia się nierozerwalnością palców dłoni z zachowaniem uczucia mięśniowo-stawowego. Pacjent nie może również wymienić palców wskazanych przez lekarza. Pomimo braku naruszeń powierzchownej i głębokiej wrażliwości, pacjenci są myleni w rozpoznawaniu biernie poruszających się palców z zamkniętymi oczami. Określić lokalizację procesu za pomocą agnozji palca w obszarze splotu kątowego lewej półkuli.

Badanie gnostycy somatosensorycznej do diagnozy somatoagnozy odbywa się według następujących metod: 1) test do określenia umiejscowienia dotyku na jednej, dwóch rękach, na twarzy; 2) próbka do dyskryminacji - określenie liczby dotknięć: jeden lub dwa; 3) definicja uczuć kinestetycznych skóry - definicja figur, cyfr, liter napisanych na skórze po lewej i prawej stronie; (Uczucie Feestera); 4) przeniesienie dłoni i dłoni z jednej ręki na drugą z zamkniętymi oczami; 5) definicję prawej i lewej strony siebie i osoby siedzącej naprzeciwko (orientacja lewa i prawa); 6) nazwy palców ręki; 7) rozpoznawanie przedmiotów za pomocą dotyku lewą i prawą ręką.