Abulia - brak woli, apatia i brak charakteru w jednym lejku

Słabość jest zwykle jedną z cech charakteru, który często przynosi liczne problemy - zmniejsza poczucie własnej wartości, wprowadza w stan depresji, powoduje depresję. Ale często ten warunek jest przejawem takiego naruszenia, jak abulia.

Abulia jest zaburzeniem psychicznym układu nerwowego, od którego nie można wyjść na własną rękę. Więc czym jest to zaburzenie i jak jest traktowane?

Mówimy abulia, mamy na myśli brak woli

Od starożytnego języka greckiego termin "abulia" oznacza "brak woli". W medycynie abulia jest stanem, w którym pojawia się patologiczny brak woli.

Osoba może doświadczać ciągłych ataków lenistwa, jest pokryta uczuciem niezdecydowania, braku woli, a chęć spełnienia pewnych konkretnych obowiązków, które wymagają przymusowego spełnienia, może również całkowicie zniknąć.

To patologiczne zaburzenie układu nerwowego jest przejawem apatii. Nie jest rozpowszechniona, a samo naruszenie często jest mylone ze słabą wolą. Najłatwiej jest zidentyfikować abulia u dorosłego pacjenta, u dzieci ten stan zwykle towarzyszy różnym współistniejącym problemom.

Etiologia i patogeneza zaburzenia

Zwykle objawy abulia mogą objawiać się u osób o słabej psychice, które są podatne na różne zaburzenia somatyczne.

Zespół Abulica może objawiać się zaburzeniami krążenia prawej półkuli mózgu w części czołowej. Zwykle jest to spowodowane urazami głowy lub poważnymi chorobami mózgu.

Patogeneza abulia jest związana ze spadkiem neurotransmisji dopaminergicznej w płatach czołowych mózgu. Udziały te są odpowiedzialne za celowe funkcjonowanie motoryczne organizmu, zdolność do przejawiania procesów inicjacyjnych, systematyczną działalność, która ma na celu wykonywanie pewnych funkcji i pokonywanie trudności.

Zwykle u pacjentów z zaburzeniami czołowej części mózgu występuje stan bezwładności i brak aktywności.

Większość lekarzy i specjalistów zauważa, że ​​stres jest głównym czynnikiem, który wywołuje pojawienie się abulia.

Obecność abulii prowadzi do pozbawienia głównego czynnika pełnej egzystencji osoby - przestaje być osobą. Wynika to z faktu, że to naruszenie przyczynia się do zaniku motywacji osoby, co prowokuje go do wykonywania funkcji, aby osiągnąć cenny cel.

Szczególnie niebezpieczny jest ten patologiczny brak kręgosłupa w dzieciństwie. Wielu rodziców może po prostu nie zauważyć obecności tego naruszenia u swojego dziecka i wziąć go za cechę charakteru - lenistwo, apatię, słabą wolę.

Najbardziej złożona uważana jest za dziedziczną abulię, która występuje u dzieci od momentu urodzenia. Wielu rodziców jest szczęśliwych, gdy ich dziecko jest bardzo spokojne, spokojne, przez długi czas siedzi w jednym miejscu, zamiast biegać i bawić się. Ten warunek powinien wywoływać lęk rodziców i być pierwszym czynnikiem do przeprowadzenia odpowiedniej ankiety.

Co może spowodować naruszenie

Abulia może objawiać się jako objaw licznych naruszeń o charakterze neuropsychiatrycznym, między innymi:

  • okresy po udarze lub urazowym uszkodzeniu mózgu;
  • stan odurzenia, niedotlenienie, różne choroby układu nerwowego o charakterze zakaźnym;
  • zmiany nowotworowe mózgu;
  • Choroba Parkinsona, Huntington, Pick;
  • obecność wrodzonej otępienia;
  • warunki depresyjne;
  • zwiększone spożycie napojów alkoholowych;
  • narkomania.

Abulia często występuje u pacjentów ze schizofrenią. Ludzie z tym patologicznym zaburzeniem często pogarszają stan psychiki w czasie, następuje osłabienie impulsu woli, następuje wzrost bierności, często brakuje im chęci wykonywania prostych i niezbędnych działań.

Krótkotrwałe pojawienie się abulia może przejawiać się jako reakcja na traumę natury mentalnej. Ten stan może trwać nie bardzo długo, mija po rozwiązaniu sytuacji, która ma traumatyczny wpływ na psychikę.

Podczas otępienia o depresyjnym i apatycznym charakterze, a także z katatonicznym odrętwieniem, stan abulia może rozwijać się przez 2-3 miesiące i może trwać przez kilka lat.

Połączenie abulia z innymi syndromami

Formy abulia mogą być lekkie i tymczasowe, którym towarzyszą małe odchylenia, zmniejszona motywacja, a także cięższe, aż do zupełnego stłumienia woli. W skrajnej formie braku woli może nie być pragnienia wykonywania elementarnych działań - wstać z łóżka, umyć się i tak dalej.

Syndromy towarzyszące abulia:

  1. Zespół depresyjny i asteniczny, któremu towarzyszą elementy adynamii, nerwic, zaburzeń psychopatycznych. Podczas tego zaburzenia pojawia się krótki brak umyślnych motywów i spadek aktywności.
  2. Abulia typu okresowego. Ta forma często występuje u uzależnionych, alkoholików, u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami somatycznymi, u pacjentów ze schizofrenią. Mogą wystąpić powtórzenia okresów braku woli, a także psychozy typu maniakalno-depresyjnego.
  3. Zespół katatoniczny i osłupienie. Ta forma jest charakterystyczna dla schizofreników, a także przejawia się w ciężkich zmianach organicznych mózgu. W tym stanie występuje stały deficyt motywacji i wolicjonalnych impulsów.
  4. Abulię można często łączyć z mutyzmem - całkowity brak chęci do rozmowy. Werbalny kontakt z pacjentami jest zakłócony, nie można uzyskać odpowiedzi na pytania od nich.
  5. Syndrom Apato-Abulica. W tym zespole występuje niewydolność emocjonalna, automatyczne ruchy. Pacjenci mają całkowite zamknięcie w sobie, brak im chęci do komunikowania się, pokazują wszystko z całkowitą obojętnością wobec rozmówcy, zamykaniem ludzi, mają całkowitą utratę zainteresowania ulubionymi zajęciami, rozrywką.
  6. Abinianinowy zespół akinianowy. Przy takim naruszeniu istnieje połączenie braku woli z częściowym lub całkowitym bezruchu. Często może zaistnieć hamowanie procesu myślowego.

Obraz kliniczny i objawy

Psychoterapeuci i neurolodzy podkreślają, że podczas abulia często występuje patologiczna niechęć do wykazywania zainteresowania i wysiłku w różnych, czasem koniecznych działaniach lub przed tym ulubionym zajęciem, lub całkowite obniżenie poziomu energii świadomych znaków.

Inne charakterystyczne objawy kliniczne abulia:

  • pacjent wygląda niechlujnie i niechlujnie;
  • ruchy wolne, zahamowane i nieskoordynowane;
  • występują problemy z mową i przejawami emocji, często mowa jest wolna;
  • pacjent ma całkowity brak chęci komunikowania się z innymi ludźmi, przyjaciółmi, bliskimi krewnymi, ma społeczną izolację;
  • mowa staje się skąpa, wyraz twarzy znika;
  • jest stan zamknięty, brak aktywności;
  • osoba nie może podjąć własnej decyzji;
  • stracił zainteresowanie wszystkimi zajęciami i rozrywką, które wcześniej były kochane;
  • przed udzieleniem odpowiedzi na zadane pytanie osoba może myśleć i milczeć przez długi czas.

Oświadczenie o diagnozie

Abulia nie jest izolowaną chorobą, zwykle wynikającą z objawów neurologicznych lub zaburzeń psychicznych.

Główne metody stosowane do diagnozy:

  • na początek lekarz przeprowadza przesłuchanie i badanie pacjenta, dzięki czemu dokonuje ogólnej oceny i stwierdza obecność różnych współistniejących chorób;
  • przeprowadza się rezonans magnetyczny;
  • została przypisana tomografia komputerowa;
  • przypisano ultradźwięki;
  • Wykonuje się elektroencefalografię mózgu;
  • pamiętaj, aby przejść ogólny test krwi.

Cele i metody terapii

Przede wszystkim, w przypadku abulii, należy przepisać leczenie towarzyszących temu schorzeń. Leczenie powinno być prowadzone wyłącznie pod pełną kontrolą lekarza - neurologa, psychoterapeuty.

Cechy leczenia, w zależności od współistniejącej choroby:

  • jeśli zespół rozwinął się w tle schizofrenia, następnie wyznacza się nietypowe leki przeciwpsychotyczne;
  • na tle stany depresyjne zaleca stosowanie leków przeciwdepresyjnych;
  • jeśli się rozwija zespół apatyczno-abuliczny, często zaleca się stosowanie Frenolonu, przepisywany jest od 5 do 10 mg trzy razy dziennie;
  • podczas manifestacji apatiko abulic syndrom w schizofrenikach Triftazin jest skuteczny w leczeniu, jest przyjmowany z 5 mg trzy razy dziennie z Piracetamum na pojedynczej kapsułce 2 razy dziennie, dawka stopniowo zwiększa się codziennie o 5 mg i wzrasta do 30-80 mg na dzień.

Podczas tłumienia impulsów wolicjonalnych zaleca się stosowanie Sulpirydu. Jest przepisywany na 0,2-0,4 gramów dziennie. Maksymalna dawka na dzień nie powinna być większa niż 0,8 grama;

Ponadto, zaleca się fizjoterapię, aby zwiększyć aktywność układu nerwowego, fototerapię, pływanie i korzystanie z kąpieli terapeutycznych.

Zaleca się przeprowadzanie wywiadów z psychoterapeutą, aby utrzymać psychikę pacjenta.

Abulia

Jeśli dana osoba wykazuje bierność i nie ma ochoty na osiągnięcie celów lub zaspokojenie potrzeb, to ludzie błędnie zakładają, że jest leniwy. Z różnymi zaburzeniami psychiki i ciała może to być abulia, której objawy przypominają brak woli i obojętność osoby w czymkolwiek. Przyczynami są często różne zaburzenia, które bez pomocy lekarza są trudne do leczenia.

W życiu każdej osoby przychodzi okres pewnego rodzaju abulia, kiedy nie chcesz nic robić, nawet wstań z łóżka. Jednak ten warunek różni się od bolesnego, gdy osoba nie jest chwilowo, ale na stałe, w pozycji braku woli. Internetowy magazyn psytheater.com uważa chorobowy stan, który może na pozór przypominać zwyczajne lenistwo.

Czym jest abulia?

Czym jest abulia? Ten stan patologiczny determinowany jest brakiem woli, brakiem pożądania, brakiem charakteru, niemożnością podejmowania decyzji i wykonywania działań, brakiem motywacji do działania. Z grubsza rzecz biorąc, osoba może leżeć na łóżku i nie chce nic robić, nawet zaspokajać swoje naturalne potrzeby.

Zespół Apatiko-Abulica rozpoznaje się, gdy abulia łączy się z apatią, a nie tylko działa jako jej objaw. Zespół Abulian-akinetyczny manifestuje się, gdy osoba jest unieruchomiona.

Nie mieszaj abulia ze słabością. Abulię można wyeliminować tylko metodami medycznymi, podczas gdy słaba wola jest eliminowana przez edukację, samokształcenie i szkolenie.

Abulia nie ma wieku. Może wystąpić zarówno u osób młodych, jak i starszych. Przejawia się to jako brak świadomej motywacji do popełniania jakiegokolwiek rodzaju działalności. Osoba może leżeć na łóżku w ciągu jednego dnia, nie mając ani woli, ani interesu do popełnienia czynów, nawet jeśli jest to związane z zaspokojeniem potrzeb.

Zespół Abuliana jest godny uwagi i różni się od lenistwa i słabości tym, że nie można go pokonać przez trening lub samokształcenie. Często towarzyszą temu zaburzenia organiczne, które wywołują podobny stan. W Abulii człowiek nie porusza się, ponieważ jest leniwy, ale dlatego, że brakuje mu motywów, pragnień, zainteresowań.

Naukowcy mają trudności z ustaleniem, czy abulia jest chorobą niezależną, czy też zawsze jest konsekwencją innej choroby. Jego przejawy są tak rozległe i podobne do innych cech, że często ludzie mylą to z lenistwem, słabością, brakiem woli itp.

Przyczyny Abulia

Istnieje wiele okazji, aby zmierzyć się z abulia, ponieważ powody jej rozwoju i wyglądu są dość rozległe. Według statystyk abulia manifestuje się w ludziach dużych miast, ponieważ jedną z przyczyn jej występowania jest depresja. Ten stan jest znany wielu osobom.

Jeśli podasz listę wszystkich przyczyn abulia, możesz zidentyfikować:

  • Urazy głowy.
  • Infekcje lub guzy.
  • Stres.
  • Schizofrenia.
  • Udar.
  • Skłonność do zaburzeń somatycznych.
  • Podatność psychiki.
  • W wyniku choroby lub urazu głowy, który powoduje zakłócenia krążenia krwi w prawej półkuli strefy czołowej.
  • Zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu.
  • Dziedziczność.
  • Psychoza kołowa.
  • Oligofrenia.
  • W konsekwencji warunków granicznych: histerii, psychastenii lub psychoneurozy.

Głównym znakiem abulia jest utrata osobowości. Osoba traci motywację i chęć zrobienia czegoś i osiągnięcia. To zamienia go w warzywo.

Szczególnie niebezpieczna jest abulia w dzieciństwie, ponieważ rodzice mogą błędnie postrzegać ją jako słabe lub leniwe dziecko, chociaż w rzeczywistości potrzebuje pomocy.

Najstraszniejsza jest abulia oparta na dziedziczeniu. Takie dziecko wykazuje wszystkie objawy od urodzenia. Jest nieaktywny, spokojny, nie głośny. Rodzice nie powinni być z tego zadowoleni, ale martwić się o to, ponieważ sama choroba nie przejdzie, a spóźniona diagnoza da niekorzystne rokowanie w leczeniu.

Abulia towarzyszy wielu chorobom organizmu, szczególnie związanym z mózgiem. Do grupy ryzyka zalicza się osoby z chorobliwymi chorobami:

  1. Stan pourazowy i poudarowy.
  2. Niedotlenienie.
  3. Choroby zakaźne.
  4. Choroby Parkinsona, Picka, Huntingtona.
  5. Konsekwencje zatrucia.
  6. Depresja.
  7. Demencja jest wrodzona.
  8. Nowotwory mózgu.
  9. Nadużywanie narkotyków lub alkoholu.
  10. Schizofrenia.
  11. Długotrwałe stosowanie leków przeciwpsychotycznych.

Może istnieć tymczasowa abulia, która jest reakcją na pewną sytuację psychotraumatyczną (psychogenne otępienie). Ten stan mija, gdy tylko sytuacja zostanie rozwiązana lub pozostawia osobę.

Objawy Abulia

Abulia rozwija się stopniowo. Na początku możesz błędnie postrzegać go dla innego stanu. Jednak wraz z postępem objawów można zrozumieć, że jest to abulia.

Pierwszym znakiem jest obojętność wobec własnego wyglądu. Osoba przestaje prać, golić, prać ubrania, zmieniać ubrania, obserwować siebie.

Następujące objawy brzucha stają się:

  1. Pasywność.
  2. Nagły niewytłumaczalny ruch.
  3. Przedłużająca reakcja na pytanie (odpowiedź nie jest odbierana od dłuższego czasu).
  4. Utrata zainteresowania prostymi akcjami, grami (u dzieci) lub czynnościami (u dorosłych).
  5. Utrata apetytu.
  6. Zmniejszenie kontaktów towarzyskich.
  7. Złożoność w przejawianiu celowych działań.
  8. Brak pędu do podjęcia działań.
  9. Naruszenie testamentu.
  10. Ogólny letarg.
  11. Hamowanie aktywności myśli i mowy.
  12. Nieskoordynowane ruchy.
  13. Minimalizacja wyrazu twarzy, gestów, mowy.
  14. Utrata zainteresowania hobby - wcześniej interesujące zajęcia.
  15. Niezdolność do podjęcia decyzji.
  16. Niemożliwość przeniesienia minimalnych obciążeń.
  17. Odmowa w przypadku jakiejkolwiek przeszkody.
  18. Żądanie, niecierpliwość, lenistwo, bezwładność.
  19. Opór przy każdej próbie poruszenia pacjenta.
  20. Unikanie wychodzenia z domu, wstawania z łóżka, przestrzegania podstawowych zasad higieny.
  21. Wygaśnięcie sumienia, wstydu, współczucia, zdolności kochania się z zespołem apatiko-abulicznym.
  22. Przejście "Nie chcę" w "Nie mogę".

Pacjent może nawet odczuwać pragnienie wykonania pewnych czynności, ale aktywność nie jest wykonywana. Dzieje się tak dlatego, że człowiek nie może znaleźć energii, aby przejść od pragnienia do działania.

Słabość różni się od abulii tym, że jest to cecha charakteru, która rozwija się z powodu nieprawidłowej edukacji. Wyeliminuj to może być reedukacja, zewnętrzne wpływy społeczeństwa, samokształcenie lub trening.

Abulia może przejawiać się w różnych postaciach i symptomach. To może być tak proste, kiedy dana osoba jest w stanie skłonić się do popełnienia czynów, i surowa, gdy nie ma siły, nawet by wstać z łóżka i nakarmić siebie.

Istnieją 4 główne zaburzenia woli:

  1. Hiperbulizm to nadaktywność.
  2. Parabulia - odchylenie zachowania od norm społecznych.
  3. Hypobulia - zmniejszenie motywacji do działania.
  4. Abulia - całkowity brak jakiegokolwiek motywu w komisji działań.

Długość abulia to:

  • Stała. Obserwowane w przypadku psychozy maniakalno-depresyjnej, ciężkiego uszkodzenia mózgu, schizofrenii katatonicznej.
  • Okresowy. Odnotowano go w przypadku zaburzeń somatycznych i narkomanii, alkoholizmu.
  • Krótkoterminowy. Często obserwuje się w depresji adynamicznej, nerwicy, psychopatii, która przejawia się w postaci niezdolności do podjęcia decyzji i podjęcia działania.

Abulia można łączyć z:

  1. Mutizm to niechęć do rozmowy. Pacjent unika rozmów, odpowiada na pytania przez długi czas.
  2. Apatia to emocjonalne zubożenie i automatyczne działania. Człowiek przejawia obojętność i obojętność, unika kontaktu z ludźmi, zostaje wycofany.
  3. Adynamia jest pełnym lub częściowym bezruchem, spowalniającym procesy myślowe.
idź w górę

Diagnoza Abulii

Abulii towarzyszą inne zaburzenia psychiczne, o czym mogą myśleć lekarze. Dlatego diagnoza staje się trudna. Główną techniką, która pozwala zidentyfikować abulię, jest obserwacja pacjenta i jego zachowania. Wykonano również CT i MRI, badanie ultrasonograficzne, elektroencefalografię mózgu oraz laboratoryjne badania krwi w celu potwierdzenia rozpoznania.

Trudno jest odróżnić abulię od lenistwa, zwłaszcza jeśli dotyczy to dzieci. Rodzice mogą czasami być zbyt niecierpliwi, aby spełnić ich prośby dzieci, co jest mylone z abulia. Jednakże, jeśli dziecko czyta jedną stronę w książce przez długi czas, na przykład, wskazuje to na możliwy rozwój zaburzenia.

Leczenie abulia

Leczenie abulia jest złożone, ponieważ metody są stosowane w celu wyeliminowania przyczyny źródłowej, a w konsekwencji abulia. Przyczyna pierwotna jest leczona różnymi lekami:

  1. Schizofrenia jest eliminowana przez atypowe leki przeciwpsychotyczne.
  2. Depresję leczy się lekami przeciwdepresyjnymi.

Osoby starsze potrzebują uwagi ze strony swoich bliskich. Osoby w średnim wieku są zachęcane do aktywnego angażowania się w różne zajęcia i hobby. Jeśli chodzi o dzieci, ich leczenie powinno być prowadzone przez specjalistę. Rodzice często cenią i szanują abulijski stan swojego dziecka, z powodu tego, do czego się przyzwyczaja, biorąc to za pewnik.

Główne kierunki terapii abulii to:

  • Zaangażowanie w pracę, gdy pojawia się odniesienie do faktu, że bez pacjenta nic się nie dzieje.
  • Wprowadzenie go w towarzystwie bliskich i przyjaciół.
  • Zwiedzanie ciekawych, różnorodnych miejsc.

Osobno uważana za starszą (wiek) abulia, która może rozwijać się na tle myśli, że nikt nie jest potrzebna, wszyscy ją porzucili. Pomogą w tym różne działania, w których krewni przyciągną starszą osobę. Musi czuć się koniecznym, znaczącym, odpowiedzialnym, z powodu którego będzie chęć popełnienia czynów.

Ponadto stosuje się środki fizjoterapeutyczne:

  1. Pływanie medyczne.
  2. Fototerapia.
  3. Oxygenobarotherapy.
  4. Kąpiele lecznicze.
  5. Wody mineralne źródeł termalnych.
  6. Leczenie sanatoryjne.
  7. Highlands.
  8. Odpoczynek w miejscach na południe od miejsca zamieszkania.

Homeopatia oferuje takie leki, aby wyeliminować abulia:

Wynikiem abulia jest całkowity brak jakichkolwiek możliwości przywrócenia osoby do życia. Bez leczenia tutaj na pewno nie wystarczy. Przed opracowaniem i podczas leczenia abulia ważne jest środowisko, w którym dana osoba pozostaje:

  1. Starsi ludzie muszą czuć się potrzebni.
  2. Dorośli i młodzież powinni brać udział w zajęciach, robić swoje ulubione rzeczy.
  3. Dzieci nie powinny być chronione przed problemami i trudnościami, pozwalać sobie na ich kaprysy. W przeciwnym razie ich stan się rozwinie.

Abulia

Abulia to stan charakteryzujący się patologicznym brakiem woli, brakiem charakteru, brakiem motywacji do działania, niezdolnością do podejmowania decyzji o silnej woli i wykonywania jakichkolwiek działań. Jest uważany za zaburzenie psychotyczne, jest oznaką apatii i obowiązkowym objawem schizofrenii.

Spis treści

Informacje ogólne

Badania nad abulia prowadzone są od 1838 roku. Obecnie specjaliści uważają abulię za objaw innych chorób i zaburzeń psychiki, chociaż są próby postrzegania tego stanu jako niezależnej jednostki nozologicznej.

Abulia, w której pacjent odczuwa częściowy lub całkowity brak pożądania jakiejkolwiek aktywności, poziom spadku motywacji wynosi między:

  • apatia - stan psychotyczny, któremu towarzyszy brak pragnienia jakiejkolwiek aktywności, obojętny i bezstronny stosunek do tego, co dzieje się wokół;
  • mutyzm akinetyczny, rzadki stan, w którym pacjent praktycznie nie mówi ani nie porusza się, chociaż taka możliwość jest z fizycznego punktu widzenia (zachowanie otaczającej rzeczywistości zostaje zachowane, pacjent podąża za otaczającymi ludźmi i znajduje źródła dźwięków).

Od słabości i lenistwa abulia wyróżnia się świadomością potrzeby jakiegokolwiek działania i niemożności zmuszenia się do ich wykonywania (lenistwo i słabość umożliwia walkę poprzez trening i samodyscyplinę, ale w abulii jest to niemożliwe).

Ponieważ abulia nie jest chorobą niezależną, jej rozpowszechnienie nie jest opisane. Uważa się, że symptom ten jest często wykryty, ponieważ główne czynniki ryzyka jego wystąpienia to depresja - powszechny stan w krajach o wysokim standardzie życia.

Abulia może być:

  • Wrodzony. Obserwowane z ciężkim stopniem upośledzenia umysłowego (oligofrenia). To naruszenie intelektu jest spowodowane przez patologię mózgu i przejawia się jako opóźnienie w rozwoju lub niekompletny rozwój psychiki. Abulia jest charakterystyczna dla olbrzymiej oligofrenii (wyróżnia się reakcjami hamowanymi).
  • Nabyte. Może chwilowo być obecny na odrętwieniu (zaburzenie motoryczne, które jest katatoniczne, psychogenne i melancholiczne), udar mózgu, uraz mózgu. Rozwija się w schizofrenii, depresji, stanach granicznych, chorobie Parkinsona.

Połączenie abulia i bezruchu nazywa się syndromem abulińsko-akinetycznym, aw połączeniu z apatią diagnozuje się zespół apatiko-abuliczny.

Przyczyny

Abulia rozwija się z brakiem krążenia lub uszkodzeniem przedniej strefy mózgu (dotyka płata czołowego, zwojów podstawy, przedniej obręczy obręczy lub stawu kolanowego ciała modzelowatego).

  • uraz czaszkowo-mózgowy;
  • guzy mózgu;
  • zapalenie mózgu i zapalenie opon mózgowych;
  • oligofrenia;
  • warunki brzegowe (z okrężną i starczą psychozą, psychoneurozą i histerią);
  • udar;
  • schizofrenia;
  • ciężka depresja;
  • narażenie na substancje toksyczne.

Patogeneza

Świadoma organizacja jego czynności i postępowania dokonywana jest poprzez wolę. Abulii towarzyszy naruszenie procesów wolicjonalnych.

Główne punkty procesu wolicjonalnego obejmują:

  • pojawienie się motywacji i wyznaczania celów;
  • etap dyskusji i walki o różne motywy;
  • etap podejmowania decyzji;
  • wykonanie decyzji.

Neurofizjologiczna podstawa aktów wolicjonalnych jest złożoną interakcją różnych struktur mózgu, w której:

  • ośrodki kory płatów czołowych są odpowiedzialne za celowość działań;
  • regulacja ruchów dobrowolnych odbywa się za pomocą komórek piramidowych;
  • dostarczanie energii w strukturach korowych odbywa się kosztem budowy siatkowej.

Kiedy jedna z tych struktur jest uszkodzona, obserwuje się zakłócenia procesów wolicjonalnych.

Objawy

  • stan zahamowany;
  • spadek aktywności intelektualnej;
  • spadek kontaktów towarzyskich i skłonność do izolacji;
  • złożoność w podejmowaniu decyzji;
  • obojętność w odniesieniu do higieny i jej wyglądu;
  • zmniejszona potrzeba jedzenia i snu;
  • utrata zainteresowania zwykłymi czynnościami;
  • bierność i nieuzasadnione uczucie zmęczenia;
  • obojętność (nie ma doświadczeń emocjonalnych);
  • sztywność lub spontaniczność ruchów.

Diagnostyka

Diagnoza "abulia" jest postawiona w diagnozie choroby podstawowej. Aby zdiagnozować leżącą u podłoża chorobę psychiczną, stosuje się testy i kwestionariusze, w przypadku podejrzenia o szkodę organiczną:

  • CT i MRI;
  • USG;
  • EEG;
  • laboratoryjne badania krwi.

Podczas diagnozy ważne jest rozróżnienie między zespołem abulia i apatyczno-abulowym od apatii, depresji astenopatii, zespołem astenergicznym i innymi stanami podobnymi do symptomatologii. Ważne jest również wykluczenie przejawów słabej woli, która jest cechą charakteru, a nie chorobą.

Leczenie

Abulia jest objawem wielu stanów patologicznych, dlatego leczenie ma na celu wyeliminowanie choroby podstawowej.

Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie:

  • atypowe neuroleptyki w schizofrenii;
  • leki przeciwdepresyjne w depresji;
  • korektory krążenia w naczyniach mózgowych podczas udaru i zaburzeń krążenia;
  • Glikokortykosteroidy z ciężkim przeciekowym zapaleniem mózgu itp.

W leczeniu abulii stosuje się również leczenie fizjoterapeutyczne, które może obejmować:

  • fototerapia;
  • pływanie terapeutyczne;
  • kąpiele medyczne;
  • oxigenobarotherapy, itp.

Metody fizjoterapii są bardziej skuteczne w połączeniu z leczeniem sanatoryjnym.

Leczenie abulii wymaga również indywidualnych i grupowych sesji z psychoterapeutą.

Abulia

Osoba doświadcza różnych stanów. Dosyć zdrowi ludzie mogą przejść przez kolejne etapy, kiedy są pokonani przez głębokie psychopatyczne warunki, zbliżone do psychiatrycznych. Nikt nie jest ubezpieczony od zgubnego stanu. Dlatego powinniśmy działać tutaj bardzo szybko. Zdrowa osoba może łatwo pozbyć się abulia, w przeciwieństwie do chorego.

Abulia

Jednym ze znaków apatii jest abulia - brak woli, słaby charakter, bierność. Ten stan charakteryzuje się brakiem motywacji silnej woli, zupełną bezczynnością, nawet dla zaspokojenia podstawowych potrzeb, braku inicjatywy, bezinteresowności w niczym. Jeśli ktoś może być zainteresowany czymś, teraz nawet jego ulubione zajęcia i hobby nie przynoszą radosnego stanu.

Abulia jest uważana nie tylko za chorobę patologiczną, ale także chorobę psychiczną, ponieważ czasami ma ona dość fizjologiczne przyczyny. Dlatego w razie potrzeby powinieneś skorzystać z pomocy psychiatry na stronie psymedcare.ru. Jeśli zauważysz pierwsze oznaki abulia lub ktoś z twoich krewnych cierpi z powodu tego stanu, to powinieneś rozwiązać problem, nie pozwól mu odejść sam.

Konieczne jest odróżnienie abulii od innych warunków. Apatia to przygnębiony nastrój. Jeśli istnieje połączenie depresyjnego nastroju i braku woli, bezczynności, pojawia się zespół Apatiko-Abulica. Pierwsze znaki pojawiają się pierwszego dnia. Człowiek przestaje wykonywać działania, jego wydajność spada gwałtownie do zera. Tutaj brak emocjonalności. Człowiek nic nie czuje, nie chce, nie doświadcza. Nic go to nie obchodzi. Należy to odróżnić od niemożności odczuwania i robienia czegokolwiek. Abulia to brak pragnienia, a niemożliwość to coś innego.

Jeśli dana osoba przestaje wykonywać jakieś czynności, to znaczy jest całkowicie unieruchomiona pod wpływem swojego stanu, wówczas jest to kwestia abulińsko-akinetycznego zespołu (katatoniczne osłupienie). Po przetłumaczeniu ze starożytnej greki "abulia" oznacza "nie będzie żadnego działania". Jest to kwestia stanu, w którym osoba traci motywację i wolę działania.

To zaburzenie jest niebezpieczne w każdym wieku. Nie oszczędza ani młodych, ani starszych, i może rozwinąć się w każdym, nawet jeśli wcześniej nie było patologii w psychice.

Przyczyny Abulia

Jakie są powody rozwoju abulia? Uwzględniane są tu czynniki fizjologiczne i psychologiczne:

  1. Uszkodzenie czaszkowo-mózgowe, które uszkodziło funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego.
  2. Zaburzenia mózgu w okolicy czołowej.
  3. Choroby zakaźne: zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu itp.
  4. Dziedziczność.
  5. Psychoza kołowa.
  6. Stres.
  7. Oligofrenia.
  8. Stany graniczne: psychastenia, psychoneuroza, histeria.
  9. Udar.
  10. Nieprawidłowa produkcja dopaminy.
  11. Schizofrenia.
  12. Głęboka depresja.
  13. Nowotwory mózgu.
  14. Choroby neurologiczne, na przykład choroba Alzheimera.
  15. Krwotok w mózgu.
  16. Działanie substancji toksycznych, na przykład, cyklosporyny-A.
  17. Demencja.
  18. Maniakalno-depresyjna psychoza.
  19. Uzależnienie.
  20. Nadmierna opieka nad rodzicami, stłumienie woli dziecka.
  21. Ciągła awaria w życiu.

Oczywiście, istnieje wiele powodów. Niektóre z nich zależą od ludzkiej genetyki, a wiele z nich może powstać w wyniku niewłaściwego stylu życia. Tutaj ważny staje się czynnik psychologiczny - obecność motywujących zachęt. W tym przypadku często abulia staje się towarzyszem apatii.

Sam ten stan występuje często na liście innych chorób, na przykład apatii, schizofrenii lub choroby Alzheimera. Jednak psychologowie wskazują już na potrzebę oddzielenia tego stanu od innych chorób, nawet jeśli im towarzyszy. Zatem abulia może rozwijać się jako niezależna choroba.

Jednocześnie naukowcy wskazują, że przyczyny rozwoju abulia mogą mieć wpływ na powstawanie innych chorób. Jeśli jest to kwestia naruszeń lub uszkodzeń mózgu, to z pewnością rozwiną się inne choroby, na przykład otępienie.

Łagodne formy choroby mogą się rozwijać z powodu niskiej odporności na stres, a także ze względu na skłonność do zaburzeń somatycznych.

Objawy Abulia

Abulia jest różnego rodzaju. Jednak jej objawy różnią się nieznacznie. Następujące testamenty są podzielone:

  • Hiperbulia charakteryzuje się nadmierną aktywnością i aktywnością.
  • Hypobulia charakteryzuje się gwałtownym spadkiem aktywności.
  • Abulia - utrata chęci skutecznego wykonywania działań, osiągania celów, wyników.
  • Parabulizm notowany jest w postaci zaburzeń zachowania.

W zależności od czasu trwania stanu rozróżnia się jego typy:

  • Krótkoterminowe często obserwuje się w stanach granicznych i depresji. Podczas gdy osoba jest w depresji spadku, doświadcza braku woli i bezczynności. Rozumie potrzebę wykonania pewnych czynności, ale nie jest w stanie zebrać siły. Również ten rodzaj abulia manifestuje się w psychopatii i nerwicy, gdy motywacja maleje, motywacja jest nieobecna, możliwość podjęcia decyzji znika.
  • Stała.
  • Okresowo wyodrębnia się zaburzenia psychiczne i uzależnienie od narkotyków. W przypadku zaostrzenia pojawiają się objawy abulia.
idź w górę

Jakie objawy abulii występują w przypadku ludzi?

  1. Hamowanie. Aktywność intelektualna maleje.
  2. Izolacja. Osoba doświadcza pewnych trudności w kontaktach społecznych.
  3. Trudności w podejmowaniu decyzji.
  4. Zaniedbanie higieny.
  5. Brak woli do zrobienia czegokolwiek. Osoba leży na kanapie i nie może zmusić się do pójścia do toalety lub kuchni.
  6. Ograniczenie potrzeby zaspokajania podstawowych potrzeb, na przykład podczas snu lub jedzenia. Lenistwo przejawia się wyraźnie: nie chcesz umyć się, przeczekać ani wstać z łóżka. Jest pełna obojętność wobec własnego wyglądu.
  7. Utrata zainteresowania ulubionymi zajęciami, zwykła aktywność.
  8. Spontaniczność lub sztywność działań.
  9. Pasywność.
  10. Mutryzm - bierność mowy. Osoba nie może odpowiedzieć na pytania, stracić zainteresowanie komunikacją życia.
  11. Apatia to obojętność i obojętność. Osoba nie doświadcza przeżyć emocjonalnych. Często odgrodzony od świata zewnętrznego z powodu braku zainteresowania i chęci wzięcia w nim udziału.
  12. Adynamia jest hamowaniem procesów motorycznych lub umysłowych.
  13. Pesymizm.
  14. Nieuzasadnione zmęczenie.
  15. Socjopatia.
  16. Niemożność koncentracji.
  17. Słaby apetyt. Potrafi żuć jedzenie przez długi czas bez połykania. Może nagle odmówić jedzenia, podczas gdy ona już żuła.
  18. Upośledzenie pamięci.
  19. Bezsenność.

Jeśli patrzysz na pacjenta z zewnątrz, może się wydawać, że jest on obojętny na wszystko (nie tylko na innych, ale na siebie, na swoje potrzeby). Nic go to nie interesuje, jest bierny, a nawet nieporuszony. Jego reakcja na słowne sygnały jest zahamowana. On nie wykazuje inicjatywy.

Diagnoza Abulii

Już przy zewnętrznych przejawach, których dana osoba nie może ukryć, przeprowadza się pierwszy etap diagnozy abulii. Istnieją jednak pewne trudności. Pod wieloma względami abulia jest podobna w symptomatologii do innych zaburzeń i cech charakteru. Również tutaj konieczne jest wykluczenie chorób psychicznych, które mogą ukrywać się za abulia. Na przykład psychologowie wykluczają schizofrenię i demencję, które pod wieloma względami przypominają zachowanie osoby z abulią.

Najdokładniejszym sposobem diagnozowania jest monitorowanie pacjenta. W ciągu kilku dni możesz zebrać całą listę symptomów, które pojawiają się u danej osoby, i postawić dokładną diagnozę. Lokalizację choroby można znaleźć, wykonując zdjęcia na komputerze i obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego, zbierając badania krwi i przeprowadzając badania neurologiczne.

Diagnoza różnicowa powinna wykluczać przejawy słabości, która jest cechą charakteru, a nie syndromem. Słabość jest wynikiem wychowania. Osoba wykazuje aktywność, ma pragnienia i zainteresowania, ale nie jest w stanie ich bronić.

Ważne jest, aby wykluczyć lenistwo. Osoba może po prostu być leniwym lub nie chcącym podążać za wskazówkami innych ludzi. Jednak nie jest to abulia. Bardzo trudno jest rozpoznać lenistwo podczas diagnozowania dzieci. Mogą udawać ich stan, jeśli wiedzą, co irytuje ich rodziców. Często dzieci po prostu nie chcą postępować zgodnie z instrukcjami rodziców, co z zewnątrz wydaje się być frustrujące. Tutaj nie można się obejść bez pomocy specjalisty, ponieważ rodzice mogą popełniać błędy w swoich podejrzeniach.

Konieczne jest wykluczenie i apatia, co po prostu powoduje, że osoba jest pozbawiona emocji. Monitorując, rozmawiając z psychologiem i prowadząc badania za pomocą CT i MRI, można zdiagnozować. Przy oczywistych naruszeniach mózgu, a także w identyfikacji wszystkich objawów, możesz porozmawiać o abulia.

Leczenie abulia

W zależności od przyczyn rozwoju abulia, zalecany jest ten lub inny sposób leczenia. Eksperci w pełni podchodzą do problemu, gdy konieczne jest nie tylko leczenie, ale także pomoc psychologiczna. Jeśli przyczyna jest psychologiczna, zostaje wyeliminowana. Jeśli przyczyną jest naruszenie funkcji mózgu, wówczas stosuje się leki.

Abulia należy pozbyć się w sposób złożony:

  1. Znajdź interesującą lekcję. Ponieważ osoba ma problemy z zainteresowaniem, musi pokonać tę barierę.
  2. Brak użalania się nad sobą. Często abulia staje się problemem ze względu na fakt, że ludzie cenią sobie ten stan w sobie. Wsparcie, współczucie, zrozumienie - wszystko to dla pacjenta tylko szkodzi.
  3. Przyciąganie do spraw wspólnych lub rozrywki. Bez wsparcia krewnych z abulia nie można się pozbyć. Pacjent powinien zostać zaproszony na wspólną ucztę, rozrywkę. Powinieneś też poprosić go o pomoc, koncentrując się na tym, że bez niego nie będziesz w stanie nic zrobić.

Często pacjent może czuć się niepotrzebny. Często obserwuje się to u osób starszych. W takim przypadku powinieneś zaoferować udział w swoim życiu. Krewni, ich uwaga i wspólna rozrywka są w stanie wyleczyć się z abulia.

Z poważnym stanem bez leków nie może zrobić. Tutaj tylko specjaliści decydują, jak pomóc pacjentowi. Ponadto z pacjentem wykonuje się pracę psychoterapeutyczną i psychoanalityczną. Często przepisywać leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, atypowe leki przeciwpsychotyczne i program rehabilitacji w celu stymulowania mózgu.

Jeśli abulia jest konsekwencją zaburzenia psychicznego lub choroby fizjologicznej, wówczas leczenie powinno być ukierunkowane na wyeliminowanie przyczyny. Abulia jest konsekwencją, która minie, jeśli przyczyna zostanie wyeliminowana.

Prognoza dla abulia

Perspektywy dla abulia są dalekie od sprzyjających. Jeśli abulia jest niezależną chorobą, która rozwinęła się na tle zaburzenia psychicznego, to wiele zależy od stopnia wyleczenia ze stanu negatywnego. Jeśli mówimy o uszkodzeniu mózgu, dziedziczności i poważnej chorobie psychicznej, wynik będzie rozczarowujący.

Średnia długość życia jest całkowicie zależna od choroby podstawowej. Sam w sobie abulia nie jest śmiertelna. Jednak przypadki od jego całkowitego wyleczenia stają się rzadkie.

Na etapie formowania abulia (łagodny stopień) możliwe jest przywrócenie danej osoby do społecznego stylu życia, zwiększenie aktywności i wznowienie normalnej egzystencji. Jednak na poważnym etapie choroby przypadki całkowitego wyleczenia stają się rzadkie.

Naukowcy próbują nowych metod leczenia abulia. Wykorzystuje psychoterapię poznawczo-behawioralną, hipnozę, leki zwiększające aktywność dopaminy. Jednak do tej pory nie ma żadnych pozytywnych rezultatów. Do tej pory psychologowie mogą jedynie spowolnić lub częściowo zwrócić zainteresowanie życiem i motywacją silnej woli. Jednak proces ten jest trudny. W obliczu poważnych zaburzeń psychicznych prawie niemożliwe jest wyeliminowanie abulia.

Głównym zadaniem specjalistów jest przywrócenie osoby do życia społecznego. Jeśli pacjent może się uspołecznić i przystosować, szanse na jego wyzdrowienie są ogromne. W zajęciach biorą czynny udział nie tylko psycholodzy, ale także fizjoterapeuci i logopedzi. W rzadkich przypadkach można samodzielnie wyleczyć ten stan, ponieważ osoba nie może poradzić sobie ze sprzecznościami, które się w niej pojawiają. W tym samym czasie pacjent powinien stopniowo rozumieć odpowiedzialność za swoje życie, które jest zapewnione przez przeniesienie obowiązków na opiekę nad sobą.

Abulia

Abulia jest patologicznym objawem psychiatrycznym, symbolizującym nieobecność o silnej woli. Stan jest patologiczny w swej manifestacji i bardzo odmienny od lenistwa lub nie pożądania, charakteryzuje się banalną niemożliwością, utratą wszystkich celów.

Apatia i abulia są klasycznym stanem patologicznym, charakterystycznym dla wielu zaburzeń z patologicznymi objawami braku woli i ciężkich diagnoz psychiatrycznych.

Każda jednostka chce mieć motywację do działania i motywacji, to jest w tym porządku życia i jest szczęście, w osiągnięciu pewnych motywacji lub celów. Jednak dla osoby w stanie abulii mechanizm ten jest znacznie przesunięty i nie można go zastosować, dlatego trudno jest leczyć to zaburzenie u takich pacjentów.

Czym jest abulia?

Abulia jest terminem wywodzącym się z Grecji i mającym proste znaczenie: "Bulia" jest wolą, wysiłkiem o silnej woli, a część "a" oznacza wartość ujemną. Oznacza to, że abulia to brak woli.

Abulia jest stanem patologicznym, zupełnym brakiem woli. Brak jest stanem, który szybko wpływa na wszystkie obszary, ponieważ krewni nie mogą trwale tolerować takiego stanu krewnego.

Abulia jest poważnym objawem lub patologią, ponieważ nie jest korygowana przez techniki behawioralne i wymaga głębszych podejść. Abulia nie jest zwykłym brakiem woli, ale patologicznym, a zatem nie do pokonania.

Wola jest ważną sferą, która wraz ze sferze efektorowej buduje ludzki system motywacji, popędów i pragnień. Podczas jej nieobecności życie jednostki traci wszystkie kolory, zamieniając się w nic nie znaczące śmieci.

Stopnie abulia są jednym z rodzajów klasyfikacji i odnoszą się do dużej liczby cech. Są podzieleni na łatwych, dając pewne możliwości samorealizacji i ciężkości, co całkowicie pozbawia możliwości urządzenia życia.

W połączeniu z apatią istnieje kilka klasycznych syndromów. W połączeniu z akinezją objawia się zespół akiniczno-abuliczny, który w klinice jest podobny do katatonicznego osłupienia. Apatia i abulia łączą się w bardzo znaczący i ciężki zespół apatabliczny.

Abulia nie jest jedynym patologicznym stanem w zaburzeniach o silnej woli. Zaburzeń wciąż giperbuliya jako umyślne wzmocnienia parabuliya - wypaczeniem wolicjonalne prętów obniżenie siły woli - zmniejszenie wolitywnych prętów, ale w przeciwieństwie do Abul niektóre obietnice są wolicjonalne motywy samym zmniejszyła się, ale nie znaleziono. Giperbuliya - silną wolę poprawy zysk w zależności od rodzaju motywów, nadpobudliwość w akcji szybko traci zainteresowanie celu. Parabulia przejawia się jako zmiana lub chęć pogwałcenia form zachowań motywacyjnych.

Czas trwania zaburzeń o charakterze silnej woli pod wpływem abulia jest inny. Krótkotrwała abulia charakteryzuje się cechami charakterystycznymi dla nerwic o okresowym wyglądzie. Okresowe abulia jest objawem, który występuje z pewną okresowością, co wskazuje na stosunkowo poważne zaburzenie. Stała abulia - to poważne zaburzenie, ciągnące patologię spektrum psychiatrycznego.

Abulia rzadko objawia się objawem mono. Zwykle jest to połączenie, które może być włączone do wielu współistniejących objawów. Na przykład mutyzm obejmuje abulię z wyraźną niechęcią do mówienia i wiele symptomów, które pogłębiają patologię.

Apatia i abulia są częstym połączeniem, które odbiera człowiekowi możliwość szczęśliwego postrzegania świata, pozostawiając jedynie efekt automatyczny. Ponadto stan ten może ulec pogorszeniu przez typ abyliańsko-akinetyczny z tym samym mutizmem i całkowitą bezczynnością, nawet w formalnym planie.

Przyczyny Abulia

Abulia ma wiele przyczyn i, w połączeniu z obrazem objawowym, pozwala zidentyfikować określone zaburzenie, które prowadzi do trudności życiowych. Abulia, jako monosymptom w znikomej manifestacji, towarzyszy osobom o skłonnościach do wrażliwości psychicznej. Często somatizują niektóre objawy i dużo myślą o sytuacji, ulegając melancholii.

Od klasycznych przyczyn organicznych, najczęstszą przyczyną abulia jest stan obrażający z zaburzeniami krążenia krwi przez rodzaj tworzenia skrzepu. W tym przypadku bardziej wyraźna abulia w pokonaniu prawej półkuli. Jeśli kora czołowa znajduje się w uszkodzeniu, może to być zachowanie niehamowane. Naruszenie może być wywołane nie tylko przez udar, ale także przez nieudaną traumę i indywidualne patologie. Czasami procesy onkologiczne wywołują abulię.

Przyczyną patologii jest naruszenie neurotransmisji dopaminy, co wiąże się ze spadkiem zadowolenia, podczas gdy inicjatywa maleje. To pozbawia jednostkę celowej aktywności motorycznej i pragnienie działania i inicjatywy.

Głównym czynnikiem abolicji w przypadku braku zaburzeń organicznych jest stres prowadzący do wyczerpania nerwowego i utraty cech osobowych. Dziedziczna abulia, przejawiająca się we wczesnym wieku, jest genetycznie wrodzona, ale trudno ją zdiagnozować ze względu na cechy dzieciństwa.

Dla abulia istnieją czynniki ryzyka. W szczególności, zatrucie lub jakikolwiek inny stan niedotlenienia etiologii, które ze względu na brak tlenu zniszczenia połączenia neuronalne i obniżony czynników preparatu neuroprzekaźnika. Otępienie wszystkich etiologii również popycha jednostkę do rozwoju abulia. Wrodzona demencja może często mieć złożoną abulię.

Schorzeniom depresyjnym, szczególnie ciężkiego endogennego pochodzenia, towarzyszą silne osłupienia z abulią. Chociaż często depresja egzogenna, wywołana przez silny stresor, może również powodować abulijne zaburzenie z bardzo negatywnymi objawami.

Schizofrenia apatoabulicheskim pewnością towarzyszą wady w taki czy inny sposób, to nieodłączne schizofrenia spektrum chorób i jest połączony z tym samym układem dopaminergicznym.

Jako reakcja na uraz może być utworzona wyrazisty psychogenne stupor, w którego strukturze znajduje abulia (stan w tym przypadku ma charakter tymczasowy, ale trudne doświadczenie). Trwa aż do rozwiązania sytuacji psychotraumatycznej, ale abulia może pozostać jako nieco bardziej trwały objaw. Może również rozwijać się po chorobach somatycznych i podczas przyjmowania pewnych grup leków, w szczególności leków przeciwpsychotycznych.

Naruszenie funkcjonalności układu nerwowego jest rodzajem preambuły dla abulia. Zapalenie opon mózgowych i zapalenie mózgu mogą służyć jako mechanizm wyzwalający, oligofrenia i okrężna psychoza mogą mieć podobną strukturę. Wiele osób z pogranicza może mieć podobne objawy. Występuje w okresie psychastenii, jako stan układu nerwowego, a także w nerwicach i osobach histerycznych. Złe nawyki i uzależniające zachowania również tworzą abulię. Również rozwój tego państwa może wywoływać niepoprawne rodzaje edukacji, które nie uczą dziecka samodzielnego działania.

Objawy Abulia

Być może głównym znakiem abulia jest opóźnienie. Przejawia się nie tylko w ruchach, ale także w akcjach, mowie, rozmowach, a nawet myślach. O takich ludziach mówi się, że są jak "zimne boisko". Ale w przypadku abulia bardzo trudno jest kontrolować i jakoś się zmienić.

Aktywność intelektualna jest zmniejszona, ale nie z powodów mentalnych, ale po prostu przejawia się w trudnych rozważaniach. Naturalnie, jeśli abulia jest sprowokowana przez oligofrenię, wówczas oznaki spadku mnozy i intelektu będą oczywiste.

Kolejną oznaką abulia jest izolacja. Jej stopień zależy również od patologii, która wpłynie na formację abulia. Jeśli podczas schizofrenii izolacja osiągnie najpełniejszy autotyping i szermierkę ze świata zewnętrznego, będzie ona znacznie mniej wyrażana w psychopatiach. Ta społeczna izolacja komplikuje lub wyklucza społeczną interakcję, jakby zamykając błędne koło, odbierając możliwość pracy i bycia w społeczeństwie.

Abul jest również widoczna w zawiłości procesu decyzyjnego, jednostka nie ma wątpliwości, coś, ale po prostu nie można myśleć i decydować, ze względu na zmiany w myśleniu udaru mózgu ze względu na charakter abulicheskimi uderzenia.

Znakiem abulii, która jest szczególnie charakterystyczna dla schizofreników, jest nieprzestrzeganie zasad higieny, niechęć do jakichkolwiek procedur higienicznych. Nie wynika to z niechlujstwa, ale z powodu abulia, w której jednostka absolutnie nie chce się angażować w nic i pracować nad czymkolwiek. Jest to związane nie tylko z higieną, wola nie wystarcza dla jakichkolwiek działań związanych z minimalnym wysiłkiem woli. Taka osoba może po prostu nie zajmować się przez wiele miesięcy i nie martwić się o nią z powodu powstania wady. Dotyczy to niemożliwości samokontroli i przymusowej hospitalizacji z tego powodu. Osoba z abulia nie wykonuje absolutnie elementarnych działań, które warto wszystkim zrobić. Jednocześnie nawet podstawowe potrzeby i aspiracje ich zaspokojenia są wyciszone. Z boku wygląda na bardzo silne lenistwo, ale w rzeczywistości takie osoby nie chcą, po prostu nie mogą fizycznie.

Brak podekscytowania niechęcią do czegokolwiek jest kolejną oznaką abulia. Pobudzi krewnych, spróbuje znaleźć ujścia, ale nie pacjenta, jest zupełnie obojętny na niego. Że podstępna choroba, ponieważ pacjent jest obojętna nie tylko na siebie i własne potrzeby, obojętność objawia się w rodzinie iw pracy, i do osób, które człowiek umiłowany wcześniej. Nie ma już żadnej radości z powodu radosnych wydarzeń i smutku z powodu smutków.

Spontaniczne działania znikają, sztywność pojawia się, w mowie dość często ta sama niechęć, aż do mutyzmu - całkowity brak mowy przy zachowaniu aparatu mowy. Często manifestuje się to w całkowicie formalnym kontakcie, z brakiem zainteresowania rozmową i niechęcią do jakiegokolwiek uczestnictwa.

Otaczający świat nie przyciąga ani nie sprawia przyjemności, zmuszając do ukrycia się w swojej "skorupie". Tak więc jest dużo myślenia lub, odwrotnie, głowa jest pusta. Pesymizm i bezprzyczynowe zmęczenie są stałym towarzyszem tego zjawiska.

Leczenie abulia

Ulga w objawach abulii różni się znacznie w zależności od patologii, która ją spowodowała. Jeśli abulia jest łatwa i prowokowana przez typ osobowości lub stres, wtedy możesz spróbować zmienić sytuację. Znakomicie przyczynia się do zmian klimatu lub podróży. To pozwala spojrzeć na twoje życie z zewnątrz i dać normalną samoocenę swoim działaniom.

Jeśli abulia jest wywoływana przez niektóre czynniki ludzkie, to warto próbować powstrzymać się od tej komunikacji lub skorzystać z usług psychoanalityka, aby zrozumieć ten stan.

Abulia z powodu patologii psychicznej wymaga interwencji neurochirurgów i prawidłowego leczenia korygującego. Upośledzenie umysłowe jest z kolei traktowane za pomocą metod poznawczych i właściwego wykształcenia, które mają wpływ na wszystkie sfery poznawcze.

Zainteresowanie i praca są istotne, ale wszystko to tylko w przypadku patologii pewnego spektrum. W przypadku czynników stresogennych ważne jest, aby wykluczyć je z wyłączeniem pilności sytuacji psychotraumatycznej.

W patologii spektrum psychiatrycznego bez odpowiednio dobranych leków za radą psychiatry nie można. Jest to bardzo ważne, stosowanie atypowych leków przeciwpsychotycznych, które mają wpływ na wady apatoabulichesky w schizofrenii: Sonapaks, Rispaksol, Solian, Rispolept, risperidon, Kveteron. Wraz z depresją wycofanie apatii i abulia następuje z powodu leków przeciwdepresyjnych: fluoksetyny, parokhotetyny. Z towarzyszącą bezsennością warto połączyć Imovan, Zolpidem, Sonovan, Zolpiclone.

Jednak nie należy nadużywać sztucznych stymulantów, aby nie zniszczyć całkowicie układów dopaminergicznych za pomocą aparatu reakcji.